4 maart 2015: ‘Voldoening…’

Doe voor jezelf gerust maar eens de test, bij wijze van zelfreflectie, ga voor de spiegel staan of ga er eens rustig voor zitten en stel je de vraag: “Ben ik voldaan, heb ik genoeg,…?”

Voldoening

 

Je kan dit doen op verschillende momenten: na het eten, bij het ontwaken, bij het bekijken van je bankrekening, als je voor je huis staat, in de tuin wandelt, door het raam van je appartement staart, enzoverder… Het is wellicht de belangrijkste vraag die je je kan stellen en het maakt helemaal niet uit of je jong bent of oud, arm of rijk, en geloof me, het maakt ook helemaal niet uit of je ziek bent of gezond…

Want uiteindelijk is het het resultaat van de vraag die belangrijk is. Wat overheerst, het positieve of de minder vrolijke tegenhanger ervan. Het komt neer op een bijna kinderlijk eenvoudig vergelijk: verwacht (v) en gerealiseerd (r). In programmeertaal zou het er als volgt uitziet:

Als g – v > 0
dan 🙂
anders 😦

Je kan voor jezelf ‘g’ en ‘v’ uitdrukken op een schaal van 10 of 100 en dan rekenen maar. Het leuke is ook, en daar draait het allemaal om, dat je het resultaat kan beïnvloeden. Je kan je verwachtingen bijstellen of trachten meer te realiseren. De combinatie van de twee is ware chemie.

Misschien ontdek je op deze manier waarom je je wat ongelukkig voelt, of krijg je een bevestiging van dat gelukzalige gevoel waar je mee met opgestaan. Misschien heb je het idee dat dat voor de één of de ander makkelijker is, wel, ikzelf ben het daar niet mee eens! We praten hier over de gemiddelde mens, niet over diegenen die wat bovenstaande betreft omwille van medisch te verklaren (vaak psychische) problemen, of traumatische ervaringen gewoonweg in de onmogelijkheid zijn op deze manier of op dit moment aan de enige objectieve zelfreflectie te doen.

Het belangrijkste is het stellen van je verwachtingen. Als ALS patiënt heb ik moeten leren om deze verwachtingen fel bij te stellen, en dan hoofdzakelijk op het fysieke vlak. Je hoort het wel vaker: je zit gevangen in je eigen lichaam. Creatief zijnde heb ik zwaar geïnvesteerd in mijn lichaam, ik heb geprobeerd via calorierijke voeding om mijn bewegingsruimte (mijn lichaam dus) zo groot mogelijk te maken 🙂 Het verhoopte gevoel is er helaas niet gekomen…

En weet je wat, door de band genomen, lukt het bijstellen van de verwachtingen vrij goed, en is de vreugde des te groter als je aan het einde van de dag merkt dat de de berekening hierboven een batig saldo vertoont.

Hoelang je dit volhoudt? Tot hoe ver je kan gaan? Wat ‘leefbaar’ is? Dat kan ik voor u niet bepalen, sterker nog, het lukt zelfs niet om dit te bepalen voor mezelf… Zo vaak heb ik de voorbije jaren voor mezelf een grens gesteld, en evenveel keer ben ik er gezwind overheen gegaan…

Met medelijden, jawel, hoor ik de verhalen (kijken doe ik tot op vandaag nog niet) uit ‘The sky is the limit’ op een van onze Vlaamse zenders. Al dat geld, en gedoemd om ongelukkig te zijn… ‘g – v ‘ zal hier altijd < 0 zijn, altijd…

Een fijne dag nog,

Alain

“There are two ways to get enough. One is to continue to accumulate more and more. The other is to desire less.”
(G.K. Chesterton)

27 maart 2014: De helaasheid der dingen…

“Moeder waarom leven wij…?” Heeft u die vraag ooit gesteld? Misschien niet aan uw moeder, maar wellicht gewoon eens aan jezelf…?

Niet tijdens je drukke leven (je weet wel: ‘druk druk druk’), maar op een uitnodigend moment tot bezinning. Tijdens een vakantie misschien? Zo ging het vaak bij mij. De vakantie was het gedoodverfde moment om mezelf te tergen met de vragen des levens. “Is dit het nu…?”, vroeg ik me af. En ook nog: “Wat is de zin ervan, ben ik goed bezig,…?” Het resultaat was vaak dat ik met meer vragen dan antwoorden huiswaarts keerde en, de dag erop het leven hervatte van ervoor…

Gisteren nog, stelde ik mezelf terug die eeuwige vraag: “Waarom leef ik…?” En in dezelfde adem voegde ik er ‘nog’ aan toe. “Waarom leef ik nog…?” De toevoeging heb ik te danken aan die verdomde ALS, een permanente aanval op je levenslust en enthousiasme. Maar goed, de vraag werd gesteld…

Een ganse nacht heb je dan, om daarover na te denken. Deze morgen wist ik het weer: ik leef omdat ik van het leven hou, ik leef voor mijn vrouwtje, mijn kinderen en familie, goede vrienden…

Maar evenzeer leef ik om er mee te helpen voor zorgen dat deze verschrikkelijke aandoening u, uw kinderen en kleinkinderen, bespaard mag blijven. Wie beweert dat ik dit voor mezelf doe, snapt geen jota van deze ziekte. Ik zou het best wel willen, en durf het zelfs te hopen… maar helaas…

En bovendien is het voor de maatschappij (ik ben voorzichtig) geen prioriteit, zo blijkt…

De maatschappij (ik blijf voorzichtig) heeft het te druk met andere zaken, zo verneem ik via diverse media. ‘De Morgen’ vindt tijd om Obama, en bij uitbreiding de halve wereld, te schofferen via een smakeloze foto. Het ‘euvel’ wordt daarna afgedaan als ‘een moment van slechte smaak’.

Mijn grootmoeder zaliger formuleerde het als volgt: “Als je nadien sorry zegt, kan je je blijkbaar alles permitteren…”

Gent, voorlopig nog de stad van iedereen, verspilt tijd en geld aan een zinloze discussie over de toelaatbaarheid van het woord ‘allochtoon’. In ons buurland Nederland is het toegelaten publiekelijk propaganda te voeren tegen een nationaliteit. Personen veranderen her en der van postje of politieke partij en krijgen nadien een breed platform aangeboden om hun ongenoegen te uiten over hetgeen ze potverdorie zelf mee hebben ‘opgebouwd’.

Wat dacht u trouwens van de totale kostprijs tot op heden voor het BAM tracé, of van de discussie rond de dubbele familienaam maar we met z’n allen zaten op te wachten… #not

Ik begeef me wellicht op glad ijs als ik ook kritisch durf te denken over de zware investeringen die worden gemaakt voor het plaatsen van camera’s langs de spoorlijnen ter voorkoming van zelfdoding. Dit lijkt me een duidelijk voorbeeld van onze commerciële maatschappij waar het aanbod (de camera’s in dit geval) de vraag voorafgaat. Je moet het maar gedaan krijgen…

Veel respect voor diegenen die vandaag nog het kaf van het koren kunnen scheiden. Het referentiekader is, helaas, volledig om zeep.

De komende maanden worden op dit vlak vrij cruciaal, of is ook dit een voorbeeld van ‘wishful thinking”…? Is het trouwens geen ongeschreven regel dat het in politiek Vlaanderen ‘not done’ is om algemene eensgezindheid te bereiken over een bepaald punt?

Jawel, de helaasheid der dingen…

“I may not have gone where I intended to go, but I think I have ended up where I needed to be.”
(Douglas Adams)

19 november 2013: Ode aan de afgunst (over Messi, Ronaldo en fondsenwerving)…

Vorige week zag ik in de krant een foto van Lionel Andrés Messi Cuccittini, u weet wel, Lionel Messi, de voetballer. Ik was verrast door zijn eenvoud. Geen artistiek kapsel, geen post-tramatisch schilderwerk van aaneengesloten tattoo’s, geen arrogante blik,… Wat een … ster! Eén van de beste voetballers van zijn generatie, een balvirtuoos, meesterlijk dirigent en onbetwistbaar ‘patron’ bij een van de meest tot de verbeelding sprekende clubs in voetballand: FC Barcelona.

Haal tegelijkertijd ook even CR7 voor ogen (Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro), de meest pure der niet pure spitsen. Wereldtalent, explosief en doelgericht, spelend bij de koninklijke, Real Madrid. En toch, in vele aspecten de tegenpool van La Pulga (De vlo). Arrogant, egoïstisch, ijdeler dan de meest ijdele tuit… Hij kamt nog nét niet zijn haar vóór het maken van een doelpunt.

Ik kan me niet van het idee ontdoen dat Messi een stuk gelukkiger is dan Ronaldo…

Zo weigert deze laatste bijvoorbeeld alle medewerking aan FIFA omdat voorzitter Sepp Blatter Messi als ideale schoonzoon had bestempeld. Of, misschien herinnert u zich nog hoe Ronaldo op het meest recente Europees kampioenschap weigerde mee te vieren toen een van zijn ploegmaats een prachtig doelpunt scoorde. Wist u trouwens dat Messi architect Luis de Garrido onder de arm heeft genomen voor de bouw van een wel heel speciale woning? Hij wil namelijk een huis laten bouwen in de vorm van een voetbal. U kan het misschien wel raden… CR7 besloot prompt ook dat het tijd werd voor iets nieuws…

Als je een ander niets kan gunnen, hoe kan je dan in hemelsnaam gelukkig zijn…?

Parul Sehgal, literair criticus bij The New York Times, bracht recent nochtans een ‘Ode aan de afgunst’. Ze deed dit tijdens een lezing naar aanleiding van een TEDx conferentie (Technology, Entertainment, Design). Hierbij maakt Sehgal vooreerst een onderscheid tussen ‘jaloezie’ en ‘afgunst’.

Jaloezie is hierbij een gevoel dat kan ontstaan bij de gewaarwording dat iemand iets wil dat van jou is. Afgunst daarentegen kan ontstaan wanneer je zelf iets wil dat aan iemand anders toebehoort. Beiden betreffen zowel materiële als immateriële zaken.

De Indische schone besluit haar uiteenzetting met een wel heel bijzondere conclusie. Sehgal brengt namelijk een ode aan de afgunst. Afgunst veredeld dus. De basis van deze conclusie is dat iemand die afgunstig is ten aanzien van een ander hierdoor wordt aangezet door creativiteit, actie en de sterke wil om minimum hetzelfde te bereiken.

Een hefboom die wellicht werkt, alleen jammer dat dergelijke (re)actie door afgunst wordt ingegeven, ondanks het misschien wel positieve resultaat.

Ik walg van dergelijke praktijken…! Het brengen van een ‘ode’ aan de afgunst is een van de meest verwerpelijke dingen die je kan doen…

‘Gunnen’ daarentegen kan mijns inziens een gelijkaardig resultaat opleveren. Waarom niet in alle openheid iemand succes gunnen en er tegelijkertijd alles aan te doen je eigen, al dan niet naar boven bijgestelde, doelstellingen te bereiken…? Zou dat niet veel mooier zijn…?

U vraagt zich wellicht af wat dit alles te maken heeft met fondsenwerving…? Helaas, meer dan je denkt…

Fijne dag nog,

Alain

“Blessed is he who has learned to admire but not envy, to follow but not imitate, to praise but not flatter, and to lead but not manipulate.”
(William Arthur Ward)

29 september 2013: Rijkdom…

Is het raar dat je, wanneer je ziek bent, zoveel meer stilstaat bij wat je hebt? Is het raar dat die ogenschijnlijk kleine dingen plots zo belangrijk blijken te zijn? Is het raar dat wat altijd evident leek, het helemaal niet is?

Rijkdom bestaat in vele vormen. Gezondheid is er één van, en dan nog wel een speciale. Het is één van de weinige vormen van rijkdom die niet overdraagbaar is… Daarnaast wordt het woord gebruikt ter illustratie binnen diverse omstandigheden: een rijkdom aan kleuren, een rijkdom aan kennis, een rijkdom aan vrienden,… Ook binnen het bedrijfsleven komt het wel eens voor in een andere dan de gebruikelijke context. Zo spreken we bijvoorbeeld ook over rijkdom als het gaat over ‘menselijk kapitaal’, de verzameling van kennis en ervaring van de medewerkers.

Gezondheid is natuurlijk heel belangrijk, maar daarnaast mag je jezelf ook gerust als rijk beschouwen als je in staat bent liefde te geven, te zorgen voor, er te zijn voor anderen, als je beschikt over empathisch vermogen, als je offers kan brengen zonder tegenprestatie…

En dan is er nog ‘rijkdom’, vanuit een financieel perspectief. Wellicht de meest gebruikte definitie…

Misschien moeten we, voor het verdere begrip van deze tekst, een afspraak maken over wie (financieel gezien) rijk is, en wie niet. Het sleutelwoord hierin is ‘vergelijken’. Je bent rijk als je vergeleken met iemand anders op het materiële of immateriële vlak meer kan uitgeven en/of bereiken. Hoe meer mensen je kan vinden die het op deze vlakken minder goed dan jezelf, hoe rijker je bent.

Uit een Amerikaans onderzoek blijkt dat naarmate de financiële rijkdom stijgt, de persoon in kwestie ‘verandert’. Hij creëert voor zichzelf een totaal nieuw norm- en waardebesef. Hij leert zichzelf dat hebzucht normaal is, wat wordt bevestigd door zijn omgeving waarmee hij zich vergelijkt. Mensen die er financieel een pak minder goed voorstaan, maar toch bereid zijn te ‘delen’, worden door deze ‘elite’ gezien als losers…

“Rijkdom”, zei u…?

Fijne dag nog,

Alain

“Some people are so poor, all they have is money.”
(Patrick Meagher)

20 juni 2013: Later, als ik groot ben…

Vandaag is het exact 45 jaar geleden dat ik het zonlicht zag. Ook toen scheen de zon, zo vertelde mijn moeder. Een warm welkom in een warm nest. Ik telde 10 vingertjes, 10 teentjes, zag niet blauw of niet geel, en had een piemeltje waarmee ineens werd bevestigd dat ik een jongen was. Kortom, een ‘kloek’ en gezond baasje als ultieme bekroning van de liefde tussen mijn beide ouders.

Al snel bleek dat ik ‘een rappe’ was: ik liep al op mijn 10de maand, sprak snel mijn eerste woorden en verwierf binnen de familie na enkele jaren de titel  ‘de kleine advocaat’. Dat ik als kleuter graag op de schoot van de lesgevende nonnetjes zat, is een hoofdstuk dat ik graag tot dit ene zinnetje wil beperken. Veel liever vertel ik over een hele reeks toffe vriendjes en vriendinnetjes, met tal van leuke herinneringen daaraan gekoppeld.

In die periode wou ik graag, zoals zovelen, politieman worden, of profvoetballer, of misschien dichter, of misschien toch advocaat… Je weet wel: “Later, als ik groot ben…”

Het lager onderwijs temperde de ambities niet. Zes jaar na elkaar werd ik eerste van de klas. ‘Primus’ heette dat, met een bijhorend krantenartikel als gevolg. O ja, ik vergeet er nog bij te vertellen dat ik kort voor het einde van het laatste schooljaar op het laatste nippertje deelnam (onder lichte dwang van mijn moeder) aan een nationale opstelwedstrijd over de Tweede Wereldoorlog. Enkele weken later mocht ik in het auditorium van de Gentse universiteit uit handen van de Procureur des Konings de “Adrien De Groote” prijs in ontvangst nemen, een hele eer.

Het sprak voor zich dat ik Latijn zou gaan volgen. De meeste van mijn vrienden kozen voor een andere school. Veel liever had ik hen gevolgd, maar dan beperkte ik mijn mogelijkheden, zo werd mij verteld. Je weet wel, voor later…

Het Latijn werd geen succes, de zes jaar ‘moderne’ met latere keuze voor de ‘wetenschappelijke A’ met de klemtoon op wiskunde werd dat wel. Dit met het onvermijdelijke gevolg dat de lat alweer hoog moest komen te liggen. Niet gedwongen, het leek gewoon ook logisch. Het werd Economie aan de Gentse universiteit. Met het meeste kans op een goede job, voor later…

Het werd de slechtste studieperiode uit mijn geschiedenis. Ik voelde me er absoluut niet goed en ontwikkelde mezelf tussentijds tot een kampioen in caféspelen, wellicht niet zo goed voor later, maar wel leuk… 🙂 Mijn plichtsbesef stimuleerde me weliswaar op mezelf te herpakken, wat ik ook deed tijdens een succesvolle studie aan de hogeschool. Expeditie werd het, een keuze met vele talen, je weet nooit waar het goed voor is, moet ik toen hebben gedacht.

Ik zou zo nog eventjes door kunnen gaan en ook mijn professionele loopbaan uit de doeken doen. Maar, los van het feit dat u daar wellicht niet zit op te wachten, wordt het misschien het moment voor het trekken van enkele conclusies.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik nooit echt heb geweten waar ik ‘later’ naartoe wou. Ik was niet het type persoon die op zijn 12e, op zijn 18e, of zelfs niet op zijn 23e, wist voor welke job hij in de wieg gelegd was. Ik heb mijn best gedaan om te voldoen aan de verwachtingen, en vooral op het maximaliseren van kansen voor later…

Het doel lag hem niet zozeer in het behalen van een bepaalde titel of een bepaalde job, doch wel in het creëren van een bepaalde situatie. Ik wou met de capaciteiten die ik had, mijn karakter, mijn goede en slechte eigenschappen, mijn doorzettingsvermogen, mijn zwaktes, een situatie creëren waarin ikzelf en mijn omgeving gelukkig konden zijn. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat dit project wellicht teveel de nadruk heeft gelegd op… later… Waar het vroeger was ‘later als ik groot ben’, verschoof het naar ‘later als er kinderen zijn’, ‘later als de kinderen groot zijn’, enzoverder.

Dat ik grotendeels geleefd werd, mezelf achterna liep, belangrijke elementaire zaken verwaarloosde en volledig werd opgezogen door bepaalde actoren binnen de westerse maatschappij, ontging me echter volledig.

Op datum van vandaag word ik gedwongen om, vroeger dan gepland, omwille van een uitzichtloze ziekte, mezelf luidop de vraag te stellen: “Is dit nu later?”

is dit nu later?
is dit nu later als je groot bent
een diploma vol met leugens
waarop staat dat je volwassen bent
is dit nu later?
is dit nu later als je groot bent
ik snap geen donder van het leven
ik weet nog steeds niet wie ik ben
is dit nu later?
(Stef Bos)

Jasmine Debels: ALS in Beeld…

Sinds kort is er een nieuwe vrouw in ons leven. Neen, you ‘dirty minds’, niet op die manier natuurlijk … Jasmine Debels is fotografe! Een tijdje geleden vroeg ze of ze gedurende een half jaartje of zo ons leventje mocht binnendringen, in alle discretie, enigszins verscholen achter haar klassiek ogende toestel met de lens waaraan weinig ontsnapt…

We hebben kort getwijfeld, want onze situatie is gezien de ALS, niet de meest evidente voor ‘total exposure’. Maar al snel werden ons ook enkele voordelen duidelijk: de komst van Jasmine zou ons alvast een reeks prachtige, professionele foto’s opleveren én, veel belangrijker, het project zou/zal letterlijk en figuurlijk de focus leggen op Amyotrofe Laterale Sclerose (ALS), de aandoening waar ikzelf sinds 2006 aan lijdt …

Alain Verspecht

Jasmine Debels is reeds jaren aktief in de fotografiewereld, voornamelijk via het maken van documentaires en reportages. Sinds kort mag Jasmine Debels zich tot de selecte groep fotografen rekenen die het label ‘Qualified European Professional Photographer’ mogen dragen! Ze ontving de belangrijke onderscheiding van de Europese beroepsfederatie van fotografen. Meestal fotografeert Jasmine ik in het buitenland waar ze op zoek gaat naar een vzw of ngo om er ter plaatste een project te maken ten voordele van de organisatie.

Een mooie referentie in dit verband is een ‘inleefreis’ geweest naar Bolivia in juni 2011. Daar beleefde Jasmine onvergetelijke momenten met de boeren op de Altiplano. De bedoeling van deze inleefreis was om de projecten van Bevrijde Wereld van dichterbij te mogen ervaren. Het resultaat van deze reis is te zien in ‘Aymuray’ Boeren in Bolivia.

De prachtige beelden nemen je mee in het leven van het plattelandsgebeuren op de Altiplano in Bolivia. Het fotoboek is uitgegeven in eigen beheer en is verschenen in het najaar 2012. De opbrengst van het fotoboek gaat naar de werking van Bevrijde Wereld om verder hun projecten te steunen en om de boeren een recht te geven op een beter en gezonder leven.

Het project in Bolivia typeert de sociale bewogenheid van deze fotografe, wat tevens de link is naar haar nieuwe project rond ALS. De foto’s van Jasmine Debels hebben een boodschap en een doel. Niet zelden staat het thema ‘onrecht’ centraal. Toen ze, als laatstejaarsstudente aan de Gentse academie, de opdracht kreeg om samen met haar medestudenten een heuse tentoonstelling in mekaar te steken, besloot ze deze keer dichter bij huis te blijven.

Of er ook deze keer een relatie is met onrecht en hoe je dan in dit verband ‘onrecht’ in beeld brengt, is op zich reeds een boeiende discussie.

Persoonlijk interpreteer ik onrecht onder mensen als een situatie waarin iemand terechtkomt door ( al dan niet bewust ) toedoen van één of meerdere medemensen, en bij extensie door toedoen van de maatschappij waarin je leeft.

Als je deze definitie volgt, is het krijgen van ALS ( of om het even welke ziekte en/of handicap ) bij eerste aanblik niet te catalogeren onder onrecht. Maar bekijk het eens als volgt: wat als de maatschappij meer haar ogen zou openen voor deze zogeheten minderheidsgroepen, wat als de maatschappij bereid zou zijn de kost te dragen voor afdoende onderzoek en geneesmiddelen …? Het dient gezegd dat dit alles uiteraard dient gerelateerd te worden aan het hoogst haalbare kennisniveau op dit moment, maar toch …

Zet het u aan het denken? Mij in ieder geval wel …

Waar we het zeker eens kunnen over worden, is dat ALS binnen het uitgebreide gamma aan aandoeningen absoluut te weinig aandacht krijgt, ondanks inspanningen van diverse organisaties. We hopen, mede door dit project, alweer een steentje te kunnen bijdragen aan deze calvarietocht!

Naast de tentoonstelling ( juni 2013 ) zal er tevens een boek worden uitgegeven met de verzamelde foto’s en extracten uit de blog ‘Als ALS je wereld binnensluipt …’. De volledige opbrengst gaat naar Een hart voor ALS vzw, een vereniging die zich inzet voor het inzamelen van fondsen ten voordele van het wetenschappelijk onderzoek naar Amyotrofe Laterale Sclerose (ALS).

Meer info over Jasmine Debels:
www.jasminedebels.com
www.jadejade.be
FB: https://www.facebook.com/JasmineDebelsPhotography

Meer info over ALS en Een hart voor ALS:
www.eenhartvoorals.be
FB: https://www.facebook.com/pmvaneijk#!/EenhartvoorALS
Twitter: https://twitter.com/EenHartVoorALS

Fijne dag nog,

Alain

‘Une bonne photographie, c’est celle dont on se souvient, une image confuse ne se retient pas…’
(Brassaï)

11 november 2012: Soms vraagt een mens zich af …

‘Soms vraagt een mens zich af …’, het nummer dat in 1992 op vinyl werd gezet door de Belgische band Gorky (met Luc De Vos) bekleedde de A-kant van het hebbeding, maar zou uiteindelijk niet verder geraken dan de 98e plaats in de hitlijsten.

Veel belangrijker, zo bleek nadien, was het nummer ‘Mia'(op de B-kant van de single), oorspronkelijk een protestsong met als doel het aanklagen van het demotiverende gedrag van mensen op het pad van de toen nog vrij onbekende leadzanger. Het lied werd, samen met zijn songwriter, een rijzende ster vanaf 2003 toen Luc De Vos een graaggeziene gast was in tal van tv optredens.

Ondertussen wordt ‘Mia’ bestempeld als het beste Vlaamse lied aller tijden, en terecht.  Tevens werden de initialen van de Music Industry Award (MIA) werden naar het lied vernoemd.

‘Mia’ schetst het troosteloze leven van iemand die tracht zijn weg te vinden in het leven, terwijl “de middenstand het land regeert” en we “voorlopig doorgaan op het lichtend pad, het verkeerde spoor”. Luc De Vos zingt dat mensen “als hij” overal te vinden zijn “op de arbeidsmarkt, in dit tranendal”. Terwijl hij zijn leven op de baan tracht te krijgen, gaat de tijd onherroepelijk voorbij, terwijl sterren komen en gaan en “alleen Elvis blijft bestaan”.

Soms vraagt een mens zich af … of het vandaag, goed 20 jaar later, zoveel beter is … Het is duidelijk dat de rol van de middenstand op zijn zachtst gezegd ‘herbedacht’ is geworden en dat de middenstandsklasse die indertijd werd bedoeld vandaag door het leven gaat als ‘kleine middenstanders’. Samen met deze evolutie is een stuk eigenheid en charme verloren gegaan ten koste van wat er vandaag als platte commercie wordt omschreven. Een situatie waar wij als consument absoluut een hand in hebben, door voorrang te geven aan de prijs, snelheid, efficiëntie en vaak ook, helaas, denkbeeldige kwaliteit …

Soms vraagt een mens zich af … of dit werkelijk de weerspiegeling is van ons innerste zelve, het gewilde resultaat van de democratie waarin we leven …

Soms vraagt een mens zich af … of wij werkelijk zijn zoals de medemens ons ziet … : in onszelf gekeerde wezens met weinig of geen empathisch vermogen waarbij egoïsme troef is … U hoeft niet te schrikken van deze woorden, ze komen trouwens niet van mij, het is een beeld dat door diverse hedendaagse filosofen wordt opgehangen rond onze westerse maatschappij …

Zelf ben ik geneigd er nog in te geloven. Ik geloof in u, in uw verantwoordelijkheidsgevoel, zorgvermogen en wilskracht. Ik heb het mogen proeven op onze benefiet van 27 oktober laatstleden. Ik heb een groep mensen gezien, 600 in totaal, met een hart, met emotie en met een gigantische kracht …

Ik heb vrijwilligers gezien die zich dagenlang belangeloos hebben ingezet voor het goede doel, ik heb enthousiaste muzikanten gezien, ik heb verenigingen gezien (De Goededoelstappers, Nice Guys and Friends) die tot op het bot zijn gegaan, ik zag mijn moedig nichtje Laure met een eigen initiatief, ik zag een enthousiaste presentatrice (Sandra, Square Egg), tal van sponsors, ik heb bedrijven gezien (The Concept Group, Antenno, Richa) die hun hart hebben getoond voor het goede doel … Ik heb een ambassadrice gezien (Ellen Rigaux) die er voluit wil voor gaan… En tot slot heb ik U gezien: een warme groep mensen, die avond bij wijze van spreken als familie verenigd, … dank je wel!

Soms vraagt een mens zich af … wat we samen zouden kunnen bereiken … wat het resultaat zou zijn van een korte periode van gezamenlijke inzet voor eenzelfde gezamenlijk doel … hoeveel mensen we zouden kunnen bereiken als elkeen van de 600 aanwezigen een inspanning doet … hoe snel de naamsbekendheid rond ALS zou groeien … hoeveel centen we samen zouden kunnen verzamelen …

Deze week was trouwens een speciale week. Op 7 november 2012 werd Barack Obama herkozen als machtigste president van de wereld. Een opsteker voor zij die geloven in de kracht van de samenleving, in alle regionen, wars van onderscheid op welke grond ook.

Ik wil vandaag dan ook eindigen met een zinnetje uit de emotionele overwinningsspeech van deze grote Mr. President:

Democratie stopt niet na het stemhokje. Amerika gaat niet om wat gedaan kan worden voor u, maar door u.

(Barack Obama, President of the US of A)

21 september 2012: Allochtoon …

Tussen alle ( terechte ) heisa rond het overigens volledig ‘politiek correcte’ woord ‘allochtoon’, terloops eens een sprongetje naar iets wat heel dichtbij ligt, namelijk samenhorigheid en solidariteit.

Ook mij was het opgevallen tijdens de recente Olympische Spelen hoe vlot er werd gesproken over de ‘Belg’ Yuhan Tan, één van de door het Belgisch Olympisch Comité uitgezonden zonen met als doel onze nationale kleuren te verdedigen in het badminton. Prachtige sportman, intelligent ook, kortom iemand waar je trots kan op zijn …

Met dit laatste is veel gezegd … waar we trots kunnen op zijn …

Wringt daar niet net het schoentje …? Het was wellicht al moeilijker geweest diezelfde Yuhan Tan al vertegenwoordiger des vaderlands te bestempelen mocht je de brave man enkele weken daarvoor hebben gekruist op de Meir te Antwerpen. Allerhande ( al dan niet terechte ) associatie met personen van eenzelfde huidskleur, zou u wellicht anders doen denken. Net zo goed vinden we in allerlei verslaggeving ( ook in De Morgen trouwens) maar wat graag verwijzingen die het Belg zijn enigszins nuanceren. Allochtoon is een prachtig voorbeeld, maar daarnaast staat de berichtgeving helaas bol van andere containerbegrippen …

Laat ons hopen dat deze actie van mijn favoriete ochtendkrant het verhoopte positieve effect heeft en niet de vinger wat dieper in de wonde duwt …

Mijns inziens zal de evolutie naar een alternatief woordgebruik pas verdwijnen als er een echt gevoel van samenhorigheid ontstaat, een inspanning die van beide kanten dient te komen en waar de maatschappij, vertegenwoordigd door zijn politici, een correct kader van rechten en plichten weet te scheppen. Laat dit echter geen hooi op de vork zijn van fanatici en volksmenners, want wat mij betreft is ’t Stad (en voor de Antwerpenaren ook de Parking ) van iedereen … 🙂

Er zal dus nog wel wat water door de Schelde lopen vooraleer we kunnen praten over een samenhorigheidsgevoel, het gevoel dat iedereen erbij hoort.

Wat dacht u trouwens over het begrip ‘gehandicapte’. Deze term duidt zowel op een medische als op een maatschappelijke beperking. Het wordt dus alsmaar gekker, nu blijkt dat allochtonen ook nog eens gehandicapten zijn … In wat voor een prachtige sociaal denkende maatschappij leven wij …

Nochtans is ook hier weer het woord politiek correct te noemen. De oorsprong van de term ‘gehandicapte’ ligt bij een kansspel uit de 17e eeuw, hand-in-cap, waarbij men kon graaien in een muts en een voorwerp eruit halen. In de 18e eeuw, bij de opkomende paardenraces, kregen de beste, en dus de snelste paarden een gewicht rond de hals gehangen zodat ze niet steeds zouden winnen, en de andere paarden gelijk in de strijd zouden staan. Denk ook maar even aan de definitie van ‘handicap’ in de steeds aan populariteit winnende golfsport. Of, zoals voetbalicoon Johan Cruyff het pleegt te zeggen: “Elk nadeel heb z’n voordeel”.

Misschien er toch nog even aan herinneren dat tot het einde van de Tweede Wereldoorlog mensen met een (vooral verstandelijke) handicap als abnormaal werden beschouwd. Ze werden niet alleen als waardeloos maar ook als gevaarlijk gezien.  Al bij al nog niet zo lang geleden toch …

Maar goed … vandaag gaan we ons met zijn allen eens focussen op het woord allochtoon …

Is het alweer stout dat het me opvalt dat dit naar boven komt in volle verkiezingsstrijd …?

Mijn conclusie bij dit alles is de volgende: laat ons het begrip verruimen en allochtonen, net zoals zovele anderen die op een of andere reden in een vakje worden geduwd, vanaf nu beschouwen als gehandicapten. Op basis van bovenstaande is deze terminologie volledig te verantwoorden.

Wrang gevoel…? Dat mag, maar bent u klaar voor solidariteit …?

Wetende dat solidariteit inhoudt dat men de zelfredzaamheid en gelijkwaardigheid van de ander tracht te bevorderen. Dat dit als gevolg heeft dat u zelf een inspanning moet doen, en niet in het minst financieel, om dergelijke stap te kunnen zetten …?

Denk daar maar eens over na … 🙂

Fijne dag nog,

Alain

De eerste stap in de evolutie van ethiek is een gevoel van solidariteit met andere mensen. (Albert Schweitzer)

05 augustus 2012: Belangrijk…

Belangrijk

Het is maar goed dat we ons zelf belangrijk vinden. Als het eens niet zo was, waar moest het dan wel heen! Och och, we hoeven en geen doekjes om te winden: dan stortte werkelijk de maatschappij ineen.

Want stel u voor dat we onszelf ineens eens zagen zoals de anderen ons zien. Hoe zou dat zijn? Dat was afschuwelijk! Dat was niet om te dragen! We wierpen ons waarschijnlijk voor de dieseltrein.

Ofwel, we zouden ons in ‘t kolenhok verschuilen. Geen mens zou ooit nog meer geloven in zijn werk. Meneer hiernaast zou in de gang gaan zitten huilen: ‘Ik ben een vlerk… ik ben een nietsnut en een vlerk…’

En al de grote directeuren van bedrijven gingen beschaamd en heel verdrietig naar hun bed; ook de politici… ze zouden binnen blijven, de ambtenaren kropen achter het buffet.

Geen enk’le spreker zou nog één keer durven spreken, geen enk’le chef zou ooit een chef meer durven zijn, geen enk’le predikant zou ooit meer kunnen preken, de boel lag stil, volledig stil op elk terrein.

Gelukkig zijn we niet op die manier ontluisterd. Wat is het eigenlijk toch prachtig ingericht, dat de natuur ons stuk voor stuk heeft ingefluisterd: vergeet het niet, je ben een mens van groot gewicht.

(Annie M.G. Schmidt)

PS: sad but true (niet onze buren want dat zijn fantastische mensen 🙂 !)…fijne dag nog,

Alain

14 juni 2012: Anders zijn…

Prachtig toch, een Europees kampioenschap voetbal. Het vroegere amfitheater heeft plaatsgemaakt voor een modern stadion en de gladiatoren zijn vervangen door sportieve kemphanen, … Ze strijden voor de beker, een soort heilige graal die geldt als ultieme trofee voor de winnaar van het toernooi. Uiteraard zijn er ook een pak financiële belangen voor organisatoren, voetbalbonden, staf, trainers, en uiteraard onze helden zelf … maar dat is, naar het schijnt, ‘ondergeschikt’… 😉

Het spelletje is mooi, ik hou ervan. Het is niet alleen mooi omwille van de strategie en technische hoogstandjes, maar ook om te kijken hoe de spelers zich gedragen binnen deze enigszins kunstmatige omgeving. Gedrag binnen de groep, persoonlijke ijdelheid en narcisme, geluk, euforie, ontgoocheling, opoffering, (de)motivatie, fysische inspanning en weerstand zijn maar enkele factoren die het uiteindelijke resultaat beïnvloeden. Mooi, mooi om naar te kijken, en mooi dat het zo veel mensen beroert …

Dat de beste moge winnen …!

Tegelijkertijd word ik overmand door walging en afkeer voor de duidelijke uitingen van racisme. In beperkte mate op het veld, maar vooral ernaast, in en buiten de tribune, in de straten en steegjes, maar vooral in de anonimiteit van de massa … Daden van haat, geïnspireerd op slogans en kreten, geuit door fanatieke oproerkraaiers …

Sport, zo wordt het graag gepresenteerd, zou daar boven moeten staan. Het grote ideaal van dergelijke toernooien maar ook van een mega event als de Olympische Spelen is met elkaar strijden op basis van gelijkheid …

Maar, zoals u ziet, de realiteit is blijkbaar anders …

Pijnlijk confronterend ook, door de actualiteit in eigen land … Polemiek alom om begrijpelijke redenen, elk vanuit zijn eigen realiteit en omgeving. Maar is de basis voor democratie, tolerantie en welslagen niet juist het achterwege laten van fanatisme … Hand op eigen hoofd en consequent zijn op basis van duidelijke regels …

Maar goed, het is hier geen politiek forum … 🙂

Hoe kan het dat zowel historisch als actueel mensen worden bekritiseerd en aangevallen omwille van het ‘anders zijn’, want, daar zit toch de wortel van het ganse probleem, of zie ik dat verkeerd …?

Het is beangstigend dat individuen, delen van de maatschappij of onvolledige naties zich keren tegen mensen omwille van het ‘anders zijn’, net zoals het beangstigend is dat mensen die dan ‘anders’ zouden willen zijn, wet en regelgeving aan hun laars lappen van de maatschappij waarin ze zich bewegen …

Zelf ben ik ook ‘anders’ … ik mag er niet aan denken wat dit zou betekenen mocht de maatschappij zich tegen mij keren … niet omwille van kleur, geloofsovertuiging of ideologie, maar puur door mijn persoonlijke handicap…

Gelukkig wordt door diverse partijen geijverd voor ‘gelijkheid’ en ik ben ervan overtuigd dat u dat goedvindt, gelukkig … Misschien vindt u dat goed omdat u theoretisch morgen hetzelfde kan overkomen … of is dat stout om dat te denken…?

Zijn we even tolerant naar anderen die ‘anders zijn’ …? Misschien tijd om nu en dan toch eens de ogen te openen voor dingen die we vandaag niet zien …

Fijne dag nog,

Alain

Anders

Jij bent zo

mooi

anders

dan ik

natuurlijk

niet meer of

minder

maar

zo mooi

anders

ik zou je

nooit

anders dan

anders willen

(Hans Andreus)