25 augustus 2011: Intermezzo…

Was eigenlijk niet van plan vandaag in de pen te kruipen, maar speciaal op verzoek toch een berichtje.

Gisteren is mijn buurvrouw Aline even op bezoek geweest ( altijd leuk ) samen met haar pleegdochter Adelina. Adelina is wat we noemen ‘een gek model’, altijd goedlachs, gekke bekken trekken en, het moet gezegd, naar iemand van mijn leeftijd toe is het kind altijd lief en beleefd. Een schatteke dus 🙂

Ze is Albanese van afkomst maar is perfect tweetalig. Ze informeerde gisteren hoe het was met de ‘Kwatsj of de Kweejk’ (Friends of the Quaich, nvdr), inderdaad, de tweetaligheid bestaat uit Nederlands en Albanees 🙂

Adelina had, nadat zusje ‘Nezz’ (Vanessa) al eens ten tonele werd gevoerd in een vorige post, het verzoek ook eens op de blog genoemd te worden. Wel, dat is met veel plezier gedaan! Liefs, Alain.

Dat de buurt fan is van de blog, werd nog eens extra in de verf gezet door een brief die ons eergisteren is bezorgd door onze ( schuin ) overburen. Edmond en Diane zitten momenteel zonder computer maar wouden toch graag iets posten op de blog.

Dus vandaag is het podium niet aan mij maar aan deze lieve mensen. De tekst is integraal overgenomen en luidt als volgt:

“De komst van onze nieuwe buren”:

“Enkele jaren geleden was er nieuws in onze straat. Marie-Jeanne en Daniel waren van plan te stoppen, de boerderij zou verdwijnen en zij gingen een nieuw huis bouwen. Dat ging gepaard met het feit dat de twee stukken bouwgrond zouden worden en we nieuwe buren gingen krijgen. We hadden zoiets van ‘amai’, nieuwe buren, ons mooi uitzicht kwijt… Wie zal het zijn? Hoe zullen ze zijn?”.

“Toen begonnen de werken en leerden we ze beter kennen. De mensen vielen mee, hun familie was heel vriendelijk, en we boden onze hulp aan. Af en toe maakten we al eens een praatje. Nadat de beide huizen bewoond waren kwam er af en toe, zoals wij dat zeggen, een ‘klapke’. We moesten soms wel een beetje uitleg geven want sommige lokale woorden uit Laarne verstonden ze niet”. 🙂

“Toen werd het zomer en nadat we de bloemen hadden water gegeven, bleven we soms een wit wijntje of een Duvelke drinken, soms op straat, soms op de oprit, soms op het terras, als we maar wat konden bijpraten. Vorig jaar vierden we de eerste maal burendag, een hele leuke avond met barbecue en alles erop en eraan. De taken en de rekeningen werden verdeeld en iedereen was tevreden”.

“Toen kwam de winter, wat moesten we nu doen nu we niet meer buiten konden zitten? We besloten een beurtrol te maken en om de maand bij elkaar iets te gaan drinken. Wel, dat doen we tot op vandaag nog altijd”.

“Uiteraard zijn we ook dit jaar onze burendag niet vergeten. Het was alweer een gezellige avond. Ondertussen is het zover gekomen dat we het helemaal niet meer erg vinden dat we ons mooi uitzicht kwijt zijn. We hebben liever onze buren met hun familie en we zouden ze voor geen geld van de wereld nog willen missen. We wensen iedereen zo een buurt toe, er steeds zijn voor mekaar zonder de deur plat te lopen, steeds op mekaar kunnen rekenen, zowel op goede als op minder goede momenten”.

(Geschreven door Diane)

U begrijpt dat ik door zoveel lieve woorden wat stil word. Ik kan me vinden in elke letter hierboven geschreven, we hebben echt een hele leuke buurt met hele lieve mensen.

De voorbije jaren is mijn conditie aanzienlijk achteruitgegaan en kan ikzelf niets meer bijdragen aan het praktische leven dat een gezin met zich meebrengt. Maar ik moet zeggen, in deze buurt, voel ik me echt goed, iedereen helpt maximaal om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen en dat op een ongedwongen en natuurlijke manier.

Dankjewel Tony en Mieke, Marc en Martine, Sylvie en Olivier, Marie-Jeanne en Daniel, Edmond en Diane, Gert en Charlotte, Marc en Aline, Marleen en Gilbert, …, en alle mensen uit de wijk, die er allemaal voor zorgen dat we ons hier goed voelen en dat we niet het gevoel hebben er alleen voor staan!

Nu zit ik hier toch wel achter mijn computer in mijn eentje te bleiten zeker, ik zie door de tranen mijn scherm niet meer, dus tijd om te stoppen …

Vanwege Katrien en Alain, Julie en Robbe, Gypsie de labrador, Max en Molly de poezen, Saga het paard, de visjes en de onnavolgbare ‘Meerskipjes’ xxx

Met dank aan mijn spraakherkenningssoftware 🙂

Wat ons land nodig heeft,
zijn minder mensen die in
dezelfde straat wonen,
en meer buren!
( Auteur onbekend )