27 september 2011: Vakantie…

Geniet van het leven, nu het nog kan, en hopelijk kan het nog zo lang mogelijk. Deze rode draad volgende, proberen we ons leven te organiseren en zo zinnig mogelijk door te brengen. En weet je wat? Het lukt ons aardig! Je moet er natuurlijk weer iets voor doen, want we hebben het met zijn allen ondertussen begrepen, als je niets onderneemt, gebeurt er ook niets…

Voor diegenen die vorige week tevergeefs op de blog hebben gezocht naar een nieuwe post, we waren met vakantie 🙂 Ik had dat natuurlijk ook vooraf kunnen kenbaar maken op de blog, maar ik wilde liever niet onze afwezigheid op het WWW publiceren, je weet maar nooit dat een of andere verloren ziel dat interpreteert als een tijdelijke opendeurdag 🙂

We zijn samen met ons ‘vaste team’ ( ma en pa, Suzanne en Daniel, en onze trouwe viervoeter ) naar de  Ardèche geweest. Wie ons zag vertrekken, dacht waarschijnlijk dat we de vlucht naar Egypte zouden aanvatten. De karavaan bevatte namelijk tal van hulpmiddelen om ook voor mij de vakantie zo aangenaam en draagbaar mogelijk te maken…

Je begrijpt dat ik na een weekje vakantie in Frankrijk nog niet klaar ben om zware onderwerpen aan te raken  op mijn blog, daarvoor ben ik nog te veel met mijn hoofd bij onze zalige zuiderburen. Ik ga me vandaag dan ook beperken tot een kort reisverslag.

Voor diegenen die hierin niet geïnteresseerd zijn, u weet hoe u dit scherm kan sluiten 🙂

De voorbije vakanties zijn we telkens naar de Ardèche geweest ( naast de vakanties met de kinderen in Zuid Frankrijk en aan zee ) en ik moet zeggen, wij zijn er een beetje verliefd op geworden. De streek is prachtig, het klimaat is fantastisch ( we gaan telkens buiten het seizoen om de grote warmte wat te ontlopen ), de mensen zijn erg vriendelijk en, geloof het of niet, ik heb er een stuk minder last van mijn adem, wat op zich natuurlijk leuk meegenomen is.

Het vertrek was nochtans niet zo evident. Ik zat met een verstopping die uiteindelijk vier dagen zou duren. Ik kan u verzekeren, naar het toilet moeten en niet kunnen, daarbovenop ook nog weten dat het tijdens de reis praktisch gewoonweg onmogelijk is, dat vergt wel wat concentratie ( om het licht uit te drukken ). Natuurlijk is het verlossende moment dan weer van een gans ander kaliber, maar verdere uitleg hoort niet thuis op deze blog 🙂

Onze eerste tussenstop was in Beaune, de Bourgogne streek. We proberen altijd te overnachten in een wijnstreek, en dat geeft ons de gelegenheid om nog snel een degustatie mee te nemen en kennis te maken met de diverse wijnen uit de regio. Ben al jaren fan van Bourgogne wijnen dus voor mij kon het niet beter vallen. ’s Avonds nog een kleinigheid gegeten en overnacht in een leuk hotelletje aan de rand van de stad, uiteraard voorzien voor vierwielers…

Zondag zijn we aangekomen op onze bestemming te Grospierres na een vermoeiende rit. Het is de tweede keer dat we van het verblijf gebruikmaken en hoe raar het ook klinkt, het voelt een beetje als thuiskomen, zo vertrouwd… Het verblijf is een gite voorzien voor een grotere groep ( tot 14 personen ) voorzien van alle comfort. Als je met meerdere families kan gaan, is de prijs ronduit democratisch.

Maandag was een verplichte rustdag, de reis eiste zijn tol en de enige oplossing was slapen, en dat heb ik ook gedaan, de ganse dag…

Van dinsdag tot en met vrijdag hebben we afwisselend enkele uitstapjes gedaan. Les Vans, Ruoms, Anduze ( met bamboepark), Berrias, Barjac ( met een hele toffe markt ) zorgden voor de nodige afleiding. Dit gecombineerd met de nodige glaasjes aperitief, wijn, lekker eten en zelfs eenmalig een terrasje met ‘den Duvel’ ( ja ja, die is écht overal ) zorgden voor een complete vakantie. Ook nog een leuke verrassing voor de kindjes meegebracht 🙂

Na de laatste avond met BBQ hadden we een klein dipje, je weet wel, de eeuwige vraag of dit nu écht de laatste keer zou zijn dat we zoiets zouden kunnen doen…

Op de terugreis hebben we overnacht in Essoyes, onze favoriete tussenstop in de Champagne. Ze kennen ons daar al, en we worden telkens verwend door de vriendelijke gastheer en zijn vrouw.

Voilà, dat was het zo een beetje, kort samengevat. Meer in detail was wellicht niet interessant, net zomin als het bekijken van 500 foto’s. Enkele daarvan komen binnenkort op Facebook. Mochten jullie bij het lezen geïnteresseerd zijn in een van de adresjes, stuur gerust een berichtje, we delen het graag.

Ondertussen is voor mijn vrouwtje de werkweek weer gestart. Het was een moeilijke start, we hebben het echt heel goed gehad samen in Frankrijk. Het zijn die weinige momenten die ons toelaten om 100 % samen te zijn, er ook continu te zijn voor mekaar, lief en leed te delen, maar vooral ook ons samen goed amuseren.

Het was een prachtvakantie!

Dankjewel aan de medereizigers die daar zo hun best hebben voor gedaan. Ik zie jullie graag xxx

De ware ontdekkingsreis bestaat niet uit het aanschouwen van nieuwe landschappen, maar uit opnieuw leren kijken.

(Marcel Proust; Frans schrijver)

15 september 2011: Regeerakkoord…

Heeft u het ook gezien? De donderwolken boven België zijn weggetrokken, de zon doet zijn herintrede in het land, we zijn op weg naar een nieuw regeerakkoord!

Voor – of tegenstander, na zoveel dagen impasse kan je alleen maar blij zijn, we kunnen weer vooruit en we hebben nog een land!

Of was u de voorbije dagen meer geïnteresseerd in de uitslag van de Champions League en keek u ietwat meewarig toe hoe Elio en zijn troepen roofbouw pleegden op hun lichaam om toch maar het ultieme compromis te vinden? Dit allemaal voor onze ‘welvaartsstaat’ en vooral het behoud ervan.

Geef toe, in ons kleine apenlandje hebben we het voorlopig (…) nog allemaal goed voor mekaar. Van het basispakket aan diensten en zekerheden waarover we kunnen beschikken, kijken ze zelf in het grote Amerika raar op, of zie ik dat verkeerd?

Er blijven natuurlijk altijd een aantal zaken die je zelf moet regelen, waar je zelf het initiatief moet nemen en voor jezelf beslissen wat voor jou en je gezin het beste is. Je moet dus iets doen ( lap, daar heb je weer zo’n werkwoord ).

Heel geregeld krijg ik nog de vraag of ‘alles wel goed geregeld is’, je weet wel, mensen kijken dan heel serieus en raken ongewild het taboe onderwerp aan en voelen zich plots heel erg op hun ongemak. Meestal stel ik dan de vraag terug, of het bij hen allemaal wel goed geregeld is… Meestal wordt dat weggelachen wegens niet aan de orde…

Nochtans is theoretisch de kans groter dat u deze week iets overkomt dan dat dat bij mij het geval is. Ik neem niet zoveel risico weet je wel, ik zit in mijn stoel, ik rij rond in huis tegen 2 km/h , wordt met een hulpmiddel op het toilet geplaatst en zo meer. U daarentegen begeeft zich op de openbare weg, rijdt met de auto, neemt misschien het vliegtuig en meer van dat soort gein…

Niet om negatief te doen hoor, eerder realistisch…

Mensen zijn trouwens een heel leuk fenomeen om te volgen. Binnenkort zitten er vogeltjes in mijn volière, maar ondertussen kan ik mij best vermaken met het bekijken van mijn medemens. No offense hoop ik, u doet dat wellicht ook…?

Zo heb ik de voorbije dagen leuke reacties gehad op de man/vrouw vraag :-).  De mooiste was: “Kan ik hier iets mee winnen…?”.  Je hoeft achter deze vraag echter niet te veel te zoeken. Ik vind het gewoon leuk om te weten wie mijn lezers zijn.

Bij het bekijken van de antwoorden blijkt dat er een ’40 % man / 60 % vrouw’ verhouding is. Misschien moet ik ook eens iets over voetbal schrijven om naar een 50/50 te gaan :-). Ben toch blij met de 40 % mannen, ik had het niet verwacht, in de praktijk blijken het niet zo’n ‘emo-mensen’ te zijn die alfa-mannetjes… Van achter de geborgenheid van het computerscherm valt het blijkbaar nog mee 🙂

Er zullen nog wel wat vragen volgen, jullie doen mij een plezier er op de antwoorden ( bolletje klikken + vote) dat maakt het ineens ook wat interactief.

Fijne dag nog,

Alain

Zekerheden die men bang is te verliezen, zijn geen zekerheden.
(Frère Werry)

Rondvraag Deel 1…

Terzijde

12 september 2011: Quality Time…

Wat is voor u ‘Quality Time’…? En vooral, met wie brengt u die door, met ‘vrienden’ misschien, of met het gezin…?

Misschien staat u daar niet bij stil, deed ik vroeger ook niet, je leeft en leeft en gaat er vanuit dat je toch tijd zat hebt… Wel, u denkt die tijd te hebben en het is u ook gegund, voor mezelf weet ik dat het begrip ‘tijd’ een andere dimensie heeft gekregen… of tenminste, ik sta er in elk geval bij stil…

Laat ons even starten met het onderverdelen van de mensen waarmee we in contact komen: je hebt de toevallige passanten, mensen die je voorbijloopt, waarmee je op de autostrade rijdt, die naast je staan bij de bakker, en zo meer. Zonder dat je het beseft, hebben deze indirect een invloed op je gemoedstoestand. Ze kunnen je blij maken, of juist nerveus.

Daarnaast heb je een hele groep met kennissen, mensen die je kent, waar je naar zwaait, waar je misschien eens een pint mee drinkt of een babbeltje slaat.

Je hebt ook nog collega’s, een zootje ongeregeld waar je bij terechtkomt en waar je, willen of niet, moet mee samenwerken en waar je het grootste deel van je tijd mee doorbrengt.

Er is ook nog zoiets als ‘gelegenheidsvrienden’, deze horen bij een bepaalde periode in je leven en kom je tegen door het toevallig samen uitoefenen van een bepaalde interesse, sport, activiteit. Je hebt het gevoel dat het heel goed klikt, je doet geregeld dingen samen  en op een moeilijk moment kan je ook wel eens je hart uitstorten.

Dan heb je de ‘vrienden’, aka ‘échte vrienden’, diegenen waarvbij je zou zweren, die je belangrijk vindt, misschien zelfs heel belangrijk, diegenen waarmee je letterlijk verbroedert, die je in je armen sluit en waar je hart voor openstelt.

Je hebt je familie, rechtstreekse afstamming of aanverwante, een band die wat er ook gebeurt, technisch altijd blijft bestaan.

Je hebt je gezin, die jezelf samenstelt, al dan niet ‘nieuw’… 😉

Tot slot heb je ook nog je ‘sociale netwerk vrienden’, op zich ‘buiten categorie’ gezien het over het algemeen zal gaan over een verzameling van mensen uit de andere categorieën. Zoniet, schrappen die handel… 🙂

Als je de tijd hebt genomen voorgaande te lezen dan spendeerde je al een deel van je beschikbare tijd voor vandaag. Laat ons eerlijk zijn, het was ‘Quality Time’ :-), niet…?

Hoewel, als je verondersteld bent aan het werken te zijn, je baas daar wellicht anders zal over denken… 🙂

Haha, betrapt 🙂

Het is ook wel duidelijk dat die beschikbare tijd wellicht niet voldoende zal zijn om iedereen die je kent tevreden te stellen met jouw aandacht, zogenaamde verplichtingen na te komen, vriendschap te vragen of te schenken, tijd voor het gezin vrij te maken, eens langs te gaan bij Jantje en Mieke,…

En daarnaast wil je gewoon ook wat tijd voor jezelf…

Allemaal niets verkeerd mee, maar het betekent wel dat je zal moeten ‘kiezen’,oesje een werkwoord… En plots komt de verantwoordelijkheid hiervoor weer bij jezelf te liggen…

De conclusie is duidelijk: maak de juiste keuzes…

Voor mezelf durf ik het zeggen, ik ben in het verleden niet altijd goed bezig geweest. En u…? En doet u dan iets met deze ervaring, of is het makkelijker er niets mee te doen…?

Neem even de tijd daarover na te denken, het loont…!

Voor wie de activiteiten van onze whiskyclub ‘Friends of the Quaich’ wat volgt, we hebben zaterdag onze eerste ‘Whisky & Food Pairing’ gehad. Mijn vrouwtje was er natuurlijk ook weer bij en het was een fantastische avond. De ‘Friends’ waren blijkbaar in de leer geweest bij Gordon Ramsey en gaven elk gerecht een persoonlijke culinaire toets. De selectie aan whisky’s werd op algemeen enthousiasme onthaald. De sfeer zat er in, het gezelschap was top en de door Peter gegeven presentatie was verhelderend.

2 december is onze volgende activiteit. Voor de whiskyliefhebber: noteer deze datum alvast in uw agenda want het wordt weer iets speciaal!

Het is een zegen om te kunnen vergeten.
( Chinees gezegde )

10 september 2011: Amyotrofe Laterale Sclerose en Humor…

Oesje, al een paar dagen niets meer geschreven, ik kreeg al plagende vraagjes wanneer het nog eens zover was… Wel, ondanks het mooie weer, toch nog vlug een nieuwe post 🙂

Mijn vrouwtje houdt een tellertje bij, hoeveel keren per nacht ik haar wakker maak om me te helpen… Deze nacht stond het tellertje op acht, volgens mij een nieuw record, maar eentje om niet trots op te zijn. Ik doe nochtans mijn best, maar tegen pijn kan je niet op. Niet dat de Amyotrofe Laterale Sclerose mij pijn bezorgt ( neen, dat is enkel bij proberen uitspreken van het woord 🙂 ), maar wel het slapen in een verkeerde houding.

De pijn in de onderrug is ‘killing’, bij wijze van spreken uiteraard…

8 keer in godsnaam, hoe hou je dat vol…? We hebben gelukkig (… ) wat training achter de rug, mijn zoontje Robbe was een slechte slaper. Tot zijn viereneenhalf jaar brulde hij ons geregeld wakker: “Melkjeeeee” riep hij dan, en wij eruit… Bespaar me de clichés dat je een kind ook eens moet kunnen laten huilen, we hebben alles geprobeerd, maar op de duur kies je voor zelfbehoud, je hebt gewoon zelf ook die slaap nodig… Heb schrik voor het moment dat mijn vrouwtje ervoor kiest mij ook eens te laten ‘huilen’, puur uit zelfbehoud, want ook zij heef natuurlijk die slaap nodig, ik zou het nog begrijpen ook…

Maar neen, in tegenstelling tot wat je zou mogen verwachten is het bijna altijd met de glimlach, ook deze morgen, met evidente pijn aan het gezicht van de moeite, toch die glimlach… Hoe krijgt ze dat toch voor mekaar?

Wie ben ik dan om moeilijk te doen. Toen ik deze morgen even crashte zei ze dat ik sterk moest zijn en me niet mocht laten gaan, voor haar, omdat ze me nodig heeft, ‘voor altijd’, zoals ook in onze trouwringen staat gegrift… me laten gaan, ik zou verdorie niet durven…

But then again, hoe doe je dat, je niet laten gaan…?

Misschien krijgen jullie bij het lezen van de blog het idee dat ik het allemaal wel onder controle heb… Ik wou dat het waar was…

Wat mij wel altijd kan verblijden is humor, is altijd zo geweest, lachen maak me blij, u ook…? Nochtans ben ikzelf geen moppentapper, ik moet het meer hebben van de situatiehumor, spelen met de taal en inspelen op wat er rondom je gebeurt, altijd scherp blijven bij wat er aan tafel wordt verteld om juist die momenten in te springen waar een grappige wending mogelijk is. Het heeft al veel ijs gebroken, ook bij moeilijke onderhandelingen of commerciële gesprekken indertijd, maar vooral, vandaag, biedt het me afleiding en ontspanning. Fantastische momenten met gelijkgestemden aan tafel, gelijkgestemden die ook graag lachen en plezier maken. Laat maar komen, dat spel van de humor, het doet me deugd!

Nochtans ken ik enkele mensen die er wel goed in zijn, in moppen tappen. Bjorn ( hij had zelfs een briefje met geheugensteuntjes, als hij dat bovenhaalde was het gegarandeerd fun), Francis en Mario, als die in vorm zijn, kom je niet meer bij, ongelooflijk…

Deze week nog volgende grappige situatie meegemaakt met drie protagonisten ( mijn dochter Julie, mijn pa, ikzelf ):

Pa: een vriend vertelde me dat ik eens naar een filmpje op ‘Joetjoeb’ zou moeten kijken, hoe doe ik dat?
Julie: wel pepe, dat is eenvoudig, je gaat naar het net en je tikt het adres gewoon in in je browser…
Pa: ?!!#%?
Ikke: Julieke, schrijf het misschien even op, dat is makkelijker.
Julie schrijft: ‘www.youtube.com’ in haar mooiste schoonschrift.
Pa: zie, dat is nu eens altijd hetzelfde met die jeugd van tegenwoordig, met die gekke krulletters, wie kan dat nu in godsnaam lezen?
Julie: &&8!:-(
Ikke: maak je niet druk, schrijf het dan nog even in blokletters.
Julie schrijft: ‘WWW.YOUTUBE.COM’
Ikke: en pa, kan je het nu wel lezen?
Pa: nee, want ik heb mijn bril niet op…

Een fijne dag nog,

Alain

Het leven moet
met liefde en humor worden geleefd:
liefde om het te begrijpen,
humor om het te dragen.
(C. Fisas)

7 september 2011: Het leven zoals het is…

Natuurlijk vind ik het spannend om elke dag te kijken hoeveel bezoekers de blog telt, wat zeg ik, zelfs meerdere keren per dag…

Je kent het wel, het fenomeen van 1000 keer per dag te kijken of er niets op je telefoon verschijnt, je e-mail te checken, je Facebook te controleren, man man man waar zijn we in godsnaam allemaal mee bezig…?

Sociaal netwerken heet dat dan, niemand die eraan denkt om het woord verslaving in de mond te nemen…

‘Sociaal’ zei u? 

Mijn grootvader zaliger zou zijn ogen en oren niet geloven, waar is de tijd van het ‘Werk van den Akker’, de vele gezellige dorpscafés, de gevulde voetbalkantine met aangeslagen ruiten, de spelende kinderen op straat,… vooruitgang heet dat dan…

En maar druk doen… “Weet je hoeveel e-mails ik diende te verwerken toen ik deze morgen op het werk kwam…?”. Klinkt bekend in de oren? Was dat dan met of zonder de vele reclame mails die er tussen zaten…?

Maar goed, ik met mijn grote babbel, zit dan wel 1000 keer per dag te checken of jullie misschien hebben gereageerd op een post… Volgens mij zit ik weer in een periode dat ik niet zoveel te doen heb en mij maar wat bezig probeer te houden, en het weer wil dan ook nog niet mee…

Het wordt tijd voor een nieuw projectje…!

Ben altijd een bezige bij geweest, altijd op zoek naar iets nieuws om te doen. Wellicht daarom dat ik in de projectwereld ben terechtgekomen, telkens weer die nieuwe uitdaging om een klant te helpen bij het automatiseren, deadlines, budgetten, mensen, complicaties, enzomeer… Begrijpen wie begrijpen kan, maar ik deed dat graag.

Mijn vrouwtje wordt soms gek van alle nieuwe projectjes die ik probeer te verzinnen vanuit mijn luie stoel (… ). Belangrijk het voorbije jaar was natuurlijk de whiskyclub, het bouwen van de website, een mini organisatie op poten stellen samen met de vrienden, zorgen voor visibiliteit, interesse wekken, beetje marketing, budgetcontrole en meer van dat soort gein…

Wel, ik durf ondertussen te zeggen dat onze Whiskyclub ‘Friends of the Quaich’ op de kaart staat, je moet maar eens ‘Googelen’, nog zo een fenomeen om te controleren of je wel bestaat 🙂

Gisterenavond hebben we met het bestuur weer inspanningen geleverd om het Event van aanstaande zaterdag op de laatste puntjes bij te sturen. Peter stuurde vannacht nog zijn PowerPoint door, Gert, Siegfried en ikzelf hebben een aantal uurtjes nodig gehad om te concluderen dat het goed was en dat we het wel zien zitten zaterdag, dit bij het nuttigen van de nodige proevertjes… druk, druk, druk… 🙂

Maar, ook het volgende projectje is al aangevat. Ter ‘lering ende vermaakt’ wil ik mij toeleggen op het bestuderen van vogeltjes, volière met nachthok inclusief… Jaja, geen half werk voor mij 🙂 De taken zijn mooi verdeeld: ik bedenk en mijne pa voert uit, als dat niet mooi is… Pensioen, hoe bedoel je, dat is toch voor oude mensen… Voor de lezer die mijn pa niet kent, hij doet dat graag hoor, en ik leg er geen druk op, heb ook geen zweepje,… dus niemand hoeft een of andere mensenrechtenorganisatie in te schakelen… Toch maar even meegeven voor de zekerheid …

En nu boterhammetje eten, neen, het is niet nodig om vliegertje of treintje te spelen, zoontje doet zijn mondje zelf wel open…

Dedju toch…

Wees niet bang om langzaam voorwaarts te gaan,

Wees alleen bang om stil te staan.

(Chinese wijsheid)

5 september 2011: De verering van den Duvel…

Aan diegenen die de voorbije dagen vruchteloos op de blog hebben gezocht naar een nieuwe post, sorry, het lukte me niet. Het opladen van het ‘emo-buffertje’ nam iets meer tijd in beslag dan gepland, als je zoiets al kan plannen…

Zwoele, warme dagen zoals dit weekend bieden weinig zuurstof, ik voel het als een wurggreep rond mijn hals die me gewoon verhinderd normaal te ademen. Helaas, ik geef het niet graag toe, maar mijn capaciteit om te ademen gaat achteruit. Op moeilijke momenten ( vermoeidheid, vochtige warmte,… ) is het balanceren op de grens van wat comfortabel heet te zijn… De mate dat het kopje meespeelt is moeilijk te bepalen, maar de neerwaartse trend is duidelijk. Het moment van de noodzakelijke stabilisatie is aangebroken…

Lap, dat kan tellen voor een maandagmorgen…

Natuurlijk zijn er ook tal van leuke dingen gebeurd, er zijn gelukkig voldoende mensen rondom ons die dat mogelijk maken 🙂

Vandaag wil ik het graag eens hebben over de ‘verering van den Duvel’…

Een aantal onder u hebben het wellicht al gezien, als je de magazijnen van brouwerij Moortgat voorbijrijdt wordt respect gevraagd: “Sssjt, hier rust den Duvel…(*) “, staat in grote letters geschreven op de witte muren…

Wat u niet weet is dat er in onze straat een gelijkaardige, geheimzinnige en sinistere sfeer hangt, ook hier rust ‘den Duvel’ in de kelders van menige bewoner, ook hier wordt gevraagd met de nodige voorzichtigheid, stilte en respect voorbij te rijden, want u wilt toch niet diegene zijn die den Duvel wakker maakt uit zijn noodzakelijke slaap en zo zijn ‘toorn’ over u haalt…?

Noodzakelijke slaap, zodat hij verder kan rijpen, gevangen in de fles, wachtende, tot Hij wordt ontkroond…

God is overal, maar zo ook ‘den Duvel’…

Op zorgvuldig gekozen tijdstippen komen we op geheime locaties samen om den Duvel te vereren… Nadat hij zorgvuldig wordt geserveerd door de hogepriesteres van dienst, durven we hem voorzichtig te degusteren om hem dan volmondig tot ons te nemen, eerst in alle stilte met diepgaand respect voor de meester die dit zaligmakende vocht heeft gecreëerd…

Hoe verbazend telkens weer, wat den Duvel in ons losmaakt, we versmelten tot een warme bende, verbroederen, delen onze diepste emoties, …, we hebben den Duvel in onze macht, we voelen ons sterker dan al diegenen die ooit aan Hem ten prooi zijn gevallen…

Ik vind dat fantastisch deze avonden, en mijn vrouwtje geniet graag mee. Zij lust wel een trappistje, en heeft de benijdenswaardige eigenschap op tijd te kunnen stoppen…  🙂

Bewonderenswaardig hoe op dergelijke avonden met een grandeur van ware vertellers verhalen worden opgevist, verhalen van vroeger toen alles nog mocht en alles nog kon, vergeelde foto’s van mannen en vrouwen als filmsterren zo mooi, zelfs verhalen die eigenlijk niet mochten verder verteld worden…

Ik zou ze voor geen geld van de wereld willen missen die avonden…

Heeft ‘den Duvel’ en ander gespuis tevens de geest uit de jeneverfles verdrongen? U herinnert het zich zelf nog, of zag het in een of andere Vlaamse televisieserie, vroeger werd er bij diepe emotie rond de tafel menig glaasje jenever geschonken. De jenever is om diverse ( sociaal-economische) redenen naar de achtergrond verschoven, maar het fenomeen bestaat nog steeds…

Werkt het bij u? Bij mij in elk geval niet, ik krijg de vleugels, maar geen richting om te vliegen…

Maar nu is het tijd om te stoppen met praten, een zacht gegrom komt uit de kelder, en ook voor mij is het tijd om even te rusten, samen met ‘den Duvel’, op slechts enkele meter van elkaar…

Moge je léven elke dag van je leven!
(Jonathan Swift)

Met dank aan de leden van onze niet-zo-geheime genootschap 🙂

Met dank aan mijn dochter Julie omdat ze zo lief voor mij is en mij steeds uit mijn concentratie haalt met verhalen over paarden 🙂
Met dank aan mijn zoontje Robbe omdat hij de eigenschap heeft mij te allen tijde te doen lachen 🙂
Met dank aan Mario en Els voor de leuke afleiding gisterenmiddag 🙂
Met dank aan Frank De Boosere omdat het niet de ganse tijd heeft geregend 🙂

Met dank aan Jean-Paul voor het helpen bij de inspiratie 🙂
Met dank aan Bartel, zus en schoonbroer, Danielle, Ma & Pa, Suzanne en Daniel, Siegfried en Anne voor de warme en liefdevolle momenten 🙂
Met dank aan mijn vrouwtje om me terug uit een kleine crisis te helpen, en met excuus voor de vele slapeloze momenten… LoveU mucho xxx

hopelijk ben ik nu niemand vergeten…

(*) eigenlijk staat er ‘Hier rijpt den Duvel…’ (= dichterlijke vrijheid 🙂 )

1 september 2011: Medelijden? No thanks…

Er zijn zoveel zaken in het leven die leuker zijn als je ze samen kan doen, met je partner, kinderen, met de vrienden, familie en zo meer…

Voorbeelden zijn er bij de vleet: samen praten, samen verdriet verwerken, samen op reis gaan, samenwerken ( voor diegenen die deze gave bezitten ), samen tv kijken, samen eten, samen een Duvel drinken… 🙂

In principe zou ‘mede-lijden’ (遺憾, voor de enkele Chinese followers van de blog) ook een positief effect moeten hebben op iemands persoonlijke gemoedstoestand. In principe, want u heeft het wellicht ook al meegemaakt, niet…? En, hoe voelde dat…? Mag ik even raden…?

Wel, ik vermoed dat het gewoon ‘klote‘ aanvoelde (sorry voor het woord, maar ik weet er geen beter om het gevoel te beschrijven )…

Ik heb de voorbije maanden al vaak in een dergelijke situatie gezeten, en telkens ook nagedacht waarom het zo voelt, en, als trouwe lezer van de blog kan je ondertussen al raden dat ik daar een theorie over heb…

Misschien is het een stoute theorie, maar voel u vrij deze te betwisten als u zich daartoe geroepen voelt.

Laat ons vertrekken van het uitgangspunt dat alle mensen gelijk zijn, los van de discussie of hun gedrag en daden hen door hun eigen toedoen anders zouden positioneren.

Dit betekent dat u zich evenveel mens mag wanen als ik, en omgekeerd. Er is geen enkele reden om u beter te voelen, evenmin dat er een reden zou zijn om u slechter te voelen. Tot op dit moment komen we waarschijnlijk nog overeen 🙂

En nu komt het: als iemand met je medelijden heeft, positioneer je je aan de onderkant van de relatie, of ( en dat vindt u waarschijnlijk niet zo leuk, want nu ga ik de oorzaak verleggen ), de andere positioneert zich onbewust ( en ook dit woord is belangrijk ) aan de bovenkant van de relatie. Het gaat natuurlijk niet over de relatie in het algemeen, maar wel over de relatie op het moment van ‘mede-lijden’.

Het is er eentje om over na te denken, en dat kan je best doen door voor jezelf enkele situaties voor ogen te halen. Hoe intens is medelijden bij iemand die het volgens u, met uitzondering van dat ene punt, beter stelt dan uzelf?

Vooraleer u met stoelen gaat gooien, wil ik nog een ander woord op tafel gooien: ‘mede-leven’…

Wikipedia, de vrije encyclopedie :-), komt met de volgende definitie: Medeleven in de psychologie is de vatbaarheid voor het herkennen van het leed bij een ander, waarbij een reactie van verbondenheid op volgt. Medeleven mag in deze betekenis niet worden verward met de zieligmakende bijklank die soms gepaard gaat bij het gebruik van het woord “medelijden”.

Lees het misschien nog even na, maar het wordt ondertussen duidelijk wat het gevoelsmatig verschil is tussen medelijden en medeleven, niet?

Medeleven is als werkwoord trouwens moeilijker dan medelijden, het vraagt van ons een gezonde dosis empathie of inlevingsvermogen. Ik kan u ondertussen als spijtige ervaringsdeskundige vertellen dat dat voor de meeste mensen niet zo evident is. Het gaat niet om het rationeel benaderen van een probleem of het zoeken naar een rationele oplossing. Sterker nog, de rationele oplossing bestaat wellicht niet, en toch wil je iemand iets bieden…

Wel, als conclusie, ik hoef uw medelijden niet, ik voel me er alleen maar slechter door.

Daarentegen sta ik met veel enthousiasme open voor uw medeleven, het geeft me inderdaad dat gevoel van verbondenheid, het laat me toe om op een gelijk niveau met elkaar te praten en het helpt me mijn demonen te verjagen…

Ik beloof een luchtiger stukje literatuur bij de volgende post… 🙂

Medevreugde, niet medelijden, maakt de vriend.
(Nietzsche)