2 januari 2013: 2012 in beeldspraak…

De jaarwisseling is voor u en voor mij dé periode die klassiek wordt aangegrepen voor enige reflectie over het voorbije jaar, om dan ineens alle mindere punten te vertalen naar goede voornemens voor het volgende. Zo ook de overstap van 2012 naar 2013.

2012, een jaar waarin collectief België nog maar eens heeft uitgeblonken in verdeeldheid in plaats van broodnodige eensgezindheid, waarin door diverse actoren werd gepropageerd door te duiden op andermans zwaktes in plaats van de eigen sterke punten in de verf te zetten, waarin ( helaas ) nog steeds met een wijde boog om minderheidsgroepen wordt gelopen,…  Kortom een jaar waarin België gewoon België is gebleven, of voor u misschien waarin Vlaanderen Vlaanderen en Wallonië Wallonië is gebleven …

Maar ook een jaar met mooie realisaties, vermoed ik … 🙂

Als ik kijk naar mijn 2012 dat stel ik vast dat ik toch aanzienlijk minder berichten op de blog heb geplaatst. Op zich niet zo een spectaculaire vaststelling, maar toch ergens een teken aan de wand. Ik had mij bij het starten van de blog voorgenomen zo positief mogelijk te zijn en ook vooral op die momenten de spreekwoordelijke pen ter hand te nemen. Conclusie: 2012 was voor ons een heel moeilijk jaar …

Wat mijn gezondheid betreft, kan ik mij beperken tot enkele objectieve vaststellingen: mobiliteit is quasi tot nul herleid, ik heb ondertussen zo goed als permanente ademhalingsondersteuning nodig, ik kan gelukkig nog praten, eten en drinken.

Het is typisch, van bij de diagnose zie je je leefwereld herleid tot een ( al dan niet ) groot eiland. Je kan je, hoewel het een eiland is, toch nog goed verplaatsen, met andere leefgemeenschappen in contact komen, ontdekken, verwonderd zijn en zoveel meer. Maar dag na dag beuken de golven op zand en rotsen in, het eiland alsook je leefwereld worden steeds kleiner …

Ondertussen is voor ons het eiland herleid tot slechts een stipje op de kaart …

Vaak wordt me ook gevraagd hoe dat voelt. Ik heb me de voorbije jaren ontwikkeld tot een specialist in het putten van kracht uit kleine dingen. Maar het blijft een gevecht. Je kan het vergelijken met een klimmuur. Zelfs het ter plaatse blijven hangen kost kracht. In het begin, onderaan de muur, heb je nog veel ankertjes voor het plaatsen van voeten en handen. Naarmate je echter hogerop klimt wordt het aanbod een stuk kleiner en wordt het steeds moeilijker om ter plaatse te blijven, laat staan vooruit te gaan …

En ja, ik zal het maar eens in de groep gooien, ik heb het moeilijk …

Het is nooit gemakkelijk geweest, maar de achteruitgang van de ademhaling weegt niet alleen fysisch zwaar, maar ook in dat kopje … Je weet wel, dat kopje waarin alles wordt bepaald: pijn, verdriet, angst, maar gelukkig ook vreugde, kracht, verbondenheid, liefde en zoveel meer …

Dat wordt in elk geval, meer dan ooit, de uitdaging voor 2013. Overleven in de eerste plaats, blijven ademen, maar nog meer dan in 2012 ‘genieten’, blij zijn met elke dag die ons samen wordt gegund. Niets als evident nemen. Neen, het is niet evident wat mijn vrouwtje allemaal voor me doet, de liefde die ik ook van mijn kinderen ontvang, de warmte van familie en vrienden, het geluk van hier nog te mogen vertoeven …

Daarnaast zullen we ons blijven inzetten voor Een hart voor ALS vzw. We zullen blijven proberen ALS nadrukkelijker op de kaart te zetten. Deze inspanning voeren we niet alleen: de ALS Liga voert al jaren strijd in het belang van de patiënten en hun omgeving. Ik hoop dat onze inspanningen er mede kunnen toe leiden dat 2013 op dat vlak een speciaal jaar wordt en dat het besef ontstaat dat het aanpakken van deze ziekte een maatschappelijke verantwoordelijkheid is, en niet iets waar we met een grote kring omheen kunnen lopen …

Ik geloof in 2013, op velerlei vlak.

Het wordt een jaar waarin 95 % van ons gedachtengoed in het NU zal komen te liggen, zonder de 5 % toekomstplannen uit het oog te verliezen. Op het vlak van gezondheid blijf ik erin geloven dat hoop moet blijven bestaan, maar positivisme en humor blijven wellicht de meest voor de hand liggende geneesmiddelen op korte termijn.

Ik hoop ook verder te mogen genieten van jullie steun. Een berichtje op de blog, een ‘Vind ik leuk’ op Facebook, een ‘Retweet’ op Twitter, uw deelname aan een van de activiteiten georganiseerd door de vzw of door een van de sympathisanten, een initiatief uitgaande van uzelf om onze vzw te steunen, zijn voor mij echte opstekers die de dag kleuren!

Tot slot wil ik jullie bedanken voor de steun in 2012 en wens ik jullie ook van mijn kant een prachtig en vooral gezond 2013!

Fijne dag nog,

Alain

“Writing about climbing is boring. I would rather go climbing.”
(Chuck Pratt)

9 thoughts on “2 januari 2013: 2012 in beeldspraak…

  1. ik vind het enorm bewonderenswaardig hoe jij zo veel moed blijft houden. Ik heb in 2011 een vriendin een heel zware strijd zien leveren tegen kanker, zij deelde haar strijd ook op FB en blog en ik kon het echt niet vatten dat ze zo veel moed bleef houden en toch bleef vechten (helaas haalde ze het toch niet). Naar mensen als haar en jij kijk ik enorm op en het doet me beseffen dat ik echt bevoorrecht ben, om een goede gezondheid te hebben en de dingen te kunnen doen die ik wil doen. Ik hoop dat ik even veel vechtlust zou kunnen hebben, moest ik ooit in een gelijkaardige situatie belanden.
    Ik wens jou voor 2013 in ieder geval heel veel liefde en steun toe en heel veel succes met de vzw (waar je deze week ook een storting van mij voor mag verwachten, eind vorig jaar gaf ik al aan diverse andere doelen waar een aantal vrienden zich voor inzetten en mijn portefeuille raakte een beetje leeg ;-)).

  2. Wij zijn er misschien fysisch niet bij op het eiland maar weet dat wij heel vaak in gedachten bij jou en jouw familie zijn. Bij deze overgang horen ook “de beste wensen”. Woorden die vaak zonder nadenken worden uitgesproken. Je kan uit deze reactie niet horen maar hier zijn ze alvast echt gemeend.

  3. Heel vaak denk ik aan jou en aan Katrien. Ook van mij voor jullie gemeende beste wensen voor 2013, en heel veel moed en steun. Ik hoop dat we nog vaak je blog mogen lezen.
    Groetjes
    Gae

  4. Als ik terugkijk naar 2012 dan was het MOGEN meehelpen aan de actie van de Goededoelstappers tijdens de 100KM van Bornem zeker 1 van de hoogtepunten van het jaar. Ik hoop ook in 2013 een steen(tje) te kunnen bijdragen aan Een hart voor ALS vzw. Ik blijf de blog en facebookupdates volgen en zal het niet nalaten om berichten te delen op mijn prikbord.

  5. Alain,
    Ik val in herhaling, maar terug een pareltje van een tekst, die ons allemaal doet nadenken, dankbaar zijn, stilstaan bij de kleine dingen die we al te vaak niet meer zien… Ik zou je zoveel willen wensen, kracht en moed, nog meer die die je al hebt. En veel liefde, heel veel…
    We denken aan jullie, en zullen jullie in 2013 zoveel mogelijk proberen steunen. Blijven posten, Alain, WIJ hebben je nodig…

  6. HEy Alain,
    ik had er geen benul van dat je zo hard te verduren hebt. Want in mijn koppeke was jij nog altijd die sportieve intelligente gast van 25 jaar geleden (waar ik wel naar opkeek). Maar met wat ik nu lees, stijgt mijn respect voor jou en je strijd.
    Voor 2013 sterkte en kracht toegewenst!

  7. heb je blog via de standaard gevonden; ik vind hem prachtig; je bent een inspiratie voor iedereen (gezonde en zieke mensen), ook al kan ik me voorstellen dat je je op sommige momenten niet zo voelt. Ik kijk ernaar uit om hier regelmatig even te vertoeven
    Groetjes,
    Caroline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s