29 augustus 2011: Het emo-buffertje…

Hoe groot is uw emo-buffertje? Gaat u daar bewust mee om, of is het eerder iets waar u nu en dan onvoorbereid mee geconfronteerd wordt…?

Ik zie jullie de wenkbrauwen al fronsen, waar heeft hij het nu in hemelsnaam weer over…een emo-buffertje? Wel, ik denk niet dat het woord bestaat, dus voel ik me vrij het via dit kanaal te lanceren en er voorlopig zelf dan maar een definitie aan te geven 🙂

Emo-buffertje: een ‘emo-buffertje’ is een in het lichaam en geest opgeslagen hoeveelheid aan weerstand en energie welke de mens in staat stelt om te gaan met zowel positieve als negatieve emoties.

De benodigde omvang van uw emo-buffertje staat omgekeerd evenredig ten overstaan van uw empathisch vermogen en uw mogelijkheid om invloeden van buitenaf tot u te nemen.

Daar gaan uw wenkbrauwen weer 🙂

Het wordt wellicht wat duidelijker met een voorbeeld.

Zoals ik ook al aangaf in een vorige post, zijn mijn vrouwtje en ik ( noodgedwongen ) de voorbije jaren vrij goed geworden in het omgaan met verdriet en moeilijke situaties, ik durf te zeggen dat wij een manier gevonden hebben om ons ‘emo-buffertje’ te onderhouden en met de hoeveelheid weerstand en energie zoals hierboven beschreven, verstandig weten om te gaan. We zijn er goed in geworden om een manier te vinden om dingen te verwerken en we zijn nog steeds in staat om ons ‘emo-buffertje’ terug aan te vullen door het creëren van leuke momenten voor onszelf en ons gezinnetje.

Misschien denkt u: “wauw, wat sterk!”, waarvoor dank 🙂 maar ik ben ervan overtuigd dat de meerderheid onder u dat ook zou kunnen. Belangrijk hiervoor is dat je dient te beseffen dat je er iets moet voor doen.  Om uw ‘emo-buffertje’ geregeld aan te vullen moet u zelf iets ondernemen, of openstaan voor initiatieven uit uw omgeving,. Ik kan natuurlijk alleen maar praten over onze situatie, ik besef dat er in deze wereld zaken gebeuren die voor de betreffende personen wel duizendmaal erger zijn. Maar ik durf wel te stellen dat de hierboven beschreven theorie het enige is wat je zelf kan ondernemen. En dat is, hoe gek het ook klinkt, voor iedereen de keuze die je hebt…

Vorige week was een zware week. We zijn geconfronteerd met een verlies in de familie (RIP lieve tante), een gebeuren waarbij alle goede herinneringen het verlies juist zo pijnlijk maken. Op vrijdag zijn Katrien en ik naar de notaris geweest om het einde van onze bvba in te luiden. De bvba droeg de naam ‘FILU’, een naam die we verzonnen tijdens een reisje naar Firenze en Lucca. Ik vroeg Katrien ten huwelijk op de Ponte Vecchio te Firenze, tijdens een heerlijke vierdaagse in het prachtige Toscane. De bvba is het laatste wat overblijft van de zaken die tot stand zijn gekomen tijdens mijn loopbaan. Het was zeker niet het belangrijkste bedrijf, maar het afsluiten ervan confronteert me eens te meer met wat er niet meer is of met wat er niet meer kan. Ik hield van mijn werk, ik heb er alles voor gegeven en ben trots op wat ik samen met mijn vennoten hebben gerealiseerd, maar het is niet meer… Het heeft me menig traantje gekost vrijdag. Zaterdag was het dan weer heel leuk, mijn schoonmoeder en Daniel hebben elkaar eeuwige trouw beloofd, een trouwfeest dus. We hebben lekker gegeten en gedronken en hebben met zijn allen een hele fijne en warme middag beleefd. Zondag was het feest in het Reinaertpark te Destelbergen. We zijn met het bestuur van de whiskyclub naar de Highland Games geweest en blijven plakken bij onze goede vriend Geert (Drinks De Clercq, Lochristi) en menig proevertje tot ons genomen. Nochtans heb ik lang getwijfeld om te gaan. Weet je, ik ken heel veel mensen in Destelbergen wegens een rijk gevuld sociaal leven in het verleden, ik had schrik om te gaan, emotioneel schrik, schrik dat het me pijn zou doen. Het viel al bij al nog mee, tal van toffe mensen gezien en dankjewel voor het warme en menselijke contact.

Wel, na zo een week, is mijn ‘emo-buffertje’ zo goed als leeg. Ik zal moeten zorgdragen voor mezelf deze week en ik veronderstel dat het bij mijn vrouwtje niet anders is. We zullen er samen aandacht moeten voor hebben willen we terug klaar zijn voor een volgende confrontatie, van welke aard ook…

De wens is de voorbode van datgene wat je kunt realiseren.
(GOETHE)

3 gedachten over “29 augustus 2011: Het emo-buffertje…

  1. Dag Alain,
    Ik hoorde van jouw ma dat ge uw ‘ei’ kwijtspeelt op het www.
    Mooi en aangrijpend geschreven!!
    Groetjes vanuit de Kouter 102

  2. Pingback: 12 december 2011: De film van mijn leven … | Als ALS je wereld binnensluipt…

  3. Pingback: 30 november 2012: Ontroering… | Als ALS je wereld binnensluipt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.