26 november 2011: Mark Zuckerberg…

Mark Elliot Zuckerberg, geboren in 1984 in White Plains (New York), computerprogrammeur, (mede) oprichter en huidig CEO van de in 2004 opgerichte sociale-netwerksite Facebook (op papier goed voor meer dan 15 miljard dollar )…

U kent die toch ook …?

Ik ben geabonneerd op zijn updates op Facebook, ik zou er alles moeten over weten, niet dus … Speciaal vind ik dat, net die man die ons Facebook brengt, blijkt in de praktijk niet zo’n open figuur … Maar, niet getreurd, ik vind dat wel goed staan op mijn profiel. Het is eens iets anders dan het volgen van Phaedra Hoste, met alle respect voor deze Vlaamse schone …

In het meergodendom van ’s werelds softwarebranche is Mark natuurlijk een topper. Misschien wat bleek naast wijlen Steve Jobs ( zie ook ‘Steve Jobs RIP… wat nu? ) en Microsoft speerpunt Bill Gates, maar desalniettemin goed voor plaats 52 op de lijst van de rijkste mensen ter wereld, volgens Forbes.

De ( gespeelde ) onschuld nochtans, bepleiter van wereldwijde connectiviteit, zonder onderscheid in klasse of ras, als je maar in de buurt kan komen van een computer welteverstaan …

En toch zijn er mij de voorbije maanden enkele uitspraken opgevallen die de geslepenheid van deze man perfect illustreren. Laat u niet misleiden door het ietwat kinderlijke gezicht die blijkbaar spelenderwijs ons leven mede bepaalt, er komt natuurlijk niet zomaar $ 13,4 miljard op je persoonlijke rekening te staan …

Zo zei Mark dat kinderen/jongeren het niet zo nauw nemen met hun privacy. Is Facebook niet ontwikkeld als het ultieme lokmiddel tot het delen van je diepste zelf …? Zouden jongeren, en bij uitbreiding volwassenen, zich ook maar enigszins voldoende bewust zijn van het grote gevaar dat hierin schuilt …?

Ik hoorde mijn grootmoeder ooit vertellen dat de achterdeur nooit op slot ging, waarom ook …? Vandaag checken we in op ‘places’ via Facebook, we geven aan dat we op restaurant zitten en voor de duidelijkheid ook nog eens dat we pas aan het aperitief begonnen zijn. We menen ons enkel te richten tot onze vrienden, maar de eerste commentaar op deze status, brengt het verhaal ineens veel verder, naar vrienden van vrienden, rekent u even mee …?

Toen ik vroeger de deur uitging, liet ik het licht branden, om de idee te wekken dat we thuis waren, vandaag gaat het er anders aan toe. Veiliger? Mijn gedacht …

Nog een stoute uitspraak van onze goede vriend betreft het medium ‘e-mail’ … “De e-mail is dood”, orakelt hij … Natuurlijk zou hem dat goed uitkomen, maar wat betekent dat voor ons? Je kan vandaag zonder enige verbondenheid of publieke tentoonstelling van je privé, perfect communiceren met een derde. Stel je voor dat je dat alles doet over Facebook. Je kan hier uren over discuteren, maar het gevaar is geduid …

‘Selffulfilling prophecy’ is waar de man op rekent. Zijn volste recht natuurlijk. Maar denk eens aan een vergelijkbare situatie, de wijnboer die roept: “Het bier is dood” … Er zou nogal gelachen worden, maar niet in het geval van Mark, ook dat is macht …

Trouwens, dat het bier niet dood is, heb ik deze week ook eens aan den lijve ondervonden …

Ik ben samen met mijn buurman Mark ( niet Zuckerberg ) de gezamenlijke strijd aangegaan met den Duvel (zie ook ‘De verering van den Duvel)’. We hebben deze keer de ceremoniële taken gelaten voor wat ze waard zijn en hebben zonder aanwezigheid van enige grootmeesteres den Duvel zwaar op de proef gesteld. 666, the number of the beast, een lachertje voor de mannen van de Meerskant … 🙂

Het ging met ups en downs, maar we zullen helaas nooit weten of we den Duvel die avond hadden kunnen verslaan. Net voor de laatste ronde kwam mijn vrouwtje tussen met de spreekwoordelijke deegrol, ik ben er haar tot op vandaag nog dankbaar voor … 🙂

Het zijn drukke dagen, de excessen vragen steeds meer en meer hun tol. De inspanningen voor de inzamelactie voor het goede doel (ALS Liga) staan voor de deur. We gaan er eens een lap opgeven, alle registers open …

Het blijft me verbazen hoe sterk een mens wel is … contradictorisch in mijn geval, maar dan ook misschien weer niet …

fijne avond nog,

Alain

Wanneer zullen politici eens gaan begrijpen dat George Orwells 1984 een  waarschuwing was en niet een handleiding?

(Europarlementariër Derek Clark)

22 november 2011: Macht…

Als trouwe lezer van de blog ( we zitten ondertussen op een 7000-tal bezoeken ) weet u dat ik van dit platform ook graag eens dankbaar gebruik maak om een stukje van mijn mening te ventileren over bepaalde zaken uit mijn/uw omgeving.

Herinnert u zich ook nog 15 september 2011 …?

Ik schreef toen een post over het regeerakkoord, althans over de positieve berichtgeving dat er bijna een regeerakkoord was. Mijn schoonbroer, een begenadigd amateur-sporter, heeft daar een zalige uitspraak over: ‘Bijna’ heeft nog nooit de koers gewonnen..!

Toen Elio gisteren als een ‘Spaanse furie’ ( of mag ondertussen ook ‘Waalse furie’) de vergadertafel verliet en oeverloos richting koning werd gebracht ( onder escorte nota bene ), kon ik niet nalaten aan deze gevleugelde uitspraak te denken …

Geënsceneerd, een zoveelste poging om het ultieme moment te onderstrepen …?

Dit alles staat binnenkort te lezen in de geschiedenisboeken, een apart hoofdstuk zal helaas niet volstaan …

Mij blijft de vraag wat die mensen drijft. En eigenlijk is het antwoord simpel: macht …

Het is van alle tijden, het begon bij de stamhoofden, toen werden er adviesraden toegevoegd, de aristocratie vond zijn vorm en evolueerde later naar een monarchie (je weet wel … “Ik wil koning worden”, het bestaat nog steeds… ). Beter dan een ( militaire ) dictatuur, niet…?

Telkens zag je de wil van personen om macht te verwerven en gezag uit te oefenen. Sinds de scheiding der machten ( Montesquieu ) is er een evolutie naar een wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende macht, ondertussen van toepassing in de meeste westerse maatschappijen. Maar ook daar woedt de machtsstrijd niet minder …

‘Brood en spelen’, maar wie betaalt de prijs …?

Het schijnt verslavend te werken, macht …

Het heeft nochtans ook enkele (…) nare kantjes, want vaak gaat het verwerven van macht ook samen met het verliezen van contact met de realiteit. De mate waarin mensen zich zaken gaan permitteren ( zie maar naar DSK) grenst zacht gezegd aan het randje van wat kan …

Maar waarom? Waarom wil iemand macht? Om te beïnvloeden, zijn ideeën door te drukken, er financieel beter van te worden, of, omdat macht ‘erotiseert’ …

Wie zal het zeggen … 🙂

En wat is de rol van de vrouw of, breder, de partner, in dit gegeven? Deze vraag heeft voor mij geen negatieve connotatie, het lijkt me gewoon leuk om daar eens over na te denken.  Misschien een leuk idee voor een volgende post … 🙂

Mijn vrouwtje kreeg deze week nog een leuk bericht van een goede vriend. ” Achter elke sterke man staat een sterke vrouw “, schreef hij. Over die ‘sterke man’ heb ik zo mijn twijfels, maar de ‘sterke vrouw’, klopt absoluut … niets te maken met macht, wel machtig sterk…

Zelf heb ik maar besloten om het gerol met spierballen op het politieke toneel aan de gladiatoren van dienst over te laten, en me te concentreren op iets wat ik zelf kan doen …

Het contrast kan wellicht niet groter zijn, ik heb besloten me gedurende anderhalve maand in te zetten voor het goede doel!

Een aantal onder u hebben het reeds vernomen via sociale media, voor de anderen zou ik willen verwijzen naar de website die ik voor dit doel heb aangemaakt:

De komende dagen verneemt u hierover meer, maar ik zou toch al willen vragen de website in de gaten te houden en alvast uw morele steun te betuigen via reacties op de website, het ‘ leuk vinden’ en ‘delen’ van de Facebook pagina, of een berichtje te laten via Twitter #hartvoorals .

Ik reken op uw steun!

Nog een fijne avond,

Alain

Macht maakt corrupt en absolute macht maakt absoluut corrupt.

(Lord Acton)

15 november 2011: Baby Nils…

Heeft u, net als zovelen, ook een zwak voor schoonheid …?

Ik in elk geval wel, niet altijd in dank afgenomen trouwens, waarvoor alle begrip … 🙂

Maar, serieus nu, schoonheid zit in zovele dingen, en de meeste daarvan heb ik pas de voorbije jaren ontdekt. Erg hé, maar wel eerlijk …

Ook u heeft wellicht als trouwe lezer van deze blog meermaals instemmend geknikt bij de vele gepubliceerde berichten, berichten die zijn ontstaan door pure zelf-evaluatie en idem dito relativering, inzichten die zijn verworven door vele malen ‘op de bek’ te gaan. Ik had al een neus als een pekineesje kunnen hebben ( aan alle pekineesjes: no offense…) …

Maar heeft het lezen ondertussen bij u iets veranderd …? Ik gok van niet, maar hoop van wel. Maar, daartegenover, had ik in het verleden ook al veel kunnen leren van mijn medemens, maar in de meeste gevallen vond ik dat ik het toch zelf ook eerst eens moest geprobeerd hebben … dom hé…

Maar goed, schoonheid dus, het kan mij tot tranen toe bewegen.

Vorige week nog, bij het in gebruik nemen van onze volière. Mijn pa heeft dat weer prachtig gedaan, zoals altijd. De volière is er een om u tegen te zeggen, een ‘vogelresidentie’, niet zomaar een hok. Er zitten vogeltjes in van alle kleuren en diverse formaten, divers pluimage dus. Allemaal koppeltjes, en buiten de kleur en de vorm kan je dat ook zien aan het feit dat ze continu samen zijn. Ze zoeken elkaar op, automatisch, terwijl ze de dag ervoor mekaar niet kenden. Is dat niet mooi? Het is maar een vogeltje. Sinds de volière zie ik niet alleen de eigen vogels, maar ook al diegene die in de vrije natuur het luchtruim doorklieven, nochtans waren die er ook daarvoor. Gek hé …

En dan, zaterdag, baby Nils…

Nils is het eerste kindje van Sophie en Kristof. Sophie is al jaren de beste vriendin van mijn vrouwtje. Katrien was dan ook in de wolken toen ze vernam dat ze één van de twee meters ging worden. Wel grappig hé, twee meters 🙂 Maar de pret zal er niet minder om zijn!

Bij het zien van jonge mensjes stel ik me natuurlijk altijd de vraag of het mij gaat gegund zijn ze groot te zien worden. Zal het ventje me ooit kennen, weten dat hij me nauw aan het hart ligt, dat ik me betrokken voel bij zijn levensloop …? Weet je, ik wil graag dat er iets blijvends is van mij, iets dat nooit meer verdwijnt, en er is een grotere zekerheid op eeuwigheid dan het Internet …

Dus, lieve baby Niels, dit is er eentje van ‘Me to You’:


Je bent geboren als een Liebeskind, een kind ontsproten aan de liefde van twee lieve mensen die het allerbeste met jou voorhebben. Je was welkom en voor je geboorte was al het mogelijke in het werk gesteld om je met open armen te ontvangen. Je mama heeft je gedragen in volle schoonheid en met pure trots, je stoere papa excelleerde in tederheid gedurende, en dat doet hij nog…

Je komt terecht in een warm nest en je beide ouders zullen alles in het werk stellen om jouw levenspad te effenen, en dan is het aan jou, maar daar hoef je je nu nog totaal geen zorgen om te maken. Geniet met volle teugen en laat het je welgevallen.

Zaterdag zijn we bij je langs geweest. Je bent een prachtige baby, een flink en gezond kereltje met trekjes van beide ouders. Het is mooi te zien hoe je mama recht veert of haar oren spitst bij elk geluidje die je maakt, beschermend, bezorgd. Het is mooi te zien hoe je papa met zijn grote handen je pampertje ververst, spontaan, alsof hij het al zijn ganse leven doet. Je moet dan weten dat dat zijn grootste angst was vooraleer je er was 🙂

Ik was ontroerd toen mijn vrouwtje jou je flesje gaf en je in slaap viel bij zoveel warmte. Toen je papa jouw kaakje tegen die van mij hield, werd ik even overmand door emoties. Ik zag mijn eigen kaboutertjes weer voor ogen als zij nog baby waren. Schoonheid, echt waar!

Jouw beide meters smelten bij jouw aanzicht, en je hebt geluk, je zal trots zijn als je met deze beide mooie madammen op stap mag, kleren kiezen voor je 16e verjaardag, geloof me, je zal er niet mee uit de toon vallen 🙂

Ik hoop dat deze tekst een eerste aanzet is met een jaarlijks vervolg. Elke dag op jouw verjaardag zal ik de tekst verder aanvullen, met nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten, en hier en daar een grapje tussendoor 🙂 Ik hoop nog veel voor jou te mogen schrijven …!

May the force be with you,
May the force be with us both…

Als er licht is in de ziel, zal er schoonheid zijn in de mens.

Als er schoonheid is in de mens, zal er harmonie zijn in het huis.

Als er harmonie is in het huis, zal er rust zijn in het land.

Als er rust is in het land, zal er vrede zijn op aarde.

(Chinees gezegde)

10 november 2011: G1000…

Amai, de blogpost over ‘ALS en Religie’ is jullie precies niet goed bekomen… 🙂

Slechts een 150-tal lezers en één schamele ‘Vind ik leuk’ op Facebook … Niettemin chapeau voor de enkele moedigen onder u die het waagden om ‘en public’ met de billen bloot te gaan … Het valt me op dat ik gevoelig geworden ben voor jullie appreciatie en ook ik, zoals zovelen, een portie zinloze tijd zit door te brengen achter het Facebook scherm en ondertussen blij opspring (echt hoor ;-)) bij elke ‘vind ik leuk’ voor mijn blog…

Het blijft me ondertussen verbazen wat Vlaanderen, op die enkele uitzonderingen niet te na gesproken, aan rommel via dit medium verspreidt, allemaal ten koste van… zegt u het zelf maar, ik heb natuurlijk geen benul van uw aanwezige alternatieven 🙂

Maar, geen kritiek zonder zelfkritiek … het kost me ook elke dag menig kwartiertje, je weet maar nooit of er iets interessants passeert, niet?

Aanvaard mijn nietige bijdrage, en relativeer ze vervolgens op voldoende wijze, want ook ik ben net als u maar één van de 7 miljard mensen die onze aardbol momenteel bevolken.

Vandaag, ‘ter lering ende vermaak’ ( je bepaalt zelf de balans ) nog eens een artikel over een werkwoord, ‘zorgen voor’, zowaar een werkwoord met een grote ‘W’…

Voor de duidelijkheid, ik ben dus zorgbehoevend (feels weird to say that…:-( ). Je zou het misschien niet denken als je me bezig hoort, maar eigenlijk kan je mij geen vijf minuten alleen laten … Op de meest onverwachte momenten kan zich een bedreigende hoestbui manifesteren waar ik zonder hulpapparatuur moeilijk door geraak, om nog niet te spreken van alle praktische ongemakken die in de verzamelde berichten van de voorbije maanden aan bod zijn gekomen. Ik zeg dit niet om mezelf even te beklagen, want daar doe ik niet aan mee, maar wel om even te schetsen dat de noodzaak aan zorg er wel degelijk is…

Gelukkig blijk ik best een aangenaam mens te zijn om je tijd mee door te brengen, dat is toch wat ik hoor van mijn ouders en schoonmoeder die het voorbije jaar een groot deel van hun mooie tijd hebben opgeofferd gewoon om hier te zijn en, jawel, voor mij te zorgen. Mijn pa zegt het nog vaak, het had andersom moeten zijn … voor mij niet hoor, ik vind het ook wel leuk om mijn ouders groot te zien worden 🙂

Sinds vorige week is de situatie volledig veranderd. Joehoe! Mijn vrouwtje is gestopt met werken om zich verder over mij te ontfermen, een mooier cadeau kon ze mij niet schenken! Me happy dus 🙂

Het was nochtans een hele moeilijke beslissing, en langs de andere kant dan ook weer niet. Het is niet evident, ze deed haar werk graag, zij hield van de collega’s en de klanten, ze komt graag onder de mensen. En dan deze wending. Het voelt voor haar vandaag natuurlijk aan, maar het heeft best wel wat tijd gekost om naar deze beslissing toe te groeien.

Ik ben blij dat ik haar nooit beïnvloed heb. Ze stelde me vaak de vraag of ik niet liever hebben zou dat zij voltijds voor mij zou zorgen en bij me zou zijn. Wel, ik ben altijd voorzichtig geweest en blijven zeggen dat ze ook aan haarzelf moest denken, en deze beslissing weloverwogen moest nemen. Zo is het ook gegaan, en daar zijn we beiden blij om.

Ik word nu verwend 24 op 24 en ik probeer op mijn manier voldoende terug te geven zodanig dat ze het kan volhouden. Er staan ons mooie maanden te wachten, en wie weet is het ons wel gegund dat nog lang te mogen volhouden …

Dat zoiets consequenties heeft, hoef ik u wellicht niet te vertellen. Daartegenover staat de tijd dat we nu samen hebben, is deze niet onbetaalbaar …?

Vroeger, zo liet ik mij vertellen, was zoiets evident. Moeder aan de haard had niet zoveel tijd om aan de haard te zitten, ze zorgde voor het wel en wee van huis en gezin, tot en met de ouders bij extensie. De kinderen werden grootgebracht in het warme nest en kregen opvoedkundig mee wat de ouders konden schenken. Mijn moeder stopte met werken op moment dat ik ten tonele verscheen, ze hield het vol tot mijn zus haar plan kon trekken, een redelijk tijdje dus 🙂

Vandaag doen we het anders. Eerst en vooral creëren we voor onszelf een situatie zoals die van ons wordt verwacht binnen de consumptiemaatschappij waarin we leven, we kopen niet één maar meestal twee auto’s, we hebben niets te kort en zelfs veel te veel, we bouwen samen met de bank een huis en betalen daar zwaar voor af, en zo verder … Dit alles met de leuke bijkomstigheid dat we zo goed als verplicht zijn met twee te gaan werken…

Op zich natuurlijk geen probleem, zolang alles goed gaat, en voor de rest zijn we verzekerd … voor alles? Natuurlijk niet, wel voor alle materiële zaken, maar niet voor die zaken die ons toelaten tijd te maken voor mekaar …

Het hoeft zelfs nog niet eens mis te gaan, het kan juist heel goed gaan, gaan zoals gepland, gezinsuitbreiding dus… Gezien thuisblijven voor de meesten geen optie is, en in vele gevallen ook niet eens modern, moeten we op zoek naar een oplossing buitenhuis van zodra we met zijn twee terug aan het werk zijn. Met een beetje geluk kunnen we bij oma en opa terecht, maar dat mag je niet zien als een evidentie. Je hoeft er geen doekjes om te doen, vandaag worden de meeste kinderen opgevoed door derden, toch voor het grootste deel van de tijd …

De complexe radertjes binnen onze fantastische markteconomie zorgen natuurlijk dat alle mogelijkheden voorhanden zijn. Het verhaal van de kip en het ei, wat was er eerst, de kip of het ei? Wat dat laatste betreft, kan ik formeel zijn, de kip was er het eerst …

Een stoute vraag: weerspiegelt de maatschappij vandaag datgene wat het collectieve geweten van Vlaanderen en Wallonië ( ook wel eens gezamenlijk België genoemd ) zo graag wil?

Als we straks bij Sint Pieter aan het deurtje kloppen ( je weet wel, de brave man die ervoor zorgt dat George Clooney geen George ‘Clumsy’ wordt en geen piano’s op zijn hoofd krijgt in ruil voor het zwarte goud, ook wel Nespresso genaamd ) wat gaan we dan vertellen? Dat we het ganse leven hebben gewerkt om in de materiële behoeften te voorzien, daar in veel gevallen veel frustratie hebben aan overgehouden, en dergelijke meer? Of, dat we alle liefde en zorg die in ons lijf aanwezig was, hebben gegeven, geprobeerd hebben om het zo aangenaam mogelijk te maken voor mekaar, …?

‘Evenwicht’ is hier wellicht het juiste antwoord. Maar als je voor jezelf bepaalt wanneer dat evenwicht is bereikt, ga daar dan misschien toch eens even voor zitten, neem dan even de tijd…

Zou ook dit één van de thema’s zijn die morgen op de G1000 burgertop worden besproken…? Zou het thema dan overleven tot de G32…?

Misschien moeten we starten met onze eigen ‘G* gezins-top’ en eens rustig de eigen sociale thema’s overlopen …

Keep me posted…

Nog een fijne avond,

Alain

Als jullie niet voor elkaar zorgen, wie zal er dan voor jullie zorgen?

[Vinaya, Mahavagga 8.26.3]

5 november 2011: ALS en Religie…

ALS en religie…?

Ik zie u de wenkbrauwen al fronsen… Ik begrijp dat, religie is iets waar ook ik me de voorbije 43 jaar nooit echt druk om gemaakt heb, maar als je verder leest zal je begrijpen vanwaar deze plotse wending misschien wel komt…

Het is trouwens ook de reden waarom deze post iets langer op zich heeft laten wachten dan de vorige. Ik heb getwijfeld of het wel aan mij was om aan een onderwerp waar reeds miljoenen pagina’s zijn over geschreven nog luttele woorden toe te voegen. Maar, ik had bij het begin van de blog aangegeven te schrijven wat me bezighield, en sinds enige weken kriebelt er iets waarvan ik niet weet niet wat ermee te doen…

Door de complexiteit van het gegeven wordt dit een eerste post in een reeks van meerdere over hetzelfde onderwerp. Ik hoop dat het iets interactief wordt en dat jullie willen helpen bij mijn zoektocht.

Bent u nieuw op deze blog, dan is deze post misschien niet de juiste om mee te starten. Ik denk dat het belangrijk is een meer volledig beeld te hebben over wie ik ben of wie we zijn vooraleer een post over religie te gaan lezen.

Maar beste lezer, die vrijheid is volledig aan uzelf 🙂

Vijf en een half jaar geleden werd ik geconfronteerd met de spierziekte ALS en sinds die dag heb ik samen met mijn vrouwtje, kinderen en directe omgeving, geprobeerd om steeds voorbereid te zijn op hetgeen komen zou. Want zo werkt dat nu eenmaal bij deze aandoening. Plots begint een lichaamsfunctie achteruit te gaan, en enkele weken/maanden later ben je ze kwijt. Het begon bij een vinger, een hand, een arm, een been, en zo verder… Niet zonder enige trots, maar ook wetende welk verdriet en pijn het heeft gekost, durf ik te zeggen dat we het goed hebben gedaan tot nu toe. Maar de realiteit heeft ons in die mate ingehaald dat we vandaag toch een beetje geleid worden door angst, want alles wat nu nog achteruit gaat komt in de categorie ‘slippery when wet’, van comfortbedreigend ( ook deze definitie hebben we reeds herhaaldelijk aangepast ) tot levensbedreigend…

We hebben externe hulp gekregen van diverse instanties (huisdokter, Maria Middelares, homeopaat, UZ-Gent en Leuven, NMRC, VAPH, HMC, CM, buren, familie, vrienden en kennissen ) bij het zetten van praktische en emotionele stappen. Tot nu toe staan we nog recht ( figuurlijk dan ) en zit ik nog boordevol energie en lust om te leven. Ik ben er vrij zeker van dat we de volgende stap ( kinbesturing op de rolstoel ? ) ook wel zullen nemen, en misschien lukt het ons wel op deze manier tot de letterlijk ‘laatste snik’…

Maar wat als plan A niet lukt, moeten we dan geen plan B hebben? We hebben het tot nu toe al zo goed gedaan, en we willen het risico om te moeten lossen tot een minimum beperken…

U heeft het goed begrepen, concreet gaat het vooral om hoe om te gaan met lijden, verdriet, verlies en meer van dat soort gein…

Een van de mogelijke pistes is eens kijken wat religie ons te bieden heeft. Het is dezer dagen totaal ‘un-cool’ om daarover te praten, wel ik vind dat verkeerd…

Misschien eerst nog iets meer over mezelf.

Laat ons stellen dat ik bij mijn geboorte het stempeltje ‘christen’ heb meegekregen wegens ‘erfelijk’, dat zal voor de meesten onder u misschien wel zo zijn. Bij kinderen van naoorlogse ouders zal dit stempeltje bij velen zijn vervaagd of zelfs volledig zijn verdwenen. Niet de keuze van het kind trouwens, maar wel de keuze van de ouders…

Als kleuter vond ik de verhalen over God en Jezus fantastisch, ik had dat wellicht ook gevonden bij het aanhoren van verhalen over andere ‘superhelden’… Ik ben verder opgegroeid als niet/nauwelijks praktiserend christen en naarmate mijn verstand zich ontwikkelde ben ik, zoals wellicht ook velen onder u, mij vragen gaan stellen over de mogelijkheid van het bestaan van een goddelijk figuur. Ik ben analytisch en tamelijk rationeel, en kwam al snel tot de conclusie dat dat stukje in het christendom voor mij wel eens een breekpunt zou kunnen zijn.

En toch, als je dat stukje eruit laat, bevat de leer geen verkeerde kijk op een aantal zaken. Ik heb mijn best gedaan deze in de praktijk om te zetten: ik ben niet jaloers, ik gun een ander alles, ik heb geprobeerd te helpen waar ik kon, mijn medemens was mijn gelijke, als ik op de linker kaak werd geslagen, bood ik mijn rechter aan waarna onmiddellijk weg te duiken om de slag te ontwijken 🙂 … Het verhaal van een leven na de dood vond ik fantastisch, maar ook daar werd ik weer geconfronteerd met het rationele aspect, wat het allemaal niet makkelijker maakte.

Ik vind ook dat we ( en daar zal u het misschien niet over eens zijn ) uit respect voor het bestaan van godsdiensten in het algemeen, bij deze oefening de abstractie moeten kunnen maken van de personen en instanties die vandaag de godsdienst uitdragen. Zoniet, heeft het christendom helaas geen schijn van kans…

De priesters, bisschoppen, kardinalen, en bij extensie ook de pausen, bakken het de laatste tijd wel redelijk bruin. De geloofwaardigheid is volledig zoek, ethiek is blijkbaar niet meer belangrijk, en zelfs de eigen leer is toepasselijk voor iedereen maar niet voor henzelf. Je kan ze natuurlijk niet allemaal over dezelfde kam scheren, maar enig gevoel voor verantwoordelijkheid had tal van wanpraktijken veel vroeger aan het licht kunnen brengen. Ik las, ter illustratie, deze week nog in de krant dat de Duitse bisschoppen beschikken over een drukkerij. Tot daar nog aan toe, het verspreiden van het woord is deel van het takenpakket. Maar als je dan hoort dat, met medeweten van de paus ( natuurlijk ook een van de vorige bisschoppen ) een groot deel van de inkomsten van deze drukkerij bestaat uit het publiceren van pornografie, dan is het bij mij wel over…

Maar, de daad bij het woord voegende, laat ons daar even afstand van nemen.

Als we kijken naar de grootste godsdiensten op dit moment, dan komen we uit op volgend lijstje: Christendom, Islam, Hindoeïsme, Boeddhisme en Jodendom. Voor mij vormt dat al van bij aanvang een probleem. Ik geloof niet in het bestaan van een god ( dankjewel professor Vermeersch … ), ik lust graag varkensvlees en ik hou van den Duvel ( die van brouwerij Moortgat welteverstaan ). Conclusie: in geen van de genoemde godsdiensten is er een plaatsje voor mij …

Lap, daar sta ik dan, en we zijn nog maar net begonnen …

Gelukkig is er ook een andere manier om een en ander te bekijken. We kunnen spreken van levensbeschouwende benaderingen ( ik veronderstel dat zowel de theïsten als de filosofen zich hiermee kunnen verzoenen ). Daarnaast word ikzelf  niet graag in een hokje geduwd, dat leidt met zekerheid tot claustrofobie. En wat het bestaan van een God betreft, je zal me er niet kunnen van overtuigen, maar het daarom onderuit halen van een volledige godsdienst hoeft voor mij ook niet per se.

Voor mij mag de non-theïstische benadering er zijn, en hoef ik niet per se atheïst genoemd te worden. Want, we spreken natuurlijk over zaken die al duizenden jaren geleden zijn ontstaan. En dit in het achterhoofd houdende, is het op zich niet zo vreemd dat men bepaalde verklaringen trachtte te vinden in iets bovenmenselijks, iets buitenaards, iets goddelijks, of zelfs bij bepaalde godsdiensten nog iets dat hoger is dan dat. De vlucht naar het transcendente was/is niet zo vreemd en de noodzaak eraan wordt kleiner naarmate de kennis groeit.

Dat is trouwens het enige wat ik bepaalde/de meeste godsdiensten verwijt, het negeren van het voortschrijdende inzicht en het halsstarrig vasthouden aan verouderde, soms zelfs archaïsche ideeën. Mocht ik het christendom hebben gevolgd tot op de letter, dan woonde ik niet in een huis maar in een appartement, dat dan volledig van mij zou zijn ( hoewel dat op zich weer niet mag wegens de belofte van soberheid, maar van wie is het dan wel, van een niet-christen, of van de Duitse bisschoppen misschien … ) en volgestouwd zou zijn met mijn kinderen … of, volgens de islam, had ik een geweer in huis om elke ongelovige zonder enig pardon neer te schieten, misschien gooide ik met mijn onderbroek naar mijn vrouw op het moment dat ik zin had in seks ( de naam van de godsdienst waarvan sprake, wordt hier bewust niet genoemd, want ze zijn daar nogal gevoelig aan kritiek en spannen direct een rechtszaak aan wanneer ze zich ook maar in het minst benadeeld voelen) …

Voilà, de spits is er af…

Ik hoop dat jullie daar iets zinnigs over te vertellen hebben. Zoniet, uiteraard ook niet erg. Misschien vinden jullie het wel leuk om het verhaal gewoon te volgen 🙂

Inhoudelijk reageren meer dan welkom, maar dan liefst via de blog, zodat het voor eenieder te volgen is. Het hoeft allemaal niet te serieus ( mag wel ) en het is zeker niet de bedoeling van op het einde van het verhaal depressief te zijn 🙂

Tenslotte nog dit: we hoeven ons zeker niet te beperken tot de grote vijf, er bestaan nog een pak andere en/of variëteiten van bestaande levensbeschouwingen/godsdiensten/religies.

Fijne dag nog,

Amen 🙂

Wetenschap zonder religie is lam;
religie zonder wetenschap is blind
(Albert Einstein)