17 maart 2012: De kinbesturing …

Was het bijna vergeten, misschien zijn jullie wel benieuwd naar de resultaten van de kinbesturing … Voor diegenen die nog maar pas de blog volgen, sinds vorige week ben ik overgeschakeld van de joystick naar de kinbesturing om mijn karretje richting te geven.

Joystick is trouwens ook een beetje een ongelukkig woord in deze context … veel ‘stick’, weinig ‘joy’, toch vooral naar het einde toe. Aanvankelijk was de joystick super, maar naarmate mijn kracht in de linkerhand afnam, zakte natuurlijk ook het comfort. Ik had het wellicht nog enkele weken/maanden vol kunnen houden, maar ondertussen heb ik toch geleerd niet alles tot het laatste moment te willen forceren …

Ik maakte me nochtans de voorbije weken vrij veel zorgen over de kinbesturing. De praktische kant was nog het minst, maar het psychologisch aspect bij dergelijke stappen is meestal nog de zwaarste dobber. Ongelooflijk toch, je zit in een elektronische rolstoel vol van toeters en bellen, beweegt nog nauwelijks, en toch maak je je zorgen over hoe een ander er tegenaan gaat kijken als ze je zien met kinbesturing … In principe is dat dezelfde zorg dan dat je het idee hebt dat het voltallige restaurantbezoek naar je lip zit te staren als je een koortsblaasje hebt. De mens zit raar in mekaar, en ik ben daar uiteraard geen uitzondering op … 🙂

Ondertussen hebben we wel al wat watertjes doorzwommen, dus het vertrouwen dat ook dit wel weer zou lukken, groeide naarmate dat de dag van installatie dichterbij kwam.

Wel, de eerste ogenblikken vielen heel goed mee. Je kan tenslotte ook weer direct iets meer dan ervoor. Dat alleen al maakt de aanpassing best draaglijk. Ook vrouw en kinderen reageerden enthousiast. Robbe vroeg hoe het was met mijn nieuwe karretje 🙂 en gaf ineens ook mee dat hij de aanpassing ‘kei cool’ ( zo spreken de kleine rakkers tegenwoordig 🙂 ). Hij wil trouwens zo snel mogelijk zelf ook eens proberen in de tuin … eerst nog even enkele verzekeringen checken lijkt me 🙂

Veel tijd om te oefenen was er echter niet. We hadden met de ondertussen beruchte ‘Bende van de Meerskant’ afgesproken om een heuse stadswandeling te doen in Gent. Gids van dienst was niemand minder dan Kurt Burgelman, de frontman van de in Gent wereldberoemde rockgroep Biezebaaze. Afspraak om 10:00 uur op de Vrijdagsmarkt …

We waren het huis pas uit of het avontuur begon reeds … normaal lukt het me om zelf via de lift onze bus binnen te rijden, maar dat was buiten de kinbesturing gerekend. Bij het achteruit klappen van de rugleuning kwam de kinbesturing, jawel, vlak voor mijn oog te zitten. Exit ‘zelf in de wagen rijden dus’ … Ook nu weer was mijn vrouwtje de reddende engel. Alsof ze het al haar ganse levenslang deed, nam ze probleemloos de besturing over. Kaap 1 overwonnen!

De wandeling in Gent was super. Kurt is, naast een goede en grappige gids, natuurlijk ook een fantastisch zanger. Op diverse plekken greep hij zijn gitaar en overtuigde ons uit volle borst mee te zingen met enkele Gentse klassiekers. Pure fun!

Iets minder ‘fun’ was het uitgestippelde traject. Althans voor mij als kersvers piloot met kinbesturing … Het oude stadsgedeelte behoort tot de mooiste ter wereld (dixit Lonely Planet, de betere gids voor globetrotters ), maar bevat volgens mij ook het grootst aantal kasseien ter wereld …

Ik denk niet dat ik één meter heb kunnen rijden waar geen kasseien lagen, ideaal dus in een rolstoel met kinbesturing … je hoofd wiebelt niet alleen heen en weer, maar ook nog eens van voor naar achter, en dat allemaal tegelijkertijd. En laat dat nu juist het lichaamsdeel zijn waarmee je de kinbesturing aanstuurt … Waar is dat feestje, hier is dat feestje … 🙂

Driekwart van de tijd heb ik het volgehouden, en het laatste stuk heeft alweer mijn vrouwtje mij de last uit de handen genomen, gelukkig maar … Kaap 2 overwonnen!

Ik hou van Gent, maar om het even welk oud stadsgedeelte is niet of nauwelijks voorzien voor rolstoelpatiënten, dus ook niet Gent. Je kan het de stropdragers moeilijk verwijten. In de middeleeuwen was een elektronische rolstoel wellicht een rariteit … 🙂

Het finalestuk van de wandeling was een bezoek aan een Turks restaurant in de Sleepstraat waar ik, u raadt het al, uiteraard niet binnen kon wegens de hoge drempel … Gelukkig was mijn vader ( altijd bereid ) de dag ervoor het traject gaan verkennen. Ondertussen was hij al vriend ten huize in het betreffende restaurant, waardoor ik langs de artiesteningang ( de garage dus ) mocht binnengaan 🙂 Kaap 3 overwonnen!

We hebben een prachtige dag gehad, in goed gezelschap, en het belangrijkste van allemaal was dat we er weer bij konden zijn …! Niet in ideale omstandigheden, maar dat is al lang niet meer zo. Maar wel aanwezig, en de pret was er niet minder om!

Maximaal gebruikmaken van beschikbare middelen, dit is de tip die ik aan lotgenoten kan geven. En je niet laten ontmoedigen, je niet laten stoppen, door niets of niemand …!

Ondertussen trachten wij ons voor te bereiden op een volgende kaap, misschien is het deze keer wel ‘Kaap de Goede Hoop’ …

Fijne dag nog,

Alain

Hoop is de natuurlijke drijfveer om te overleven …
( Chinees gezegde )

15 maart 2012: De intrinsieke waarde van de mens …

De laatste weken ben ik wellicht zoals velen geschokt geweest door enkele opmerkelijke artikelen in de Vlaamse media. “Carlos Brito (Rio de Janeiro, 1960), topman bij AB InBev krijgt superbonus van maar liefst € 135.000.000” bijvoorbeeld …

Maar ook nog een bericht over Mario Balotelli, spits van Manchester-City, enfant terrible van het Engelse voetbal, maar ook de man die via Youtube de wereld rondging als voetballer die niet bij machte was zijn hesje alleen aan te doen. De brave man was de nacht voor een match gaan stappen in een stripteasebar ( het kan de beste overkomen … 🙂 ) en zijn werkgever vond dat hij daarvoor wel een straf verdiende. Men dacht aan € 300.000 … Veel geld, vraagt u zich af …? Voor u en mij wel natuurlijk, voor onze guitige vriend bleek dat overeen te komen met een inkomen van twee weken ‘werken’ …

Vincent Kompany, onze nationale voetbaltrots, en voetballer bij dezelfde club waar het blijkbaar plezant vertoeven is, werd eerder deze week ook beloond voor zijn puike prestatie en gaat zowaar eveneens een slordige € 150.000 per week verdienen …

De intrinsieke waarde ( of ‘wat een gek ervoor geven wil’) van een mens … daar wil ik het vandaag eens met jullie over hebben …

Van een gans andere orde maar even relevant in deze vraagstelling is bijvoorbeeld de laksheid van de internationale gemeenschap in het optreden tegen Joseph Kony, de oprichter van het Verzetsleger van de Heer (een Oegandese verzetsbeweging) tegen wie sinds oktober 2005 een internationaal arrestatiebevel werd uitgevaardigd door het Internationaal strafhof … Dit vleesgeworden monster zet rücksichtslos kindsoldaten in en verandert jonge meisjes in seksslavinnen … De zopas benoemde laksheid heeft een economische achtergrond, onvoldoende relevant …?

U herinnert zich misschien ook nog de (vooral ethische …?) discussie rond het al dan niet toedienen van medicatie aan patiënten in een terminale toestand, waar de klemtoon vooral lag op het financiële aspect, wat uiteraard gedragen wordt door ‘de maatschappij’ …

Ook graag uw aandacht voor vele gezinnen die worden geconfronteerd met ziekte en verdriet … De wachtlijsten voor het bekomen van steun en hulpmiddelen zijn vaak demotiverend. Geen geld, heet dat dan …

Frappant ook, het discreet geplaatste artikeltje in De Morgen deze morgen naar aanleiding van het tragische busongeval in Zwitserland … “Steeds meer scholen kiezen voor de bus sinds het invoeren van de maximum factuur …”.

Ik wil trouwens van deze gelegenheid gebruikmaken om mijn diepste medeleven te betuigen aan de familie en vrienden van de slachtoffers … het land is in rouw en beseft misschien meer dan ooit wat écht belangrijk is in het leven …

Het trekken van conclusies uit het bovenstaande neemt u moeiteloos voor eigen rekening.

Wat mij betreft wordt het hoogtijd om bepaalde wantoestanden een halt toe te roepen …!

Fijne dag nog,

Alain

Wie wil, zoekt een mogelijkheid.
Wie niet wil, zoekt een reden.
(Russisch gezegde )

6 maart 2012: De dag dat den aardkloot bleef stille staan…

12.666 hits op de blog tot nu toe … 666, ‘the number of the beast’ … toen ik dat zag, moest ik zo snel mogelijk beginnen schrijven, dit getal mag niet blijven staan … ik reken op jullie om daar zo snel mogelijk verandering in te brengen 🙂

De voorbije weken konden weer tellen. We hebben alleen maar super gelukkige mensen gezien. Jonge mensen die gaan bouwen, mensen met pasgeboren kinderen, mensen die op reis gaan, mensen die een motor hebben gekocht, mensen die prille liefde delen, mensen die dansen … en noem maar op…

Dat is vooral goed natuurlijk. Het zou erg zijn mocht ik dat niet vinden. De blog zit ook vol van motivatie om er iets moois van te maken, als je dan ziet dat het mensen ook lukt, kan je alleen maar blij zijn, niet?

En dat zijn we ook, blij om dat te zien. En toch, er is menig traantje gevloeid bij ons de voorbije weken. Wij hebben nog steeds het gevoel van D-day, de dag van het verdict van de ALS, de dag dat de wereld (aka ‘aardkloot’) bleef stille staan. Je hebt ‘ervoor’ en ‘erna’, maar helaas niet ‘yin en yang’, wel tegenstelbaar maar helaas niet complementair …

De traantjes komen er door de confrontatie, het besef dat zoveel dingen niet meer kunnen … En ja, de zogenaamde ‘wijsheden’ op de blog proberen wij natuurlijk ook in het echt in de praktijk om te zetten. En meestal lukt dat aardig, maar meestal is niet altijd …

Nu jullie dit gelezen hebben, schuilt er een gigantisch gevaar vanaf nu… Het gevaar dat jullie vanaf nu niet meer gelukkig durven zijn in onze omgeving … Dat zou het ergste zijn dat ons kan overkomen! En ook het laatste dat we willen! Als jullie dit schrijven op die manier interpreteren, dan hebben jullie de boodschap gemist …

Als iedereen in onze omgeving morgen stopt met springen, dansen, lopen, vallen en weer opstaan, dan riskeren wij nog besmet te raken. Een landelijke depressie met Laarne als epicentrum zou het land naar de rand van de afgrond leiden, en eens niet om financiële of politieke redenen … en dat willen wij natuurlijk niet op ons geweten hebben 🙂

Lachen en humor blijft voor ons de beste medicatie. In dat verband nog een leuke anekdote. Mijn buurman heeft deze week de motor van mijn pa gekocht, mijn pa heeft zich op zijn beurt ietwat verlicht van machine. Blijft een prestatie dat de man op 75-jarige leeftijd nog steeds de motor opstapt. En ook ma durft nog achterop… 🙂

Maar goed, mijn buurman dus. Hij heeft met de motor een schitterende occasie gekocht! Vanaf nu ervaring opdoen, leuke uitstapjes plannen en nu en dan eens rond de kerktoren rijden. Ik vrees dat het vooral het laatste zal worden… 🙂 Bij de overdracht gisteren konden alle functionaliteiten worden getoond, tot de laatste, het stuurslot … vastzetten was geen probleem, maar daar bleef het bij … Het stuur staat vast links in de aanslag en voorlopig komt het nog niet direct los. Ideaal toch om rond de kerktoren te rijden, het kan zelfs handenvrij … 🙂

Mij staat de komende weken nog een moeilijke dobber te wachten. Donderdag begin ik te testen met de kinbesturing op mijn ‘machine’ … Dit zal vooral psychisch weer een ander teweegbrengen. Maar we zijn er klaar voor, of toch bijna …

Ik kijk vol interesse naar hoe jullie leven als een sneltrein voorbijraast, wijzelf leven tegenwoordig eerder van dag tot dag, zonder te weten wat de toekomst brengt. In dat verband verschilt dat niet zoveel van bij jullie, toch …? 🙂

Om eens met een Vlaams gezegde af te sluiten:

“We zullen wel zien”, zei den blinde,
en hij zag geen steke ver …

fijne dag nog,

Alain