30 augustus 2011: Tram 7…

Een jaartje geleden is mijn moeder op ‘Tram 7’ gestapt, exact een jaar geleden zelfs, en dat betekent alweer een ‘feestje’ dus, olé …

Het is een stel apart die ouders van mij. Mijn vader is 73 en hij rijdt nog steeds met de motor, mijn moeder wordt vandaag 71, en zij wordt nog geregeld al fietsend op haar achterwiel gesignaleerd in het dorp van Destelbergen 🙂

Energie en gezondheid te over ( hout vasthouden ), jong van geest en altijd aangenaam gezelschap.

Toen ze een 44 jaar geleden besloten om ‘een kleintje’ te maken, hadden ze zich hun ‘oude dag’ wellicht anders voorgesteld. Een kleintje is het uiteindelijk wel geworden, ik werd nooit groter dan 1,69 m, naar het fantastisch snelle spermacelletje die de strijd der titanen heeft gewonnen, hadden ze beter ‘pootje lap’ gedaan, want er zat een klein productiefoutje in…

Maar goed, dat weet je op dat moment natuurlijk niet, maar goed…

We ( mijn zus en ik ) hebben een fantastische jeugd gehad, met ouders die er altijd voor ons waren, die ons altijd het gevoel van een (h)echt gezin hebben bijgebracht. In mijn geval bleek dat laatste helaas nadien niet altijd een bron van inspiratie…

Toen ik voetbalde, stonden ze steeds hevig te supporteren aan de zijlijn, en na de match nog meer in de kantine… Fantastische dagen waren dat. En het supporteren is gebleven, op school, op het werk,…, steeds waren ze benieuwd hoe alles liep, geïnteresseerd, en altijd een steun en luisterend oor bij moeilijker momenten… Er waren ook wel dagen dat ze het niet met mijn keuzes eens waren, maar toch is de steun altijd gebleven.

Het verdriet en de pijn die ze vandaag hebben is onbeschrijflijk. “Het had andersom moeten zijn”, zeggen ze vaak. Maar zo werkt het natuurlijk niet…

Maar ondanks dat alles kan ik jullie vertellen dat de voorbije vijf jaar heel mooie jaren zijn geweest. De relatie tussen ons gezin en mijn ouders staat als een paal. We hebben fantastische dingen gedaan, drie jaar geleden nog samen met mijn pa met de motor naar de Ardêche geweest, vele leuke dagen aan zee, en de honderden gezellige ‘aperitief-momenten’ met den Duvel op ons terras, zijn zaken die hier in de buurt al als typisch worden omschreven 🙂

Elke dag staan ze paraat om er, elk op hun manier, maximaal voor te zorgen dat wij ons praktisch niet te veel zorgen moeten maken.  Van het woord ‘ opoffering ‘ willen ze niet horen, “het moet zo zijn”, zeggen ze . En dat elke dag weer met de glimlach. En geloof me, er wordt wat afgelachen. Hun leeftijd hebben we nooit gezien. We zien alleen twee warme en lieve mensen die ons alles gunnen wat de wereld bieden kan.

We hadden vroeger niet de gewoonte om een verjaardag echt te vieren. Dat doen we tegenwoordig wel, dus vanavond liefste moeder, gaan we er eens een klein ‘lapke’ op geven, zet de champagne alvast koud!

Uit de grond van ons hart: “we zien jullie graag!”.

Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen.
(Chinese wijsheid)