20 augustus 2011: Pukkelpop

Sorry, ik kan mijn belofte niet nakomen… Had beloofd verslag uit te brengen van het verjaardagsfeestje van Robbe, maar op hetzelfde moment dat we plezier hadden met zijn fopdoos (scheetzak incluis…) speelde zich op een andere plek een drama af…

Pukkelpop dus, of hoe een festival nooit meer hetzelfde zal zijn…

Ik was zelf niet aanwezig maar hoorde ondertussen enkele getuigenissen van mensen die het meemaakten. Apocalyps, paniek, onwezenlijk, angst, onmacht,…, zijn maar enkele woorden die werden gebruikt in een poging de situatie te omschrijven.

De ‘waarom’ vraag zal weer over menige lippen gegaan zijn en, zoals ik ook wel in een vorige blogpost heb geschreven, is dit wellicht een vraag waar nooit een antwoord zal op komen…

Tel de kracht en levenslust van alle festivalgangers samen en er ontstaat een gigantische bol energie, en juist op dat moment komt moeder natuur eens vertellen wie de baas is…

Met alle respect voor tsunamis, aardbevingen, overstromingen en andere grillen van de natuur, die qua omvang en impact natuurlijk nog van een andere orde zijn, Pukkelpop grijpt ons bij het hart, omdat het zo dichtbij is, en dat hebben we niet graag. Op enkele minuten tijd worden gezonde, jonge en enthousiaste mensen met een mooie toekomst zomaar voor ons weggemaaid. Hoe ga je daar mee om? Ik weet het niet…

Veel respect voor de reactie van de bevolking, sociaal netwerken had deze keer echt wel zin. Een golf van steunbetuigingen en directe actie van hulp kwam snel op gang.

Deze blogpost gaat niet over mij, vandaag zou het niet gepast zijn …

De natuur kent beloningen noch straffen, enkel gevolgen.
(Robert Green Ingersoll)

2 thoughts on “20 augustus 2011: Pukkelpop

  1. Hey Alain,
    Ik was er zelf bij en ik kan je verzekeren dat ik nog nooit zoiets heb meegemaakt noch gezien.
    Ik ben ontzettend bang geweest en dacht echt dat het voorbij was. Een vriendin van mij heeft zowat mijn leven gered, want als ik alleen was geweest was ik uit paniek als kip zonder kop gaan rondlopen. We stonden ook onder een tent die ingestort is, waar dat koppeltje omgekomen is, ik vergeet het geluid van die touwen van die tent die knapten nooit meer, en ook niet de 2 seconde stilte achteraf waarin mensen beseften dat het ging instorten en ook niet het gegil en de paniek die daarop volgden. Iedereen liep voor zn leven, ieder voor zich. Wij zijn gewoon blijven lopen, naar de ingang – die ook deels ingestort is – en dan op straat, waar dat er ontzettend veel hulp aangeboden werd, al tijdens de storm.
    Ik ga deze ervaring nooit vergeten en ik leef ontzettend mee met de slachtoffers.

  2. Alain, ik kan mij echt volledig vinden in wat hierboven omschreven werd.
    Wij zelf zijn dus bij een medewerkersgroep (front mainstage zoals reeds vele jaren).
    Wat gedurende die 10à15min over raasde, was echt onwerkelijk.
    Ook nog nooit zoiets meegemaakt. Men is zo machteloos…
    We leven enorm mee met de slachtoffers.
    Elisabeth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s