6 maart 2012: De dag dat den aardkloot bleef stille staan…

12.666 hits op de blog tot nu toe … 666, ‘the number of the beast’ … toen ik dat zag, moest ik zo snel mogelijk beginnen schrijven, dit getal mag niet blijven staan … ik reken op jullie om daar zo snel mogelijk verandering in te brengen 🙂

De voorbije weken konden weer tellen. We hebben alleen maar super gelukkige mensen gezien. Jonge mensen die gaan bouwen, mensen met pasgeboren kinderen, mensen die op reis gaan, mensen die een motor hebben gekocht, mensen die prille liefde delen, mensen die dansen … en noem maar op…

Dat is vooral goed natuurlijk. Het zou erg zijn mocht ik dat niet vinden. De blog zit ook vol van motivatie om er iets moois van te maken, als je dan ziet dat het mensen ook lukt, kan je alleen maar blij zijn, niet?

En dat zijn we ook, blij om dat te zien. En toch, er is menig traantje gevloeid bij ons de voorbije weken. Wij hebben nog steeds het gevoel van D-day, de dag van het verdict van de ALS, de dag dat de wereld (aka ‘aardkloot’) bleef stille staan. Je hebt ‘ervoor’ en ‘erna’, maar helaas niet ‘yin en yang’, wel tegenstelbaar maar helaas niet complementair …

De traantjes komen er door de confrontatie, het besef dat zoveel dingen niet meer kunnen … En ja, de zogenaamde ‘wijsheden’ op de blog proberen wij natuurlijk ook in het echt in de praktijk om te zetten. En meestal lukt dat aardig, maar meestal is niet altijd …

Nu jullie dit gelezen hebben, schuilt er een gigantisch gevaar vanaf nu… Het gevaar dat jullie vanaf nu niet meer gelukkig durven zijn in onze omgeving … Dat zou het ergste zijn dat ons kan overkomen! En ook het laatste dat we willen! Als jullie dit schrijven op die manier interpreteren, dan hebben jullie de boodschap gemist …

Als iedereen in onze omgeving morgen stopt met springen, dansen, lopen, vallen en weer opstaan, dan riskeren wij nog besmet te raken. Een landelijke depressie met Laarne als epicentrum zou het land naar de rand van de afgrond leiden, en eens niet om financiële of politieke redenen … en dat willen wij natuurlijk niet op ons geweten hebben 🙂

Lachen en humor blijft voor ons de beste medicatie. In dat verband nog een leuke anekdote. Mijn buurman heeft deze week de motor van mijn pa gekocht, mijn pa heeft zich op zijn beurt ietwat verlicht van machine. Blijft een prestatie dat de man op 75-jarige leeftijd nog steeds de motor opstapt. En ook ma durft nog achterop… 🙂

Maar goed, mijn buurman dus. Hij heeft met de motor een schitterende occasie gekocht! Vanaf nu ervaring opdoen, leuke uitstapjes plannen en nu en dan eens rond de kerktoren rijden. Ik vrees dat het vooral het laatste zal worden… 🙂 Bij de overdracht gisteren konden alle functionaliteiten worden getoond, tot de laatste, het stuurslot … vastzetten was geen probleem, maar daar bleef het bij … Het stuur staat vast links in de aanslag en voorlopig komt het nog niet direct los. Ideaal toch om rond de kerktoren te rijden, het kan zelfs handenvrij … 🙂

Mij staat de komende weken nog een moeilijke dobber te wachten. Donderdag begin ik te testen met de kinbesturing op mijn ‘machine’ … Dit zal vooral psychisch weer een ander teweegbrengen. Maar we zijn er klaar voor, of toch bijna …

Ik kijk vol interesse naar hoe jullie leven als een sneltrein voorbijraast, wijzelf leven tegenwoordig eerder van dag tot dag, zonder te weten wat de toekomst brengt. In dat verband verschilt dat niet zoveel van bij jullie, toch …? 🙂

Om eens met een Vlaams gezegde af te sluiten:

“We zullen wel zien”, zei den blinde,
en hij zag geen steke ver …

fijne dag nog,

Alain