6 februari 2012: Het Peterprincipe…

Deze morgen werd mijn aandacht getrokken door een Tweet van een goede vriend, waarbij werd verwezen naar een artikel uit ‘De standaard’ met als titel ‘Een gif dat het slechtste in ons naar boven haalt’ (over het neoliberalisme), een verkorte versie van de keynote speech van Paul Verhaeghe op ‘We strike back’, het stakingsdebat maandagavond laatstleden in Gent. Paul Verhaeghe is klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent. Klik hier voor het volledige artikel.

Hoewel het artikel op een (h)eerlijke manier, maar ook pijnlijk en confronterend, een aantal van de vorige posts op deze blog verder illustreert, zet het toch ook vooral aan tot nadenken. Hoe ontstaat een dergelijke situatie en ook, wat doe je met een dergelijk ‘ongeleid projectiel’ …?

Al mijmerend, dwaalden mijn gedachten af naar het ‘Peterprincipe’ (ook wel ‘Peter Principle’), een wet op het gebied van de organisatiekunde, in 1969 geformuleerd door dr. Laurence J. Peter, die beoogt een verklaring te geven voor het slechte functioneren van veel organisaties. Samengevat duidde dr. Laurence op volgend fenomeen: “In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van incompetentie“.

Het principe is misschien herkenbaar voor jezelf of voor mensen uit de omgeving: je maakt net die ene promotie te veel, waardoor je in een positie komt waarvoor je (net)niet de juiste competenties hebt. Op zich zou dat nog geen drama hoeven te zijn, als je de situatie terugdraait. Maar de praktijk leert dat dit vrijwel nooit gebeurd. Het zou het toegeven van een foute keuze betekenen, voor de werkgever, maar ook voor de werknemer. Trots, weet je wel …

De gevolgen zijn nefast, tal van ondernemingen hebben mensen op cruciale plaatsen die eigenlijk niet de juiste competenties hebben …

Dit doet zich voor in alle regionen van de maatschappij: administratie, productie, politiek, zorgsector, enzovoort. Ik durf de rekening niet te maken …

Ook ik heb dit van dichtbij zien gebeuren, en voor mezelf durf ik de uitspraak niet te doen. Dat laat ik graag over aan anderen 🙂 Maar wat het met je vanbinnen doet, tja…

Wat ik wel weet is dat persoonlijk geluk niet afhangt van de positie die je weet te bereiken. Ik zie rondom mij mensen worstelen met beslissingen omtrent groei, promotie, financiële vooruitgang, en zo meer. Het zijn de sterksten die ook hun gezin, gezondheid, vrije tijd en ontspanning mee als factor in de weegschaal gooien.

Om terug te komen op het neoliberalisme, het principe is zeker niet verkeerd. Het is ook niet aan mij om dit te veroordelen, maar hoe groot is de kans dat de lijnen worden uitgezet door mensen die misschien net die ene promotie te veel hebben gemaakt …?

Iets om over na te denken? Ik vind van wel, en u …?

Ik las ook nog ergens een uitspraak van Karel De Gucht. Hij beweerde dat, mocht de overheid gerund worden als een bedrijf, het binnen de zes maand failliet zou zijn. Peterprincipe in het kwadraat …?

Gelukkig las ik ook wat leuke dingen 🙂 De Buffalo’s hebben weer gewonnen! Een golf van vreugdekreten op Facebook. Ik zag tal van mooie foto’s van het winterlandschap. Ik zag een roodborstje drinken uit onze visvijver. Ik zag kinderen spelen op straat met de slee. Ik zag nog zoveel meer …

De zin om deel te nemen aan al dit leuks, de zin om samen met de kinderen in de tuin te spelen, de zin om te wandelen, …, was dit weekend gigantisch groot. Maar ik moet me blijven concentreren op de kleine dingen des levens. Meestal lukt het me aardig, soms dan ook weer niet.

De gezondheid heeft de voorbije anderhalve week redelijk wat stokken in de wielen gestoken. Het was met ups en downs, en dat is het eigenlijk nog steeds.

Ik verlang naar de lente, zon op mijn huid, het ontwaken met fluitende vogeltjes op de achtergrond.

We zijn niet meer zo veraf, kop op …!

Fijne dag nog,

Alain

Winter
Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

(Herman de Coninck)