31 december 2011: Verwachten …

Nog een reden om te vieren, tegen deze avond kunnen we het 10.000ste bezoek aan deze blog vieren. Een leuke toevalligheid op deze laatste dag van het jaar, een jaar dat voor mij en mijn familie zonder twijfel het moeilijkste ooit is geweest …

Het is fijn zoveel leuke reacties te hebben mogen ontvangen op mijn kleine hersenspinsels, weergegeven op deze blog. En ja, ook voor mij is deze dag een dag om eens terug te blikken op 2011.

Ik heb zopas nog eens de diverse posts overlopen. De eerste dateert van begin augustus, zes maanden zijn er ondertussen verlopen. Maar voor de volledigheid keer ik nog even terug naar het begin van dit jaar.

De ALS heeft redelijk wat terrein gewonnen dit voorbije jaar. In januari kon ik nog een beetje stappen en kon mijn linkerarm mij nog redelijk hulp bieden. Zoals iedereen met deze aandoening, zo lees ik, heb ik natuurlijk ook zelf geprobeerd om dat allemaal zo lang mogelijk vol te houden. De risico’s die je neemt bij het zetten van je laatste passen, zijn onverantwoord. Ook ik ben enkele keren gevallen op de meest onverwachte momenten, en ik mag van geluk spreken dat dit zonder erge gevolgen is gebleven.

De hulpmiddelen zijn niet uitgebreid, of nauwelijks, maar worden ondertussen intensief gebruikt. Mochten we daarover niet beschikken, dan was het hospitaal of een opvangtehuis het enige alternatief. Je staat daar natuurlijk niet bij stil als je mij een whisky ziet drinken op de kerstmarkt, dat hoeft natuurlijk ook niet, maar de realiteit die is vooral hier in huis bekend.

Herinnert u zich nog het artikel over ‘ademen’ van enkele maanden geleden? Het probleem is redelijk gestabiliseerd, anders zat ik hier nu niet meer te schrijven. Nochtans voel ik het als een wurgslang rond mijn hals, het overheerst mijn leven, het houdt me dagenlang bezig zonder los te laten …

2011 was ook het jaar waarin ik definitief ben gestopt met werken. Een van de moeilijkste beslissingen ooit, het was een beetje als een kind achterlaten. Het stoppen werd door de collega’s op een bepaalde manier ‘begeleid’, op een heel eigen stijl, maar zo heeft ieder zijn eigen stijl, niet? Ik ben door de hel gegaan in die periode, misschien voor de meesten moeilijk te begrijpen, maar zo ben ik nu eenmaal en dat moet ik dan zelf maar een plaatsje zien te geven. Alle praktische en financiële zaken zijn meer dan correct geregeld geweest, emotioneel had het wellicht anders gekund …

Ik heb veel bijgeleerd over mensen dit voorbije jaar. Ik heb ‘uit het oog is uit het hart’ van dichtbij mogen meemaken. Geen leuk gevoel als bij jou ondertussen letterlijk en figuurlijk de benen van onder het lijf worden gehaald. Mensen waar ik op de brug ben vooraan staan, die ik heb verdedigd in moeilijke tijden, een hand boven het hoofd gehouden, en zoveel meer, die je vanaf de dag dat je stopt met werken nooit of te nimmer meer hoort. Geen tijd klinkt het dan. Dankjewel van mijnentwege!

Veel dieper wil ik hier niet op ingaan, niemand hoeft zich persoonlijk aangesproken te voelen, de kans dat het iets zou veranderen is wellicht bijzonder klein. Je mag zoiets niet verwachten, hoor ik wel eens. In feite mag je volgens het algemeen beeld, nooit iets verwachten

Wel ik ben het daar niet mee eens.

Als je jezelf wil beschermen, is dat misschien een goede ingesteldheid. Maar voor mij is het zoiets als het paard achter de kar spannen. Leven en laten leven (als werkwoord), is dat geen veel mooier principe…? Als de focus alleen ligt op het eigen leven, hoop ik van harte dat je nooit in een situatie komt zoals die van ons …

Een straf begin van deze post? Misschien wel, maar anderzijds heb ik beloofd van bij het begin om een waarheidsgetrouw beeld te geven van hoe het is, te leven met ALS. En het geldt wellicht ook voor andere moeilijke situaties, je hoeft er niet per se ziek voor te worden.

Als je verwacht, word je vaak ontgoocheld. Laat het ons daar op houden en overstappen naar datgene wat het leven mooi maakt, datgene wat je wel de moed geeft om door te gaan.

Ik heb geluk gehad, toen ik ben gestopt met werken. De mooiste periode van 2011 met veel zon en mooie dagen waren mijn deel. Prachtig was dat, in maart buiten een boterhammetje eten en kijken hoe de lente zich ontplooide.

Ik heb geluk gehad omringd te zijn met prachtige mensen, mensen die ‘zorgen voor’ als een evidentie zien. Ik heb mensen ontmoet die mij verbaasden door hun inlevingsvermogen. Mensen die onbaatzuchtig hun eigen tijd opzij zetten om die van ons op te vrolijken.

Mijn vrouwtje schenkt mij al jaren een onbetaalbaar cadeau, me graag zien, elke dag weer, haar eigen moeite om met de situatie om te gaan zoveel mogelijk verbergend, in goede en slechte tijden weet je wel … ik weet nu dat er engeltjes bestaan 🙂

Mijn kinderen worden in een belangrijke fase in hun leven geconfronteerd met iets onwezenlijks, maar de warmte en de liefde die je van ze krijgt, zijn dit evenzeer … ons gezin is meer dan ooit een blok en een warm nest. We zijn strijdvaardig, nog steeds, we gaan door zolang het de moeite is, en geloof me, het is toch zeker de moeite … 🙂

Ik heb al vaak geschreven over mijn familie, onze buren, enkele (h)echte vrienden. Het gaat niet altijd om de hoeveelheid aan contacten, maar des te meer om de kwaliteit. Daar put je kracht uit, daar doe je het voor.

Ik kan nog praten, slikken , eten & (Duvelkes) drinken…, we zijn naar de paterkes van Westvleteren geweest…

Ook de whiskyclub heeft me dit jaar veel plezier bezorgd. We hebben prachtige avonden gehad, leuke Events, kortom de ‘Friends of the Quaich’ zijn een echte vriendenclub, met mensen die er staan. Dankjewel beste friends!

Ik hoop hierbij niemand te vergeten, mocht dat wel zo zijn, mijn excuus.

We zijn dit jaar met de nabije familie enkele keren op reis geweest. Geen evident project, maar toch, het was de moeite waard. De Ardèche heeft ons kunnen bekoren. Wat een prachtige deel van het al zo mooie Frankrijk. Leven zoals God in Frankrijk, hebben we dit jaar enkele keren kunnen ervaren 🙂

In november is mijn vrouwtje ook gestopt met werken, we hebben ervoor gekozen vanaf dan onze tijd maximaal met mekaar door te brengen. De collega’s bezorgden haar een warm gevoel bij het stoppen, altijd terug welkom, mooiere woorden zijn er niet op zo’n moment. Dankjewel, het heeft haar veel deugd gedaan!

In december hebben mijn vrouw en ik besloten ons eens volledig te smijten voor het goede doel. Gesteund door de volledige buurt en enkele goede vrienden hebben we in enkele weken tijd een heus project op poten gezet. Er kwam zelfs hulp uit het buitenland 🙂 Het blijkt nu zowat de meest intensieve periode van het jaar te zijn geworden.

Verwachten, weet je nog?

Mijn verwachtingen zijn meer dan overtroffen door de inspanningen van onze buren en vrienden bij de verkoop van truffels en de hulp en het enthousiasme bij de kerstmarkten. Het heeft geloond, maar daarover binnenkort meer op de website van ‘Een hart voor ALS’.

Daarnaast, ben ik eerlijk gezegd terug wat ontgoocheld in de rest van het resultaat. Blijkt toch maar weer dat het niet zo evident is om de mensen te sensibiliseren voor een zwakker deel van de maatschappij. Ik zag onlangs nog een film over buffels. Een ganse kudde schaart zich rondom de jongsten en de zwaksten ter bescherming tegen leeuwen en ander gespuis …Of ook nog, vele kleine visjes die de vorm aannemen van een grotere vis om de illusie te scheppen dat ze best zijn opgewassen tegen hun meer agressieve buren. Is dat niet mooi?

Bij ons gaat het anders… En wat waren het ook weer, die primitievere levenssoorten …?

Onze campagne liep gelijk met de campagne van StuBru, ‘we do give a shit’ … Zonder afbreuk te willen doen aan het doel en de middelen van de actie van de bekende radiozender, het circus was weer aan het rollen en het heeft gewerkt. Massaal werden acties uit de grond gestampt, massaal werd geld opgehaald en dit twee keer want als belastingbetaler hebben we ook nog eens mee gezorgd voor de mooie cheque van de Vlaamse regering. Ik kon er dit jaar moeilijk naar kijken. Iemand die bij wijze van spreken het record sprinkhaan-eten wil verbeteren en zich daardoor laat sponsoren door diverse bedrijven om nadien zelf twee dagen op het wc te gaan zitten met diarree … allemaal voor het goede doel, hoedje af.

Ik kan daar natuurlijk wel de humor proberen van in te zien, maar als je ziet hoeveel moeite wij moeten doen om 1000 fotootjes te verzamelen van mensen die de Kerstgroet doen ( inspanning quasi nul, kost nul, … ) wel dan keert mijn maag …

Bent u er nog niet van overtuigd dat er ook dichtbij huis een pak mensen hulpbehoevend zijn, dat er dicht bij huis veel miserie en verdriet is, bekijk dan misschien even enkele filmpjes op de website van de ALS Liga

En toch, lieve mensen, is het een heel mooi jaar geweest. Met vele mooie en warme momenten, intense emoties, waardevolle en prachtige contacten. Helaas is bovenstaand een realistisch beeld, maar toch beslis je elke dag zelf hoe je de dag tegemoet kijkt, waar je je energie gestopt, wat je de moeite vindt.

Alleen zou ik het niet kunnen, zonder de liefde van mijn vrouwtje, de kinderen, en onze nabije omgeving was het me niet gelukt. Ik zie het nog wel zitten om er nog minstens een jaartje bij te doen, en wat mij betreft nog vele jaren meer.

Als jullie het op prijs stellen, ga ik ook verder met deze blog. Ik zal me ook verder blijven inzetten voor het goede doel, zij het dan wel iets minder intensief dan deze weken.

Tot zover mijn goede voornemens …

Rest mij nog jullie deze avond een fantastische feestavond te wensen en alvast een goede gezondheid, voorspoed en geluk voor het mooie jaar 2012 xxx

Fijne dag nog,

Alain

Without expectations, there’s no future, only an endless present.

(François Jacob)

5 minuutjes van uw tijd…

Ik zou bij het begin van het nieuwe jaar even snel 5 minuutjes van uw tijd willen vragen.

Ik wil dit graag doen aan de hand van volgend gedicht:

We zijn allemaal maar mensen

de ene met een groot, de ander

met een klein verdriet

en of je het nu wel of niet gelooft

wat ons bezwaart moeten we,

voor we verder gaan –

een plaatsje geven

dan pas kunnen we verder,

anders niet.

(Hendrik Hoogland)

Het hoeft allicht geen betoog dat het voor ALS patiënten geen evidente zaak is om hun ziekte ‘een plaatsje’ te geven. Door de vaak snelle evolutie van de aandoening heb je het gevoel steeds jezelf achterna te lopen bij het steeds weer opnieuw aanpassen aan een veranderende situatie.

Je hebt, samen met je nabije omgeving, je energie ten volle nodig bij dit verwerkingsproces.

Vaak gaat dit gepaard met een eindeloze administratieve veldslag en komen hulpmiddelen vaak te laat, dit ofwel door de doorlooptijd van de aanvraagprocedure, ofwel door de enorm hoge kostprijs.

Dit is vaak de druppel die de emmer doet overlopen, het gevecht met de aandoening en het intensieve verwerkingsproces is voor de meesten al meer dan genoeg.

Het leven van deze mensen aangenamer proberen maken door hen de noodzakelijke hulpmiddelen en steun te kunnen bieden, dat is hetgeen waar de ALS Liga voor staat.

Uw steun is belangrijk om ook deze mensen een kans te gunnen op warme en draaglijke dagen …

Via sociale media als Facebook, LinkedIn en Twitter kan u er mee helpen voor zorgen dat dit bericht terechtkomt bij tienduizenden mensen. Deel dit bericht zoveel mogelijk!

Als elk van u een kleine bijdrage levert, wordt de ‘Een hart voor ALS’ campagne een gigantisch succes!

Toon je hart en help mensen uit je buurt:

Via het rekeningnummer van ALS Liga België vzw

BE28 3850 6807 0320

Graag in de referentie vermelden: ‘Een hart voor ALS’

voor internationale overschrijvingen

IBAN BE28 3850 6807 0320 en BIC BBRUBEBB

Voor stortingen vanaf € 40 ontvangt u een fiscaal attest.

Alain Verspecht

22 december 2011: Drang versus dwang…

De inspiratie voor deze blog werd me ingegeven door een goudwinde ((Leuciscus idus) … De goudwinde is een van de meest beweeglijke vissen in onze siervijver, schijnbaar immer rusteloos en met een natuurlijke drang om de stroming in onze vijver te bedwingen. Altijd op jacht naar insecten, altijd bezig. Voor diegenen onder u met een vijver, absoluut een aanrader, maar dit uiteraard volledig terzijde 🙂

Toen ik deze week met een ietwat oeverloze blik in mijn vijver zat te staren, trok deze kleine rakker mijn aandacht. Onwillekeurig bracht het ranke visje mijn gedachten naar een moment, ongeveer 30 jaar geleden, op vakantie in Luxemburg. Mijn ouders namen ons altijd mee kamperen, schitterend vond ik dat, dicht bij de natuur, dicht bij de mensen. In Luxemburg kampeerden we aan een rivier met stromend water.

Waar iedereen het fantastisch vond om met rubberbootjes mee te deinen met de stroom, vond ik het veel spannender om te kijken hoe ver ik zou raken als ik de andere kant op probeerde te varen. Ik zeurde mijn ouders de oren van het hoofd voor een opblaasbare rubberen kano. Ik was daar goed in, in het krijgen van mijn goesting, en dientengevolge kwam er natuurlijk ook de kano 🙂

Vanaf dat moment was ik alleen nog maar weten hoe ver ik zou kunnen varen, stroomopwaarts welteverstaan. Die nieuwsgierigheid is altijd gebleven. Later wilde ik weten hoe hoog ik de berg opkon, hoe ver ik kon wandelen, hoe ver de motor ons brengen kon, altijd ‘stroomopwaarts’ dus …

Tijdens mijn loopbaan was het weer van dat, ik wou weten tot wat ik in staat was, hoe ver ik het kon brengen, tot wat ik samen met mijn collega’s in staat was, hoeveel er uit te software te halen was die we implementeerden…

Mijn grootste uitdaging lag er altijd in om te zien tot wat ‘het eens anders proberen’ leiden kon. Het was een … drang

Ik gebruik bewust ‘stroomopwaarts’, dit terwijl ‘tegen de stroom in’ voor onze goudwinde net hetzelfde wil zeggen. Maar bij ons is er soms een verschil in connotatie, ‘tegen de stroom in’ heeft iets rebels, heeft wat ‘verzet’ in de ondertoon …

Ik vind dat wel leuk kijken naar en nadenken over woorden … 🙂

De drang is er nog steeds, hoewel de ALS een serieuze hypotheek heeft gelegd op mijn mogelijkheden tot ‘uitvoeren’ en ‘doen’. Ik zal eerlijk zijn, ik word er geregeld gek van. Heb nog zoveel zin om dingen te doen, mijn hersenen blijven zaken creëren, blijven plannen maken, maar mijn bewegingsruimte wordt steeds nauwer en nauwer … Maar goed, dit platform dient voor positieve energie, niet voor het verraderlijke broertje …

Maar hoe lang ga je door, hoe lang blijf je plannen maken … Wanneer verandert ‘drang’ in ‘dwang‘ …?

Ik las deze morgen in ‘De Morgen’ 🙂 een artikel over een zekere Borst ( aan de mannelijke lezers: even bij de les blijven, de man noemt gewoon zo, en ja het is een Nederlander )…

Toevallig toen ik aan het nadenken was over drang en dwang formuleerde hij het als volgt: “ je gaat door als het je energie geeft, je stopt als het je energie kost ...”. Dankjewel beste Borst ( het blijft raar klinken 🙂 ) maar het sluit perfect aan bij wat ik vandaag wilde vertellen …

Maak jullie maar geen zorgen, ik denk vandaag het evenwicht redelijk te vinden. Ik vind het nog altijd leuk om iets te schrijven op de blog, en ik vind het ook leuk dat jullie niet zenuwachtig worden als er gedurende een week eens niets verschijnt. Op die manier blijft bij mij de drang aanwezig…

Met de actie ‘Een hart voor ALS’ ben ik er nog niet volledig uit. Ik zie rondom mij mensen die de actie enorm steunen, mensen die er net als ons gaan mee slapen en mee opstaan. Daarnaast zie ik mensen die niet bewegen, dit terwijl bij u ‘bewegen’ de meest evidente zaak is, maar helaas niet voor iedereen …

Ik hoop op de 80-20 regel … maar dan als volgt geïnterpreteerd: wij hebben samen met een team van enthousiastelingen reeds voor 80 % van onze energie gepresteerd, met 20 % resultaat.

Voor u nog 80 % te gaan, voor ons nog 20 % … 🙂

Voilà, ik ga het hier bij laten. Hopelijk creëert mijn verhaal van vandaag bij u terug een moment van nadenken… Drang en dwang, u heeft het voor een groot deel zelf in de hand.

En ‘by the way’ ik heb het op dat vlak in het verleden ook niet altijd even goed gedaan hoor … kostprijs onbekend, of misschien toch …

Een leuke  dag nog en alvast fijne kerstdagen gewenst! Tot binnenkort, bij een volgende post, met wellicht een korte reflectie over het voorbije jaar…

Liefs,

Alain

Alleen door tegen de stroom in te zwemmen, kan men de bron bereiken.
(Chinees gezegde)

12 december 2011: De film van mijn leven …

Je gaat het niet geloven, maar ‘den Duvel’ heeft mij al anderhalve week niet meer kunnen verleiden … Onze favoriete brouwer belde deze morgen of ik ziek was! Nee hoor, ik ben niet meer of minder ziek dan anders … 🙂 Ik moet me juist wat extra soigneren, heb de extra energie hard nodig…

Ik hou wel van wat drukte. Het houdt me tegen van te veel na te denken, te veel stil te staan bij ‘de situatie’, te veel te piekeren, te veel verdriet te hebben bij de vaststelling dat de ALS bijna ongemerkt meer en meer terrein wint …

En laat dit nu juist zowat de meest intensieve periode zijn sinds ik niet meer aan het werk ben, alle beschikbare tijd gaat op naar de campagne en alles wat erbij hoort. En dat is best wat … : de website onderhouden, sociale media maximaal proberen te benutten, ideeën verzamelen, hier en daar een ‘acte de présence’ bij sponsors en sympathisanten, en meer van dat soort gein…

Voor mijn vrouwtje is het niet veel beter. Voor zowat alles wat ik wil doen, heb ik haar nodig, en daarnaast heeft ze nog een talent op vlak van marketing en lay-out, wat door mij in alle dankbaarheid aanvaard wordt 🙂 Wie dacht dat ze, sinds het moment dat ze het werken heeft stopgezet, vrolijk van wat vrije tijd kon genieten heeft buiten de waard gerekend, en de waard van dienst … wel dat ben ik …  Enfin, in elk geval nog tot midden januari, dan eindigt de actie en wellicht ook mijn monarchie … 🙂

Wie erbij was zaterdag zal het met veel plezier bevestigen: onze allereerste kerstmarkt (te Destelbergen ) was een wervelend succes. De kraampjes bleken publiekstrekkers te zijn en het zorgde voor een gul volkje dat via consumptie allerhande, en aankoop van menig schilderijtje en/of bloemstukje, een aardige bijdrage leverde voor het goede doel.

Ik had het zelf op voorhand niet gedacht, maar ik heb het de ganse avond volgehouden. Er was voor mij een leuk plekje uit de wind voorzien, dicht bij de ‘champignon’ (aka ‘ terrasverwarmer’ ). Ik wil trouwens ook van de gelegenheid gebruikmaken om een groot woord van dank uit te spreken voor onze buren, familie en de vrienden van de whiskyclub voor de enorme inzet bij de voorbereidingen, het opzetten en afbreken van de standjes, het maken van schilderijen en bloemstukken, …, en vooral de enthousiaste aanwezigheid en bijdrage tot de warme gezelligheid. Ook speciaal aan mijn pa die wel een heel bijzondere manier van sponsoring had gevonden. Hij rekende voor zichzelf uit dat de mooiste en makkelijkste (?) bijdrage voor het goede doel, het drinken van zoveel mogelijk whisky’tjes was. Wel pa, je had het niet moeten doen, maar de bijdrage is in dankbaarheid ontvangen. Misschien moet je volgende week op de kerstmarkt voor het record ‘chocoladetruffels eten’ gaan … 🙂

Bij het einde van de avond, omstreeks 23:00u, was mijn vatje leeg … Het emo-buffertje, weet je nog …?

Het was alsof de film van mijn leven die avond werd afgespeeld, of althans een groot deel ervan. Ik had er natuurlijk wel rekening mee gehouden, kan ook niet anders als je in mijn situatie aanwezig bent op een kerstmarkt in het dorp waar je zowat je hele leven hebt in doorgebracht. Uiteraard niet te verwonderen dat je er enkele bekenden tegen het lijf zou lopen. Ik had er natuurlijk ook alles aan gedaan om onze aanwezigheid ten voordele van de ALS Liga maximaal in de verf te zetten en, driewerf hoera, de tactiek bleek aan te slaan …

Ik heb een mooie jeugd gehad, en een boeiend en intensief leven. Van kleuterschool, lager onderwijs, voetbalclub, middelbaar, eerste liefje(s), uitgaansleven, vroegere en huidige buren, vrienden van mijn ouders, familie, sympathisanten, mijn kinderen tot whiskyclub, uit elke periode was er minimum één vertegenwoordig(st)er. In enkele uren tijd werd ik overspoeld door herinneringen, mooie herinneringen, herinneringen die mij soms tot tranen toe bewogen, mooi, echt waar, maar niet altijd evident …

Tijd nu voor enkele dagen kalmpjes aan, beetje ‘quality time’ met het gezin, het buffertje weer opladen, want vrijdag is het weer zover. Dan geven we present op de kerstmarkt te Laarne. Jullie moeten mij niet sparen, kom massaal naar deze kerstmarkt ( we staan in de grote tent ), bij leven en welzijn zijn mijn vrouwtje en ik er weer bij …

Hopelijk tot dan,

uw correspondent uit Oost-Vlaanderen 🙂

Herinneringen zijn de wijnkelders van de geest.
(Timmermans)

5 december 2011: Sinterklaas …

Gisteren waren we uitgenodigd bij onze goede vriend Bartel uit het landelijke Ichtegem in West-Vlaanderen. De man heeft nog maar eens bewezen dat hij veel meer kan dan het verkopen van houten poorten …

We werden onthaald met oesters vergezeld van een heerlijke champagne, het hoofdgerecht was een hele lekkere wilde eend, en om af te sluiten konden we nog snoepen van enkele heerlijke Franse kazen. Je zou er verdorie bij vergeten dat je iets mankeert, en dat was natuurlijk zijn bedoeling, waarvoor dank. Aan de dames onder u ( behalve die van mij natuurlijk ) Bartel is nog steeds vrijgezel 🙂

Sinds ik niet meer kan bewegen is gezellig eten met een bijhorend drankje zowat het moment van de dag om naar uit te kijken, het kost me wellicht enkele kilootjes extra maar het karakter ontbreekt me om ook dat te laten vallen. Mijn dokter raadt me trouwens af de overtollige kilootjes weg te werken, het zou een reserve zijn in moeilijke dagen. Nog nooit ben ik het zo snel eens geweest met deze man 🙂

Bartel vond dat het nog eens tijd werd om de blog aan te vullen met een nieuw artikel. Ik heb ook moeten beloven dat ik vandaag niets zou doen voor de actie voor het goede doel, ik mocht er zelfs niet over praten. Hij zou me beter moeten kennen, de enige manier om mij te doen stoppen met praten is me een van die overheerlijke schilferchocoladetruffels in mijn mond te stoppen. Heeft u thuis ook een man/vrouw die soms moeilijk te stoppen is, kan ik alleen maar adviseren ook een doosje ten voordele van de actie aan te schaffen …

Het vorige paragraafje kon ik niet laten, maar hij heeft wel gelijk, ik moet mij soms wat intomen want mijn energie is helaas niet meer te vergelijken met wat ze vroeger was. Mijn enthousiasme gelukkig nog wel, maar nu en dan eens rusten zal me zeker ten goede komen. Dank voor je bezorgdheid, goede vriend!

We staan aan de vooravond van Sinterklaas, het grote kinderfeest der lage Landen. Wist u trouwens dat Sinterklaas in de vorm zoals wij het kennen enkel wordt gevierd in België en Nederland? In andere landen zijn er weliswaar afwijkende varianten, maar ‘the pure thing’ moet je zoeken in onze contreien. Nederland viert vanavond al trouwens, ze noemen het daar pakjesavond. Op 6 december doet de brave man met de tomeloze energie en witte paard ons kleine landje aan, misschien brengt hij ons dit keer een nieuwe regering, wie weet …

Natuurlijk komt de Sint niet alleen. Ondertussen zorgt een legertje zwartepieten, met elk hun eigen verantwoordelijkheid, voor de volledige logistieke afhandeling van de distributie van cadeautjes. Oorspronkelijk had Sinterklaas geen helper. In 1850 introduceerde de onderwijzer Jan Schenkman in zijn leesboekje “Sint Nicolaas en zijn Knecht” drie nieuwe zaken, die allen zijn bljven hangen in de Sinterklaas-folklore: een knecht voor Sinterklaas, de intocht en de stoomboot. De brave man had dit wellicht nooit kunnen voorspellen …

Grappig is ook dat het zetten van het schoentje zijn oorsprong vindt in de 15e eeuw. Toen was het de gewoonte dat de armen hun schoen aan de deur zetten toen ze de kerk betraden. De rijken legden dan bij het verlaten van de kerk wat geld in de schoenen, wat dan weer werd verdeeld onder de armen.

Mijn zoontje Robbe zit nog op de grens tussen weten en niet weten. Ik verdenk hem er trouwens van liever niet te weten, uit schrik dat ‘weten’ misschien betekent dat hij niets meer krijgt. Slim genoeg zijn ze, die kleine varkentjes…

Het is nochtans altijd jammer als de droom aan diggelen wordt geslagen. De kans is groot dat u zich dat moment nog perfect herinnert. Ik weet hoe het bij mij was, enerzijds vond ik het wel stoer dat ik het nu ook wist net zoals de grote kinderen, en langs de andere kant ( en dat vind ik nog steeds ) vond ik het zo jammer dat het een verhaaltje bleek te zijn.

Een verhaaltje met kracht alweer, zelfs een beetje aanleunend bij religie, het verschil tussen goed en kwaad, snoepgoed of de roe. Ook dat is geschiedenis, vroeger deed men een symbolische roe of een zakje zout in je schoenen als je stout was geweest. Statistici hebben ondertussen ook aangetoond dat dat vooral in de schoenen van de jongetjes het geval was. Ik denk dat het vandaag wel anders is … 🙂

Morgen wordt het weer ‘fun in de Fun’, vijf keer diezelfde gang door om te kijken wat hij het liefst bij zijn schoentje zou vinden. Ik betrap ik mezelf steeds op iets te kiezen wat ikzelf graag zou hebben gewild als ik klein was. Goed dat mijn vrouwtje erbij is om me daar telkens weer op te wijzen, inderdaad, het kind in mij is nooit verdwenen …

De kinderen zullen weer niet weten waar ze het hebben, en ik wil niet weten hoeveel pakjes er uiteindelijk aan de zijkant zullen belanden. Om dan nog niet te spreken van het aantal bezoeken dat de Sint en zijn handlangers dienen af te leggen bij en in de entourage van een nieuw samengesteld gezin, zoals wij er trouwens ook een zijn …

Toch voelt het dit jaar allemaal een beetje raar … Door juist in deze periode bezig te zijn met een actie voor het goede doel en thuis de afweging te maken hoeveel centjes wijzelf aan de actie zouden bijdragen, voelt het zo vreemd om dan de euro’s te laten rollen in de pakjessfeer. Las deze week nog in de krant dat de Belg gemiddeld ongeveer € 550 veil heeft voor de aankopen per eindejaar. Ook wij zitten daar wel aan en vroeger was het wellicht nog wat meer. Je ‘koopt’ die zalige momenten van het kunnen geven, de geefcultuur noemden we het na de Tweede Wereldoorlog. Het moment van de fonkeling in de ogen van diegene die het cadeautje krijgt, zalig toch?

Ik wil hier niet de moraalridder uithangen, maar ook in dit segment is helaas een gigantische overconsumptie aangebroken, en de boer, de boer hij ploegde verder …

Misschien tot morgen bij onze favoriete speelgoedwinkel 🙂

Sancte Claus, goed heylig man!

Trek uwe beste Tabaert aen,

Reiz daer mee na Amsterdam,

Van Amsterdam na Spanje,

Daer Appelen van Oranje,

Daer Appelen van granaten,

Die rollen door de Straaten.

Sancte Claus, myn goede Vriend!

Ik heb U allen tyd gedient,

Wille U my nu wat geven,

Ik zal U dienen alle myn Leven.