29 oktober 2011: Wie schrijft, die blijft…

Wat er in een week allemaal gebeuren kan, je kan het soms niet geloven. De gevoelsbarometer ging op en neer als een jojo en, net als zovele keren ervoor, vroegen we ons af hoeveel je als mens verwerken kan…

Veel dus, tot heel veel, gelukkig maar… Zelfs een bezoek aan het gevreesde hospitaal, maar daarover straks meer..

Zondag zijn we met de grootouders naar ‘De Wijze Boom’ geweest. In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten, is dit geen therapeutisch centrum voor zestigplussers, maar wel de basisschool waren mijn zoontje Robbe met (half)volle :-)teugen drinkt uit de vijver vol kennis en wijsheid die de school te bieden heeft.

Je gelooft het misschien niet, maar het ventje gaat daar al enkele jaren naar school en ik was er nog nooit geweest. Een slechte papa? Ik heb me die vraag wel 1000 keer gesteld, maar de belangrijkste reden waarom ik er nog niet was geweest, was de angst dat men mijn ventje nadien zou plagen met zijn ‘gehandicapte vader’. Kinderen kunnen ongemeen hard zijn voor mekaar, vandaar mijn angst.

Toch ben ik vorige week gezwicht voor zijn lieve oogjes toen hij zei dat hij me zo graag eens zijn school wilde laten zien, en zijn vriendjes, en de juffen, en meneer ‘Leeuw’… Want ja, het rijk van ‘De Wijze Boom’ wordt geregeerd door meneer De Leeuw. Met een legertje sympathieke assistenten en assistentes houdt hij de vele welpjes op een leuke manier in het gareel. Ik vertrok met een klein hartje naar het spaghettifestijn maar voelde me bij aankomst direct verwelkomd door de speciaal voorziene drempelbrug, wat een mens al niet gelukkig maakt, niet?

Robbe stelde mij direct met heel veel enthousiasme aan iedereen voor. “Dit is mijn papa”, zei hij trots, alsof hij met een jachttrofee binnenwandelde. Ik voelde me wat onwennig, maar wilde zijn pret zeker niet bederven. We hebben samen met de mama aan tafel gezeten, en het was leuk, we hebben echt genoten. Mooi dat dat kan.

Enkele dagen later vroeg ik aan Robbe voorzichtig of het allemaal wat was meegevallen, en of men hem niet had geplaagd. “Nee hoor”, zei hij, “iedereen wist het al dat je verlamd was…”. Niets eerlijker dan een kind…

Verder hebben we thuis nog enkele moeilijke beslissingen genomen. Beslissingen die het leven makkelijker zouden moeten maken, maar die daarom niet minder moeilijk zijn om te nemen. Hierover wellicht later meer.

In onze directe omgeving was er ook nog een acute bezorgdheid omwille van de gezondheid van een twintiger. Emoties en spanning gierden door ons lijf. Gelukkig volgde gisteren positief nieuws, het raakte ons, omdat we heel goed weten hoe snel je leven kan veranderen… T, we hebben met je meegeleefd deze week, en we zijn zo blij dat het al bij al nog meevalt!

En dan, door alle zaken die speelden gelukkig een beetje uit onze gedachten verdwenen, donderdag naar het hospitaal. Controle van de ademhaling en longen. De professor die ons begeleidt, had in maart gevraagd om na de zomer eens terug te komen. Maar je doet dat niet graag, wegens te confronterend… Gelukkig was het een lange zomer dit jaar ( zo denk je dan ) waardoor we pas nu in oktober terug in zijn kabinet present gaven.

Nu moet je weten dat de voorbije vijf jaar dit soort bezoeken altijd verschrikkelijk waren. We kregen telkens een grote klop van de spreekwoordelijke hamer bij de confrontatie met de feiten. “Helaas, het is weer achteruitgegaan, misschien moeten we enkele scenario’s overlopen…”, zijn uitspraken waar wij ons trachten op voor te bereiden, in de mate dat zoiets kan natuurlijk. De stand ‘Amyotrofische Laterale Sclerose’ vs ‘Alain Verspecht’ over de voorbije vijf jaar stond op een droge ’10-0’…

Wel, deze week is daar verandering in gekomen. Ik heb er ook eentje kunnen scoren. Winnen zal ik misschien niet doen, maar als de Buffalo’s deze week kunnen winnen van Club Brugge ( en dan vooral de manier waarop ) geef ik het ook niet op. ’10-1′ staat het nu. En dan nog wel door mijn meest gevreesde tegenstander eventjes schaak te zetten!

Waar ik het over heb? Wel, de onderzoeken wezen uit dat mijn ademhaling ( longcapaciteit en spierkracht ) nauwelijks of niet achteruitgegaan is over de voorbije zeven maanden. We konden onze oren niet geloven! Ik had nochtans hard ( naar mijn normen, want ik kan momenteel met moeite zelfstandig een kaars uitblazen ) in het pijpje geblazen, maar toch geloof je er niet in. En dan, positief nieuws. Ongelooflijk, als je weet dat in de drie maanden ervoor een achteruitgang was genoteerd van meer dan 15 %…

De risico’s in mijn huidige toestand blijven natuurlijk onveranderlijk. Ik mag niet verkouden worden, zeker geen griep of virale infectie, ik maak me niet verslikken, en bij om het even welk acuut probleem met de ademhaling, zo snel mogelijk naar de spoed. Maar goed, daar kunnen we mee leven 🙂 Dus lieve mensen, hoe graag jullie mij ook zien, bij risico geen knuffels of aanverwante 🙂

‘Wie schrijft die blijft’, ‘Hoop doet leven’, ‘Onkruid vergaat niet’, laat ons maar eens alles op een hoopje gooien… Jullie zijn van mij nog niet af, en dus ook niet van de blog 🙂

Dum spiro, spero.
Zolang ik adem, hoop ik.
(Cicero)

22 oktober 2011: Moeilijke dagen…

Deze week is er een wezentje mijn persoonlijke dampkring binnengedrongen, en dat zonder enige verwittiging of waarschuwing. Een wezentje dat al geregeld eens aan de deur heeft geklopt, maar dat ik tot deze week altijd heb kunnen verjagen…

Het is klein, lijkt een beetje op de trol uit Harry Potter, en het verspreid een geur van pure zwavel. Het ademt zwaar en spreekt met een koude, krakende stem. Plots was het daar, ik keek naar links en daar zat hij, zomaar op mijn schouder. De ganse week heeft hij geprobeerd op mij in te hakken, mij gedachten in te fluisteren gaande van licht -, over donkergrijs tot zwart. En wat ik ook probeerde, het schriele wezentje weigerde om weg te gaan…

Ik denk te weten hoe het komt, dat hij zich door mijn schild heeft weten te murwen, de dagen zijn vrij zwaar geweest en bovenop was ik deze week heel moe. Ideale omstandigheden dus voor de kleine rakker…

Mijn vrouwtje en ik hebben moeilijke gesprekken gevoerd, over zaken die moeten geregeld worden, over ‘wat als…’. Het voelde aan alsof ik mijn eigen begrafenis aan het regelen was…

Maar zover is het natuurlijk niet, en wat ons betreft, nog lang niet 🙂 , maar je moet het ééns doen… en het juiste moment daarvoor bestaat natuurlijk niet. Dus, de zure appel kan dat maar beter doorgebeten worden… Maar ik had niet verwacht dat het kleine wezentje ook zou aanwezig zijn, of toch tenminste niet zo nadrukkelijk…

Er zaten nochtans ook enkele leuke dagen tussen, een weekje geleden verjaarde mijn moatje uit West-Vlaanderen, Bartel. Omdat hij de vrijdag niets aan de hand had, hebben we een culinair feestje georganiseerd. Champagne, lekkere wijnen, en daarbovenop een lekkere wildmaaltijd geprepareerd door mijn vrouwtje, leuke herinneringen opgehaald, en genoten in het kwadraat, gewoonweg een onvergetelijke avond.

Vrijdag kwam mijn dochter Julie thuis met een schitterend rapport, wat een verademing, en wat een mooie beloning voor het werk dat zij heeft gedaan. Het wordt nu een kwestie van volhouden, op karakter dus, duimen jullie even mee…?

De absolute topper kwam er gisterenavond. Het vreemde wezentje op mijn linkerschouder, weet je nog, die moest en zou verdwijnen. Maar hij had zich voorgenomen zich niet zomaar te laten doen. We konden dan maar beter alle registers opentrekken, en dat hebben we ook gedaan. Ik had een verrassing voor mijn vrouwtje, en geloof het of niet, ik heb het tot verrassing kunnen houden tot het laatste moment. Onlangs zei ze dat ze het wel leuk zou vinden dat we nog eens lekker uit eten zouden gaan. En zo gebeurde het, in een restaurant op enkele honderden meters van ons huis, was er een speciale thema avond rond de jacht, alweer Wild dus, met de grote W 🙂

Als kers op de kaart had ik ook mijn lieve zus en dito schoonbroer uitgenodigd. De verrassing had compleet geweest moest mijn vrouwtje niet zo goed zijn in het onthouden van nummerplaten. We waren nog maar net op de parking of ze had het al gezien, we zouden met vier aan tafel zitten en niet met twee… 🙂

Het eerste kwartier heeft de kleine kwelduivel standgehouden, om dan een eerste keer tegen de vloer te gaan. Het genadeschot kwam er op het einde, hij hoefde slechts eenmaal te ruiken aan de schitterende Ardbeg Uigeadail (één van de toppers uit de Schotse eiland distilleerderijen ) en  lap, hij tuimelde prompt van mijn schouder. “Tot nooit meer” heb ik hem nog nageroepen, maar de vastberaden blik in zijn ogen deed anders vermoeden…

Ik hoop dat hij mij een tijdje gerust laat, want op een zwak moment ben ik er niet tegen opgewassen…

Sommige mensen leven om te leven.
Anderen om te proberen zo laat mogelijk dood te gaan.
(Wim Kan)

17 oktober 2011: Tristane Banon en de bronstige beer…

Op de gekende vraag uit het gelijknamige televisieprogramma ‘Mag ik u kussen?’ antwoordde Tristane: “Ba-non”, maar DSK (aka ‘Bronstige Beer’) begreep dat als een ‘Ba-oui’… en hop, zoals in de helaasheid der dingen, gaat het karretje acht jaar na datum aan het rollen…

DSK, oftewel Dominique Strauss-Kahn ( een naam die doet denken aan wereldvermaarde componisten en dito goalies), had het nochtans kunnen weten. Hier in België zijn er al mee vertrouwd, Non = Non, n’est-ce pas Madame… 🙂

Toen hij trouwde had hij zijn vrouw nochtans gewaarschuwd, hij was geen man voor één vrouw… Mevrouw SK nam het er graag bij, nu ja, graag…? De gerezen ster binnen de Franse ‘Partie Socialiste’ en gedoodverfd uitdager van de ‘grote kleine’ Sarkozy bracht het tot directeur van het Internationaal Monetair Fonds en bekleedde met dit ambt alles wat je ‘een machtspositie’ zou kunnen noemen. Maar deze brave man zag/ziet de graaicultuur (Ola Indignados), bij uitbreiding, ook op vrouwen toepasselijk…

Met een houding van ‘niets kan mij deren’ en met genoeg (… ) financiële middelen om zich al meerdere jaren een legertje advocaten te kunnen permitteren die continu het pad voor hem effenen, brengt hij menige gedachten terug naar de middeleeuwen, want zeg nu zelf, het gaat er vandaag wat gesofistikeerder aan toe, maar is het verschil écht zo groot…?

Neemt niet weg dat het publiek maken van DSK’s frivoliteiten qua timing voor sommigen echt wel goed uitkwam. Na Kuifje dus “DSK in Amerika”… Kleine voorspelling, de man had het waarschijnlijk gehaald bij de presidentsverkiezingen in de lente van 2012, of toch minstens dicht geëindigd. Hij heeft charisma en (professioneel) een serieuze staat van dienst. Maar dat verhaal is nu wel over, toevallig, of waren er andere machten in het spel…? We zullen het wellicht nooit met zekerheid weten…

De bevallige Tristane kende eveneens een beloftevolle carrière, niet in de politiek, maar dan ook weer niet zo veraf, ze werd journaliste en verkreeg naam en faam door het schrijven een essay en enkele romans. Buiten Frankrijk was ze minder gekend, dat is nu ondertussen wel anders… Deze week verschijnt haar nieuwe boek, ‘Le Bal des hypocrites’ (De Dans Van De Hypocrieten)’, waarin ze zich beschuldigend uitlaat ten aanzien van haar belager DSK. Poging tot verkrachting en seksuele agressie. Wat een verschil met ‘Mag ik u kussen?’…

Wordt DSK de nieuwe kop van jut op de komende carnavalsdagen in Aalst (Tip:meester Vermassen, misschien kunnen we DSK voor de gelegenheid ‘profilen’ als nieuwe superheld, ‘Sexual Agressor’ bijvoorbeeld…?). Maar waarschijnlijk moet hij de duimen leggen voor de niet tanende populariteit van de Aalsterse burgemeester, aka de ‘Torenpoeper’, alweer een seksueel getint verhaal. Wat is dat toch met die politiekers…?

Dit weekend viel mijn oog op een zoveelste artikel omtrent deze saga, het schrijven van Tristane wordt omschreven als therapeutisch, iets wat ze doet om iets van zich af te schrijven, waardoor ze zich nadien beter voelt…

Ik moest direct aan mijn blog denken en was al snel dankbaar voor de nieuwe inspiratie… 🙂

Het is bijna drie maanden geleden dat ik besloot te starten met de blog, voor wie het zich nog herinnert, met de bedoeling om een en ander van me af te schrijven, therapeutisch…?

Wellicht wel, hoewel het niet altijd de verhoopte verlichting met zich meebrengt. Het schrijven doet me nadenken, doet me spitten in mijn gevoelens, doet mij ( soms meer dan ik wil ) denken aan de toekomst. En wat dat laatste betreft, dan vooral het nadenken over een manier om ermee om te gaan…

Het is me trouwens nog steeds niet gelukt. Het belangrijkste gevoel dat mij treft is angst. Ik zei het vroeger  bij een moeilijke situatie bij een klant vaak al lachende tegen onze consultants: “Niet bang zijn, het komt allemaal in orde…”. En nu herhaal ik het zelfde zinnetje voor mezelf, als een mantra… Grote verschil met het vorige is dat dat altijd op te lossen viel, vandaag is het helaas bij mij anders…

Ik schreef het ooit al eens, de confrontatie met de spiegel… Wel het is er ondertussen niet beter op geworden. Ik zie nog steeds de weerbos in mijn korte haar, ik zie mijn ogen, mijn neus, mijn mond, maar voor de rest zie ik een lichaam dat precies niet het mijne is, het beweegt ook niet meer, of nauwelijks… Ondertussen zie en voel ik mijn borstkas snel op en neer gaan… Wat als het zo verder evolueert, ja sorry, dat maakt me bang

En toch, je ontmoet mensen die je kennen, en die zeggen dat ze verrast zijn dat je er nog zo goed uit ziet… Wat een verschil in perceptie, zou dat het positivisme kunnen zijn, de wilskracht om te overwinnen, de niet aflatende droom samen met mijn vrouwtje oud te worden, de vurige wens mijn kinderen groot te zien worden en later aan de kleinkinderen straffe verhalen te vertellen aan de haard,…

Ik hoop dat het dat is, dat is ook hetgeen ik wil uitstralen…! En wat de blog betreft, ik heb de indruk dat jullie het wel leuk vinden dus zal ik nog maar wat verder doen… 🙂

Tijdens mijn univ-jaren heb ik het geluk gehad les te krijgen van professor Etienne Vermeersch. Filosofie nota bene. Ik vond dat een schitterend vak en op een schitterende manier gebracht. Het was ook een van de weinige vakken waarvoor ik in één keer geslaagd was…

Ik kwam deze week toevallig ergens een quote tegen van deze man, een quote die ik heb opgeslagen tussen de demonen in mijn hoofd, een quote die ik jullie niet wil onthouden:

 “Wie in god gelooft hoeft niet bang te zijn en wie niet in god gelooft hoeft helemaal niet bang te zijn”.
(Etienne Vermeersch)

Have a nice day,

Alain

12 oktober 2011: Westvleteren…

Man, man, ik weet niet wat het is, maar ook deze morgen lag ik ook alweer vroeg wakker, om 4:00 uur ’s morgens alstublieft…

En niet zomaar wakker, neen, mijn hersenen werken dan op volle toeren. Ze maken plannen, produceren energie, en dat terwijl ze eigenlijk beter mijn zenuwen en mijn spieren zouden soigneren… Ik probeer er soms mee te praten met die hersencellen, en vraag hen dan om hun zieke broertjes op te sporen en hen te helpen zodat alles weer werkt zoals ervoor. Heb de indruk dat ze niet zo erg geïnteresseerd zijn in mijn vraag, maar ik ben niet van het type dat zomaar loslaat. Dus lieve hersencellen, jullie zijn gewaarschuwd…!

Wat nu precies het verschil is met enkele weken geleden weet ik niet. Ik hou van de zomer en de winter staat voor de deur, dus dat kan het niet zijn. Ik hou van op reis gaan, maar ook daar zijn er op dit moment geen echte plannen, dus weer niets. Het zal toch verdorie die Westvleteren niet zijn zeker, toch geen trappist…

Inderdaad, dit weekend heb ik Westvleteren gedronken. We zijn met de buurt ( de ondertussen beruchte ‘Bende van de Meerskant’ ) Westvleteren gaan bezoeken. Eerst een bezoek aan het oldtimer museum te Reninge ( absoluut de moeite waard trouwens ), waar we ook ons middagmaal hebben genuttigd, een stevige boterham met een ‘schelle van de zeuge’… En daarna richting Westvleteren alwaar we met de volle goesting in verbruikszaal ‘ In De Vrede’ zijn binnengestapt, of in mijn geval gereden 🙂

We hebben aldaar twee trappisten genoten, het zal dat toch niet zijn zeker… Zou ik ‘den Duvel’ moeten afzweren en vervangen door de Westvleteren, een pater-trappisten bier in godsnaam

We hadden ook graag de abdij, annex brouwerij, bezocht, maar zoals u wellicht weet kan je de Sint-Sixtusabdij niet zomaar bezoeken. Nochtans heeft mijn buurvrouw Diane daarvoor heel hard haar best gedaan. Ze heeft zelfs een brief naar vader abt geschreven, met de hand dan nog wel. In de brief vertelde ze over onze komst ( wellicht ook deels ter waarschuwing ) en ook een klein beetje over mijn aandoening, kwestie van alle middelen in te zetten om een rendez-vous met vader abt te proberen versieren…

Maar de brave man blijft trouw aan zijn principes, maar stuurde wel, en dat siert hem zeker, een brief terug naar Diane waarin hij onder andere beloofde ook eens mijn blog te lezen. Alweer een zieltje gewonnen, door mij althans… 🙂

Geachte vader abt van de abdij met het wonderbaarlijke bier, ook wel de Vlaamse Bourgogne genoemd, mocht u eens op mijn blog komen piepen, geef dan alstublieft een signaal. Neen, het hoeft geen donderslag bij heldere hemel te zijn, ik ben al tevreden met een korte reactie op de blog. Bij voorbaat dank!

Ik weet dat de man het hart op de juiste plaats heeft. Het was namelijk niet de eerste keer dat Diane een brief tot hem richtte, en de vorige keer wel degelijk met succes. Beste vader abt, bij deze mijn absoluut respect.

Na het nuttigen van de godendrank zijn we nog even Frankrijk binnen gedoken voor een kort bezoek aan de ‘Mont des Cats’. Helaas was het lokale etablissement niet voorzien op mijn komst, het is te zeggen, niet voorzien op mijn komst in een rolstoel. Jammer, we hadden er nog graag eentje gedronken bij het prachtige uitzicht.

Onze weg verliep verder over Watou, het Bier- en Kunstdorp, en u kan zowel raden naar welke van de twee onze voorkeur is uitgegaan. ‘Rijmen en dichten zonder ons gat op te lichten’ dat kunnen we hier als de beste, maar het aanbod aan de lokale abdij- en trappistenbieren daar moeten wij op de Meerskant momenteel nog de duimen voor leggen…

Om de hongerigen te spijzen hebben we afgerond op enkele honderden meters van onze deur. Ik ga de naam van de bistro niet verklappen, want als jullie horen dat het er zo goed is, gaan jullie daar wellicht met zijn allen ook eens naar toe, en dan hebben wij geen plaats meer… 🙂

Allee, het mag eens een korte post zijn ook, niet?

Trappist

Cupido is een rare kwast,
Hij schiet alleen wanneer ’t hem past.
Zijn pijlen zijn niet eens gericht.
Geef toe, dikwijls is het geen zicht.

Onlangs beging hij nog een flater,
En schoot een pijl af naar een pater.
De pijl zat midden in de roos,
En onze pater werd heel boos.

” Kunt ge niet kijken waar ge schiet ?
Zoiets ’n doet ge nu toch niet !
‘k Wil er precies nu niet om vitten,
Maar ‘k kan nu gans de week niet zitten ! ”

Cupido keek de pater aan
En zei hem, blijkbaar heel voldaan :
” Mijn beste vriend, de pijl zit goed,
Bekijk het maar, hoe ge ’t ook doet.

Gedaan met zitten, aan het werk !
Van werken word je groot en sterk ! ”

De pater deed wat hij moest doen,
En gaf verdorie van katoen.
En zo ontstond, wat jij niet wist,
Die goeie, lekkere trappist.

(Ramuntxo Bartolom)

Fijne dag nog,

Alain

10 oktober 2011: Steve Jobs, RIP… En nu…?

Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
wij hebben ongelofelijke haast…

Met dit gevoel, bezongen door Herman van Veen, werd ik deze morgen wakker. Er is zoveel gebeurd de voorbije dagen, waarvan het meest aangrijpende nieuws wellicht het overlijden van Steve Jobs, de (mede) oprichter van Apple, is geweest.

Mijn hoofd zit vol met woorden, halve zinnen en constructies van teksten voor de blog. Ik moet dringend iets neerschrijven, voordat het me weer ontsnapt. Werd ook wakker met energie voor 100.000 man,  ik heb een zalig weekend gehad. Ik heb zin in deze morgen, in deze dag, in deze week… Ik heb zin om te leven, meer dan ooit tevoren.

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan… , dat gevoel bedoel ik dus…

Met de blog hebben we bijna de kaap van de 5000 hits bereikt,  en dat op enkele maanden tijd. had dat nooit gedacht toen ik eraan begon. Maar vandaag, elke dag, doet het deugd te zien dat jullie wat ik schrijf zinvol vinden. Ik kreeg zelfs ook nog de vraag of het oké is dat de link van de blog wordt doorgegeven. Dat is het zeker, het is leuk te zien dat jullie geïnteresseerd zijn in mijn/ons verhaal, en dat het hier en daar zelfs voor inspiratie zorgt. Dank jullie wel, lieve lezers!

Maar goed, Steve Jobs dus…

Er is zoveel geschreven de voorbije dagen. Over het leven van, over zijn befaamde speech in 2005 aan de universiteit van Stanford, over Apple, over successen en mislukkingen, over de man en kalligrafie, over charisma, over zijn rol in de geschiedenis, zelfs over mensenrechten…

Wat is dan de zin of onzin van nog een extra post op de blog vraag je je misschien af…?

Wel, in de eerste plaats als een zoveelste eerbetoon. Want ja, ook ik heb veel respect voor deze iGod, en ja, ook ik ben deze week een beetje iSad…

Maar daarnaast durf ik mij ook te wagen aan een kleine analyse over de manier waarop de man succesvol is geworden, en dan vooral in vergelijk met zijn generatiegenoot Bill Gates van mastodont Microsoft…

Je kan het al zien op de foto’s die de voorbije dagen in de kranten zijn verschenen van een gezamenlijk interview dat ooit werd gegeven. Deze twee mensen zijn anders, ze zien er anders uit, ze kijken anders, ze praten anders, en meest van al, ze werken anders…

Graag gebruik ik voor deze situering termen uit de ‘supply chain’, namelijk ‘push’ ( duwen ) en ‘pull’ ( trekken ). Hoort u het in Keulen donderen, geen paniek, zo dadelijk wordt alles duidelijk 🙂

Deze termen, origineel afkomstig uit de marketing, duiden op een verschillende manier van een product aan de man te brengen. Bij ‘Push’ zal de fabrikant een strategie ontwikkelen om de verkoop te stimuleren, door het product nadrukkelijker op de markt te voorzien ( bijvoorbeeld door eigen winkels te openen, meer ruimte te claimen in grootwarenhuizen, enzovoort ). Bij zijn tegenhanger, ‘Pull’, zal de strategie erop gericht zijn de interesse bij de consument te bewerken en/of op te wekken, zodat de klant zélf naar het product op zoek gaat en, idealiter, het product gewoon móet hebben…

Even voor jezelf, al een idee waar we naartoe gaan?

Juist, Microsoft zit duidelijk aan de ‘Push’ kant. Like it or not, de producten worden je figuurlijk de strot in geramd… Los van de discussie welke nu de beste kantoorsoftware is, je vraagt het je in vele gevallen niet meer af, of het is zelfs zo dat je het gevoel hebt geen keuze te hebben ( of sterker nog, er is geen keuze wegens het gebruik van een specifiek type hardware ). Maar het verkoopt, uiteraard…

Zit Apple dan aan de andere kant? Het antwoord lijkt evident, maar is het dat ook?

Steve Jobs en zijn strategisch team zijn er in geslaagd ( vanaf de iSeries) producten in de markt te zetten die je als gebruiker wil. Er is keuze zat aan alternatieven, maar neen je wil de iPod, iMac, iPhone of iPod. Omdat het er goed uitziet, omdat het sexy is, omdat het je onderscheidt,…?

Maar, Steve Jobs gaf ook aan helemaal niet te luisteren naar de consument. Hij beweerde te weten wat wij nodig hadden, en op basis daarvan ontwikkelde hij zijn producten. Hij is erin geslaagd ons zijn producten te doen willen. Als prestatie kan dat tellen. Want neen, hij was geen technologisch wonder, zijn producten gebruiken vaak reeds bestaande technologie, hij was ook niet innovatief, maar hij wist beter dan wie ook ons brein te bespelen.

Is het dan ‘Push’ of ‘Pull’, ik laat het antwoord open…

In De Morgen werd nog fijntjes meegegeven dat Apple het als bedrijf het niet altijd zo nauw neemt met de mensenrechten. De productie van bijvoorbeeld de iPad gebeurt in het Verre Oosten in mensonwaardige omstandigheden. We nemen er notie van…

Halloooo-oo, keert u nog even terug naar de vorige paragraaf alstublieft. U neemt er notie van…?!? U heeft het goed gelezen, het maagdelijke wit van de iSeries is hier en daar wat besmeurd met bloed…

Ziet u de volgende keer bij een of andere betoging georganiseerd door dierenactivisten de witte oortjes uit de binnenzak verschijnen, denk dan even na… Consequent zijn boven alles, niet?

Ik las ook nog een artikel van de hand van Johan Braeckman, hoogleraar filosofie aan de Universiteit Gent. Het artikel kreeg als titel ‘De opvolger van Steve Jobs is een neurochirurg’ en trok omwille van het laatste woordje mijn aandacht…

De heer Braeckman herinnert via een kort historisch overzicht aan een aantal figuren uit de geschiedenis die een belangrijke rol hebben gespeeld in het ‘vermenigvuldigen en beschikbaar stellen van gegevens/informatie’. Enkele klinkende ( ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar dat ligt natuurlijk aan mezelf, wegens mijn ongebreidelde interesse in geschiedenis 🙂 ) passeerden de revue: Marshall McLuhan, Aristoteles, Gottfried Wilhelm Leibniz, en zo meer.

Eveneens vanuit dezelfde pen, wordt Steve Jobs omschreven als, en ik citeer, “de man is één van de mensen die het mogelijk maakten dat we overal en op elk moment toegang hebben tot een virtueel oneindige hoeveelheid informatie. Dat is zijn betekenis, zijn grote historische rol.”

Tot slot waagt de filosoof zich ook aan een voorspelling van wat de volgende stap zou kunnen zijn. Hij omschrijft de huidige, nog steeds noodzakelijke, apparatuur ( computer en andere ) als een te vermijden tussenstap en alludeert naar een rechtstreekse communicatie naar onze hersenen, oftewel het rechtstreeks intern binnenbrengen van gegevens. Hij sluit af met de zin: “De opvolger van Steve Jobs is een neurochirurg die weet hoe hij chips in mijn brein kan integreren”.

Ik hoop dat deze chirurg vandaag opstaat, want dan zou waarschijnlijk ook een oplossing voor mijn ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) in de maak zijn..

Persoonlijk denk ik dat er eerst nog een andere belangrijke stap noodzakelijk is: orde scheppen in de informatiechaos. Zou dat geen historische verdienste zijn. Zeg nu zelf, zou u het niet appreciëren mocht u bij het opvragen van bepaalde productinformatie rechtstreeks op de juiste plek uitkomen en niet eerst de tientallen zoekertjes te moeten doorstaan…?

Enfin, ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan, maar de vraag is natuurlijk weer of u daar zit op te wachten 🙂

Uiteindelijk wil ik ook mijn traditie trouw blijven en al dan niet rakelings de ALS en bijhorende beslommeringen aanraken. Ik zou het willen doen via een extract uit de befaamde speech van Steve Jobs aan de universiteit van Stanford ( het had net zo goed in de basisschool van Tervuren kunnen zijn 🙂 ).

In 2005 wist Jobs al dat hij ziek was. Hij besefte ook dat de gezondheid niet te koop is, en dat de strijd ook wel eens verloren zou kunnen worden…

“Niemand wil sterven,” zegt Jobs, “zelfs mensen die naar de hemel willen zijn niet bereid te sterven om daar te komen. En toch is de dood een bestemming die we allen delen. Niemand is er ooit aan ontsnapt. En zo hoort het. Want de dood is waarschijnlijk de beste uitvinding in het leven. Hij is de bewaker van de verandering. Hij ruimt het oude uit de weg om plaats te maken voor het nieuwe.

“Nu zijn jullie het nieuwe, maar je zult stilaan het oude worden en uit de weg geruimd worden. Sorry dat ik zo dramatisch ben, maar het is erg waar. Je tijd is beperkt, dus verkwist hem niet door het leven van iemand anders te leiden. Laat je niet gevangennemen door een dogma – leven met het resultaat van andermans denken. Laat het rumoer van andere meningen je innerlijke stem niet overstemmen. En het belangrijkste: heb de moed je hart en intuïtie te volgen. Die twee weten nu al wat je ooit echt zal worden. De rest is bijzaak.”

Een fijne dag,

Alain

4 oktober 2011: Dromen…

Gisteren bezoek gehad van een ex-collega, Roland. Roland is een toffe vijftiger die als consultant door het leven gaat. Hij heeft een tijdje geleden ook mijn laatste motor van me overgenomen. Ik deed het ding weg met veel pijn in het hart, het was mijn jongensdroom, de ultieme toermachine, een Pan European 1300 ABS…

Maar wat doe je, als je voelt dat het niet meer gaat. Het was al enkele maanden niet meer zo verstandig om ermee te rijden. De kracht in mijn rechterhand was toen al redelijk afgenomen en ook de beenspieren hadden niet meer de jus van ervoor…

Toch, bij het horen van de motor, komen alleen maar positieve herinneringen naar boven. Het is goed dat Roland er nog mee rijdt en dat ik de machine op die manier nu en dan nog eens zie. Het is nog maar drie jaar geleden dat ik samen met mijn vader ( hij was toen bijna 70 ) nog met de motor naar Zuid Frankrijk toerde. Mijn vrouwtje en mijn ma reden met de wagen tot op de bestemming maar eens ter plaatse deden we alles samen met de motor. Bochtjes pikken op de Franse cols, kriebels in de buik en constant gegibber op mijn achterbank, pure fun… 🙂

We hadden het er gisteren over, soms durf ik wel te dromen dat het ooit weer kan. Hoewel mijn verstand mijn dromen in twijfel trekt, is er toch iets in mij dat móet blijven dromen, want wonderen bestaan, niet…?

En trouwens, ik heb steun! Hier thuis loopt een klein mannetje rond, acht jaar oud, altijd bereid om te dromen en met een fantasie waar je vrolijk van wordt 🙂

Met Robbe kan ik praten over dromen, hij is nog net op die mooie leeftijd dat je, niet gehinderd door kennis van zaken, gelooft in superhelden, dat je ’s nachts bij het minste geluid schrik hebt van boeven, maar ook dat je kan dromen over mooie, zelfs onwezenlijke dingen…

Toen ik vroeger aan hem vroeg wat hij later wilde worden dan was dat steevast brandweer- of politieman. Peter de politieman en Johan de brandweerman ( uit de familie en vriendenkring ) zijn zijn grote voorbeelden. Dát was wat ook hij wilde doen. Recent echter wou hij professor worden. Ik was natuurlijk aangenaam verrast ( zonder afbreuk te willen doen aan de beschermers van ons land ), maar was toch benieuwd naar zijn motivatie. Hij wou dingen uitvinden, dingen die zijn papa konden helpen, zodat ik weer met hem kon spelen in de tuin. Hij had er zelfs al over nagedacht en beschreef een machine waar zelfs professor Barabas een puntje kon aan zuigen…

Is dat niet mooi…?

In een vorig leven kreeg ik wel eens het verwijt dat ik eeuwig kind zou blijven. Ik vond dat helemaal niet erg, en vind dat nog altijd niet, want wat is er mooier dan een wereld waarin alles kan…

Je ziet dingen en je zegt: Waarom? Maar ik droom dingen die er nooit geweest zijn en ik zeg: Waarom niet?
(George Bernard Shaw)

3 oktober 2011: Koste wat het kost…?

Heb dat altijd gehad, als ik op reis was, stelde ik me telkens weer de vraag waar ik in godsnaam ganse dagen mee bezig was…

Durft u met zekerheid te zeggen dat u niet voor een stuk wórdt geleefd, door de maatschappij, door uw omgeving, door consumptie, door uiterlijke schijn en aangepraat comfort? Wel, dat is precies de vraag die ik bedoel…

Je hoort het vaak, in je leven heb je keuzes, maar is het soms niet beter nu en dan ook eens ‘nee’ te zeggen?

Ik heb de voorbije 20 jaar heel vaak in de ‘keuze-situatie’ gezeten en, ambitieus als ik was, telkens gekozen voor ‘vooruitgaan’ zoals dat dan zo mooi wordt omschreven. Je hebt iets in je hoofd en je wil dat bereiken, koste wat het kost, alles in het werk stellen, prioriteiten bepalen en er voor gaan. Menig bedrijfscoach baseert zijn theorie op dergelijke fundamenten. Maar, koste wat het kost?

Je merkt het wel in deze blog, vaak wordt een thema als vraag gelanceerd… Het is niet aan mij om in uw plaats te antwoorden, laat staan dat het voor mezelf allemaal zo duidelijk zou zijn. Maar toch, dat denken dat laat me niet los.

Toen ik de diagnose Amyotrofe Lateraal Sclerose meekreeg, was één van mijn vragen hoe je daar aan komt, niet zozeer waarom, maar vooral hoe… Wat is er in mijn lichaam gebeurd waardoor de ALS zich plots manifesteert, en dan nog op deze vroege leeftijd.

Met zekerheid zal ik het nooit weten, maar een van de dingen die vaak aan de grondslag liggen van het naar buiten komen van de ziekte, zijn emotioneel diep rakende momenten, extreme stress…

Koste wat het kost? Het zet je toch aan het denken zoiets, niet?

Vorige week hebben we genoten van ons weekje vakantie in Frankrijk. Het land leent er zich ook toe, de omgeving, de wijn, de cultuur, kortom ‘het genieten’. Leven zoals God in Frankrijk, de uitspraak is niet zomaar lukraak gekozen.

En dan, als je rond je kijkt, ben je verbaasd. Hoe leven die mensen daar, waar zijn ze mee bezig, wat vinden ze belangrijk, waarover beschikken ze,…? Als je dat allemaal vergelijkt met hetgeen speelt in je eigen situatie, dan merk je wel degelijk een verschil, een groot verschil.

Het begint al op de snelweg, je bent nog maar net de grens over en weg zijn ze de zware BMW’s, Audi’s, Mercedessen enzomeer. In plaats krijg je kleine tot middelgrote gezinswagens van het type Peugeot 1*, 2* en 3* waarvan nog een aanzienlijk aantal van de vorige eeuw 🙂

Je ziet het ook aan de huizen en bepaalde infrastructuur. Je merkt het aan de restaurants, de cafés, de winkels, kortom aan alles…

De grote steden niet te na gesproken, maar het verschil is overduidelijk. Zou het kunnen, op een afstand van enkele honderden kilometers, dat men daar anders leeft, anders denkt, andere prioriteiten stelt?

Enfin, wellicht meer vragen dan antwoorden, maar toch alweer iets om over na te denken 🙂

Eenvoud is je levenspad bewandelen met precies genoeg bagage.
(Charles Dudley Warner)