10 november 2011: G1000…

Amai, de blogpost over ‘ALS en Religie’ is jullie precies niet goed bekomen… 🙂

Slechts een 150-tal lezers en één schamele ‘Vind ik leuk’ op Facebook … Niettemin chapeau voor de enkele moedigen onder u die het waagden om ‘en public’ met de billen bloot te gaan … Het valt me op dat ik gevoelig geworden ben voor jullie appreciatie en ook ik, zoals zovelen, een portie zinloze tijd zit door te brengen achter het Facebook scherm en ondertussen blij opspring (echt hoor ;-)) bij elke ‘vind ik leuk’ voor mijn blog…

Het blijft me ondertussen verbazen wat Vlaanderen, op die enkele uitzonderingen niet te na gesproken, aan rommel via dit medium verspreidt, allemaal ten koste van… zegt u het zelf maar, ik heb natuurlijk geen benul van uw aanwezige alternatieven 🙂

Maar, geen kritiek zonder zelfkritiek … het kost me ook elke dag menig kwartiertje, je weet maar nooit of er iets interessants passeert, niet?

Aanvaard mijn nietige bijdrage, en relativeer ze vervolgens op voldoende wijze, want ook ik ben net als u maar één van de 7 miljard mensen die onze aardbol momenteel bevolken.

Vandaag, ‘ter lering ende vermaak’ ( je bepaalt zelf de balans ) nog eens een artikel over een werkwoord, ‘zorgen voor’, zowaar een werkwoord met een grote ‘W’…

Voor de duidelijkheid, ik ben dus zorgbehoevend (feels weird to say that…:-( ). Je zou het misschien niet denken als je me bezig hoort, maar eigenlijk kan je mij geen vijf minuten alleen laten … Op de meest onverwachte momenten kan zich een bedreigende hoestbui manifesteren waar ik zonder hulpapparatuur moeilijk door geraak, om nog niet te spreken van alle praktische ongemakken die in de verzamelde berichten van de voorbije maanden aan bod zijn gekomen. Ik zeg dit niet om mezelf even te beklagen, want daar doe ik niet aan mee, maar wel om even te schetsen dat de noodzaak aan zorg er wel degelijk is…

Gelukkig blijk ik best een aangenaam mens te zijn om je tijd mee door te brengen, dat is toch wat ik hoor van mijn ouders en schoonmoeder die het voorbije jaar een groot deel van hun mooie tijd hebben opgeofferd gewoon om hier te zijn en, jawel, voor mij te zorgen. Mijn pa zegt het nog vaak, het had andersom moeten zijn … voor mij niet hoor, ik vind het ook wel leuk om mijn ouders groot te zien worden 🙂

Sinds vorige week is de situatie volledig veranderd. Joehoe! Mijn vrouwtje is gestopt met werken om zich verder over mij te ontfermen, een mooier cadeau kon ze mij niet schenken! Me happy dus 🙂

Het was nochtans een hele moeilijke beslissing, en langs de andere kant dan ook weer niet. Het is niet evident, ze deed haar werk graag, zij hield van de collega’s en de klanten, ze komt graag onder de mensen. En dan deze wending. Het voelt voor haar vandaag natuurlijk aan, maar het heeft best wel wat tijd gekost om naar deze beslissing toe te groeien.

Ik ben blij dat ik haar nooit beïnvloed heb. Ze stelde me vaak de vraag of ik niet liever hebben zou dat zij voltijds voor mij zou zorgen en bij me zou zijn. Wel, ik ben altijd voorzichtig geweest en blijven zeggen dat ze ook aan haarzelf moest denken, en deze beslissing weloverwogen moest nemen. Zo is het ook gegaan, en daar zijn we beiden blij om.

Ik word nu verwend 24 op 24 en ik probeer op mijn manier voldoende terug te geven zodanig dat ze het kan volhouden. Er staan ons mooie maanden te wachten, en wie weet is het ons wel gegund dat nog lang te mogen volhouden …

Dat zoiets consequenties heeft, hoef ik u wellicht niet te vertellen. Daartegenover staat de tijd dat we nu samen hebben, is deze niet onbetaalbaar …?

Vroeger, zo liet ik mij vertellen, was zoiets evident. Moeder aan de haard had niet zoveel tijd om aan de haard te zitten, ze zorgde voor het wel en wee van huis en gezin, tot en met de ouders bij extensie. De kinderen werden grootgebracht in het warme nest en kregen opvoedkundig mee wat de ouders konden schenken. Mijn moeder stopte met werken op moment dat ik ten tonele verscheen, ze hield het vol tot mijn zus haar plan kon trekken, een redelijk tijdje dus 🙂

Vandaag doen we het anders. Eerst en vooral creëren we voor onszelf een situatie zoals die van ons wordt verwacht binnen de consumptiemaatschappij waarin we leven, we kopen niet één maar meestal twee auto’s, we hebben niets te kort en zelfs veel te veel, we bouwen samen met de bank een huis en betalen daar zwaar voor af, en zo verder … Dit alles met de leuke bijkomstigheid dat we zo goed als verplicht zijn met twee te gaan werken…

Op zich natuurlijk geen probleem, zolang alles goed gaat, en voor de rest zijn we verzekerd … voor alles? Natuurlijk niet, wel voor alle materiële zaken, maar niet voor die zaken die ons toelaten tijd te maken voor mekaar …

Het hoeft zelfs nog niet eens mis te gaan, het kan juist heel goed gaan, gaan zoals gepland, gezinsuitbreiding dus… Gezien thuisblijven voor de meesten geen optie is, en in vele gevallen ook niet eens modern, moeten we op zoek naar een oplossing buitenhuis van zodra we met zijn twee terug aan het werk zijn. Met een beetje geluk kunnen we bij oma en opa terecht, maar dat mag je niet zien als een evidentie. Je hoeft er geen doekjes om te doen, vandaag worden de meeste kinderen opgevoed door derden, toch voor het grootste deel van de tijd …

De complexe radertjes binnen onze fantastische markteconomie zorgen natuurlijk dat alle mogelijkheden voorhanden zijn. Het verhaal van de kip en het ei, wat was er eerst, de kip of het ei? Wat dat laatste betreft, kan ik formeel zijn, de kip was er het eerst …

Een stoute vraag: weerspiegelt de maatschappij vandaag datgene wat het collectieve geweten van Vlaanderen en Wallonië ( ook wel eens gezamenlijk België genoemd ) zo graag wil?

Als we straks bij Sint Pieter aan het deurtje kloppen ( je weet wel, de brave man die ervoor zorgt dat George Clooney geen George ‘Clumsy’ wordt en geen piano’s op zijn hoofd krijgt in ruil voor het zwarte goud, ook wel Nespresso genaamd ) wat gaan we dan vertellen? Dat we het ganse leven hebben gewerkt om in de materiële behoeften te voorzien, daar in veel gevallen veel frustratie hebben aan overgehouden, en dergelijke meer? Of, dat we alle liefde en zorg die in ons lijf aanwezig was, hebben gegeven, geprobeerd hebben om het zo aangenaam mogelijk te maken voor mekaar, …?

‘Evenwicht’ is hier wellicht het juiste antwoord. Maar als je voor jezelf bepaalt wanneer dat evenwicht is bereikt, ga daar dan misschien toch eens even voor zitten, neem dan even de tijd…

Zou ook dit één van de thema’s zijn die morgen op de G1000 burgertop worden besproken…? Zou het thema dan overleven tot de G32…?

Misschien moeten we starten met onze eigen ‘G* gezins-top’ en eens rustig de eigen sociale thema’s overlopen …

Keep me posted…

Nog een fijne avond,

Alain

Als jullie niet voor elkaar zorgen, wie zal er dan voor jullie zorgen?

[Vinaya, Mahavagga 8.26.3]

6 gedachten over “10 november 2011: G1000…

  1. Alain,

    Nooit gedacht aan jouw dagboek te publiceren in boekvorm ? Een groot talent heb je…

    Een post te laat, maar wat die religie betreft… ’t Is inderdaad een ‘slippery’ onderwerp, zeker de laatste jaren in Belgenlandje. Velen hebben nog steeds niet door wat ‘Religie’ is, in de kern.
    Naar mijn bescheiden mening : ’t is alles wat je schrijft hierboven en in veel berichten hiervoor, alles wat jouw vrouwtje voor jou doet, de zorg van alle lieve mensen rondom je, ’t Is Liefde met een dikke, vette, grote L, geluk in kleine dingen, lachen en wenen, doorgaan in aartsmoeilijke momenten, vertrouwen, … Dat is religie.
    Niet vooraan in een kerk gaan zitten, met de p..p het hoogst in de lucht in de moskee (excuses), de diepste meditatie voeren in 1 of andere tempel, 10 Weesgegroetjes en 1 Onzevader opzeggen voor kwijtschelding van de ergste zonden,…
    Het is niet eens zo ingewikkeld. En toch zoveel bron van frustraties wereldwijd.

    Wat dat ‘evenwicht’ betreft, je hebt gelijk. Heel moeilijk om ‘den hoop’ niet te volgen. After all, de mens is een kuddedier. En daarvoor gaan we diep. Soms (en veelal) ten koste van veel dierbaars.
    Discussies voor de simpelste, onozelste ‘problemen’, de levensvisie van ‘ieder voor zichzelf’, …
    Er was iemand die me altijd zei, ”t is typisch menselijk, he’…
    En ach, wat zijn we zwak. En ik ben zelf schuldig….

    Geniet, geniet met volle teugen van de onbetaalbare tijd met elkaar…

    PS Volgens mij lust diene George niet eens Nespresso…

    Sylvie

  2. hallo maetje, ja de vorige blog was er toch eentje om niet zo voor het vuistje te beantwoorden en ja dan blijft het antwoord hangen maar ik beloof…
    en ja hopelijk zal sinte pietre mij herkennen
    alle liefs aan de knuffelbende uit laarne

  3. I confess : ik ben er eentje die steeds trouw je blog leest maar nog nooit één krabbel commentaar nagelaten heeft 🙂

    Ook deze keer kan ik me volledig vinden in wat je schrijft over het (al dan niet ontbreken van) “evenwicht”.
    De 2 verdieners die uren kloppen buitenshuis, de dikke voiture op de oprit, de luxereisjes in op z’n minst toch 5 sterren hotels … want ze hebben dat toch wel ‘verdiend’.
    Klagen dat hun kinderen opgegroeid zijn zonder dat ze er erg in hadden, dat ze last hebben van stress.
    Tja …
    Ieder zijn keuze in het leven maar klaag dan ergens anders please.

    Ik daarentegen, ik ben rijk ( en ik bedoel niet in euro’s maar in geluk )
    Ik woon in een gezellig klein huisje, rij met een auto van 11 jaar oud die me van punt A naar punt B brengt en ik heb een schat van een man die zich over het huishouden en onze dochter ontfermt. Als de meeste mensen nog aan hun druk avondritueel (koken, strijken, kinderen in bad) moeten beginnen, geniet ik al volop van echte quality time met mijn gezin.
    Velen zeggen me dan : waaw, ik wou dat ik zo’n leven had.
    Wel, newsflash : iedereen kan zo’n leven hebben, het ligt aan jezelf waar je je prioriteiten legt !

    Ik wil mijn geluk gerust meten aan die van mijn rijke buurman … I win !! 🙂

    Vele kusjes xxx
    Nathalie

  4. Alain en Katrien
    Groot gelijk van Katrien. Wat is er mooier om door je eigen partner verzorgt te worden. niemand kan beter de pijn en smart meevoelen. samen genieten ,samen lijden.
    DAT IS ECHTE LIEFDE.
    Ook als ze s’nachts de zorg op haar nam en dan dikwijls half uitgeslapen, bezorgt en moe moest vertrekken naar haar werk en daar moest ze haar werk ook nog goed doen . het zal allemaal niet zo gemakkelijk geweest zijn om dan nog liefdevol door te gaan.
    Er is ook nog altijd de zorg voor Julie en Robbe
    Nu kunnen jullie van mekaar genieten en tussen de zorgen door dingen doen die jullie graag doen.

    Proficiat voor de manier waarop jullie toch altijd proberen om er het beste van te maken.

    groetjes van Daniel en mij

  5. Hoi Alain,
    Misschien herinner je me nog van enkele jaren geleden, als klant bij jullie ex-werkgever 🙂 Ik ben toevallig op je blog terechtgekomen, had al via via gehoord wat je overkomt en lees nu van de beslissing van Katrien. Groot gelijk dat ze zelf ook een stapje terugzet om ten volle jou te steunen en verzorgen. Maak er maar een mooie tijd samen van, geniet van elk moment.
    En wat heb jij een schrijftalent zeg! 🙂
    groetjes en hou jullie sterk!
    Ruth (je weet wel, die ooit bij de scouts werkte en recent een stapje heeft teruggezet om gezondheid en geluk te laten voorgaan ;-)).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.