22 oktober 2011: Moeilijke dagen…

Deze week is er een wezentje mijn persoonlijke dampkring binnengedrongen, en dat zonder enige verwittiging of waarschuwing. Een wezentje dat al geregeld eens aan de deur heeft geklopt, maar dat ik tot deze week altijd heb kunnen verjagen…

Het is klein, lijkt een beetje op de trol uit Harry Potter, en het verspreid een geur van pure zwavel. Het ademt zwaar en spreekt met een koude, krakende stem. Plots was het daar, ik keek naar links en daar zat hij, zomaar op mijn schouder. De ganse week heeft hij geprobeerd op mij in te hakken, mij gedachten in te fluisteren gaande van licht -, over donkergrijs tot zwart. En wat ik ook probeerde, het schriele wezentje weigerde om weg te gaan…

Ik denk te weten hoe het komt, dat hij zich door mijn schild heeft weten te murwen, de dagen zijn vrij zwaar geweest en bovenop was ik deze week heel moe. Ideale omstandigheden dus voor de kleine rakker…

Mijn vrouwtje en ik hebben moeilijke gesprekken gevoerd, over zaken die moeten geregeld worden, over ‘wat als…’. Het voelde aan alsof ik mijn eigen begrafenis aan het regelen was…

Maar zover is het natuurlijk niet, en wat ons betreft, nog lang niet 🙂 , maar je moet het ééns doen… en het juiste moment daarvoor bestaat natuurlijk niet. Dus, de zure appel kan dat maar beter doorgebeten worden… Maar ik had niet verwacht dat het kleine wezentje ook zou aanwezig zijn, of toch tenminste niet zo nadrukkelijk…

Er zaten nochtans ook enkele leuke dagen tussen, een weekje geleden verjaarde mijn moatje uit West-Vlaanderen, Bartel. Omdat hij de vrijdag niets aan de hand had, hebben we een culinair feestje georganiseerd. Champagne, lekkere wijnen, en daarbovenop een lekkere wildmaaltijd geprepareerd door mijn vrouwtje, leuke herinneringen opgehaald, en genoten in het kwadraat, gewoonweg een onvergetelijke avond.

Vrijdag kwam mijn dochter Julie thuis met een schitterend rapport, wat een verademing, en wat een mooie beloning voor het werk dat zij heeft gedaan. Het wordt nu een kwestie van volhouden, op karakter dus, duimen jullie even mee…?

De absolute topper kwam er gisterenavond. Het vreemde wezentje op mijn linkerschouder, weet je nog, die moest en zou verdwijnen. Maar hij had zich voorgenomen zich niet zomaar te laten doen. We konden dan maar beter alle registers opentrekken, en dat hebben we ook gedaan. Ik had een verrassing voor mijn vrouwtje, en geloof het of niet, ik heb het tot verrassing kunnen houden tot het laatste moment. Onlangs zei ze dat ze het wel leuk zou vinden dat we nog eens lekker uit eten zouden gaan. En zo gebeurde het, in een restaurant op enkele honderden meters van ons huis, was er een speciale thema avond rond de jacht, alweer Wild dus, met de grote W 🙂

Als kers op de kaart had ik ook mijn lieve zus en dito schoonbroer uitgenodigd. De verrassing had compleet geweest moest mijn vrouwtje niet zo goed zijn in het onthouden van nummerplaten. We waren nog maar net op de parking of ze had het al gezien, we zouden met vier aan tafel zitten en niet met twee… 🙂

Het eerste kwartier heeft de kleine kwelduivel standgehouden, om dan een eerste keer tegen de vloer te gaan. Het genadeschot kwam er op het einde, hij hoefde slechts eenmaal te ruiken aan de schitterende Ardbeg Uigeadail (één van de toppers uit de Schotse eiland distilleerderijen ) en  lap, hij tuimelde prompt van mijn schouder. “Tot nooit meer” heb ik hem nog nageroepen, maar de vastberaden blik in zijn ogen deed anders vermoeden…

Ik hoop dat hij mij een tijdje gerust laat, want op een zwak moment ben ik er niet tegen opgewassen…

Sommige mensen leven om te leven.
Anderen om te proberen zo laat mogelijk dood te gaan.
(Wim Kan)

6 thoughts on “22 oktober 2011: Moeilijke dagen…

  1. jups maetje, ja t leven kan schoon zijn!!!
    k ben enorm blij met die mooie blijvende momenten … en ja…
    het verwachtte komt onverwacht… op (zijn) tijd
    dus blijven we genieten van die kleine dingen!
    danke veel 🙂

  2. Alain, het lijkt alsof iedereen deze week héél moe was.Kwam dat door het sombere weer of was het de weerslag na het zo mooie St Michielsnazomertje van een tijdje geleden, ik weet het niet.Wat dat duiveltje betreftn ook ik heb daar soms eens last van en dan laat ik het maar begaan want na een tijdje verdwijnt dat wel weer!Weet je wat, verdrin(k)g dat duiveltje met je befaamde Duvel !Het leven is véél te mooi om lang stil te blijven staan bij die sombere gedachten!!!! Groetjes, Anne

  3. Beste Alain,
    een tekst die tot in het diepste van je zijn binnendringt….
    ik hoop dat jullie het monster nog lang de baas zijn en nog vele leuke momenten
    samen kunnen doorbrengen
    Life is not a game, unfortunately
    Wish you the best!
    Saskja

  4. buurmanneke,
    als die gemene kwelduivel nog eens langskomt, laat het mij weten en ik kom hem met al mijn kracht wegjagen !!!!!!
    een hele dikke knuf van uw bubby !!

  5. Pingback: 20 februari 2012: ‘Assumption is the mother of all fuck-ups… | Als ALS je wereld binnensluipt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s