26 november 2014: ‘De gebroken man…’

Alain-Verspecht

Dit is niet de eerste keer in mijn leven, maar wel de eerste keer in de letterlijke context. Sinds vrijdag 21 november ga ik door het leven als ‘gebroken man’. Omstreeks 8:30 uur was de ambulance er, 10 minuten na het telefoontje van onze huisarts, een klein uurtje nadat ik door een ongelukkige samenloop van omstandigheden vanuit de tillift ten val kwam en voluit op mijn rechterzijde de grond raakte. Een moment waarop ons leven nog maar eens grondig door mekaar werd geschud, een mijlpaal, maar dan eentje van het soort dat je snel zou willen vergeten…

“Het kan verkeren”, zei Bredero. Helse pijn, onmiddellijk afgesneden van mijn beademingstoestel, klappertandend op de grond. Mijn vrouwtje die op dit chaotisch moment de rust wist te bewaren en focuste op de eerste levensreddende handelingen: kapotte masker vervangen, reservetoestel aansluiten, een vlugge zoen, en vele troostende woorden. Het mocht allemaal niet baten, zo bleek even later op de spoed van UZ Gent… Het verdict was geen verrassing meer: gebroken dijbeen ter hoogte van de heup…

Onder normale omstandigheden (waar is de tijd…?) een varkentje om snel te wassen. Maar dat was natuurlijk buiten de ALS gerekend. Wanneer je lijdt aan deze verschrikkelijke kl*teziekte is niets nog normaal. De evidente oplossing van een operatie is in mijn toestand niet eens een berekend risico. Je weet het gewoon niet, het effect van een narcose, of zelfs een doorgedreven lokale verdoving heeft per definitie een achteruitgang (en ook hier zijn de mogelijkheden divers en onvoorspelbaar) tot gevolg.

Vier dagen hebben we erover gedaan, samen met specialisten in diverse domeinen (longspecialist, neuroloog, anesthesist, orthopedist,…) om de mogelijkheden en risico’s op een rijtje te krijgen. Vier dagen lang, een rollercoaster van emoties en ‘wat als’ scenario’s. Gesprekken gaande van spraakverlies, over euthanasie, naar pijnbestrijding. Wellicht lag de klemtoon te zwaar om de risico’s, wellicht is het gebrek aan referentiegevallen (gelukkig) te klein, wellicht durft niemand de verantwoordelijkheid naar zich toe trekken. Ook voor dit laatste alle begrip trouwens!

De uiteindelijke keuze ligt bij de patiënt, en zo moet het ook. Deze patiënt had/heeft het geluk bij volle bewustzijn en spraakvermogen deel te kunnen nemen aan de gesprekken die uiteindelijk naar een beslissing toe zijn gegroeid. Deze patiënt en zijn echtgenote hebben beslist dat, voor zover we het nu kunnen inschatten, de zelfs bij momenten helse pijn niet kan concurreren met het mogelijke verlies aan functionaliteit (long, of ten minste wat er nog van rest, spraak,…) bij een mogelijke chirurgische ingreep.

Dus ja, we zijn weer thuis, een pijnlijke breuk als permanente herinnering aan die ellendige, luttele seconden van de val. Ik dicteer deze tekst met trillende stem, een wanhopige blik, onzekere gedachten en oprechte angst. Angst voor wat mogelijks komen gaat en hopelijk afwendbaar is. Daar gaan we voor vechten, de munitie mindert, de strijdlust mindert, maar het moet…!

Ik wil in de eerste plaats mijn vrouwtje bedanken, ze is geen seconde van mijn zijde geweken, als een schaduw, maar dan een schaduw vol licht… Mijn kinderen, die er altijd in slagen een glimlach op mijn lippen te toveren en die een grote inspiratie zijn om de strijd verder te zetten. Mijn liefdevolle nabije familie, warme buren, goede vrienden. Het ad-hoc ‘projectteam’ van UZ Gent voor hun nuchtere, doch menselijke benadering van het probleem. Het verzorgende personeel en alle minder opvallende personen die er elke dag weer voor zorgen dat een verblijf zo goed als mogelijk verloopt. Een welgemeende dankuwel!

Mijn excuses aan iedereen die van mij/ons dit jaar nog veel verwacht, aan de ALS gemeenschap omdat de komende maanden de inspanningen voor fondsenwerving op een lager pitje zullen komen te staan. Sorry, het gaat nu even niet meer. Maar ik kom terug, beloofd!

“I knew the record would stand until it was broken.”
(Yogi Berra)

Fijne dag nog,

Alain

PS: U kan ons een hart onder de riem steken door deel te nemen aan de Music for Life 2014 van Studio Brussel. Dit door organisatie van een kleine of grote activiteit ter voordele van onze vzw Een hart voor ALS. Meer info hierover? Klik HIER !

29 gedachten over “26 november 2014: ‘De gebroken man…’

  1. Oooh Alain en Katrien, wat vreselijk om te lezen…tranen rollen over mijn wangen….ik wil jullie beiden een hele dikke knuffel geven! Vol liefde, vol kracht. You never fight alone!!!

  2. We leven al dagen mee Alain & Katrien, vol hoop en vol angst… Maar ze krijgen deze sterke beer nog lang niet geveld ! Nog vele mooie momenten met je gezinneke ! knuffff
    Roel & Carine

  3. Ik zend positieve straling naar jou vanuit het RC in het UZ (K12 ?)
    Knuffel voor jullie (alle beetjes helpen een heel klein beetje)

  4. Alain en Katrien,

    Heel veel hebben jullie al (moeten) doorstaan. Het respect naar jullie toe kan enkel maar groter worden. Terecht uiteraard. Veel beterschap Alain en hoe moeilijk het ook is probeer er toch de moed in te houden zolang je (jullie) het aankan. Ik persoonlijk zal niet meedoen met Music for Live maar ik zal ‘Een hart voor ALS’ zoals in het verleden ook in de toekomst nog financieel steunen. Ik speel trouwens al een tijdje met een idee wat ik mogelijks zal uitvoeren (ik moet het echter wel nog eens uitwerken en mocht dit idee geen doorgang vinden dan sponsor ik wel opnieuw zoals in het verleden). Het onderzoek kan er maar mee gebaat zijn en uiteindelijk moet en zal er een oplossing voor ALS komen!

    Heel veel sterkte en goede moed aan jullie beiden en familie,
    Geert en Anja

  5. Alain en familie,
    Wat een verhaal weeral,ik wil je langs deze weg toch een hart onder de riem steken.
    Jij bent echt een persoon die in toneeltermen een staande ovatie verdiend.
    Ik wens je weeral eens veel sterkte toe Alain,alsook je moedige echtgenote.
    Respect my man.
    Dikke knuf,
    Sonja.

  6. Lieve Alain toch !!!!! Ik ben sprakeloos ,en dat is niet van mijn gewoonte ! Dit moest jou toch echt niet overkomen ……..Maar ik hoop uit de grond van mijn hart :dat alles vlug beter word ! Het aller aller beste ! Groeten Nicole ,Sylvie’s mama

  7. Amai, dit ook nog, heel veel sterkte Alain en vooral heeeel veel respect voor al je moed en kracht ! Ann Verdegem (zus van Luc)

  8. Beste Alain, wat schrikken wij hiervan, maar wat ben jij een kanjer, dat vonden wij al, maar jij dwingt ook wel heel veel respect af. Wij maken voor jou en uiteraard ook je vrouw Katrien een hele diepe buiging zoals jij en Katrien in het leven staan en ermee omgaan, Geweldig zoals jullie dat doen, hier heel veel bewondering voor. Natuurlijk wensen wij jou heel veel beterschap en dat je maar zoveel mogelijk pijnvrij deze tijd mag doorkomen, we denken veel aan je en zullen voor je duimen dat het maar zo prettig en pijnvrij mogelijk mag verlopen !!

  9. Beste Alain,

    In mei ben ik mijn man verloren aan de gevolgen van Als, ik volg al een tijdje jou verhalen en deze worden wilder met de dag, ( spijtig genoeg ) je bent een moedig man, jou vrouw ? zoals zij het heeft aangepakt bij jou val ? ja daar zijn geen woorden voor. In ieder geval……via deze weg veel sterkte en je weet ” je leeft iedere dag…. je sterft maar éénmaal ” blijf er samen tegenaan gaan, blijf elkaar in de ogen kijken en geniet, geniet iedere keer terug van elkaars blik hou vast aan die blik.

  10. Amai, heel dapper. Blijf de angst overwinnen, elke dag opnieuw en zorg voor krachtige pijnstillers 😉 Goede moed!
    Annemie Derde

  11. Beste Alain, vrouw en kids,

    Er zijn geen woorden voor wat u en familie meemaakt. Welke beslissingen jullie moeten nemen, hartverscheurend. Chapeau aan jullie gezinnetje voor de moed en de schoonheid die jullie elkaar geven. Ik wens jullie allen veel liefde toe. Liefs van een meisje die zelf ooit haar mama verloor aan die vreselijke ziekte.

  12. Veel sterkte Alain, hou moed!! Ik bewonder je vechtlust, optimisme en positieve levenshouding. Je bent een kanjer, samen met je vrouwtje sta je sterk!

  13. Amai wat een verhaal!!! Ook dat nog… Ik wens jullie heel veel moed om door te gaan met vechten! Respect voor jou maar ook voor gans jullie gezin en familie om telkens terug op zoek te gaan naar de niet evidente mogelijkheden in het zoeken naar gepaste oplossingen om zo goed als het kan, van het leven en elkaar te genieten.

  14. respect voor jou, jullie !! Veel sterkte gewenst, ik weet wat jullie meemaken… mijn man is 3 jaar geleden aan deze rotziekte overleden. Hoop dat er medicijnen komen om dit soort leed uit de wereld te bannen!

  15. Alle sterkte, moed en kracht wensen we jou Alain, én je familie.
    Alle respect voor je moed, je strijdvaardigheid.
    Via de berichten leerden we je kennen als een goede man, dankbaar voor vrouw en familie.
    Jouw oproep voor steun aan de vzw Een hart voor ALS dragen we verder uit.
    Ga er voor Alain !

  16. Dag Alain en Katrien
    Lang geleden… en dan nog zo’n verschrikkelijk nieuws te lezen,
    Alain, Ik wens je veel sterkte en kracht toe om de pijn te verbijten en toch te blijven doorvechten!
    Zoals je al talrijke keren hebt bewezen, moeilijk gaat ook, jij kàn het!
    warme knuffel
    Virginie

Laat een reactie achter op Jenny Grillaert Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.