13 februari 2013: Vriendschap…

In een periode waarin illustere wielergoden om de haverklap aan de galg worden gepraat door wat wellicht vroegere ‘vrienden’ zijn geweest. Waarbij door diezelfde ‘vrienden’ de gezworen omerta vrolijk met de voeten wordt getreden in functie van zelfbehoud, zuivering van geweten of plat opportunisme door zij die heiliger zijn dan de paus, is het misschien wel eens een leuk idee om te schrijven over vriendschap …

Dat ‘vriendschap’ een veelbesproken thema is, wordt onderschreven door het aantal zoekresultaten dat wordt aangereikt door Google: 1.310.000 resultaten binnen de 0,14 seconden. Niet mis …

Als objectieve benadering van het woord en zijn inhoud kunnen we misschien starten met een definitie: Vriendschap is een nauwe (over het algemeen niet-seksuele) relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Het belangrijkste waarop een goede vriendschap gebouwd is, is vertrouwen en onvoorwaardelijkheid. Iemand met wie men vriendschap heeft noemt men een “vriend” of “vriendin”.

Bij Telenet reageert men prompt gevat: Vriendschap, jawadde jong, dat is nog iets anders dan King of Kong … 🙂

Hoe vaak heeft u al nagedacht over wie het labeltje ‘echte vriend’, ‘beste vriend’ of kortweg ‘vriend’ verdient, of anders eerder thuishoort in de categorie ‘kennis’, ‘cafévriend’, ‘gelegenheidsvriend’, en dergelijke meer …?

Persoonlijk kan ik ook nog eens getuigen van een aantal personen die onze vermeende vriendschap eerder zagen als een stap in hun carrièreplanning … je kan het uiteindelijk zo gek maken als je zelf wilt …

Ik kan gelukkig ook getuigen van mooie, waardevolle vriendschappen die aan een bepaalde periode in mijn leven warmte en kleur hebben gegeven. Een merendeel daarvan is vandaag uit mijn leven verdwenen of, al dan niet door begrijpelijke omstandigheden, actueel vrijwel onzichtbaar.

But then again, hoe belangrijk is dat vandaag (los van de invloed die een bepaalde vriendschap op je heeft gehad ), in het NU. En is, bijvoorbeeld,een 18 jaar durende vriendschap die er ooit is geweest maar vandaag helaas verdwenen, plots minderwaardig. Nee toch…

Uiteraard raak je verbaasd over de evolutie van een vriendschap onder de invloed van bepaalde omstandigheden: de invloed van jaloezie, roddels en leugens, het gevoel van te moeten kiezen, de veranderende werkomstandigheden, eigen vreugde en geluk, en nog zoveel meer …

Wie herinnert zich nog de woorden van de Nederpop band ‘Doe Maar’:

Als je wint heb je vrienden
Rijen dik echte vrienden
Als je wint nooit meer eenzaam
Zolang je wint

Als je wint……
Als je wint……

Zelf vond ik het best boeiend, maar ook lastig en op andere momenten dan weer verrassend leuk, hoe mijn omgeving (in de meest brede zin van het woord) reageerde op mijn ziekte. De meest gevarieerde reacties, soms hard en onbegrijpelijk, soms ontroerend mooi. Van mensen waarvan je het verwacht, maar nog meer van mensen waarvan je het totaal niet verwacht.

Ik heb daar maanden, zoniet jaren, mee geworsteld. Vandaag kan ik zeggen dat ik daar voor 95 % uit ben: ik ben getrouwd met mijn beste vriendinnetje :-), heb enkele waardevolle vrienden waarvan ik besef dat niets evident is, en daarnaast is er een groot aantal mensen waarbij het aangenaam vertoeven is. Wat kan een mens meer wensen!

Vriendschap is iets moois, je geeft en je krijgt. En is een echte vriend(in) niet diegene die er nog staat als al de rest verdwenen is …? En hoe ver is echte vriendschap nog verwijderd van liefde …?

Een mooi gedicht van alweer mijn favoriete dichter, ter afsluiting…

Fijne dag nog,

Alain

Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in ’t cafè om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

(Herman de Coninck)

30 november 2012: Ontroering…

20.255 ‘views all-time’ vermeldt het dashboard van deze blog bij het ter perse gaan van dit bericht. Jawel, sinds augustus vorig jaar is de blog meer dan 20.000 maal bekeken.  Ik probeer me dan voor te stellen hoeveel dat is  20.000 … Blijkt dat dit de capaciteit is van het toekomstige stadion van voetbalclub KAA Gent, of het aantal fans in de O2 Arena (Greenwich, London) die vorige week zondag een pak centjes veil hadden voor het optreden van de Rolling Stones naar aanleiding van hun 50-jarig bestaan, veel dus …

Als je weet dat de blog als voornaamste doel heeft de naamsbekendheid rond ALS te vergroten, is het natuurlijk nooit genoeg. Maar, eerlijk is eerlijk, het is veel en…het ontroert me wel …

Ontroering (plotselinge woede, vreugde of verdriet) ook wel synoniem voor ‘emotie’ is trouwens een raar beestje. Al bij al heb ik er op de blog nog niet zoveel over geschreven, misschien met uitzondering van het artikel ‘Het emo-buffertje…’, hoewel het fenomeen vrij nadrukkelijk in ons leven aanwezig is, wat u wellicht niet zal verbazen …

Het is trouwens iets wat je meestal ook verrast, ook al ben je er nog zo goed op voorbereid. Een plotse gebeurtenis, een herinnering, een lied, een gedicht, een geur, … allemaal zaken die er soms geheel onverwacht kunnen voor zorgen dat een pak emoties loskomen.

De voorbije weken alleen al is het me een aantal keer overkomen: het overlijden van lotgenoten, mijn zoontje die plots tijdens de maaltijd vraagt of papa toch zeker niet dood gaat gaan … Maar ook leuke dingen natuurlijk: mijn dochter die na 16 jaar plots begint te knuffelen, het uitzicht naar de nieuwe puppy, onverwachte leuke berichtjes via sociale media, een trotse vader die 75 wordt, de fonkelende oogjes van mijn vrouwtje die zegt dat ze me graag ziet, een oude foto, en zoveel meer …

Soms woede ook, wellicht uit frustratie, bij het ervaren van de achteruitgang. Hoe hard ik ook mijn best doe positief te zijn, volgens mij het enige werkende medicijn, toch telkens weer terrein moeten prijsgeven, beetje bij beetje … De confrontatie met de sloopmachine die ALS heet en waar zo weinig tegen te beginnen is. Onbegrip dat er nog steeds geen oplossing is gevonden, dat het inzamelen van fondsen te traag verloopt, ….

Maar gaat het niet altijd te traag als je ergens op wacht …

Had dat vroeger ook al hoor 🙂 De kans dat de Sint me kon verrassen was bijzonder klein … een heuse speurtocht werd daags vooraf georganiseerd … Mijn ouders hebben wat meegemaakt met mij… Een onderwerp trouwens waar ze graag ook eens van gedachten over wisselen met mijn vrouwtje, want schijnbaar ben ik nog geen haar veranderd … 🙂

Ook wat de fondswerving betreft, kunnen we echt wel spreken van een positieve ‘vibe’. Vanuit de VZW kunnen we steeds meer en meer mensen beroeren, ontroeren ook, niet onbelangrijk in dit verhaal. Prachtige initiatieven kondigen zich aan voor kalenderjaar 2013. Niet in het minst uit soms onverwachte hoek, ontroering opnieuw bij het zien van de emotie die aanzet tot actie … Inspirerend ook voor anderen waarbij de zin om iets te organiseren sluimert maar door de initiatieven van anderen de aanwezige goesting duidelijk wordt aangewakkerd!

Ik hoop dat we samen nog veel mensen mogen inspireren en ontroeren, ik hoop dat we een golf van activiteiten kunnen op gang trekken, ik hoop dat onze wetenschappers mede door onze inspanningen geweldige resultaten mogen boeken, ik hoop hier nog een tijdje te mogen vertoeven, ik hoop …, ik hoop … een hele hoop …

Graag wil ik eindigen met een gedicht van een kunstenaar die in zijn leven tal van emoties heeft beleefd en die zijn uitweg heeft gevonden in het prachtige woordenspel, poëzie genaamd …

Winter

winter. je ziet weer de bomen

door het bos, en dit licht

is geen licht maar inzicht:

er is niets nieuws

zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet

Uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt

Is het nooit volledig duister, nee,

Er is de klaarte van een soort geloof

Dat het nooit helemaal donker wordt.

Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

11 november 2012 (bis): Het geschenk…

HET GESCHENK

I
Hij trok het schuifken open,

Het knaapje stond aan zijn zij,

En zag het uurwerk liggen: “Och, Grootvader, geef het mij?”

“Ik zal ’t u wel eens geven,

Toekomende jaar misschien, Als gij wel leert en braaf zijt,” Zei de oude, “wij zullen zien.”

“Toekomend jaar!” sprak het knaapje,

“O Grootvader, maar dan zoudt Ge lang reeds kunnen dood zijn;

Ge zijt zo ziek en zo oud!”

En de oude man stond te peinzen, En hij dacht: “Het is wel waar,”

En zijn lange vingren streelden Des knaapjes krullend haar.

Hij nam het zilvren uurwerk, En de zware keten er bij, En lei ze in de gretige handjes,

“’t Komt nog van uw vader,” sprak hij.

(Rosalie Loveling)

Zonder woorden…

Fijne dag nog,

Alain

05 augustus 2012: Belangrijk…

Belangrijk

Het is maar goed dat we ons zelf belangrijk vinden. Als het eens niet zo was, waar moest het dan wel heen! Och och, we hoeven en geen doekjes om te winden: dan stortte werkelijk de maatschappij ineen.

Want stel u voor dat we onszelf ineens eens zagen zoals de anderen ons zien. Hoe zou dat zijn? Dat was afschuwelijk! Dat was niet om te dragen! We wierpen ons waarschijnlijk voor de dieseltrein.

Ofwel, we zouden ons in ‘t kolenhok verschuilen. Geen mens zou ooit nog meer geloven in zijn werk. Meneer hiernaast zou in de gang gaan zitten huilen: ‘Ik ben een vlerk… ik ben een nietsnut en een vlerk…’

En al de grote directeuren van bedrijven gingen beschaamd en heel verdrietig naar hun bed; ook de politici… ze zouden binnen blijven, de ambtenaren kropen achter het buffet.

Geen enk’le spreker zou nog één keer durven spreken, geen enk’le chef zou ooit een chef meer durven zijn, geen enk’le predikant zou ooit meer kunnen preken, de boel lag stil, volledig stil op elk terrein.

Gelukkig zijn we niet op die manier ontluisterd. Wat is het eigenlijk toch prachtig ingericht, dat de natuur ons stuk voor stuk heeft ingefluisterd: vergeet het niet, je ben een mens van groot gewicht.

(Annie M.G. Schmidt)

PS: sad but true (niet onze buren want dat zijn fantastische mensen 🙂 !)…fijne dag nog,

Alain

14 juni 2012: Anders zijn…

Prachtig toch, een Europees kampioenschap voetbal. Het vroegere amfitheater heeft plaatsgemaakt voor een modern stadion en de gladiatoren zijn vervangen door sportieve kemphanen, … Ze strijden voor de beker, een soort heilige graal die geldt als ultieme trofee voor de winnaar van het toernooi. Uiteraard zijn er ook een pak financiële belangen voor organisatoren, voetbalbonden, staf, trainers, en uiteraard onze helden zelf … maar dat is, naar het schijnt, ‘ondergeschikt’… 😉

Het spelletje is mooi, ik hou ervan. Het is niet alleen mooi omwille van de strategie en technische hoogstandjes, maar ook om te kijken hoe de spelers zich gedragen binnen deze enigszins kunstmatige omgeving. Gedrag binnen de groep, persoonlijke ijdelheid en narcisme, geluk, euforie, ontgoocheling, opoffering, (de)motivatie, fysische inspanning en weerstand zijn maar enkele factoren die het uiteindelijke resultaat beïnvloeden. Mooi, mooi om naar te kijken, en mooi dat het zo veel mensen beroert …

Dat de beste moge winnen …!

Tegelijkertijd word ik overmand door walging en afkeer voor de duidelijke uitingen van racisme. In beperkte mate op het veld, maar vooral ernaast, in en buiten de tribune, in de straten en steegjes, maar vooral in de anonimiteit van de massa … Daden van haat, geïnspireerd op slogans en kreten, geuit door fanatieke oproerkraaiers …

Sport, zo wordt het graag gepresenteerd, zou daar boven moeten staan. Het grote ideaal van dergelijke toernooien maar ook van een mega event als de Olympische Spelen is met elkaar strijden op basis van gelijkheid …

Maar, zoals u ziet, de realiteit is blijkbaar anders …

Pijnlijk confronterend ook, door de actualiteit in eigen land … Polemiek alom om begrijpelijke redenen, elk vanuit zijn eigen realiteit en omgeving. Maar is de basis voor democratie, tolerantie en welslagen niet juist het achterwege laten van fanatisme … Hand op eigen hoofd en consequent zijn op basis van duidelijke regels …

Maar goed, het is hier geen politiek forum … 🙂

Hoe kan het dat zowel historisch als actueel mensen worden bekritiseerd en aangevallen omwille van het ‘anders zijn’, want, daar zit toch de wortel van het ganse probleem, of zie ik dat verkeerd …?

Het is beangstigend dat individuen, delen van de maatschappij of onvolledige naties zich keren tegen mensen omwille van het ‘anders zijn’, net zoals het beangstigend is dat mensen die dan ‘anders’ zouden willen zijn, wet en regelgeving aan hun laars lappen van de maatschappij waarin ze zich bewegen …

Zelf ben ik ook ‘anders’ … ik mag er niet aan denken wat dit zou betekenen mocht de maatschappij zich tegen mij keren … niet omwille van kleur, geloofsovertuiging of ideologie, maar puur door mijn persoonlijke handicap…

Gelukkig wordt door diverse partijen geijverd voor ‘gelijkheid’ en ik ben ervan overtuigd dat u dat goedvindt, gelukkig … Misschien vindt u dat goed omdat u theoretisch morgen hetzelfde kan overkomen … of is dat stout om dat te denken…?

Zijn we even tolerant naar anderen die ‘anders zijn’ …? Misschien tijd om nu en dan toch eens de ogen te openen voor dingen die we vandaag niet zien …

Fijne dag nog,

Alain

Anders

Jij bent zo

mooi

anders

dan ik

natuurlijk

niet meer of

minder

maar

zo mooi

anders

ik zou je

nooit

anders dan

anders willen

(Hans Andreus)

30 april 2012: De zon en de warmte…

Nog wat nieuws van het front … Ja, daar lijkt het hier soms op, op een front, een gezamenlijke inzet van krachten tegen die verdomde ALS …

Gisteren werd ik geplaagd door buikgriep, ik zal u de details besparen. Shit man, wat een dag. We zijn ondertussen wel wat gewoon, maar er zijn toch grenzen … Voor mijn vrouwtje blijkbaar niet, zonder morren en bovenop nog met een glimlach blijft ze gewoon doorgaan, vechten… Samen als kleine, nietige soldaatjes tegen die grote boze wolf …

Het is al enige dagen sinds de vorige blog. Eerlijk, het ging mij niet zo goed … Het inspreken van de teksten met de spraakherkenningssoftware wordt moeilijker wegens de groter wordende confrontatie met mijn ‘Zwaard van Damocles, de adem dus … Of het nu echt slechter gaat dan enkele maanden geleden durf ik niet te zeggen, gewoon eraan denken doet me al naar adem happen. Het kopje, weet je wel, je vriend en tegelijk je vijand …

Daarenboven wordt in de voorbije maanden geplaagd door een bijzonder pijnlijke schouder, ‘Frozen shoulder’ voor de kenners onder u. Zelfs de twee cortizone spuiten, mochten niet baten. Toen de pijn ons nachtenlang wakker begon te houden, hebben we aan de alarmbel getrokken.

In dit dossiertje kregen we de vierde arts uit hetzelfde kabinet op bezoek ( zo gaat dat tegenwoordig ). Een lieftallige, en tevens niet onaantrekkelijke vrouwelijke dokter, zou de brand wel blussen. Klevers met een hoog pijnstillend gehalte waren onze hoop. Mijn vrouwtje vroeg nog snel of er beperkingen waren inzake voedsel – of alcoholgebruik. Ze kent me al ondertussen 🙂 …

De vriendelijke dame gaf aan van niet, en adviseerde tevens de bijsluiter niet te lezen, we zouden er enkel ‘ambetant’ van worden. Het eerste wat we deden toen ze weg was, was natuurlijk die bijsluiter lezen (Pandora’s box is ook ons niet vreemd ). Tot onze verbazing stond daar niet alleen dat alcoholgebruik diende vermeden te worden, maar tevens dat de klevers te vermijden waren voor mensen met ademhalingsproblemen … Klever er weer af natuurlijk, lang leve ‘den Duvel’… 😉

Een telefoontje naar het kabinet en een gesprek met, natuurlijk weer een andere dokter, werkte geruststellend naar de combinatie met alcohol. Dat staat tegenwoordig bijna overal op, zo blijkt, … Wat de ademhaling betrof, moesten we ons ook geen zorgen maken. De voornoemde problemen waren van toepassing op mensen met ademhalingsproblemen van een andere aard. We werden echter toch geadviseerd te starten met een halve klever. We hadden dat direct gedaan, ware het niet dat er in diezelfde bijsluiter stond dat de klevers in geen geval middendoor mogen worden gesneden …

Wie dacht dat een telefoontje naar de behandelende professor uitsluiting zou brengen, komt ook van een kale reis thuis. Aldaar kregen we te horen dat het op zich geen probleem hoefde te zijn, bij eventuele achteruitgang van de ademhaling moest ik de ondersteunende ventilatie maar wat harder zetten …

We hebben het dan maar zo gelaten. No pain, no glory… Misschien moeten we de klevers binnenkort eens op tweedehands aanbieden, het voordeel daar is dat je je met een standaardzinnetje van de meeste verantwoordelijkheid kan afmaken en er bovendien niemand echt van schrikt ‘een kat in de zak’ gekocht te hebben …

Maar goed, de voorbije weken zijn niet alleen kommer en kwel geweest. We hebben ook vele leuke en mooie momenten gehad. De ontluikende lente (hoewel op slakkengang), de broedende vogeltjes in onze volière, de sporadische warmte van de zon, de even warme vriendschap die we her en der mogen ontvangen, het begrip en medeleven met onze situatie, allemaal dingen die ons hartje masseren.

De klap op de vuurpijl kwam er op zaterdag 28 april. Mijn ouders vierden hun gouden jubileum. Jawel, 50 jaar getrouwd ( met mekaar welteverstaan ). Ze hadden ervoor gekozen om het feest binnen intieme sfeer te houden. Om mij wat te sparen, kon het festijn bij ons thuis doorgaan.

Mijn zus en mijn vrouwtje maakten er een super dag van. De niet zo oude ‘oudjes’ werden als verrassing met de huwelijkskoets van de Paardenmelkerij afgehaald. Je had ze moeten zien, ik vermoed precies zoals 50 jaar geleden 🙂 Het culinair genoegen werd verzorgd door een kok aan huis, man, het was van begin tot einde een ware streling voor de tong. Ze hebben beloofd er nog eens 50 jaar bovenop te doen, het weze jullie gegund lieve ouders!

Ik moet wel zeggen, maar daarin sta ik wellicht niet alleen, dat ik hunker naar de zon. Ik hou van de zon! De zon heeft ook een mooi principe, prachtig verwoord in onderstaand gedichtje 🙂 Ik beweer vaak dat ik werk op zonne-energie, en het stilaan leeglopen van mijn batterijtje geeft me stilzwijgend gelijk. Tijd om op te laden dus …

Tot binnenkort,

Alain

Licht en zon zijn van iedereen

Vooraan in mijn tuin vertellen rozen

een helderrode mening waar ik achter sta.

Te kijken.

Ik geloof in socialisme zoals de natuur

ons dat leert, wie zei dat ook weer:

licht en zon zijn van iedereen.

De gelijkheid van er is voor allemaal evenveel

regen, groeien jullie maar, planten.

En de prachtige ongelijkheid die dat oplevert.

(Herman De Coninck)

14 februari 2012: De Morgen…

‘De Morgen’ is zowat het eerste dat ik lees elke morgen… Het is niet de enige kwaliteitskrant in België, maar na enkele kranten geprobeerd te hebben, zijn we bij ‘De Morgen’ blijven plakken. De zogenaamde zuil die ermee verbonden wordt, heeft met onze motivatie niets te maken. We vinden het gewoon een leuke krant …

Het moet echter gezegd dat de recente facelift ons nog niet heeft kunnen overtuigen. De diverse inzichtelijke katernen van vóór de facelift lagen ons een stuk beter. Ook is er de indruk dat de klemtoon ook wel enigszins is veranderd. Maar, zoals het telkens weer wennen is aan iets nieuws, zal het ook met deze facelift wel lukken …

Als ik schrijf voor de blog, is dan ook niet vreemd dat hier en daar wat inhoud wordt geïnspireerd door wat ik ’s morgens op mijn troon (aka douche- toiletstoel ) aan informatie tot mij heb genomen. Er staat over het algemeen trouwens weinig vrolijks in zo’n krant. Is dat dan omdat er niets vrolijks gebeurt, of is het eerder om de niet aflatende honger naar sensatie en meer van dat soort gein te stillen …?

Op enkele bladzijden tijd word je geconfronteerd met lokaal- en wereldnieuws. Landen op de rand van het faillissement, politieke intriges, monsterlijke pedofielen en helaas ook deze week, het overlijden van een van de grootste zangeressen van mijn ( en misschien ook uw ) generatie. Wat een talent, wat een zonde. Over de doodsoorzaak is ‘nog niets bekend’, maar wat het ook moge zijn, de tol van roem en succes zal wellicht weer een hoofdrol spelen. Er zijn minstens zoveel artikelen over Whitney verschenen toen het minder ging, dan toen het allemaal van een leien dakje liep. Waarom? Lang leve de mens …!

Weliswaar van een gans andere orde, maar ook het artikel over Nathalia is mij opgevallen. U weet wel, het groot talent uit de Kempen, die enkele jaren geleden bij Idool nog een schitterende toekomst werd voorspeld. De eerste jaren verliepen als een trein. En nu, nu het wat moeilijker gaat, een artikel van drie bladzijden in onze favoriete krant. Drie bladzijden alstublieft…

De journalist in kwestie wil ermee aantonen dat er nog veel poer zit in deze Vlaamse schone. Hij had het beter niet gedaan, met zo een artikelen schrijf je de mensen hun carrière naar de filistijnen. Minutieus kwam elk wondje aan bod, er werd een klein beetje zout gestrooid, en dan was het aan Nathalia om daarop te repliceren. Laat Nathalia dat niet het grootste retorisch en filosofisch talent zijn, maar haar op die manier opvoeren, wel dat hoeft voor mij niet…

Nu ben ikzelf niet eens zo een fan van deze dame, maar ik zou maar wat graag beschikken over de volledige drie bladzijden in deze Belgische kwaliteitskrant om mensen warm te maken voor ons goede doel, ‘Een hart voor ALS’. We zouden samen met de Belgische tenoren van het onderzoek met betrekking tot ALS, en met medewerking van organisaties als de ALS Liga, en misschien nog enkele korte patiëntenverhalen, een heel groot publiek bereiken in onze inspanningen om jullie mee te sensibiliseren om te helpen een einde te stellen aan deze verschrikkelijke ziekte.

Waar ik mijn energie vandaan haal …? Nou dat is eenvoudig. Als er tussen dit en … geen geneesmiddel wordt gevonden ter stabilisatie van mijn ALS, is het er tussen dit en … mee gedaan. Diverse mensen ongelukkig en voor de fans, meteen ook het einde van deze blog.

Dramatisch..? Ongetwijfeld, maar zo is het wel…

En dan drie bladzijden over Nathalia … ik ben er gewoon geen mens van 🙂

Vandaag is het Valentijn. Een prachtige dag voor al diegenen die tevreden zijn met hun partner of hun lief. En ook dit jaar mag ik me weer gelukkig prijzen 🙂 De dag is gestart met een warme zoen en de sfeer zit er in om er een hele leuke dag van te maken. Wel moeten we dringend een andere post zoeken op de radio … 🙂 We worden overstelpt met zeemzoete muziek uit de jaren 80 en 90. Voor drie liedjes is dat leuk, maar dan hebben we het ook gehad … 🙂

Oh ja, ik zou het bijna nog vergeten te vertellen, ook mijn maatje uit West-Vlaanderen is terug op vrijersvoeten. Het is hem gegund, hij heeft veel liefde om te geven. Het wordt ongetwijfeld ook voor hem vandaag een toppertje 🙂 !

Verder is mijn verkoudheid ondertussen voorbij, maar ik heb er gewoon een stuk smetvrees aan overgehouden vrees ik. Ik heb zodanig afgezien, dat ik er alles wil aan doen om te vermijden het nog eens tegen te komen, op zich ook weer geen oplossing natuurlijk …

Moeder, waarom leven wij …?

Fijne dag nog,

Alain

De lenige liefde
 
Je truitjes en je witte en rode
 sjaals en je kousen en je slipjes
 (met liefde gemaakt, zei de reclame)
 en je brassières (er steekt poëzie in
 die dingen, vooral als jij ze draagt)-
 ze slingeren rond in dit gedicht
 als op je kamer.

Kom er maar in, lezer, maak het je
 gemakkelijk, struikel niet over de
 zinsbouw en over de uitgeschopte schoenen, gaat u zitten.

(Intussen zoenen wij even in deze
 zin tussen haakjes, zo ziet de lezer
 ons niet.) Hoe vindt u het,
 dit is een raam om naar de werkelijkheid
 te kijken, alles wat u daar ziet
 bestaat. Is het niet allemaal
 als in een gedicht?
 
(Herman de Coninck)

5 minuutjes van uw tijd…

Ik zou bij het begin van het nieuwe jaar even snel 5 minuutjes van uw tijd willen vragen.

Ik wil dit graag doen aan de hand van volgend gedicht:

We zijn allemaal maar mensen

de ene met een groot, de ander

met een klein verdriet

en of je het nu wel of niet gelooft

wat ons bezwaart moeten we,

voor we verder gaan –

een plaatsje geven

dan pas kunnen we verder,

anders niet.

(Hendrik Hoogland)

Het hoeft allicht geen betoog dat het voor ALS patiënten geen evidente zaak is om hun ziekte ‘een plaatsje’ te geven. Door de vaak snelle evolutie van de aandoening heb je het gevoel steeds jezelf achterna te lopen bij het steeds weer opnieuw aanpassen aan een veranderende situatie.

Je hebt, samen met je nabije omgeving, je energie ten volle nodig bij dit verwerkingsproces.

Vaak gaat dit gepaard met een eindeloze administratieve veldslag en komen hulpmiddelen vaak te laat, dit ofwel door de doorlooptijd van de aanvraagprocedure, ofwel door de enorm hoge kostprijs.

Dit is vaak de druppel die de emmer doet overlopen, het gevecht met de aandoening en het intensieve verwerkingsproces is voor de meesten al meer dan genoeg.

Het leven van deze mensen aangenamer proberen maken door hen de noodzakelijke hulpmiddelen en steun te kunnen bieden, dat is hetgeen waar de ALS Liga voor staat.

Uw steun is belangrijk om ook deze mensen een kans te gunnen op warme en draaglijke dagen …

Via sociale media als Facebook, LinkedIn en Twitter kan u er mee helpen voor zorgen dat dit bericht terechtkomt bij tienduizenden mensen. Deel dit bericht zoveel mogelijk!

Als elk van u een kleine bijdrage levert, wordt de ‘Een hart voor ALS’ campagne een gigantisch succes!

Toon je hart en help mensen uit je buurt:

Via het rekeningnummer van ALS Liga België vzw

BE28 3850 6807 0320

Graag in de referentie vermelden: ‘Een hart voor ALS’

voor internationale overschrijvingen

IBAN BE28 3850 6807 0320 en BIC BBRUBEBB

Voor stortingen vanaf € 40 ontvangt u een fiscaal attest.

Alain Verspecht

12 oktober 2011: Westvleteren…

Man, man, ik weet niet wat het is, maar ook deze morgen lag ik ook alweer vroeg wakker, om 4:00 uur ’s morgens alstublieft…

En niet zomaar wakker, neen, mijn hersenen werken dan op volle toeren. Ze maken plannen, produceren energie, en dat terwijl ze eigenlijk beter mijn zenuwen en mijn spieren zouden soigneren… Ik probeer er soms mee te praten met die hersencellen, en vraag hen dan om hun zieke broertjes op te sporen en hen te helpen zodat alles weer werkt zoals ervoor. Heb de indruk dat ze niet zo erg geïnteresseerd zijn in mijn vraag, maar ik ben niet van het type dat zomaar loslaat. Dus lieve hersencellen, jullie zijn gewaarschuwd…!

Wat nu precies het verschil is met enkele weken geleden weet ik niet. Ik hou van de zomer en de winter staat voor de deur, dus dat kan het niet zijn. Ik hou van op reis gaan, maar ook daar zijn er op dit moment geen echte plannen, dus weer niets. Het zal toch verdorie die Westvleteren niet zijn zeker, toch geen trappist…

Inderdaad, dit weekend heb ik Westvleteren gedronken. We zijn met de buurt ( de ondertussen beruchte ‘Bende van de Meerskant’ ) Westvleteren gaan bezoeken. Eerst een bezoek aan het oldtimer museum te Reninge ( absoluut de moeite waard trouwens ), waar we ook ons middagmaal hebben genuttigd, een stevige boterham met een ‘schelle van de zeuge’… En daarna richting Westvleteren alwaar we met de volle goesting in verbruikszaal ‘ In De Vrede’ zijn binnengestapt, of in mijn geval gereden 🙂

We hebben aldaar twee trappisten genoten, het zal dat toch niet zijn zeker… Zou ik ‘den Duvel’ moeten afzweren en vervangen door de Westvleteren, een pater-trappisten bier in godsnaam

We hadden ook graag de abdij, annex brouwerij, bezocht, maar zoals u wellicht weet kan je de Sint-Sixtusabdij niet zomaar bezoeken. Nochtans heeft mijn buurvrouw Diane daarvoor heel hard haar best gedaan. Ze heeft zelfs een brief naar vader abt geschreven, met de hand dan nog wel. In de brief vertelde ze over onze komst ( wellicht ook deels ter waarschuwing ) en ook een klein beetje over mijn aandoening, kwestie van alle middelen in te zetten om een rendez-vous met vader abt te proberen versieren…

Maar de brave man blijft trouw aan zijn principes, maar stuurde wel, en dat siert hem zeker, een brief terug naar Diane waarin hij onder andere beloofde ook eens mijn blog te lezen. Alweer een zieltje gewonnen, door mij althans… 🙂

Geachte vader abt van de abdij met het wonderbaarlijke bier, ook wel de Vlaamse Bourgogne genoemd, mocht u eens op mijn blog komen piepen, geef dan alstublieft een signaal. Neen, het hoeft geen donderslag bij heldere hemel te zijn, ik ben al tevreden met een korte reactie op de blog. Bij voorbaat dank!

Ik weet dat de man het hart op de juiste plaats heeft. Het was namelijk niet de eerste keer dat Diane een brief tot hem richtte, en de vorige keer wel degelijk met succes. Beste vader abt, bij deze mijn absoluut respect.

Na het nuttigen van de godendrank zijn we nog even Frankrijk binnen gedoken voor een kort bezoek aan de ‘Mont des Cats’. Helaas was het lokale etablissement niet voorzien op mijn komst, het is te zeggen, niet voorzien op mijn komst in een rolstoel. Jammer, we hadden er nog graag eentje gedronken bij het prachtige uitzicht.

Onze weg verliep verder over Watou, het Bier- en Kunstdorp, en u kan zowel raden naar welke van de twee onze voorkeur is uitgegaan. ‘Rijmen en dichten zonder ons gat op te lichten’ dat kunnen we hier als de beste, maar het aanbod aan de lokale abdij- en trappistenbieren daar moeten wij op de Meerskant momenteel nog de duimen voor leggen…

Om de hongerigen te spijzen hebben we afgerond op enkele honderden meters van onze deur. Ik ga de naam van de bistro niet verklappen, want als jullie horen dat het er zo goed is, gaan jullie daar wellicht met zijn allen ook eens naar toe, en dan hebben wij geen plaats meer… 🙂

Allee, het mag eens een korte post zijn ook, niet?

Trappist

Cupido is een rare kwast,
Hij schiet alleen wanneer ’t hem past.
Zijn pijlen zijn niet eens gericht.
Geef toe, dikwijls is het geen zicht.

Onlangs beging hij nog een flater,
En schoot een pijl af naar een pater.
De pijl zat midden in de roos,
En onze pater werd heel boos.

” Kunt ge niet kijken waar ge schiet ?
Zoiets ’n doet ge nu toch niet !
‘k Wil er precies nu niet om vitten,
Maar ‘k kan nu gans de week niet zitten ! ”

Cupido keek de pater aan
En zei hem, blijkbaar heel voldaan :
” Mijn beste vriend, de pijl zit goed,
Bekijk het maar, hoe ge ’t ook doet.

Gedaan met zitten, aan het werk !
Van werken word je groot en sterk ! ”

De pater deed wat hij moest doen,
En gaf verdorie van katoen.
En zo ontstond, wat jij niet wist,
Die goeie, lekkere trappist.

(Ramuntxo Bartolom)

Fijne dag nog,

Alain

11 augustus 2011: Porseleinen kopjes

Ben altijd fan geweest van poëzie… het lezen ervan brengt me rust en helpt me mijn soms woelige gedachten te ordenen. In een goed en toegankelijk gedicht herkent eenieder wel iets uit zijn verleden en zijn nu.

Tegelijkertijd sta ik vol bewondering voor de dichter die met zo weinig zoveel kan creëren. Zoals de schilder met enkele strepen veel kan vertellen over gemoedstoestand, sfeer en inhoud, zo schildert de dichter met woorden.

Er is iemand die mij de voorbije 15 jaar geregeld geraakt heeft met haar gedichten. Nochtans schrijft ze niet professioneel en heeft ze de voorbije jaren de pen in de kast opgeborgen, hopelijk maar voor even…

Het is niet aan mij om te vertellen wat Fanny de lezer wou meegeven, misschien doet ze dat zelf nog wel…

Ik vind in dit gedicht veel terug en wordt bij het lezen ervan geraakt door de prachtige beeldspraak en word tegelijk vrolijk en verdrietig. Ik ben benieuwd wat u ervan vindt.

Porseleinen
Kopjes
Met adertjes geschiedenis
Raken lippen aan
Van generaties
Luisteren met hun oor
Naar honderden verhalen
Tot een kinderhand
Te gretig naar het koekje
Grijpt
En het kopje niet meer te lijmen
Lijkt.
(fanny d’hondt)

Eerste prijs volwassenjury en tweede prijs jeugdjury Soetendaellewedstrijd.

Met dank aan mijn goede vriend Bartel voor het bundelen van de gedichten.