5 december 2011: Sinterklaas …

Gisteren waren we uitgenodigd bij onze goede vriend Bartel uit het landelijke Ichtegem in West-Vlaanderen. De man heeft nog maar eens bewezen dat hij veel meer kan dan het verkopen van houten poorten …

We werden onthaald met oesters vergezeld van een heerlijke champagne, het hoofdgerecht was een hele lekkere wilde eend, en om af te sluiten konden we nog snoepen van enkele heerlijke Franse kazen. Je zou er verdorie bij vergeten dat je iets mankeert, en dat was natuurlijk zijn bedoeling, waarvoor dank. Aan de dames onder u ( behalve die van mij natuurlijk ) Bartel is nog steeds vrijgezel 🙂

Sinds ik niet meer kan bewegen is gezellig eten met een bijhorend drankje zowat het moment van de dag om naar uit te kijken, het kost me wellicht enkele kilootjes extra maar het karakter ontbreekt me om ook dat te laten vallen. Mijn dokter raadt me trouwens af de overtollige kilootjes weg te werken, het zou een reserve zijn in moeilijke dagen. Nog nooit ben ik het zo snel eens geweest met deze man 🙂

Bartel vond dat het nog eens tijd werd om de blog aan te vullen met een nieuw artikel. Ik heb ook moeten beloven dat ik vandaag niets zou doen voor de actie voor het goede doel, ik mocht er zelfs niet over praten. Hij zou me beter moeten kennen, de enige manier om mij te doen stoppen met praten is me een van die overheerlijke schilferchocoladetruffels in mijn mond te stoppen. Heeft u thuis ook een man/vrouw die soms moeilijk te stoppen is, kan ik alleen maar adviseren ook een doosje ten voordele van de actie aan te schaffen …

Het vorige paragraafje kon ik niet laten, maar hij heeft wel gelijk, ik moet mij soms wat intomen want mijn energie is helaas niet meer te vergelijken met wat ze vroeger was. Mijn enthousiasme gelukkig nog wel, maar nu en dan eens rusten zal me zeker ten goede komen. Dank voor je bezorgdheid, goede vriend!

We staan aan de vooravond van Sinterklaas, het grote kinderfeest der lage Landen. Wist u trouwens dat Sinterklaas in de vorm zoals wij het kennen enkel wordt gevierd in België en Nederland? In andere landen zijn er weliswaar afwijkende varianten, maar ‘the pure thing’ moet je zoeken in onze contreien. Nederland viert vanavond al trouwens, ze noemen het daar pakjesavond. Op 6 december doet de brave man met de tomeloze energie en witte paard ons kleine landje aan, misschien brengt hij ons dit keer een nieuwe regering, wie weet …

Natuurlijk komt de Sint niet alleen. Ondertussen zorgt een legertje zwartepieten, met elk hun eigen verantwoordelijkheid, voor de volledige logistieke afhandeling van de distributie van cadeautjes. Oorspronkelijk had Sinterklaas geen helper. In 1850 introduceerde de onderwijzer Jan Schenkman in zijn leesboekje “Sint Nicolaas en zijn Knecht” drie nieuwe zaken, die allen zijn bljven hangen in de Sinterklaas-folklore: een knecht voor Sinterklaas, de intocht en de stoomboot. De brave man had dit wellicht nooit kunnen voorspellen …

Grappig is ook dat het zetten van het schoentje zijn oorsprong vindt in de 15e eeuw. Toen was het de gewoonte dat de armen hun schoen aan de deur zetten toen ze de kerk betraden. De rijken legden dan bij het verlaten van de kerk wat geld in de schoenen, wat dan weer werd verdeeld onder de armen.

Mijn zoontje Robbe zit nog op de grens tussen weten en niet weten. Ik verdenk hem er trouwens van liever niet te weten, uit schrik dat ‘weten’ misschien betekent dat hij niets meer krijgt. Slim genoeg zijn ze, die kleine varkentjes…

Het is nochtans altijd jammer als de droom aan diggelen wordt geslagen. De kans is groot dat u zich dat moment nog perfect herinnert. Ik weet hoe het bij mij was, enerzijds vond ik het wel stoer dat ik het nu ook wist net zoals de grote kinderen, en langs de andere kant ( en dat vind ik nog steeds ) vond ik het zo jammer dat het een verhaaltje bleek te zijn.

Een verhaaltje met kracht alweer, zelfs een beetje aanleunend bij religie, het verschil tussen goed en kwaad, snoepgoed of de roe. Ook dat is geschiedenis, vroeger deed men een symbolische roe of een zakje zout in je schoenen als je stout was geweest. Statistici hebben ondertussen ook aangetoond dat dat vooral in de schoenen van de jongetjes het geval was. Ik denk dat het vandaag wel anders is … 🙂

Morgen wordt het weer ‘fun in de Fun’, vijf keer diezelfde gang door om te kijken wat hij het liefst bij zijn schoentje zou vinden. Ik betrap ik mezelf steeds op iets te kiezen wat ikzelf graag zou hebben gewild als ik klein was. Goed dat mijn vrouwtje erbij is om me daar telkens weer op te wijzen, inderdaad, het kind in mij is nooit verdwenen …

De kinderen zullen weer niet weten waar ze het hebben, en ik wil niet weten hoeveel pakjes er uiteindelijk aan de zijkant zullen belanden. Om dan nog niet te spreken van het aantal bezoeken dat de Sint en zijn handlangers dienen af te leggen bij en in de entourage van een nieuw samengesteld gezin, zoals wij er trouwens ook een zijn …

Toch voelt het dit jaar allemaal een beetje raar … Door juist in deze periode bezig te zijn met een actie voor het goede doel en thuis de afweging te maken hoeveel centjes wijzelf aan de actie zouden bijdragen, voelt het zo vreemd om dan de euro’s te laten rollen in de pakjessfeer. Las deze week nog in de krant dat de Belg gemiddeld ongeveer € 550 veil heeft voor de aankopen per eindejaar. Ook wij zitten daar wel aan en vroeger was het wellicht nog wat meer. Je ‘koopt’ die zalige momenten van het kunnen geven, de geefcultuur noemden we het na de Tweede Wereldoorlog. Het moment van de fonkeling in de ogen van diegene die het cadeautje krijgt, zalig toch?

Ik wil hier niet de moraalridder uithangen, maar ook in dit segment is helaas een gigantische overconsumptie aangebroken, en de boer, de boer hij ploegde verder …

Misschien tot morgen bij onze favoriete speelgoedwinkel 🙂

Sancte Claus, goed heylig man!

Trek uwe beste Tabaert aen,

Reiz daer mee na Amsterdam,

Van Amsterdam na Spanje,

Daer Appelen van Oranje,

Daer Appelen van granaten,

Die rollen door de Straaten.

Sancte Claus, myn goede Vriend!

Ik heb U allen tyd gedient,

Wille U my nu wat geven,

Ik zal U dienen alle myn Leven.