20 februari 2012: ‘Assumption is the mother of all fuck-ups…

De voorbije week heb ik het ettertje uit ‘Moeilijke dagen …’ terug op bezoek gehad. Het aartslelijke schriele wezentje weet zijn momenten wel goed uit te kiezen. Enigszins verzwakt door de vervelende verkoudheid, was mijn buffertje weer leeg en lap, hij was er weer …

Ik heb er enkele gesprekken proberen mee voeren maar kwam er al snel achter dat hij weinigs constructief van plan was. Er was maar één oplossing, hij moest zo snel mogelijk van mijn schouder worden verwijderd. Wellicht geïnspireerd door de reclame van de nieuwe film van de Muppets die her en der wordt verspreid, ben ik dan maar samen met mijn zoontje Robbe op zoek gegaan naar filmpjes uit de oude doos via youtube. We zijn beland bij het hilarische kortfilmpjes van de Zweedse kok. Vooral het moment bij het begin van het filmpje waarbij hij zingt en steevast op het einde zijn kookgerei tegen de muur keilt, deed menig lachbui ontstaan. Het monstertje op mijn schouder was nog niet helemaal verdwenen, maar ik voelde toch dat hij stilaan terrein moest ruimen…

De genadeslag voor het monstertje kwam er deze morgen. Ik had mijn vrouwtje gisteren ook een filmpje over de Zweedse kok en Miss Piggy laten zien. Het was wellicht ook daardoor dat zij deze morgen met één mokerslag, waarop het varkentje uit de gekende serie een patent heeft, het ventje van mijn schouder heeft verwijderd. Probleem ( alvast tijdelijk ) weer opgelost…

De zon schijnt, het belooft een mooie dag te worden, en ik heb er ondertussen al weer zin in … 🙂

Wat ook heeft geholpen, is het bezoek gisteren van enkele klasgenoten uit de lagere school. Jawel hoor, dankzij een recent initiatief van Tom, zien we mekaar om de paar maanden. Hoewel het daarvoor vele jaren geleden was dat we mekaar hadden gezien, kan je daar helemaal niets van merken. De sfeer zat er in, en enkele flesjes Vicaris, een zalig maar gevaarlijk bruin biertje dat mij tot dan toe nog niet bekend was, hebben daar zeker toe bijgedragen. Tom, Geert, Robby en Alain ( niet ikzelf maar een naamgenoot ), alweer bedankt voor een zalige middag 🙂 !

Vandaag wou ik het met jullie eens hebben over een krachtzin die de voorbije jaren in menig macho film werd gebruikt: ‘Assumption is the mother of all fuck-ups…’. Vrij vertaald naar het Nederlands betekent de zin het volgende: ‘Verronderstellingen/aannames/… liggen aan de basis van vele mislukkingen/misverstanden/…’.

De zin werd in zijn originele versie voor het eerst gebruikt door een zekere Eugene Lewis Fordsworthe die sprak van ‘screw-ups’ in plaats van ‘f*-ups’, dit even terzijde voor de volledigheid …

Communicatie tussen twee mensen is op zich al niet zo een evident gebeuren. Gebruikte woorden, intonatie, gezichtsuitdrukking, dialect, en zoveel meer maken uit of de ene persoon exact begrijpt wat de andere bedoelt. Na jarenlang actief te zijn geweest in de consultancywereld, kan ik u vertellen dat wat zo evident lijkt, het helemaal niet is …

Voeg daaraan nog het aspect ‘veronderstelling’ aan toe, dan weet je dat de kans op een ‘f*ed-up’ resultaat een stuk reëler wordt … 🙂

Je kent ze wel, de zinnen die beginnen met ‘ik dacht dat …’, ‘ik ben ervan uitgegaan dat …’, ‘verondersteld dat …’, ‘we vertrekken van de aanname …’, …

Ten eerste brengt zo een begin de toehoorder al meteen in een oncomfortabele situatie. De kans dat de veronderstelling klopt met de realiteit, is relatief, wat betekent dat je van bij het begin van het gesprek al met een kleine wrevel wordt opgescheept.

Ten tweede, en dat heb ik dan als toehoorder altijd zo aangevoeld, permitteert de andere zich uit te gaan van een veronderstelling, iets wat in de meerderheid van de gevallen mits een extra vraag of inspanning, tot een ‘weten’ in plaats van ‘veronderstellen’ zou kunnen worden geconverteerd …

Uiteindelijk is, naast het resultaat van een gesprek en/of discussie, het gevoel van beide (!) partijen op het einde van het gesprek minstens even belangrijk…

Ik heb tijdens mijn loopbaan vele malen moeten constateren dat bepaalde ( delen van ) implementaties gewoon de mist ingingen omdat men was vertrokken van een veronderstelling. Dit trouwens ( voor de duidelijkheid ) zowel langs de kant van de klant als langs de zijde van de implementator …

Helaas kan ik, sinds ik geconfronteerd werd met de ALS, vele voorbeelden geven van misverstanden, foute beslissingen, onaangename situaties, door mensen die met het principe hierboven beschreven geen rekening houden…

‘We zijn er van uitgegaan dat je dat niet leuk zou vinden, dus …’, ‘we zijn ervan uitgegaan dat dat voor jou niet zou lukken … ‘, ‘ik veronderstel dat jij wel tegen een stootje kan …’ om er maar enkele te noemen …

De voorbeelden zijn enkel ter illustratie. In mijn huidige persoonlijke levenssfeer doet het probleem zich niet meer voor. We hebben geleerd om niet uit te gaan van veronderstellingen en aannames, iets wat eenvoudig te vermijden was door enkel voorafgaandelijk een vraag te stellen … ‘Appeltje eitje’ dus… ‘Kat in bakkie’… 😉

Ik durf te zeggen dat sinds ik enkele jaren geleden bij een klant voor de eerste keer deze uitspraak hoorde, mijn leven een stuk veranderd is. Een pak minder f*-ups … 🙂

Ik wens u minimaal hetzelfde toe …!

Fijne dag nog,

Alain

Het risico van het succes is de arrogante veronderstelling dat hetgeen je in het verleden hebt gedaan ook in de
toekomst zal werken.

(Pollard)

14 februari 2012: De Morgen…

‘De Morgen’ is zowat het eerste dat ik lees elke morgen… Het is niet de enige kwaliteitskrant in België, maar na enkele kranten geprobeerd te hebben, zijn we bij ‘De Morgen’ blijven plakken. De zogenaamde zuil die ermee verbonden wordt, heeft met onze motivatie niets te maken. We vinden het gewoon een leuke krant …

Het moet echter gezegd dat de recente facelift ons nog niet heeft kunnen overtuigen. De diverse inzichtelijke katernen van vóór de facelift lagen ons een stuk beter. Ook is er de indruk dat de klemtoon ook wel enigszins is veranderd. Maar, zoals het telkens weer wennen is aan iets nieuws, zal het ook met deze facelift wel lukken …

Als ik schrijf voor de blog, is dan ook niet vreemd dat hier en daar wat inhoud wordt geïnspireerd door wat ik ’s morgens op mijn troon (aka douche- toiletstoel ) aan informatie tot mij heb genomen. Er staat over het algemeen trouwens weinig vrolijks in zo’n krant. Is dat dan omdat er niets vrolijks gebeurt, of is het eerder om de niet aflatende honger naar sensatie en meer van dat soort gein te stillen …?

Op enkele bladzijden tijd word je geconfronteerd met lokaal- en wereldnieuws. Landen op de rand van het faillissement, politieke intriges, monsterlijke pedofielen en helaas ook deze week, het overlijden van een van de grootste zangeressen van mijn ( en misschien ook uw ) generatie. Wat een talent, wat een zonde. Over de doodsoorzaak is ‘nog niets bekend’, maar wat het ook moge zijn, de tol van roem en succes zal wellicht weer een hoofdrol spelen. Er zijn minstens zoveel artikelen over Whitney verschenen toen het minder ging, dan toen het allemaal van een leien dakje liep. Waarom? Lang leve de mens …!

Weliswaar van een gans andere orde, maar ook het artikel over Nathalia is mij opgevallen. U weet wel, het groot talent uit de Kempen, die enkele jaren geleden bij Idool nog een schitterende toekomst werd voorspeld. De eerste jaren verliepen als een trein. En nu, nu het wat moeilijker gaat, een artikel van drie bladzijden in onze favoriete krant. Drie bladzijden alstublieft…

De journalist in kwestie wil ermee aantonen dat er nog veel poer zit in deze Vlaamse schone. Hij had het beter niet gedaan, met zo een artikelen schrijf je de mensen hun carrière naar de filistijnen. Minutieus kwam elk wondje aan bod, er werd een klein beetje zout gestrooid, en dan was het aan Nathalia om daarop te repliceren. Laat Nathalia dat niet het grootste retorisch en filosofisch talent zijn, maar haar op die manier opvoeren, wel dat hoeft voor mij niet…

Nu ben ikzelf niet eens zo een fan van deze dame, maar ik zou maar wat graag beschikken over de volledige drie bladzijden in deze Belgische kwaliteitskrant om mensen warm te maken voor ons goede doel, ‘Een hart voor ALS’. We zouden samen met de Belgische tenoren van het onderzoek met betrekking tot ALS, en met medewerking van organisaties als de ALS Liga, en misschien nog enkele korte patiëntenverhalen, een heel groot publiek bereiken in onze inspanningen om jullie mee te sensibiliseren om te helpen een einde te stellen aan deze verschrikkelijke ziekte.

Waar ik mijn energie vandaan haal …? Nou dat is eenvoudig. Als er tussen dit en … geen geneesmiddel wordt gevonden ter stabilisatie van mijn ALS, is het er tussen dit en … mee gedaan. Diverse mensen ongelukkig en voor de fans, meteen ook het einde van deze blog.

Dramatisch..? Ongetwijfeld, maar zo is het wel…

En dan drie bladzijden over Nathalia … ik ben er gewoon geen mens van 🙂

Vandaag is het Valentijn. Een prachtige dag voor al diegenen die tevreden zijn met hun partner of hun lief. En ook dit jaar mag ik me weer gelukkig prijzen 🙂 De dag is gestart met een warme zoen en de sfeer zit er in om er een hele leuke dag van te maken. Wel moeten we dringend een andere post zoeken op de radio … 🙂 We worden overstelpt met zeemzoete muziek uit de jaren 80 en 90. Voor drie liedjes is dat leuk, maar dan hebben we het ook gehad … 🙂

Oh ja, ik zou het bijna nog vergeten te vertellen, ook mijn maatje uit West-Vlaanderen is terug op vrijersvoeten. Het is hem gegund, hij heeft veel liefde om te geven. Het wordt ongetwijfeld ook voor hem vandaag een toppertje 🙂 !

Verder is mijn verkoudheid ondertussen voorbij, maar ik heb er gewoon een stuk smetvrees aan overgehouden vrees ik. Ik heb zodanig afgezien, dat ik er alles wil aan doen om te vermijden het nog eens tegen te komen, op zich ook weer geen oplossing natuurlijk …

Moeder, waarom leven wij …?

Fijne dag nog,

Alain

De lenige liefde
 
Je truitjes en je witte en rode
 sjaals en je kousen en je slipjes
 (met liefde gemaakt, zei de reclame)
 en je brassières (er steekt poëzie in
 die dingen, vooral als jij ze draagt)-
 ze slingeren rond in dit gedicht
 als op je kamer.

Kom er maar in, lezer, maak het je
 gemakkelijk, struikel niet over de
 zinsbouw en over de uitgeschopte schoenen, gaat u zitten.

(Intussen zoenen wij even in deze
 zin tussen haakjes, zo ziet de lezer
 ons niet.) Hoe vindt u het,
 dit is een raam om naar de werkelijkheid
 te kijken, alles wat u daar ziet
 bestaat. Is het niet allemaal
 als in een gedicht?
 
(Herman de Coninck)

6 februari 2012: Het Peterprincipe…

Deze morgen werd mijn aandacht getrokken door een Tweet van een goede vriend, waarbij werd verwezen naar een artikel uit ‘De standaard’ met als titel ‘Een gif dat het slechtste in ons naar boven haalt’ (over het neoliberalisme), een verkorte versie van de keynote speech van Paul Verhaeghe op ‘We strike back’, het stakingsdebat maandagavond laatstleden in Gent. Paul Verhaeghe is klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent. Klik hier voor het volledige artikel.

Hoewel het artikel op een (h)eerlijke manier, maar ook pijnlijk en confronterend, een aantal van de vorige posts op deze blog verder illustreert, zet het toch ook vooral aan tot nadenken. Hoe ontstaat een dergelijke situatie en ook, wat doe je met een dergelijk ‘ongeleid projectiel’ …?

Al mijmerend, dwaalden mijn gedachten af naar het ‘Peterprincipe’ (ook wel ‘Peter Principle’), een wet op het gebied van de organisatiekunde, in 1969 geformuleerd door dr. Laurence J. Peter, die beoogt een verklaring te geven voor het slechte functioneren van veel organisaties. Samengevat duidde dr. Laurence op volgend fenomeen: “In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van incompetentie“.

Het principe is misschien herkenbaar voor jezelf of voor mensen uit de omgeving: je maakt net die ene promotie te veel, waardoor je in een positie komt waarvoor je (net)niet de juiste competenties hebt. Op zich zou dat nog geen drama hoeven te zijn, als je de situatie terugdraait. Maar de praktijk leert dat dit vrijwel nooit gebeurd. Het zou het toegeven van een foute keuze betekenen, voor de werkgever, maar ook voor de werknemer. Trots, weet je wel …

De gevolgen zijn nefast, tal van ondernemingen hebben mensen op cruciale plaatsen die eigenlijk niet de juiste competenties hebben …

Dit doet zich voor in alle regionen van de maatschappij: administratie, productie, politiek, zorgsector, enzovoort. Ik durf de rekening niet te maken …

Ook ik heb dit van dichtbij zien gebeuren, en voor mezelf durf ik de uitspraak niet te doen. Dat laat ik graag over aan anderen 🙂 Maar wat het met je vanbinnen doet, tja…

Wat ik wel weet is dat persoonlijk geluk niet afhangt van de positie die je weet te bereiken. Ik zie rondom mij mensen worstelen met beslissingen omtrent groei, promotie, financiële vooruitgang, en zo meer. Het zijn de sterksten die ook hun gezin, gezondheid, vrije tijd en ontspanning mee als factor in de weegschaal gooien.

Om terug te komen op het neoliberalisme, het principe is zeker niet verkeerd. Het is ook niet aan mij om dit te veroordelen, maar hoe groot is de kans dat de lijnen worden uitgezet door mensen die misschien net die ene promotie te veel hebben gemaakt …?

Iets om over na te denken? Ik vind van wel, en u …?

Ik las ook nog ergens een uitspraak van Karel De Gucht. Hij beweerde dat, mocht de overheid gerund worden als een bedrijf, het binnen de zes maand failliet zou zijn. Peterprincipe in het kwadraat …?

Gelukkig las ik ook wat leuke dingen 🙂 De Buffalo’s hebben weer gewonnen! Een golf van vreugdekreten op Facebook. Ik zag tal van mooie foto’s van het winterlandschap. Ik zag een roodborstje drinken uit onze visvijver. Ik zag kinderen spelen op straat met de slee. Ik zag nog zoveel meer …

De zin om deel te nemen aan al dit leuks, de zin om samen met de kinderen in de tuin te spelen, de zin om te wandelen, …, was dit weekend gigantisch groot. Maar ik moet me blijven concentreren op de kleine dingen des levens. Meestal lukt het me aardig, soms dan ook weer niet.

De gezondheid heeft de voorbije anderhalve week redelijk wat stokken in de wielen gestoken. Het was met ups en downs, en dat is het eigenlijk nog steeds.

Ik verlang naar de lente, zon op mijn huid, het ontwaken met fluitende vogeltjes op de achtergrond.

We zijn niet meer zo veraf, kop op …!

Fijne dag nog,

Alain

Winter
Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

(Herman de Coninck)