23 Februari 2020:Iedereen verslikt zich wel eens…

Iedereen verslikt zich wel eens, niet?

ALS patiënten verliezen vroeg of laat het vermogen om te slikken en worden afhankelijk van een PE(G)(ch)-sonde om voedsel tot zich te nemen. Eén van de vele ‘ongemakken’ waar je na diagnose mee te maken krijgt…, als je het ziet zitten om het zo ver te laten komen welteverstaan, niet zelden wordt gekozen voor euthanasie…

Gisteren was het weer zo ver, een stukje spaghetti ‘parkeerde’ zich in mijn keel, ik verstokte, raakte in ademnood, ik voelde wat er nog rest van spieren verzuren, paniek, angst…

En daar was jij weer, je deed wat moest, kalm, beheerst, pure daadkracht… Je redde mijn leven, misschien wel voor de 20ste keer… Daarna een knuffel, woorden van troost: “Niet opgeven, ik ben er voor je schatje, 4ever…”

Daarna de nacht, van 00u30 tot 2u30, slijmen ophoesten, de uitputting nabij… allebei…

Nooit zal ik het vanzelfsprekend wat je voor me doet, nooit…

Ik zie je graag, mijn licht, mijn lief, mijn leven, mijn alles, mijn vrouw!

“I love you, even past the boundary of eternity. Not even the end of my existence could extinguish the love I feel for you.”
(E.A. Carter, The Call of Eternity)