30 augustus 2011: Tram 7…

Een jaartje geleden is mijn moeder op ‘Tram 7’ gestapt, exact een jaar geleden zelfs, en dat betekent alweer een ‘feestje’ dus, olé …

Het is een stel apart die ouders van mij. Mijn vader is 73 en hij rijdt nog steeds met de motor, mijn moeder wordt vandaag 71, en zij wordt nog geregeld al fietsend op haar achterwiel gesignaleerd in het dorp van Destelbergen 🙂

Energie en gezondheid te over ( hout vasthouden ), jong van geest en altijd aangenaam gezelschap.

Toen ze een 44 jaar geleden besloten om ‘een kleintje’ te maken, hadden ze zich hun ‘oude dag’ wellicht anders voorgesteld. Een kleintje is het uiteindelijk wel geworden, ik werd nooit groter dan 1,69 m, naar het fantastisch snelle spermacelletje die de strijd der titanen heeft gewonnen, hadden ze beter ‘pootje lap’ gedaan, want er zat een klein productiefoutje in…

Maar goed, dat weet je op dat moment natuurlijk niet, maar goed…

We ( mijn zus en ik ) hebben een fantastische jeugd gehad, met ouders die er altijd voor ons waren, die ons altijd het gevoel van een (h)echt gezin hebben bijgebracht. In mijn geval bleek dat laatste helaas nadien niet altijd een bron van inspiratie…

Toen ik voetbalde, stonden ze steeds hevig te supporteren aan de zijlijn, en na de match nog meer in de kantine… Fantastische dagen waren dat. En het supporteren is gebleven, op school, op het werk,…, steeds waren ze benieuwd hoe alles liep, geïnteresseerd, en altijd een steun en luisterend oor bij moeilijker momenten… Er waren ook wel dagen dat ze het niet met mijn keuzes eens waren, maar toch is de steun altijd gebleven.

Het verdriet en de pijn die ze vandaag hebben is onbeschrijflijk. “Het had andersom moeten zijn”, zeggen ze vaak. Maar zo werkt het natuurlijk niet…

Maar ondanks dat alles kan ik jullie vertellen dat de voorbije vijf jaar heel mooie jaren zijn geweest. De relatie tussen ons gezin en mijn ouders staat als een paal. We hebben fantastische dingen gedaan, drie jaar geleden nog samen met mijn pa met de motor naar de Ardêche geweest, vele leuke dagen aan zee, en de honderden gezellige ‘aperitief-momenten’ met den Duvel op ons terras, zijn zaken die hier in de buurt al als typisch worden omschreven 🙂

Elke dag staan ze paraat om er, elk op hun manier, maximaal voor te zorgen dat wij ons praktisch niet te veel zorgen moeten maken.  Van het woord ‘ opoffering ‘ willen ze niet horen, “het moet zo zijn”, zeggen ze . En dat elke dag weer met de glimlach. En geloof me, er wordt wat afgelachen. Hun leeftijd hebben we nooit gezien. We zien alleen twee warme en lieve mensen die ons alles gunnen wat de wereld bieden kan.

We hadden vroeger niet de gewoonte om een verjaardag echt te vieren. Dat doen we tegenwoordig wel, dus vanavond liefste moeder, gaan we er eens een klein ‘lapke’ op geven, zet de champagne alvast koud!

Uit de grond van ons hart: “we zien jullie graag!”.

Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen.
(Chinese wijsheid)

29 augustus 2011: Het emo-buffertje…

Hoe groot is uw emo-buffertje? Gaat u daar bewust mee om, of is het eerder iets waar u nu en dan onvoorbereid mee geconfronteerd wordt…?

Ik zie jullie de wenkbrauwen al fronsen, waar heeft hij het nu in hemelsnaam weer over…een emo-buffertje? Wel, ik denk niet dat het woord bestaat, dus voel ik me vrij het via dit kanaal te lanceren en er voorlopig zelf dan maar een definitie aan te geven 🙂

Emo-buffertje: een ‘emo-buffertje’ is een in het lichaam en geest opgeslagen hoeveelheid aan weerstand en energie welke de mens in staat stelt om te gaan met zowel positieve als negatieve emoties.

De benodigde omvang van uw emo-buffertje staat omgekeerd evenredig ten overstaan van uw empathisch vermogen en uw mogelijkheid om invloeden van buitenaf tot u te nemen.

Daar gaan uw wenkbrauwen weer 🙂

Het wordt wellicht wat duidelijker met een voorbeeld.

Zoals ik ook al aangaf in een vorige post, zijn mijn vrouwtje en ik ( noodgedwongen ) de voorbije jaren vrij goed geworden in het omgaan met verdriet en moeilijke situaties, ik durf te zeggen dat wij een manier gevonden hebben om ons ‘emo-buffertje’ te onderhouden en met de hoeveelheid weerstand en energie zoals hierboven beschreven, verstandig weten om te gaan. We zijn er goed in geworden om een manier te vinden om dingen te verwerken en we zijn nog steeds in staat om ons ‘emo-buffertje’ terug aan te vullen door het creëren van leuke momenten voor onszelf en ons gezinnetje.

Misschien denkt u: “wauw, wat sterk!”, waarvoor dank 🙂 maar ik ben ervan overtuigd dat de meerderheid onder u dat ook zou kunnen. Belangrijk hiervoor is dat je dient te beseffen dat je er iets moet voor doen.  Om uw ‘emo-buffertje’ geregeld aan te vullen moet u zelf iets ondernemen, of openstaan voor initiatieven uit uw omgeving,. Ik kan natuurlijk alleen maar praten over onze situatie, ik besef dat er in deze wereld zaken gebeuren die voor de betreffende personen wel duizendmaal erger zijn. Maar ik durf wel te stellen dat de hierboven beschreven theorie het enige is wat je zelf kan ondernemen. En dat is, hoe gek het ook klinkt, voor iedereen de keuze die je hebt…

Vorige week was een zware week. We zijn geconfronteerd met een verlies in de familie (RIP lieve tante), een gebeuren waarbij alle goede herinneringen het verlies juist zo pijnlijk maken. Op vrijdag zijn Katrien en ik naar de notaris geweest om het einde van onze bvba in te luiden. De bvba droeg de naam ‘FILU’, een naam die we verzonnen tijdens een reisje naar Firenze en Lucca. Ik vroeg Katrien ten huwelijk op de Ponte Vecchio te Firenze, tijdens een heerlijke vierdaagse in het prachtige Toscane. De bvba is het laatste wat overblijft van de zaken die tot stand zijn gekomen tijdens mijn loopbaan. Het was zeker niet het belangrijkste bedrijf, maar het afsluiten ervan confronteert me eens te meer met wat er niet meer is of met wat er niet meer kan. Ik hield van mijn werk, ik heb er alles voor gegeven en ben trots op wat ik samen met mijn vennoten hebben gerealiseerd, maar het is niet meer… Het heeft me menig traantje gekost vrijdag. Zaterdag was het dan weer heel leuk, mijn schoonmoeder en Daniel hebben elkaar eeuwige trouw beloofd, een trouwfeest dus. We hebben lekker gegeten en gedronken en hebben met zijn allen een hele fijne en warme middag beleefd. Zondag was het feest in het Reinaertpark te Destelbergen. We zijn met het bestuur van de whiskyclub naar de Highland Games geweest en blijven plakken bij onze goede vriend Geert (Drinks De Clercq, Lochristi) en menig proevertje tot ons genomen. Nochtans heb ik lang getwijfeld om te gaan. Weet je, ik ken heel veel mensen in Destelbergen wegens een rijk gevuld sociaal leven in het verleden, ik had schrik om te gaan, emotioneel schrik, schrik dat het me pijn zou doen. Het viel al bij al nog mee, tal van toffe mensen gezien en dankjewel voor het warme en menselijke contact.

Wel, na zo een week, is mijn ‘emo-buffertje’ zo goed als leeg. Ik zal moeten zorgdragen voor mezelf deze week en ik veronderstel dat het bij mijn vrouwtje niet anders is. We zullen er samen aandacht moeten voor hebben willen we terug klaar zijn voor een volgende confrontatie, van welke aard ook…

De wens is de voorbode van datgene wat je kunt realiseren.
(GOETHE)

25 augustus 2011: Intermezzo…

Was eigenlijk niet van plan vandaag in de pen te kruipen, maar speciaal op verzoek toch een berichtje.

Gisteren is mijn buurvrouw Aline even op bezoek geweest ( altijd leuk ) samen met haar pleegdochter Adelina. Adelina is wat we noemen ‘een gek model’, altijd goedlachs, gekke bekken trekken en, het moet gezegd, naar iemand van mijn leeftijd toe is het kind altijd lief en beleefd. Een schatteke dus 🙂

Ze is Albanese van afkomst maar is perfect tweetalig. Ze informeerde gisteren hoe het was met de ‘Kwatsj of de Kweejk’ (Friends of the Quaich, nvdr), inderdaad, de tweetaligheid bestaat uit Nederlands en Albanees 🙂

Adelina had, nadat zusje ‘Nezz’ (Vanessa) al eens ten tonele werd gevoerd in een vorige post, het verzoek ook eens op de blog genoemd te worden. Wel, dat is met veel plezier gedaan! Liefs, Alain.

Dat de buurt fan is van de blog, werd nog eens extra in de verf gezet door een brief die ons eergisteren is bezorgd door onze ( schuin ) overburen. Edmond en Diane zitten momenteel zonder computer maar wouden toch graag iets posten op de blog.

Dus vandaag is het podium niet aan mij maar aan deze lieve mensen. De tekst is integraal overgenomen en luidt als volgt:

“De komst van onze nieuwe buren”:

“Enkele jaren geleden was er nieuws in onze straat. Marie-Jeanne en Daniel waren van plan te stoppen, de boerderij zou verdwijnen en zij gingen een nieuw huis bouwen. Dat ging gepaard met het feit dat de twee stukken bouwgrond zouden worden en we nieuwe buren gingen krijgen. We hadden zoiets van ‘amai’, nieuwe buren, ons mooi uitzicht kwijt… Wie zal het zijn? Hoe zullen ze zijn?”.

“Toen begonnen de werken en leerden we ze beter kennen. De mensen vielen mee, hun familie was heel vriendelijk, en we boden onze hulp aan. Af en toe maakten we al eens een praatje. Nadat de beide huizen bewoond waren kwam er af en toe, zoals wij dat zeggen, een ‘klapke’. We moesten soms wel een beetje uitleg geven want sommige lokale woorden uit Laarne verstonden ze niet”. 🙂

“Toen werd het zomer en nadat we de bloemen hadden water gegeven, bleven we soms een wit wijntje of een Duvelke drinken, soms op straat, soms op de oprit, soms op het terras, als we maar wat konden bijpraten. Vorig jaar vierden we de eerste maal burendag, een hele leuke avond met barbecue en alles erop en eraan. De taken en de rekeningen werden verdeeld en iedereen was tevreden”.

“Toen kwam de winter, wat moesten we nu doen nu we niet meer buiten konden zitten? We besloten een beurtrol te maken en om de maand bij elkaar iets te gaan drinken. Wel, dat doen we tot op vandaag nog altijd”.

“Uiteraard zijn we ook dit jaar onze burendag niet vergeten. Het was alweer een gezellige avond. Ondertussen is het zover gekomen dat we het helemaal niet meer erg vinden dat we ons mooi uitzicht kwijt zijn. We hebben liever onze buren met hun familie en we zouden ze voor geen geld van de wereld nog willen missen. We wensen iedereen zo een buurt toe, er steeds zijn voor mekaar zonder de deur plat te lopen, steeds op mekaar kunnen rekenen, zowel op goede als op minder goede momenten”.

(Geschreven door Diane)

U begrijpt dat ik door zoveel lieve woorden wat stil word. Ik kan me vinden in elke letter hierboven geschreven, we hebben echt een hele leuke buurt met hele lieve mensen.

De voorbije jaren is mijn conditie aanzienlijk achteruitgegaan en kan ikzelf niets meer bijdragen aan het praktische leven dat een gezin met zich meebrengt. Maar ik moet zeggen, in deze buurt, voel ik me echt goed, iedereen helpt maximaal om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen en dat op een ongedwongen en natuurlijke manier.

Dankjewel Tony en Mieke, Marc en Martine, Sylvie en Olivier, Marie-Jeanne en Daniel, Edmond en Diane, Gert en Charlotte, Marc en Aline, Marleen en Gilbert, …, en alle mensen uit de wijk, die er allemaal voor zorgen dat we ons hier goed voelen en dat we niet het gevoel hebben er alleen voor staan!

Nu zit ik hier toch wel achter mijn computer in mijn eentje te bleiten zeker, ik zie door de tranen mijn scherm niet meer, dus tijd om te stoppen …

Vanwege Katrien en Alain, Julie en Robbe, Gypsie de labrador, Max en Molly de poezen, Saga het paard, de visjes en de onnavolgbare ‘Meerskipjes’ xxx

Met dank aan mijn spraakherkenningssoftware 🙂

Wat ons land nodig heeft,
zijn minder mensen die in
dezelfde straat wonen,
en meer buren!
( Auteur onbekend )

24 augustus 2011: Ik heb een droom…

“I have a dream…”

Deze historische woorden sprak Martin Luther King op 28 augustus 1963. Wat volgde was een beklijvend pleidooi voor gelijke rechten voor de verschillende rassen en voor een einde van de discriminatie.

We kunnen vandaag helaas nog niet zeggen dat deze droom ten volle is uitgekomen, maar waar we wel zeker van zijn, is dat de tekst en de manier waarop hij is gebracht tot op vandaag een inspiratie is voor alle mensen die het thema ter harte nemen, en dat ook nog zal blijven zijn voor de toekomstige generaties.

“Ik heb een droom…”

Mijn droom zal wellicht nooit de geschiedenis halen, wegens van ondergeschikt belang, maar de intensiteit en de wil om mijn droom gerealiseerd te zien is even nadrukkelijk aanwezig… hoewel ik weet dat de realisatie van deze droom helaas niet zo evident is …

Nochtans is mijn droom niet zo speciaal, ik wil graag oud worden met mijn vrouwtje, mijn kinderen zien groot worden, mooie momenten meemaken, genieten, liefde geven en liefde krijgen,… kortweg zaken waar u zich wellicht op dit moment geen zorgen over maakt en misschien zelfs niet eens bij stilstaat dat er niets in de weg ligt om dit voor jezelf gerealiseerd te zien…

En toch blijf ik in mijn droom geloven…

Maar goed, dat is niet de enige droom, sterker nog, de laatste tijd droom ik mij gewoon te pletter. De minste aanleiding overdag is voldoende om er ’s nachts met veel energie tegenaan te gaan. Een berichtje op Facebook van vrienden die gaan voetballen, is voor mij voldoende om ’s nachts de schoenen aan te trekken. En wat grappig is, de rolstoel gaat dan blijkbaar gewoon aan de kant. Ik zie mezelf zoals in mijn beste tijden, sterker nog, nu gaat echt élke bal gewoon in doel 🙂

Een andere droom die vaak terugkomt, is een droom waarbij ik wakker wordt en mijn broek tot aan mijn kuiten komt. Niet dat ze dan gekrompen is, neen, ik ben gewoon gegroeid 🙂 Heb altijd aangegeven dat mijn 1,69m ( jazeker ) voor mij geen probleem vormde, wellicht dat Freud hier anders over denkt …

Daarnaast heb ik natuurlijk ook mijn portie enge dromen, nachtmerries en ander gespuis, maar daar ga ik jullie vandaag niet mee lastigvallen…

Waar mijn dochter op dit moment zit, hoef ik aan de trouwe lezer eigenlijk niet te vertellen. Maar voor wie nieuw is, ze heeft een verslaving aan paarden, en brengt zoveel mogelijk tijd door op de paardenmelkerij… Sinds deze week heeft ze iets nieuws uitgevonden, er is een merrie zwanger, en ocharme, Julie heeft nog nooit een bevalling in het echt gezien 🙂 Uiteraard bevalt een merrie meestal ’s nachts en heb je ongeveer 10 min tijd om ter plekke te zijn, wil je het feest ter plekke meemaken. Oplossing: “Papa, ik zou vannacht graag (… ) op de melkerij slapen, en voor je gaat bellen, het is daar voor iedereen OK!”. Leuk toch als kinderen zelfstandiger worden en gewoon alles al geregeld hebben bij het stellen van een vraag… 😉

Dat ‘regelen’ zal ze van mij hebben vrees ik, ben er ook altijd goed in geweest… Oh ja, u vraagt zich waarschijnlijk af wat er zo speciaal is aan dit verhaal? Wel, het paard is al een week aan het bevallen…

Nog een goede week, en het feestje is voorbij, want dan is het weer school. En ( gezien ik weet dat zij dit leest ), ze heeft beloofd er dit jaar eens écht iets van te maken 🙂

De toekomst hoort toe aan diegenen die geloven in de schoonheid van hun dromen. (Eleanor Roosevelt)

22 augustus 2011: Medemensen

Vooraleer het onderwerp van deze post aan te snijden, wil ik nog eens kort terugkomen op Pukkelpop. De frontman van de Foo Fighters opende twee dagen later een concert in Oostenrijk met volgende woorden:

Soms is het net in het in het midden van een tragedie dat je ook de mooie dingen moet zien. Toen ik vanochtend wakker werd en het zonlicht zag, besefte ik: deze avond kan oké zijn. Elke ochtend dat je wakker wordt, is het begin van een goede dag.” (Dave Grohl)

Daarop zette de groep ‘These Days’ in. “One of these days the ground will drop out from beneath your feet/ One of these days your heart will stop and play its final beat/ One of these days the clocks will stop and time won’t mean a thing”, begint die song. (Bron: De Morgen) 

Ik ben daar nog niet klaar voor, maar dat waren de slachtoffers van het festival wellicht ook niet …

Onder het motto ‘schrijf het eens van je af’, wil ik het vandaag eens hebben over de ‘mede-mens’.

Ik heb al geregeld de vraag gekregen wat tot nu toe het moeilijkste is geweest sinds het vernemen van de diagnose ALS. Het spreekt voor zich dat, gedurende de eerste maanden, het leren plaatsen van het feit dat je een ongeneeslijke ziekte hebt, niet van de poes is. Ik gebruik bewust het woord ‘plaatsen’ en niet zozeer ‘aanvaarden’, want aanvaarden kan ik het niet en zal het ook nooit kunnen…

Bij het stellen van dezelfde vraag over de voorbije vijf jaar, kan ik je vertellen dat het omgaan met de ziekte en het verwerkingsproces dat ermee gepaard gaat, voor mij niet het moeilijkste is geweest. Het zal u misschien verbazen maar het was voor mij vele malen moeilijker om te proberen begrijpen hoe mijn ‘mede-mens’ is omgegaan en omgaat met deze situatie…

Vooraleer verder te schrijven, wens ik nadrukkelijk aan te geven dat het hier niet gaat om mijn nabije familie, echte vrienden ( hierover volgt ongetwijfeld nog een aparte post ), lieve buren, en mensen die bij het lezen van onderstaande voor zichzelf weten dat ze zich niet aangesproken hoeven te voelen.

Gedurende mijn jeugdjaren, studententijd, en gevarieerde loopbaan (zowel als werknemer dan als werkgever) kan ik zeggen dat ik heel veel mensen heb ontmoet en dat ik steeds heb geprobeerd om met deze mensen op een ‘menselijke’ manier om te gaan. Het relationele en sociale aspect is voor mij altijd belangrijker geweest dan wat ook, zelfs in moeilijke omstandigheden. En het is wellicht naïef van mij geweest om te veronderstellen dat men op dezelfde manier met mij zou omgaan als het ooit al eens nodig zou zijn. Wel, de voorbije jaren was het nodig, maar je staat verbaasd wat er je allemaal overkomt…

Ik heb al situaties meegemaakt waar men duidelijk laat voelen dat het luisteren naar mijn verhaal (als er al naar gevraagd wordt) niet te lang mag duren, want dat het dan vervelend wordt… Het is ook bijzonder fijn te vernemen dat sommige mensen met de situatie niet om kunnen, wegens emotioneel te moeilijk… daar sta je dan in uw ‘marcelleke’…

Wat ik me afvraag is hoe iemand zo wordt, ervan uitgaande dat je niet als dusdanig geboren wordt. Door de band start je als kind je leven met een ‘onbeschreven wastafeltje’, je karakter en gedrag wordt bepaald door je opvoeding, omgevingsfactoren, set aan morele waarden en zo meer. Helaas verlaat je al gauw het nest om studie en opleiding te genieten. Ik weet niet hoe u dat ervaren heeft, maar mijn indruk is toch dat ik op school vooral geleerd heb mijn prestaties als individu belangrijk te vinden. Het puntensysteem dat wordt gehanteerd is naast een evidente beoordeling, tevens een systeem dat het nastreven van individueel succes motiveert. Voor zover ik me herinner is tijdens mijn studieperiode zelden of nooit gewerkt aan het behalen van een resultaat in groep.

Vindt u het ook belangrijker alles te weten over het seksuele leven van een pantoffeldiertje, of had u later meer gehad aan een basiscursus empathie aangevuld met een project rond emotionele intelligentie?

Mogen we dan ook verbaasd zijn dat er binnen de maatschappij kortsluitingen ontstaan wanneer bepaalde individuen binnen de groep het minder goed doen ( fysisch of geestelijk )?

We zijn niet gewend om met moeilijke situaties om te gaan en hebben ook nooit geleerd wat ermee te doen. Daarnaast zijn we ook nog eens geboren in een westerse samenleving, waar welvaart (vergeleken met andere samenlevingen) hoogtij viert en waar niemand schrikt als materialisme de bovenhand haalt op het menselijke.

Voor mijn situatie bestaan enkele, niets aan de verbeelding overlatende, beschrijvingen: gehandicapte, minder-valide ( dank u wel ), en sinds kort ook ‘mensen met een beperking’… Neemt u het me kwalijk als ik me afvraag wie nu precies die beperking heeft, de zogenaamde ‘gehandicapte’, of diegene die er niet mee om kan of wil…?

Ja, daar heb ik het het moeilijkste mee gehad, ik heb daar nachten van wakker gelegen …

En toch, los van opvoeding en vorming, heb je als mens de keuze en de kracht om op gelijk welk moment te bepalen hoe je je wil opstellen. Jij bepaalt hoe je door het leven gaat,  leg alstublieft die verantwoordelijkheid niet bij iemand anders …..

Heb daar een mooi verhaal over gevonden:

Een oude Cherokee indiaan geeft zijn kleinzoon onderricht over het leven.
“Binnen in me is een gevecht gaande”, zegt hij tegen de jongen.
“Het is een afschuwelijk gevecht tussen twee wolven.
De ene wolf is slecht –
Hij bestaat uit woede, jaloezie, verdriet, spijt, hebzucht, verwaandheid, zelfmedelijden,
schuldgevoelens, wrok, minderwaardigheid, leugens, valse trots, superioriteit en ego.

De andere wolf is goed –
Hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte, nederigheid, vriendelijkheid, welwillendheid,
medegevoel, vrijgevigheid, waarheid, en geloof.

Binnen in jou woedt dezelfde strijd – en datzelfde geldt voor ieder mens.”

De kleinzoon denkt daar enkele ogenblikken over na en vraagt dan aan zijn grootvader:
“Welke wolf zal het gevecht winnen?”

De oude Cherokee glimlacht en antwoordt eenvoudig:
“Degene die je voedt.”

Fijne dag nog,

Alain

20 augustus 2011: Pukkelpop

Sorry, ik kan mijn belofte niet nakomen… Had beloofd verslag uit te brengen van het verjaardagsfeestje van Robbe, maar op hetzelfde moment dat we plezier hadden met zijn fopdoos (scheetzak incluis…) speelde zich op een andere plek een drama af…

Pukkelpop dus, of hoe een festival nooit meer hetzelfde zal zijn…

Ik was zelf niet aanwezig maar hoorde ondertussen enkele getuigenissen van mensen die het meemaakten. Apocalyps, paniek, onwezenlijk, angst, onmacht,…, zijn maar enkele woorden die werden gebruikt in een poging de situatie te omschrijven.

De ‘waarom’ vraag zal weer over menige lippen gegaan zijn en, zoals ik ook wel in een vorige blogpost heb geschreven, is dit wellicht een vraag waar nooit een antwoord zal op komen…

Tel de kracht en levenslust van alle festivalgangers samen en er ontstaat een gigantische bol energie, en juist op dat moment komt moeder natuur eens vertellen wie de baas is…

Met alle respect voor tsunamis, aardbevingen, overstromingen en andere grillen van de natuur, die qua omvang en impact natuurlijk nog van een andere orde zijn, Pukkelpop grijpt ons bij het hart, omdat het zo dichtbij is, en dat hebben we niet graag. Op enkele minuten tijd worden gezonde, jonge en enthousiaste mensen met een mooie toekomst zomaar voor ons weggemaaid. Hoe ga je daar mee om? Ik weet het niet…

Veel respect voor de reactie van de bevolking, sociaal netwerken had deze keer echt wel zin. Een golf van steunbetuigingen en directe actie van hulp kwam snel op gang.

Deze blogpost gaat niet over mij, vandaag zou het niet gepast zijn …

De natuur kent beloningen noch straffen, enkel gevolgen.
(Robert Green Ingersoll)

18 augustus 2011: No-lifers, de nieuwe generatie

Vertrouwd met het begrip ‘no-lifer’…?
Ik had er in elk geval nog nooit van gehoord. Benieuwd? Lees zeker verder 🙂

Naar aanleiding van de blog heb ik de voorbije dagen iets te veel in mijn gevoelens zitten spitten. In een poging om jullie wat bij te praten over mijn conditie en gemoedstoestand ben ik diep moeten gaan. Het lukt me meestal vrij aardig om moeilijke momenten alleen maar toe te laten als ik me er zelf sterk genoeg voor voel. In het andere geval worden zij zo goed als mogelijk onderdrukt. Als ik echter het dekseltje open om bijvoorbeeld een artikel te schrijven, ervaar ik het soms als een keiharde confrontatie.

Vandaar dat ik het vandaag eens over een andere boeg gooi. Ik wil me vandaag amuseren, ik wil lachen, goedgezind zijn, genieten. En ik ben ervan overtuigd dat het gaat lukken, ik geloof erin, en zelfs het zonnetje is van de partij om me erbij te helpen. Ook mijn vrouwtje is weer goedgemutst uit bed gestapt, dus de dag kan niet meer stuk.

Daarenboven wordt mijn zoontje vandaag acht jaar. Feestvieren dus! Hij wou een fopdoos als cadeau. Dit zorgt ongetwijfeld voor hilarische taferelen, maar daarover meer in een volgende blog…

Gisteren is Vanessa langs geweest met zelfgemaakte tiramisu. Vanessa, je weet wel, het meisje van het geluksbandje. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk, altijd lachen geblazen dus. Op een bepaald moment viel het woord ‘no-lifer’, al van gehoord?

Tot gisteren ik dus niet. Ze slaagde er ook niet direct in om het te beschrijven, ‘no-lifen’ is … gewoon ‘no-lifen’… OK, ik snap het al,…, enig opzoekwerk is noodzakelijk 🙂

Ik dacht dat we het allemaal wel al hadden gehad bij onze pogingen bepaalde groepen (jongeren) te omschrijven. We hadden de ‘soixante-huitards’ ( Mei 68 ), New Wavers, Hard Rockers, Hangjongeren, Gamers, de Spaanse ‘Indignados’ (verontwaardigden), de Britse ‘Hoodies’ (gehuld in sweater mét kap), en dan nu de ‘no-lifers’… 🙂

Het raadplegen van het www maakte me niet direct veel wijzer. Een geaccordeerde definitie is blijkbaar nog niet te vinden, wat het voordeel heeft dat ik het zelf eens mag proberen 🙂

Aanvankelijk heeft het woord een negatieve connotatie, het wordt gebruikt om een groep mensen ( meestal jongeren ) aan te duiden die gedurende lange tijd met iets niet echt zinvol bezig zijn, wiens vriendenkring vooral bestaat uit virtuele vrienden en die niet echt sociaal actief zijn. Volgens de de definitie van het woord hebben ze dan ‘geen leven’ (no-life).

Vanessa zal het niet graag horen, want zij rekent zichzelf natuurlijk niet tot deze categorie, nochtans neemt ze het woord ( ook onder de vorm van het werkwoord ‘no-lifen’) vrij makkelijk in de mond, ook om haar eigen bezigheden te omschrijven. Bezig zijn op Facebook, kijken naar tv, en dergelijke meer is ‘no-lifen’, een boek lezen is het bijvoorbeeld niet …

Dit duidt erop dat het woord stilaan uit de negatieve sfeer kruipt en meer en meer typisch wordt voor de huidige ‘Internet en Multi-media generatie’…

Let wel op de schrijfwijze en schrijf niet ‘no-liver’ ( deze wezens behoren tot de leeftijdscategorie ‘korte type’ want je weet, geen ‘leven zonder lever’…).  Voor mezelf ben ik er nog niet uit, ik denk dat ik meer in de categorie ‘dry-liver’ thuishoor, mensen met een ‘droge lever’ dus… 🙂

Mochten jullie vandaag nog dat extra duwtje in de rug nodig hebben om met een glimlach de ‘wereld in de bek te kijken’ bekijk dan zeker eens deze link ( luidsprekertjes aan ) die me werd bezorgd door een  Belgische ‘top dj’ (dankjewel Diego van ‘Les frères Gaultier’).

Een blij hart zal een medicijn goed maken; maar een verslagen geest zal het gebeente verdrogen.
(Auteur onbekend)

Fijne dag nog,

Alain

16 augustus 2011: Hoe gelukkig zijn soms pijn doet…

Klaar voor een stukje ‘reality blog’…? Heb één voordeel, ik moet het shirt van de sponsor niet per se aantrekken als ik me tot jullie richt, neen, geen ‘Pfaffiaanse’ toestanden voor mij… Zie je mij al zitten in mijn hemd van de CM? O ironie…

Maar goed, het weekend dus…

Zaterdagavond een hele leuke avond gehad met familie. Lekkere wijntjes gedronken, kaastafeltje, leuke vertelsels, zalig. Overdag nog een filosofisch gesprek gehad met mijn zoontje van acht. Samengevat: ik gaf aan het helemaal niet leuk te vinden dat hij de ganse tijd achter de televisie zat en kreeg prompt als antwoord: “Denk je dat ik het leuk vind dat jij de ganse tijd achter je computer zit”? Touché…! Daar zit je dan, schaakmat…

Onder normale omstandigheden zaten we nu wellicht op het strand in Zuid Frankrijk. Spelen en ravotten in het water, balletje shotten, bootje varen en zo meer. Dat is nu natuurlijk niet meer zo evident… en zelfs onmogelijk… Oké, vorige week was niet het ideale weer, maar deze week ziet er veelbelovend uit. We hebben al plannen, we trekken er op uit voor enkele ( kortere ) uitstapjes. Hopelijk wil de adem wat mee…

Zondag was een beetje rusten en tegen de avond waren we uitgenodigd bij de buren. Een hele leuke avond. Heb van een lief buurmeisje een polsbandje gekregen, eentje dat geluk brengt, omdat ik het wel kon gebruiken… Er hoorden ook enkele Thaise zinnen bij, heb er weinig van verstaan, maar ik ben er zeker van dat het positieve wensen waren uit de grond van haar hart.

Het zou jammer zijn moest ze mij een set nieuwe banden hebben gewenst, want dat kan je kopen weetjewel… Is het jullie ook al opgevallen dat je, alle ‘evolutie’-theorieën ten spijt, die dingen die het meest waardevol zijn niet kan kopen ( gezondheid, geluk, voorspoed, liefde,… )?

Dat het bandje werkt, weet ik ondertussen wel zeker. Het was nog maar net over mijn pols geschoven of er stond een verse Duvel klaar. Wie dan nog durft te klagen, is niet goed bezig 🙂

Op zo een moment mag de avond blijven duren, naar huis gaan is dan een moeilijke opdracht, je zou maar eens iets missen… Heb dat altijd wat gehad, op zo een moment energie voor 1000 man, de dag erna is soms wat minder… Gelukkig was dat nu niet het geval 🙂 en konden we na een rustige dag nog genieten van een hele leuke avond bij mijn schoonmama en Daniel.

Deze morgen opgestaan met de zon, twee vrolijke kinderen in huis ( jazeker, Julie is er nu ook, het is middag en ze heeft honger als een paard, snappie…? ). We moeten van de gelegenheid gebruikmaken om snel nog wat paardenverhalen te aanhoren, want veel tijd heeft ze niet, het paardje roept… En ja, voor ze het vergeet, nog even vragen wanneer we de volgende maaltijd hebben gepland… Hotel Meerskant noemt ze het, vijfsterren dan nog wel, je kon het slechter treffen 🙂

En toch voel ik me niet zo goed. Ik heb dat vaak als er allemaal leuke dingen gebeuren, hoe gek het ook klinkt… Wellicht het besef dat ooit (… ) te kunnen verliezen…

Verdoemme toch, wat leef ik graag… !

Geluk is niets anders dan een goede gezondheid en een slecht geheugen (Albert Schweitzer)

het is waar…

14 augustus 2011: Als er niet aan je deurtje wordt geklopt…

Over: Amyotrofe Laterale Sclerose

Ik kwam deze morgen toevallig onderstaande spreuk tegen:

Waar de mens zijn onmacht ervaart,
klopt God aan de deur.
(Gertrude von le Fort)

Hallo God, zit jij ook op Facebook?
Heb je eventueel een e-mailadres waarop ik je kan bereiken? Een blog misschien…?
Ik wil me zeker niet opdringen, maar heb het gevoel dat je ons straatje niet vindt…
Ik heb je nog niet horen kloppen…

Nochtans heb ik mijn best gedaan, ben ik katholiek opgevoed en heb ik zelfs nog snoepjes gegooid naar alle lieve kinderen vanuit mijn pa zijn auto in de verkiezingsstoet van de toenmalige CVP…
Toen mocht dat nog, jonge zieltjes winnen met open vizier, vandaag moet je daarmee opletten… De Vangheluwes van deze tijd hebben helaas een smet gegooid op de heilige roman…
Ik ben zelfs naar de kerk geweest toen ik jong was. Al moet ik heel eerlijk bekennen dat mijn grootste motivatie lag in  de wekelijkse aanwezigheid van het meisje waarop ik stiekem verliefd was 🙂

Je neemt me deze bekentenis wellicht niet kwalijk…

Onmacht is vandaag mijn grootste vijand. Ik word er gek van val met mijn rug tegen de muur te staan en niets te kunnen doen…
Vorige week nog vond een bediende van de BTW administratie in het kader van een bepaalde procedure het noodzakelijk om mij eerst ‘verlengd minderjarig’ te verklaren. Daar zit je dan, als volwassen man van 43, bij je volle verstand, maar helaas niet meer in staat een handtekening te zetten. Wel, ik heb dat geweigerd, er is ook nog zoiets als trots en gevoel voor eigenwaarde, zaken waar men bij het in mekaar knutselen van procedures en administratieve aangelegenheden naar mijn gevoel veel te weinig aandacht aan besteed.

Leuk dat er een ministerspost is voor ‘administratieve vereenvoudiging’…

Weet je, de dame in kwestie had zich dan blijkbaar nog vergist… heb ik toch maar weer drie nachten van wakker gelegen…

Heb vaak naar mijn deurtje gekeken, maar er werd niet geklopt…

Beste God, misschien loop je ook achter met je administratie, ben je met verlof, of heb je eenvoudigweg een tekort aan personeel?

Is niet erg hoor, we zijn gewoon te wachten, wij hebben tijd…

Altijd welkom,

Alain

13 augustus 2011: Realisme

Wat doe je als het buiten nat en grijs is…? Juist, een nieuw ‘vertellingske’ publiceren op je blog.

U heeft blijkbaar hetzelfde probleem, en zit op dit moment achter het scherm gekluisterd, hopende op zon, zee en barbecue 🙂

Gisteren kreeg ik nog een hele leuke reactie van Nathalie. Ik heb Nathalie nog nooit persoonlijk ontmoet en toch hebben we iets gemeenschappelijks. Bij het opstarten van onze whiskyclub ‘Friends of the Quaich’ spendeerde Nathalie wat vrije tijd om voor ons een logo en huisstijl te ontwerpen. Wel, ze heeft er iets speciaals van gemaakt, krachtig en eenvoudig sluit het aan bij wie we zijn en wat we doen. Zowel de kelk met twee oren (‘Quaich’) als de symboliek van de vriendschap en verbondenheid vloeien naadloos in elkaar over. Ga maar eens kijken op de site www.friendsofthequaich.com !

Dat we met mekaar dan toch in contact zijn gekomen is te danken aan Facebook, de sociale netwerksite weetjewel 😉

Ik zou vandaag eens een boompje willen opzetten over ‘realisme’, volgens Wikipedia is dat ‘Het standpunt dat er – tegenover het idealisme – een van de geest onafhankelijke wereld bestaat’...

Het is niet erg als je deze zin drie keer hoeft te lezen, was bij mij ook het geval 🙂

Je begeeft je natuurlijk op gevaarlijk terrein als je de filosofische toer opgaat. Maar soms heb ik dat nodig, ik heb het nodig om dingen te begrijpen en om bepaalde emoties te kunnen plaatsen.

Wat me vooral intrigeert in de definitie is het aspect ‘van de geest onafhankelijk’… hoe ga je daar dan mee om met dat ‘realisme’…

Laat het me even wat concreter maken, zodat je begrijpt waar ik naartoe wil. Bij een recent bezoek aan het hospitaal werd me meegegeven dat het toch noodzakelijk is realistisch te zijn… Lap, daar sta je dan, wat moet je daarmee…, hoe ga je daar mee om…?

Als je het terugbrengt naar de essentie heeft deze uitspraak ook iets heel moois in zich. Als je je concentreert op het potentieel aan mooie momenten die je ( nog ) kan hebben, dan is dat ook realistisch, niet? En dan komt het aspect van ‘de geest’ terug naar voren. Neen, dat is geen blauw monster die akelige geluiden maakt, maar een heel krachtig iets, dat je in staat stelt dingen positief of negatief te bekijken. En ja hoor, u begrijpt het al, we hebben het dus weer over iets wat we zelf moeten doen!

Mijn zoontje Robbe kwam onlangs thuis met de uitspraak dat hij ‘baas was over zijn eigen lichaam’. Mijn eerste reactie was dat er hier maar één baas in huis liep, en dat was ik 🙂 Maar het kleine ventje maakte mij al snel duidelijk dat ik het ‘alweer’ niet goed begreep… Hij had geleerd dat je zelf bepaalt hoe je tegen dingen aankijkt, hoe je reageert, en zo verder. Nu hoor je mij niet vertellen dat er een magische knop bestaat die je leert omgaan met verdriet, verlies en zo meer. Maar ik heb geleerd te geloven in de kracht van positivisme, in de mogelijkheid om ’s morgens op te staan met de zin in een nieuwe dag en de intentie om het voor mijn gezin terug een aangename dag te maken, met minimale confrontatie met mijn problemen en zorgen.

Ik kan u ondertussen vertellen dat het werkt!

De pessimist klaagt over de wind,
De optimist verwacht dat die draait,
De realist stelt de zeilen bij.
(Auteur onbekend)