10 oktober 2011: Steve Jobs, RIP… En nu…?

Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
wij hebben ongelofelijke haast…

Met dit gevoel, bezongen door Herman van Veen, werd ik deze morgen wakker. Er is zoveel gebeurd de voorbije dagen, waarvan het meest aangrijpende nieuws wellicht het overlijden van Steve Jobs, de (mede) oprichter van Apple, is geweest.

Mijn hoofd zit vol met woorden, halve zinnen en constructies van teksten voor de blog. Ik moet dringend iets neerschrijven, voordat het me weer ontsnapt. Werd ook wakker met energie voor 100.000 man,  ik heb een zalig weekend gehad. Ik heb zin in deze morgen, in deze dag, in deze week… Ik heb zin om te leven, meer dan ooit tevoren.

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan… , dat gevoel bedoel ik dus…

Met de blog hebben we bijna de kaap van de 5000 hits bereikt,  en dat op enkele maanden tijd. had dat nooit gedacht toen ik eraan begon. Maar vandaag, elke dag, doet het deugd te zien dat jullie wat ik schrijf zinvol vinden. Ik kreeg zelfs ook nog de vraag of het oké is dat de link van de blog wordt doorgegeven. Dat is het zeker, het is leuk te zien dat jullie geïnteresseerd zijn in mijn/ons verhaal, en dat het hier en daar zelfs voor inspiratie zorgt. Dank jullie wel, lieve lezers!

Maar goed, Steve Jobs dus…

Er is zoveel geschreven de voorbije dagen. Over het leven van, over zijn befaamde speech in 2005 aan de universiteit van Stanford, over Apple, over successen en mislukkingen, over de man en kalligrafie, over charisma, over zijn rol in de geschiedenis, zelfs over mensenrechten…

Wat is dan de zin of onzin van nog een extra post op de blog vraag je je misschien af…?

Wel, in de eerste plaats als een zoveelste eerbetoon. Want ja, ook ik heb veel respect voor deze iGod, en ja, ook ik ben deze week een beetje iSad…

Maar daarnaast durf ik mij ook te wagen aan een kleine analyse over de manier waarop de man succesvol is geworden, en dan vooral in vergelijk met zijn generatiegenoot Bill Gates van mastodont Microsoft…

Je kan het al zien op de foto’s die de voorbije dagen in de kranten zijn verschenen van een gezamenlijk interview dat ooit werd gegeven. Deze twee mensen zijn anders, ze zien er anders uit, ze kijken anders, ze praten anders, en meest van al, ze werken anders…

Graag gebruik ik voor deze situering termen uit de ‘supply chain’, namelijk ‘push’ ( duwen ) en ‘pull’ ( trekken ). Hoort u het in Keulen donderen, geen paniek, zo dadelijk wordt alles duidelijk 🙂

Deze termen, origineel afkomstig uit de marketing, duiden op een verschillende manier van een product aan de man te brengen. Bij ‘Push’ zal de fabrikant een strategie ontwikkelen om de verkoop te stimuleren, door het product nadrukkelijker op de markt te voorzien ( bijvoorbeeld door eigen winkels te openen, meer ruimte te claimen in grootwarenhuizen, enzovoort ). Bij zijn tegenhanger, ‘Pull’, zal de strategie erop gericht zijn de interesse bij de consument te bewerken en/of op te wekken, zodat de klant zélf naar het product op zoek gaat en, idealiter, het product gewoon móet hebben…

Even voor jezelf, al een idee waar we naartoe gaan?

Juist, Microsoft zit duidelijk aan de ‘Push’ kant. Like it or not, de producten worden je figuurlijk de strot in geramd… Los van de discussie welke nu de beste kantoorsoftware is, je vraagt het je in vele gevallen niet meer af, of het is zelfs zo dat je het gevoel hebt geen keuze te hebben ( of sterker nog, er is geen keuze wegens het gebruik van een specifiek type hardware ). Maar het verkoopt, uiteraard…

Zit Apple dan aan de andere kant? Het antwoord lijkt evident, maar is het dat ook?

Steve Jobs en zijn strategisch team zijn er in geslaagd ( vanaf de iSeries) producten in de markt te zetten die je als gebruiker wil. Er is keuze zat aan alternatieven, maar neen je wil de iPod, iMac, iPhone of iPod. Omdat het er goed uitziet, omdat het sexy is, omdat het je onderscheidt,…?

Maar, Steve Jobs gaf ook aan helemaal niet te luisteren naar de consument. Hij beweerde te weten wat wij nodig hadden, en op basis daarvan ontwikkelde hij zijn producten. Hij is erin geslaagd ons zijn producten te doen willen. Als prestatie kan dat tellen. Want neen, hij was geen technologisch wonder, zijn producten gebruiken vaak reeds bestaande technologie, hij was ook niet innovatief, maar hij wist beter dan wie ook ons brein te bespelen.

Is het dan ‘Push’ of ‘Pull’, ik laat het antwoord open…

In De Morgen werd nog fijntjes meegegeven dat Apple het als bedrijf het niet altijd zo nauw neemt met de mensenrechten. De productie van bijvoorbeeld de iPad gebeurt in het Verre Oosten in mensonwaardige omstandigheden. We nemen er notie van…

Halloooo-oo, keert u nog even terug naar de vorige paragraaf alstublieft. U neemt er notie van…?!? U heeft het goed gelezen, het maagdelijke wit van de iSeries is hier en daar wat besmeurd met bloed…

Ziet u de volgende keer bij een of andere betoging georganiseerd door dierenactivisten de witte oortjes uit de binnenzak verschijnen, denk dan even na… Consequent zijn boven alles, niet?

Ik las ook nog een artikel van de hand van Johan Braeckman, hoogleraar filosofie aan de Universiteit Gent. Het artikel kreeg als titel ‘De opvolger van Steve Jobs is een neurochirurg’ en trok omwille van het laatste woordje mijn aandacht…

De heer Braeckman herinnert via een kort historisch overzicht aan een aantal figuren uit de geschiedenis die een belangrijke rol hebben gespeeld in het ‘vermenigvuldigen en beschikbaar stellen van gegevens/informatie’. Enkele klinkende ( ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar dat ligt natuurlijk aan mezelf, wegens mijn ongebreidelde interesse in geschiedenis 🙂 ) passeerden de revue: Marshall McLuhan, Aristoteles, Gottfried Wilhelm Leibniz, en zo meer.

Eveneens vanuit dezelfde pen, wordt Steve Jobs omschreven als, en ik citeer, “de man is één van de mensen die het mogelijk maakten dat we overal en op elk moment toegang hebben tot een virtueel oneindige hoeveelheid informatie. Dat is zijn betekenis, zijn grote historische rol.”

Tot slot waagt de filosoof zich ook aan een voorspelling van wat de volgende stap zou kunnen zijn. Hij omschrijft de huidige, nog steeds noodzakelijke, apparatuur ( computer en andere ) als een te vermijden tussenstap en alludeert naar een rechtstreekse communicatie naar onze hersenen, oftewel het rechtstreeks intern binnenbrengen van gegevens. Hij sluit af met de zin: “De opvolger van Steve Jobs is een neurochirurg die weet hoe hij chips in mijn brein kan integreren”.

Ik hoop dat deze chirurg vandaag opstaat, want dan zou waarschijnlijk ook een oplossing voor mijn ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) in de maak zijn..

Persoonlijk denk ik dat er eerst nog een andere belangrijke stap noodzakelijk is: orde scheppen in de informatiechaos. Zou dat geen historische verdienste zijn. Zeg nu zelf, zou u het niet appreciëren mocht u bij het opvragen van bepaalde productinformatie rechtstreeks op de juiste plek uitkomen en niet eerst de tientallen zoekertjes te moeten doorstaan…?

Enfin, ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan, maar de vraag is natuurlijk weer of u daar zit op te wachten 🙂

Uiteindelijk wil ik ook mijn traditie trouw blijven en al dan niet rakelings de ALS en bijhorende beslommeringen aanraken. Ik zou het willen doen via een extract uit de befaamde speech van Steve Jobs aan de universiteit van Stanford ( het had net zo goed in de basisschool van Tervuren kunnen zijn 🙂 ).

In 2005 wist Jobs al dat hij ziek was. Hij besefte ook dat de gezondheid niet te koop is, en dat de strijd ook wel eens verloren zou kunnen worden…

“Niemand wil sterven,” zegt Jobs, “zelfs mensen die naar de hemel willen zijn niet bereid te sterven om daar te komen. En toch is de dood een bestemming die we allen delen. Niemand is er ooit aan ontsnapt. En zo hoort het. Want de dood is waarschijnlijk de beste uitvinding in het leven. Hij is de bewaker van de verandering. Hij ruimt het oude uit de weg om plaats te maken voor het nieuwe.

“Nu zijn jullie het nieuwe, maar je zult stilaan het oude worden en uit de weg geruimd worden. Sorry dat ik zo dramatisch ben, maar het is erg waar. Je tijd is beperkt, dus verkwist hem niet door het leven van iemand anders te leiden. Laat je niet gevangennemen door een dogma – leven met het resultaat van andermans denken. Laat het rumoer van andere meningen je innerlijke stem niet overstemmen. En het belangrijkste: heb de moed je hart en intuïtie te volgen. Die twee weten nu al wat je ooit echt zal worden. De rest is bijzaak.”

Een fijne dag,

Alain