20 juni 2013: Later, als ik groot ben…

Vandaag is het exact 45 jaar geleden dat ik het zonlicht zag. Ook toen scheen de zon, zo vertelde mijn moeder. Een warm welkom in een warm nest. Ik telde 10 vingertjes, 10 teentjes, zag niet blauw of niet geel, en had een piemeltje waarmee ineens werd bevestigd dat ik een jongen was. Kortom, een ‘kloek’ en gezond baasje als ultieme bekroning van de liefde tussen mijn beide ouders.

Al snel bleek dat ik ‘een rappe’ was: ik liep al op mijn 10de maand, sprak snel mijn eerste woorden en verwierf binnen de familie na enkele jaren de titel  ‘de kleine advocaat’. Dat ik als kleuter graag op de schoot van de lesgevende nonnetjes zat, is een hoofdstuk dat ik graag tot dit ene zinnetje wil beperken. Veel liever vertel ik over een hele reeks toffe vriendjes en vriendinnetjes, met tal van leuke herinneringen daaraan gekoppeld.

In die periode wou ik graag, zoals zovelen, politieman worden, of profvoetballer, of misschien dichter, of misschien toch advocaat… Je weet wel: “Later, als ik groot ben…”

Het lager onderwijs temperde de ambities niet. Zes jaar na elkaar werd ik eerste van de klas. ‘Primus’ heette dat, met een bijhorend krantenartikel als gevolg. O ja, ik vergeet er nog bij te vertellen dat ik kort voor het einde van het laatste schooljaar op het laatste nippertje deelnam (onder lichte dwang van mijn moeder) aan een nationale opstelwedstrijd over de Tweede Wereldoorlog. Enkele weken later mocht ik in het auditorium van de Gentse universiteit uit handen van de Procureur des Konings de “Adrien De Groote” prijs in ontvangst nemen, een hele eer.

Het sprak voor zich dat ik Latijn zou gaan volgen. De meeste van mijn vrienden kozen voor een andere school. Veel liever had ik hen gevolgd, maar dan beperkte ik mijn mogelijkheden, zo werd mij verteld. Je weet wel, voor later…

Het Latijn werd geen succes, de zes jaar ‘moderne’ met latere keuze voor de ‘wetenschappelijke A’ met de klemtoon op wiskunde werd dat wel. Dit met het onvermijdelijke gevolg dat de lat alweer hoog moest komen te liggen. Niet gedwongen, het leek gewoon ook logisch. Het werd Economie aan de Gentse universiteit. Met het meeste kans op een goede job, voor later…

Het werd de slechtste studieperiode uit mijn geschiedenis. Ik voelde me er absoluut niet goed en ontwikkelde mezelf tussentijds tot een kampioen in caféspelen, wellicht niet zo goed voor later, maar wel leuk… 🙂 Mijn plichtsbesef stimuleerde me weliswaar op mezelf te herpakken, wat ik ook deed tijdens een succesvolle studie aan de hogeschool. Expeditie werd het, een keuze met vele talen, je weet nooit waar het goed voor is, moet ik toen hebben gedacht.

Ik zou zo nog eventjes door kunnen gaan en ook mijn professionele loopbaan uit de doeken doen. Maar, los van het feit dat u daar wellicht niet zit op te wachten, wordt het misschien het moment voor het trekken van enkele conclusies.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik nooit echt heb geweten waar ik ‘later’ naartoe wou. Ik was niet het type persoon die op zijn 12e, op zijn 18e, of zelfs niet op zijn 23e, wist voor welke job hij in de wieg gelegd was. Ik heb mijn best gedaan om te voldoen aan de verwachtingen, en vooral op het maximaliseren van kansen voor later…

Het doel lag hem niet zozeer in het behalen van een bepaalde titel of een bepaalde job, doch wel in het creëren van een bepaalde situatie. Ik wou met de capaciteiten die ik had, mijn karakter, mijn goede en slechte eigenschappen, mijn doorzettingsvermogen, mijn zwaktes, een situatie creëren waarin ikzelf en mijn omgeving gelukkig konden zijn. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat dit project wellicht teveel de nadruk heeft gelegd op… later… Waar het vroeger was ‘later als ik groot ben’, verschoof het naar ‘later als er kinderen zijn’, ‘later als de kinderen groot zijn’, enzoverder.

Dat ik grotendeels geleefd werd, mezelf achterna liep, belangrijke elementaire zaken verwaarloosde en volledig werd opgezogen door bepaalde actoren binnen de westerse maatschappij, ontging me echter volledig.

Op datum van vandaag word ik gedwongen om, vroeger dan gepland, omwille van een uitzichtloze ziekte, mezelf luidop de vraag te stellen: “Is dit nu later?”

is dit nu later?
is dit nu later als je groot bent
een diploma vol met leugens
waarop staat dat je volwassen bent
is dit nu later?
is dit nu later als je groot bent
ik snap geen donder van het leven
ik weet nog steeds niet wie ik ben
is dit nu later?
(Stef Bos)

19 thoughts on “20 juni 2013: Later, als ik groot ben…

  1. dag Alain, merci voor te sharen
    Uiteraard leveren jouw wel gewikte woorden gemengde gevoelens. Passages doen me glimlachen en zijn herkenbaar, andere stemmen me tot nadenken doch helpen jou tot mijn spijt geen zier.
    Ik ben niet verbaasd van het primus gehalte – het was jou altijd eigen.
    Ik stuur je een stevige knuffel voor deze speciale dag.
    nathalie hens

  2. heel mooi geschreven Alain…en inderdaad helemaal zoals het leven ons opslorpt…voor later….vooruitdenken, vooruitleven….want later….”Stilstaan bij het nu” wordt te vaak vergeten. Lieve Alain, ik ben er stil van geworden, vandaag op de dag dat jij je verjaardag vieren mag. Dank je wel voor dit waardevolle bezinningsmoment. Een moment dat ongetwijfeld nu en later zal blijven doorleven. Geef de moed niet op Alain. Het leven is mooi. Nu en later….

  3. Hey Alain,
    Ik hou van je manier van schrijven en nog meer van de manier waarop je ons tot nadenken aanzet. Iets wat we meer zouden moeten doen, in plaats van alles for granted te nemen in ’t leven !
    xxx,
    Nathalie

    Als de dorst gelest moet worden en je ziet de verplaatsing zitten, altijd welkom op ’t feestje deze avond vanaf 18:00 (Heirweg 158). De jariigen worden extra gesoigneerd 🙂

  4. Hey Alain,
    Ik heb je een aantal jaren gekend in jouw ‘later’, en ik vond je heel cool 😉
    Ja, zo is het leven, we denken dat alles zo belangrijk is, het nastreven, het , zoals je schrijft, ‘zichzelf achterna lopen’, Uiteindelijk zijn we maar kleine stipjes in deze oneindige grote wereld en heelal. Och herekes dus voor alle mensen die hun leven niet ‘leven’. En allemaal doen we het op momenten, in periodes in ons leven. Maar weet je wat, Alain. Ik vind verdorie dat je het helemaal niet slecht hebt gedaan tot nu toe… Je was altijd de advocaat, de bezinner, en ik heb dikwijls, uit jouw mond gehoord ‘waarom zijn we eigenlijk op deze wereld ? Wat is de essentie van het leven ?’ Je stond er wel bij stil, meer misschien dan een gemiddeld ander mens.
    Ik wens je een fantastische dag, geniet, eet en drink, hou van, met volle teugen !
    xx
    Sylvie

  5. Beste Alain

    Vandaag ben jij jarig en, niet zonder enige aarzeling, wens ik je een dikke proficiat! Ook al kennen we elkaar niet, toch zijn we verbonden, we zijn pALS, protesterende vrienden tegen hetzelfde ALS beest. Je verhaal verraadt nog meer gelijkenissen, zoeken naar jezelf, wie je wil zijn, samen met de mensen die je omringen. De rush van het verleden is veranderd in een rust van het moment. We moeten het nog leren hanteren, dat stilstaan, geen doel meer zien maar gewoon zijn. Gewoon zijn terwijl je lijf het tegenovergestelde zegt, is met geen verstand te begrijpen. Gelukkig is er nog dat heerlijke gevoel van warmte van liefste mensen. En voelen is niets voor later, dan kun je enkel nu, en ieder ander nu-moment. Ik wens je veel ‘nu’, Alain!

    Marc

    When I look back,
    I will always recall,
    Moment for moment,
    This is the moment,
    The greatest moment
    Of them all!

    Van Jekyll and Hyde (op één woord na)

  6. later als je groot bent … schrijf je telkens weer fantastisch mooie teksten en verhalen,
    knap hoor hoe je telkens zo mooi onder woorden brengt wat we allemaal denken maar niet zo mooi kunnen verpakken !

  7. Schitterend geschreven Alain. Zeer herkenbaar (behalve, gelukkig maar, de vreselijke ziekte). Toch probeer ikzelf elke dag te genieten van het leven. Ik zeg soms dat ik nog nooit een dag in mijn leven heb moeten werken. Ik kan anderen enkel aanraden te genieten en dat begint bij kijken, voelen, ruiken zoals in bekijk de natuur, voel de natuur en ruik de natuur. Dit kan men elke dag, kost niets en kan je eender waar bovendien ontspant het en geeft het rust.
    Alvast een zonnige en gelukkige verjaardag!

  8. Beste Alain Proficiat met je verjaardag!Ik ben er zeker van dat het een mooie dag was ,met vrienden en een zeer lieve vrouw naast je.Het leven verloopt niet altijd zoals wij willen,of zoals anderen het voor ons uitstippelen!Zij het nu onze ouders of den dezen van hier boven !!!!Maar je hebt het toch ver gebracht !Hoeveel mensen lezen niet telkens je aangrijpende verhalen !Hoeveel mensen zijn niet steeds met je begaan als er plots nog een pijn op duikt! Hoeveel mensen steunen niet je goede doel :ALS,en dit niet alleen in ons land !Hoeveel mensen houden niet van je!NU MAAR OOK LATER ….
    Nicole

  9. Voor vele mensen is er teveel morgen en te weinig nu. Het leven gaat aan hen voorbij. Door je blog ben ik dat alleen meer gaan beseffen en ben je daar heel erg dankbaar voor. Elke dag is er één om van te genieten. Elke dag zijn er honderden dingen om dankbaar voor te zijn.
    Dank je Alain !!
    Maak er een zalige dag van .. geniet van elk moment.
    En nogmaals Happy Birthday :*

  10. Jouw manier van schrijven zorgt er altijd voor dat we even stil worden. Ik kijk al uit naar een boek van jou. Geniet nog van de tropische avond en tis dorstig je hebt chance.

  11. Ik heb juist alle blogs gelezen en werd er op slag stil van…
    Vorig jaar, 10 september 2012, is mijn goeie vriend, mijn maatje, op amper 55jarige leeftijd overleden aan dezelfde rottige ziekte waar jij tegen strijdt…
    Ik heb alles van heel dichtbij meegemaakt, de beginperiode op de werkvloer toen de symptomen 1 na 1 duidelijk werden…Het gedwongen stoppen met werken, de hulpeloosheid, de woede, de onmacht…niet meer kunnen stappen, slikken en praten dat elke dag minder ging, zelf niet meer kunnen eten, eerst een karretje om nog een beetje zelf te stappen, dan een rolstoel en tenslotte aan het bed gekluisterd…
    En toen werd beslist om mijn vriend over te brengen van het ziekenhuis naar de palliatieve eenheid…wat zo veraf leek, kwam plots akelig dichtbij…
    Dag na dag zagen we hem wegglippen, heb alles gedaan wat ik kon, meer dan ik dacht dat ik aankon, en hij was zo blij, zo gelukkig als hij de zon zag, als er bezoek kwam, als ik zijn favoriete song opzette, Stairway to heaven blijft voor altijd onlosmakelijk met hem verbonden…
    Die maandag om 15u30 ben ik weggegaan, heb ik afscheid genomen, voor de laatste maal, al wist ik dat toen nog niet…Ik ging gewoon mijn kindjes ophalen en dan zou ik samen met zijn vrouw terug waken aan zijn bed, zijn hand vasthouden, hem laten weten dat hij niet alleen was…
    Maar nauwelijks een half uur later telefoon…toen ik de naam van zijn vrouw zag verschijnen, wist ik het…het was voorbij, de strijd verloren, stilletjes heengegaan, juist zoals hij geleefd had…
    Nooit zal ik hem vergeten, de mooie momenten, maar ook de moeilijke, zowel voor hem als voor ons…nooit zag ik een mens zo lijden, zo afzien, maar tegelijk zo waardig door het leven gaan, met zoveel moed en o zo strijdvaardig…helaas…het was een strijd die niet kon gewonnen worden, het was al van in het begin duidelijk dat dat vuile beest uiteindelijk als de overwinnaar uit de bus zou komen…
    Ik hoop zo erg dat er een remedie zal gevonden worden, voor hem, voor zijn kinderen, zijn nakomelingen, voor alle patiënten…voor jou en je gezin…
    Heel veel sterkte en moed en vecht zo hard je kan…

    met vriendelijke groeten,

    Sylvie

  12. Beste Alain,

    Vandaag las ik toevalling de tekst “It is not length of life, but depth of life” (Ralph Waldo Emerson) en daarbij dacht ik onmiddellijk aan jou …. Ik ben ervan overtuigd dat jij nooit gewacht hebt tot “later” om de diepgang te vinden en te vechten voor de dingen die jij belangrijk vindt.
    Gelukkige verjaardag Alain, geniet er van !
    Siska

  13. Ook ik ben via De Standaard op je blog terechtgekomen, heel mooi geschreven! En bedankt om me nog eens te bevestigen dat je niet altijd moet wachten tot “later”, want dat is een fout die zoveel mensen maken denk ik…

    Nog een heel gelukkige verjaardag gewenst!

    Groetjes,

    Margot

  14. En met een dagje vertraging maar gisteren in bed wel aan je gedacht… van harte proficiat met je verjaardag! Nog steeds zo fijn om je te lezen en je belangrijke boodschap mee te nemen om goed en volledig aanwezig te zijn in het hier en nu. Heel veel liefs, Barbara

  15. Ik ben hier via DS terecht gekomen. Mooi geschreven, fijn dat je deze gevoelens met anderen wil delen. We zitten allemaal in ons coconnetje, tot op een dag de hemel op ons komt neerdalen. Misschien is dat ook een deel van jouw ‘later’: hier anderen inspireren. Ik kom alvast nog terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s