6 februari 2012: Het Peterprincipe…

Deze morgen werd mijn aandacht getrokken door een Tweet van een goede vriend, waarbij werd verwezen naar een artikel uit ‘De standaard’ met als titel ‘Een gif dat het slechtste in ons naar boven haalt’ (over het neoliberalisme), een verkorte versie van de keynote speech van Paul Verhaeghe op ‘We strike back’, het stakingsdebat maandagavond laatstleden in Gent. Paul Verhaeghe is klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent. Klik hier voor het volledige artikel.

Hoewel het artikel op een (h)eerlijke manier, maar ook pijnlijk en confronterend, een aantal van de vorige posts op deze blog verder illustreert, zet het toch ook vooral aan tot nadenken. Hoe ontstaat een dergelijke situatie en ook, wat doe je met een dergelijk ‘ongeleid projectiel’ …?

Al mijmerend, dwaalden mijn gedachten af naar het ‘Peterprincipe’ (ook wel ‘Peter Principle’), een wet op het gebied van de organisatiekunde, in 1969 geformuleerd door dr. Laurence J. Peter, die beoogt een verklaring te geven voor het slechte functioneren van veel organisaties. Samengevat duidde dr. Laurence op volgend fenomeen: “In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van incompetentie“.

Het principe is misschien herkenbaar voor jezelf of voor mensen uit de omgeving: je maakt net die ene promotie te veel, waardoor je in een positie komt waarvoor je (net)niet de juiste competenties hebt. Op zich zou dat nog geen drama hoeven te zijn, als je de situatie terugdraait. Maar de praktijk leert dat dit vrijwel nooit gebeurd. Het zou het toegeven van een foute keuze betekenen, voor de werkgever, maar ook voor de werknemer. Trots, weet je wel …

De gevolgen zijn nefast, tal van ondernemingen hebben mensen op cruciale plaatsen die eigenlijk niet de juiste competenties hebben …

Dit doet zich voor in alle regionen van de maatschappij: administratie, productie, politiek, zorgsector, enzovoort. Ik durf de rekening niet te maken …

Ook ik heb dit van dichtbij zien gebeuren, en voor mezelf durf ik de uitspraak niet te doen. Dat laat ik graag over aan anderen 🙂 Maar wat het met je vanbinnen doet, tja…

Wat ik wel weet is dat persoonlijk geluk niet afhangt van de positie die je weet te bereiken. Ik zie rondom mij mensen worstelen met beslissingen omtrent groei, promotie, financiële vooruitgang, en zo meer. Het zijn de sterksten die ook hun gezin, gezondheid, vrije tijd en ontspanning mee als factor in de weegschaal gooien.

Om terug te komen op het neoliberalisme, het principe is zeker niet verkeerd. Het is ook niet aan mij om dit te veroordelen, maar hoe groot is de kans dat de lijnen worden uitgezet door mensen die misschien net die ene promotie te veel hebben gemaakt …?

Iets om over na te denken? Ik vind van wel, en u …?

Ik las ook nog ergens een uitspraak van Karel De Gucht. Hij beweerde dat, mocht de overheid gerund worden als een bedrijf, het binnen de zes maand failliet zou zijn. Peterprincipe in het kwadraat …?

Gelukkig las ik ook wat leuke dingen 🙂 De Buffalo’s hebben weer gewonnen! Een golf van vreugdekreten op Facebook. Ik zag tal van mooie foto’s van het winterlandschap. Ik zag een roodborstje drinken uit onze visvijver. Ik zag kinderen spelen op straat met de slee. Ik zag nog zoveel meer …

De zin om deel te nemen aan al dit leuks, de zin om samen met de kinderen in de tuin te spelen, de zin om te wandelen, …, was dit weekend gigantisch groot. Maar ik moet me blijven concentreren op de kleine dingen des levens. Meestal lukt het me aardig, soms dan ook weer niet.

De gezondheid heeft de voorbije anderhalve week redelijk wat stokken in de wielen gestoken. Het was met ups en downs, en dat is het eigenlijk nog steeds.

Ik verlang naar de lente, zon op mijn huid, het ontwaken met fluitende vogeltjes op de achtergrond.

We zijn niet meer zo veraf, kop op …!

Fijne dag nog,

Alain

Winter
Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

(Herman de Coninck)

 

3 thoughts on “6 februari 2012: Het Peterprincipe…

  1. Zalig om je blog te lezen….een heel correcte analyse en jammer hebben velen die aan de leiding staan het niet echt door dat ze incompetent zijn. Een oud spreekwoord zegt “schoenmaker blijf bij je leest” dus….
    Toch wil ik je een hart onder de riem steken de lente is er inderdaad bijna maar het leven is zo mooi als je kan genieten van de mooie kleine dingen waar velen aan voorbij lopen. Dit leer je pas als God beslist dat je moet stilstaan en dan moet je het ook leren eren.
    Fijne dag vandaag.
    Elfriede

  2. Mooi alweer, Alain. Ik bekijk het soms van op een afstand, letterlijk dan ook, duizenden kilometers van ons kikkerlandje vandaan. En inderdaad, zovelen hebben een blinddoek op.
    Zelfkennis is het begin van alle wijsheid… Moest iedereen nu eens zichzelf ‘kennen’, het zou alles een stuk makkelijker maken.
    Misschien kunnen ze dan ook stoppen met dat klagen en zagen over alles wat zooo verkeerd is en loopt in ons luxeland…
    Dat laatste heb ik van de doodarme, verminkte Panamees, die met zijn potteke aan de rode lichten hier wat verderop staat te bedelen, elke dag, ochtend tot avond, voor de rest van zijn bestaan…
    Take care !

  3. Alaintje,
    Toen ik gisteren de laatste nieuwtjes op lochristi blogt wou bekijken, werd mijn aandacht getrokken door jouw foto. Een frons… ik ken die ogen toch…? ja natuurlijk, t is alain! Ik klikte door naar je blog en heb die in 1 ruk uitgelezen. Verwondering, ongeloof, een verdrietig gevoel, maar uiteindelijk vooral bewondering voor je levenslust en de manier waarop je met je ziekte probeert om te gaan! Wat ik vooral herken van vroeger is je gevoel voor humor. Ik ken je nl.uit een periode toen je nog zorgeloos door het leven ging. Elke week begonnen we in dezelfde bar, op ongeveer dezelfde plaats en met dezelfde vriend. Ons grootste vermaak was elkaar zoveel mogelijk ‘stekken’ te geven. Later op de avond, verhuisden we steevast naar de nabijgelegen dansgelegenheid. Dansen was eigenlijk niet echt aan ons besteed, maar ik herinner me dat we ons toch 1 keertje samen op de dansvloer hebben gewaagd ( tot groot vermaak en verbazing van onze gemeenschappelijke vriend, voor wie het trouwens de volgende dag nog leuker werd toen we allebei aan zijn telefoon hingen). Remember,Alaintje?
    Ik wens je in elk geval veel sterkte en ben blij dat je omringd bent door echte liefde. Als je het leuk vindt, wil ik graag contact met je houden! Ik ben echter zelf geen fan van facebook, kan ik op een andere manier met je communiceren?
    Veel lieve groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.