10 september 2011: Amyotrofe Laterale Sclerose en Humor…

Oesje, al een paar dagen niets meer geschreven, ik kreeg al plagende vraagjes wanneer het nog eens zover was… Wel, ondanks het mooie weer, toch nog vlug een nieuwe post 🙂

Mijn vrouwtje houdt een tellertje bij, hoeveel keren per nacht ik haar wakker maak om me te helpen… Deze nacht stond het tellertje op acht, volgens mij een nieuw record, maar eentje om niet trots op te zijn. Ik doe nochtans mijn best, maar tegen pijn kan je niet op. Niet dat de Amyotrofe Laterale Sclerose mij pijn bezorgt ( neen, dat is enkel bij proberen uitspreken van het woord 🙂 ), maar wel het slapen in een verkeerde houding.

De pijn in de onderrug is ‘killing’, bij wijze van spreken uiteraard…

8 keer in godsnaam, hoe hou je dat vol…? We hebben gelukkig (… ) wat training achter de rug, mijn zoontje Robbe was een slechte slaper. Tot zijn viereneenhalf jaar brulde hij ons geregeld wakker: “Melkjeeeee” riep hij dan, en wij eruit… Bespaar me de clichĂ©s dat je een kind ook eens moet kunnen laten huilen, we hebben alles geprobeerd, maar op de duur kies je voor zelfbehoud, je hebt gewoon zelf ook die slaap nodig… Heb schrik voor het moment dat mijn vrouwtje ervoor kiest mij ook eens te laten ‘huilen’, puur uit zelfbehoud, want ook zij heef natuurlijk die slaap nodig, ik zou het nog begrijpen ook…

Maar neen, in tegenstelling tot wat je zou mogen verwachten is het bijna altijd met de glimlach, ook deze morgen, met evidente pijn aan het gezicht van de moeite, toch die glimlach… Hoe krijgt ze dat toch voor mekaar?

Wie ben ik dan om moeilijk te doen. Toen ik deze morgen even crashte zei ze dat ik sterk moest zijn en me niet mocht laten gaan, voor haar, omdat ze me nodig heeft, ‘voor altijd’, zoals ook in onze trouwringen staat gegrift… me laten gaan, ik zou verdorie niet durven…

But then again, hoe doe je dat, je niet laten gaan…?

Misschien krijgen jullie bij het lezen van de blog het idee dat ik het allemaal wel onder controle heb… Ik wou dat het waar was…

Wat mij wel altijd kan verblijden is humor, is altijd zo geweest, lachen maak me blij, u ook…? Nochtans ben ikzelf geen moppentapper, ik moet het meer hebben van de situatiehumor, spelen met de taal en inspelen op wat er rondom je gebeurt, altijd scherp blijven bij wat er aan tafel wordt verteld om juist die momenten in te springen waar een grappige wending mogelijk is. Het heeft al veel ijs gebroken, ook bij moeilijke onderhandelingen of commerciĂ«le gesprekken indertijd, maar vooral, vandaag, biedt het me afleiding en ontspanning. Fantastische momenten met gelijkgestemden aan tafel, gelijkgestemden die ook graag lachen en plezier maken. Laat maar komen, dat spel van de humor, het doet me deugd!

Nochtans ken ik enkele mensen die er wel goed in zijn, in moppen tappen. Bjorn ( hij had zelfs een briefje met geheugensteuntjes, als hij dat bovenhaalde was het gegarandeerd fun), Francis en Mario, als die in vorm zijn, kom je niet meer bij, ongelooflijk…

Deze week nog volgende grappige situatie meegemaakt met drie protagonisten ( mijn dochter Julie, mijn pa, ikzelf ):

Pa: een vriend vertelde me dat ik eens naar een filmpje op ‘Joetjoeb’ zou moeten kijken, hoe doe ik dat?
Julie: wel pepe, dat is eenvoudig, je gaat naar het net en je tikt het adres gewoon in in je browser…
Pa: ?!!#%?
Ikke: Julieke, schrijf het misschien even op, dat is makkelijker.
Julie schrijft: ‘www.youtube.com’ in haar mooiste schoonschrift.
Pa: zie, dat is nu eens altijd hetzelfde met die jeugd van tegenwoordig, met die gekke krulletters, wie kan dat nu in godsnaam lezen?
Julie: &&8!:-(
Ikke: maak je niet druk, schrijf het dan nog even in blokletters.
Julie schrijft: ‘WWW.YOUTUBE.COM’
Ikke: en pa, kan je het nu wel lezen?
Pa: nee, want ik heb mijn bril niet op…

Een fijne dag nog,

Alain

Het leven moet
met liefde en humor worden geleefd:
liefde om het te begrijpen,
humor om het te dragen.
(C. Fisas)