15 september 2011: Regeerakkoord…

Heeft u het ook gezien? De donderwolken boven België zijn weggetrokken, de zon doet zijn herintrede in het land, we zijn op weg naar een nieuw regeerakkoord!

Voor – of tegenstander, na zoveel dagen impasse kan je alleen maar blij zijn, we kunnen weer vooruit en we hebben nog een land!

Of was u de voorbije dagen meer geïnteresseerd in de uitslag van de Champions League en keek u ietwat meewarig toe hoe Elio en zijn troepen roofbouw pleegden op hun lichaam om toch maar het ultieme compromis te vinden? Dit allemaal voor onze ‘welvaartsstaat’ en vooral het behoud ervan.

Geef toe, in ons kleine apenlandje hebben we het voorlopig (…) nog allemaal goed voor mekaar. Van het basispakket aan diensten en zekerheden waarover we kunnen beschikken, kijken ze zelf in het grote Amerika raar op, of zie ik dat verkeerd?

Er blijven natuurlijk altijd een aantal zaken die je zelf moet regelen, waar je zelf het initiatief moet nemen en voor jezelf beslissen wat voor jou en je gezin het beste is. Je moet dus iets doen ( lap, daar heb je weer zo’n werkwoord ).

Heel geregeld krijg ik nog de vraag of ‘alles wel goed geregeld is’, je weet wel, mensen kijken dan heel serieus en raken ongewild het taboe onderwerp aan en voelen zich plots heel erg op hun ongemak. Meestal stel ik dan de vraag terug, of het bij hen allemaal wel goed geregeld is… Meestal wordt dat weggelachen wegens niet aan de orde…

Nochtans is theoretisch de kans groter dat u deze week iets overkomt dan dat dat bij mij het geval is. Ik neem niet zoveel risico weet je wel, ik zit in mijn stoel, ik rij rond in huis tegen 2 km/h , wordt met een hulpmiddel op het toilet geplaatst en zo meer. U daarentegen begeeft zich op de openbare weg, rijdt met de auto, neemt misschien het vliegtuig en meer van dat soort gein…

Niet om negatief te doen hoor, eerder realistisch…

Mensen zijn trouwens een heel leuk fenomeen om te volgen. Binnenkort zitten er vogeltjes in mijn volière, maar ondertussen kan ik mij best vermaken met het bekijken van mijn medemens. No offense hoop ik, u doet dat wellicht ook…?

Zo heb ik de voorbije dagen leuke reacties gehad op de man/vrouw vraag :-).  De mooiste was: “Kan ik hier iets mee winnen…?”.  Je hoeft achter deze vraag echter niet te veel te zoeken. Ik vind het gewoon leuk om te weten wie mijn lezers zijn.

Bij het bekijken van de antwoorden blijkt dat er een ’40 % man / 60 % vrouw’ verhouding is. Misschien moet ik ook eens iets over voetbal schrijven om naar een 50/50 te gaan :-). Ben toch blij met de 40 % mannen, ik had het niet verwacht, in de praktijk blijken het niet zo’n ‘emo-mensen’ te zijn die alfa-mannetjes… Van achter de geborgenheid van het computerscherm valt het blijkbaar nog mee 🙂

Er zullen nog wel wat vragen volgen, jullie doen mij een plezier er op de antwoorden ( bolletje klikken + vote) dat maakt het ineens ook wat interactief.

Fijne dag nog,

Alain

Zekerheden die men bang is te verliezen, zijn geen zekerheden.
(Frère Werry)

10 september 2011: Amyotrofe Laterale Sclerose en Humor…

Oesje, al een paar dagen niets meer geschreven, ik kreeg al plagende vraagjes wanneer het nog eens zover was… Wel, ondanks het mooie weer, toch nog vlug een nieuwe post 🙂

Mijn vrouwtje houdt een tellertje bij, hoeveel keren per nacht ik haar wakker maak om me te helpen… Deze nacht stond het tellertje op acht, volgens mij een nieuw record, maar eentje om niet trots op te zijn. Ik doe nochtans mijn best, maar tegen pijn kan je niet op. Niet dat de Amyotrofe Laterale Sclerose mij pijn bezorgt ( neen, dat is enkel bij proberen uitspreken van het woord 🙂 ), maar wel het slapen in een verkeerde houding.

De pijn in de onderrug is ‘killing’, bij wijze van spreken uiteraard…

8 keer in godsnaam, hoe hou je dat vol…? We hebben gelukkig (… ) wat training achter de rug, mijn zoontje Robbe was een slechte slaper. Tot zijn viereneenhalf jaar brulde hij ons geregeld wakker: “Melkjeeeee” riep hij dan, en wij eruit… Bespaar me de clichés dat je een kind ook eens moet kunnen laten huilen, we hebben alles geprobeerd, maar op de duur kies je voor zelfbehoud, je hebt gewoon zelf ook die slaap nodig… Heb schrik voor het moment dat mijn vrouwtje ervoor kiest mij ook eens te laten ‘huilen’, puur uit zelfbehoud, want ook zij heef natuurlijk die slaap nodig, ik zou het nog begrijpen ook…

Maar neen, in tegenstelling tot wat je zou mogen verwachten is het bijna altijd met de glimlach, ook deze morgen, met evidente pijn aan het gezicht van de moeite, toch die glimlach… Hoe krijgt ze dat toch voor mekaar?

Wie ben ik dan om moeilijk te doen. Toen ik deze morgen even crashte zei ze dat ik sterk moest zijn en me niet mocht laten gaan, voor haar, omdat ze me nodig heeft, ‘voor altijd’, zoals ook in onze trouwringen staat gegrift… me laten gaan, ik zou verdorie niet durven…

But then again, hoe doe je dat, je niet laten gaan…?

Misschien krijgen jullie bij het lezen van de blog het idee dat ik het allemaal wel onder controle heb… Ik wou dat het waar was…

Wat mij wel altijd kan verblijden is humor, is altijd zo geweest, lachen maak me blij, u ook…? Nochtans ben ikzelf geen moppentapper, ik moet het meer hebben van de situatiehumor, spelen met de taal en inspelen op wat er rondom je gebeurt, altijd scherp blijven bij wat er aan tafel wordt verteld om juist die momenten in te springen waar een grappige wending mogelijk is. Het heeft al veel ijs gebroken, ook bij moeilijke onderhandelingen of commerciële gesprekken indertijd, maar vooral, vandaag, biedt het me afleiding en ontspanning. Fantastische momenten met gelijkgestemden aan tafel, gelijkgestemden die ook graag lachen en plezier maken. Laat maar komen, dat spel van de humor, het doet me deugd!

Nochtans ken ik enkele mensen die er wel goed in zijn, in moppen tappen. Bjorn ( hij had zelfs een briefje met geheugensteuntjes, als hij dat bovenhaalde was het gegarandeerd fun), Francis en Mario, als die in vorm zijn, kom je niet meer bij, ongelooflijk…

Deze week nog volgende grappige situatie meegemaakt met drie protagonisten ( mijn dochter Julie, mijn pa, ikzelf ):

Pa: een vriend vertelde me dat ik eens naar een filmpje op ‘Joetjoeb’ zou moeten kijken, hoe doe ik dat?
Julie: wel pepe, dat is eenvoudig, je gaat naar het net en je tikt het adres gewoon in in je browser…
Pa: ?!!#%?
Ikke: Julieke, schrijf het misschien even op, dat is makkelijker.
Julie schrijft: ‘www.youtube.com’ in haar mooiste schoonschrift.
Pa: zie, dat is nu eens altijd hetzelfde met die jeugd van tegenwoordig, met die gekke krulletters, wie kan dat nu in godsnaam lezen?
Julie: &&8!:-(
Ikke: maak je niet druk, schrijf het dan nog even in blokletters.
Julie schrijft: ‘WWW.YOUTUBE.COM’
Ikke: en pa, kan je het nu wel lezen?
Pa: nee, want ik heb mijn bril niet op…

Een fijne dag nog,

Alain

Het leven moet
met liefde en humor worden geleefd:
liefde om het te begrijpen,
humor om het te dragen.
(C. Fisas)

5 september 2011: De verering van den Duvel…

Aan diegenen die de voorbije dagen vruchteloos op de blog hebben gezocht naar een nieuwe post, sorry, het lukte me niet. Het opladen van het ‘emo-buffertje’ nam iets meer tijd in beslag dan gepland, als je zoiets al kan plannen…

Zwoele, warme dagen zoals dit weekend bieden weinig zuurstof, ik voel het als een wurggreep rond mijn hals die me gewoon verhinderd normaal te ademen. Helaas, ik geef het niet graag toe, maar mijn capaciteit om te ademen gaat achteruit. Op moeilijke momenten ( vermoeidheid, vochtige warmte,… ) is het balanceren op de grens van wat comfortabel heet te zijn… De mate dat het kopje meespeelt is moeilijk te bepalen, maar de neerwaartse trend is duidelijk. Het moment van de noodzakelijke stabilisatie is aangebroken…

Lap, dat kan tellen voor een maandagmorgen…

Natuurlijk zijn er ook tal van leuke dingen gebeurd, er zijn gelukkig voldoende mensen rondom ons die dat mogelijk maken 🙂

Vandaag wil ik het graag eens hebben over de ‘verering van den Duvel’…

Een aantal onder u hebben het wellicht al gezien, als je de magazijnen van brouwerij Moortgat voorbijrijdt wordt respect gevraagd: “Sssjt, hier rust den Duvel…(*) “, staat in grote letters geschreven op de witte muren…

Wat u niet weet is dat er in onze straat een gelijkaardige, geheimzinnige en sinistere sfeer hangt, ook hier rust ‘den Duvel’ in de kelders van menige bewoner, ook hier wordt gevraagd met de nodige voorzichtigheid, stilte en respect voorbij te rijden, want u wilt toch niet diegene zijn die den Duvel wakker maakt uit zijn noodzakelijke slaap en zo zijn ‘toorn’ over u haalt…?

Noodzakelijke slaap, zodat hij verder kan rijpen, gevangen in de fles, wachtende, tot Hij wordt ontkroond…

God is overal, maar zo ook ‘den Duvel’…

Op zorgvuldig gekozen tijdstippen komen we op geheime locaties samen om den Duvel te vereren… Nadat hij zorgvuldig wordt geserveerd door de hogepriesteres van dienst, durven we hem voorzichtig te degusteren om hem dan volmondig tot ons te nemen, eerst in alle stilte met diepgaand respect voor de meester die dit zaligmakende vocht heeft gecreëerd…

Hoe verbazend telkens weer, wat den Duvel in ons losmaakt, we versmelten tot een warme bende, verbroederen, delen onze diepste emoties, …, we hebben den Duvel in onze macht, we voelen ons sterker dan al diegenen die ooit aan Hem ten prooi zijn gevallen…

Ik vind dat fantastisch deze avonden, en mijn vrouwtje geniet graag mee. Zij lust wel een trappistje, en heeft de benijdenswaardige eigenschap op tijd te kunnen stoppen…  🙂

Bewonderenswaardig hoe op dergelijke avonden met een grandeur van ware vertellers verhalen worden opgevist, verhalen van vroeger toen alles nog mocht en alles nog kon, vergeelde foto’s van mannen en vrouwen als filmsterren zo mooi, zelfs verhalen die eigenlijk niet mochten verder verteld worden…

Ik zou ze voor geen geld van de wereld willen missen die avonden…

Heeft ‘den Duvel’ en ander gespuis tevens de geest uit de jeneverfles verdrongen? U herinnert het zich zelf nog, of zag het in een of andere Vlaamse televisieserie, vroeger werd er bij diepe emotie rond de tafel menig glaasje jenever geschonken. De jenever is om diverse ( sociaal-economische) redenen naar de achtergrond verschoven, maar het fenomeen bestaat nog steeds…

Werkt het bij u? Bij mij in elk geval niet, ik krijg de vleugels, maar geen richting om te vliegen…

Maar nu is het tijd om te stoppen met praten, een zacht gegrom komt uit de kelder, en ook voor mij is het tijd om even te rusten, samen met ‘den Duvel’, op slechts enkele meter van elkaar…

Moge je léven elke dag van je leven!
(Jonathan Swift)

Met dank aan de leden van onze niet-zo-geheime genootschap 🙂

Met dank aan mijn dochter Julie omdat ze zo lief voor mij is en mij steeds uit mijn concentratie haalt met verhalen over paarden 🙂
Met dank aan mijn zoontje Robbe omdat hij de eigenschap heeft mij te allen tijde te doen lachen 🙂
Met dank aan Mario en Els voor de leuke afleiding gisterenmiddag 🙂
Met dank aan Frank De Boosere omdat het niet de ganse tijd heeft geregend 🙂

Met dank aan Jean-Paul voor het helpen bij de inspiratie 🙂
Met dank aan Bartel, zus en schoonbroer, Danielle, Ma & Pa, Suzanne en Daniel, Siegfried en Anne voor de warme en liefdevolle momenten 🙂
Met dank aan mijn vrouwtje om me terug uit een kleine crisis te helpen, en met excuus voor de vele slapeloze momenten… LoveU mucho xxx

hopelijk ben ik nu niemand vergeten…

(*) eigenlijk staat er ‘Hier rijpt den Duvel…’ (= dichterlijke vrijheid 🙂 )

25 augustus 2011: Intermezzo…

Was eigenlijk niet van plan vandaag in de pen te kruipen, maar speciaal op verzoek toch een berichtje.

Gisteren is mijn buurvrouw Aline even op bezoek geweest ( altijd leuk ) samen met haar pleegdochter Adelina. Adelina is wat we noemen ‘een gek model’, altijd goedlachs, gekke bekken trekken en, het moet gezegd, naar iemand van mijn leeftijd toe is het kind altijd lief en beleefd. Een schatteke dus 🙂

Ze is Albanese van afkomst maar is perfect tweetalig. Ze informeerde gisteren hoe het was met de ‘Kwatsj of de Kweejk’ (Friends of the Quaich, nvdr), inderdaad, de tweetaligheid bestaat uit Nederlands en Albanees 🙂

Adelina had, nadat zusje ‘Nezz’ (Vanessa) al eens ten tonele werd gevoerd in een vorige post, het verzoek ook eens op de blog genoemd te worden. Wel, dat is met veel plezier gedaan! Liefs, Alain.

Dat de buurt fan is van de blog, werd nog eens extra in de verf gezet door een brief die ons eergisteren is bezorgd door onze ( schuin ) overburen. Edmond en Diane zitten momenteel zonder computer maar wouden toch graag iets posten op de blog.

Dus vandaag is het podium niet aan mij maar aan deze lieve mensen. De tekst is integraal overgenomen en luidt als volgt:

“De komst van onze nieuwe buren”:

“Enkele jaren geleden was er nieuws in onze straat. Marie-Jeanne en Daniel waren van plan te stoppen, de boerderij zou verdwijnen en zij gingen een nieuw huis bouwen. Dat ging gepaard met het feit dat de twee stukken bouwgrond zouden worden en we nieuwe buren gingen krijgen. We hadden zoiets van ‘amai’, nieuwe buren, ons mooi uitzicht kwijt… Wie zal het zijn? Hoe zullen ze zijn?”.

“Toen begonnen de werken en leerden we ze beter kennen. De mensen vielen mee, hun familie was heel vriendelijk, en we boden onze hulp aan. Af en toe maakten we al eens een praatje. Nadat de beide huizen bewoond waren kwam er af en toe, zoals wij dat zeggen, een ‘klapke’. We moesten soms wel een beetje uitleg geven want sommige lokale woorden uit Laarne verstonden ze niet”. 🙂

“Toen werd het zomer en nadat we de bloemen hadden water gegeven, bleven we soms een wit wijntje of een Duvelke drinken, soms op straat, soms op de oprit, soms op het terras, als we maar wat konden bijpraten. Vorig jaar vierden we de eerste maal burendag, een hele leuke avond met barbecue en alles erop en eraan. De taken en de rekeningen werden verdeeld en iedereen was tevreden”.

“Toen kwam de winter, wat moesten we nu doen nu we niet meer buiten konden zitten? We besloten een beurtrol te maken en om de maand bij elkaar iets te gaan drinken. Wel, dat doen we tot op vandaag nog altijd”.

“Uiteraard zijn we ook dit jaar onze burendag niet vergeten. Het was alweer een gezellige avond. Ondertussen is het zover gekomen dat we het helemaal niet meer erg vinden dat we ons mooi uitzicht kwijt zijn. We hebben liever onze buren met hun familie en we zouden ze voor geen geld van de wereld nog willen missen. We wensen iedereen zo een buurt toe, er steeds zijn voor mekaar zonder de deur plat te lopen, steeds op mekaar kunnen rekenen, zowel op goede als op minder goede momenten”.

(Geschreven door Diane)

U begrijpt dat ik door zoveel lieve woorden wat stil word. Ik kan me vinden in elke letter hierboven geschreven, we hebben echt een hele leuke buurt met hele lieve mensen.

De voorbije jaren is mijn conditie aanzienlijk achteruitgegaan en kan ikzelf niets meer bijdragen aan het praktische leven dat een gezin met zich meebrengt. Maar ik moet zeggen, in deze buurt, voel ik me echt goed, iedereen helpt maximaal om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen en dat op een ongedwongen en natuurlijke manier.

Dankjewel Tony en Mieke, Marc en Martine, Sylvie en Olivier, Marie-Jeanne en Daniel, Edmond en Diane, Gert en Charlotte, Marc en Aline, Marleen en Gilbert, …, en alle mensen uit de wijk, die er allemaal voor zorgen dat we ons hier goed voelen en dat we niet het gevoel hebben er alleen voor staan!

Nu zit ik hier toch wel achter mijn computer in mijn eentje te bleiten zeker, ik zie door de tranen mijn scherm niet meer, dus tijd om te stoppen …

Vanwege Katrien en Alain, Julie en Robbe, Gypsie de labrador, Max en Molly de poezen, Saga het paard, de visjes en de onnavolgbare ‘Meerskipjes’ xxx

Met dank aan mijn spraakherkenningssoftware 🙂

Wat ons land nodig heeft,
zijn minder mensen die in
dezelfde straat wonen,
en meer buren!
( Auteur onbekend )

22 augustus 2011: Medemensen

Vooraleer het onderwerp van deze post aan te snijden, wil ik nog eens kort terugkomen op Pukkelpop. De frontman van de Foo Fighters opende twee dagen later een concert in Oostenrijk met volgende woorden:

Soms is het net in het in het midden van een tragedie dat je ook de mooie dingen moet zien. Toen ik vanochtend wakker werd en het zonlicht zag, besefte ik: deze avond kan oké zijn. Elke ochtend dat je wakker wordt, is het begin van een goede dag.” (Dave Grohl)

Daarop zette de groep ‘These Days’ in. “One of these days the ground will drop out from beneath your feet/ One of these days your heart will stop and play its final beat/ One of these days the clocks will stop and time won’t mean a thing”, begint die song. (Bron: De Morgen) 

Ik ben daar nog niet klaar voor, maar dat waren de slachtoffers van het festival wellicht ook niet …

Onder het motto ‘schrijf het eens van je af’, wil ik het vandaag eens hebben over de ‘mede-mens’.

Ik heb al geregeld de vraag gekregen wat tot nu toe het moeilijkste is geweest sinds het vernemen van de diagnose ALS. Het spreekt voor zich dat, gedurende de eerste maanden, het leren plaatsen van het feit dat je een ongeneeslijke ziekte hebt, niet van de poes is. Ik gebruik bewust het woord ‘plaatsen’ en niet zozeer ‘aanvaarden’, want aanvaarden kan ik het niet en zal het ook nooit kunnen…

Bij het stellen van dezelfde vraag over de voorbije vijf jaar, kan ik je vertellen dat het omgaan met de ziekte en het verwerkingsproces dat ermee gepaard gaat, voor mij niet het moeilijkste is geweest. Het zal u misschien verbazen maar het was voor mij vele malen moeilijker om te proberen begrijpen hoe mijn ‘mede-mens’ is omgegaan en omgaat met deze situatie…

Vooraleer verder te schrijven, wens ik nadrukkelijk aan te geven dat het hier niet gaat om mijn nabije familie, echte vrienden ( hierover volgt ongetwijfeld nog een aparte post ), lieve buren, en mensen die bij het lezen van onderstaande voor zichzelf weten dat ze zich niet aangesproken hoeven te voelen.

Gedurende mijn jeugdjaren, studententijd, en gevarieerde loopbaan (zowel als werknemer dan als werkgever) kan ik zeggen dat ik heel veel mensen heb ontmoet en dat ik steeds heb geprobeerd om met deze mensen op een ‘menselijke’ manier om te gaan. Het relationele en sociale aspect is voor mij altijd belangrijker geweest dan wat ook, zelfs in moeilijke omstandigheden. En het is wellicht naïef van mij geweest om te veronderstellen dat men op dezelfde manier met mij zou omgaan als het ooit al eens nodig zou zijn. Wel, de voorbije jaren was het nodig, maar je staat verbaasd wat er je allemaal overkomt…

Ik heb al situaties meegemaakt waar men duidelijk laat voelen dat het luisteren naar mijn verhaal (als er al naar gevraagd wordt) niet te lang mag duren, want dat het dan vervelend wordt… Het is ook bijzonder fijn te vernemen dat sommige mensen met de situatie niet om kunnen, wegens emotioneel te moeilijk… daar sta je dan in uw ‘marcelleke’…

Wat ik me afvraag is hoe iemand zo wordt, ervan uitgaande dat je niet als dusdanig geboren wordt. Door de band start je als kind je leven met een ‘onbeschreven wastafeltje’, je karakter en gedrag wordt bepaald door je opvoeding, omgevingsfactoren, set aan morele waarden en zo meer. Helaas verlaat je al gauw het nest om studie en opleiding te genieten. Ik weet niet hoe u dat ervaren heeft, maar mijn indruk is toch dat ik op school vooral geleerd heb mijn prestaties als individu belangrijk te vinden. Het puntensysteem dat wordt gehanteerd is naast een evidente beoordeling, tevens een systeem dat het nastreven van individueel succes motiveert. Voor zover ik me herinner is tijdens mijn studieperiode zelden of nooit gewerkt aan het behalen van een resultaat in groep.

Vindt u het ook belangrijker alles te weten over het seksuele leven van een pantoffeldiertje, of had u later meer gehad aan een basiscursus empathie aangevuld met een project rond emotionele intelligentie?

Mogen we dan ook verbaasd zijn dat er binnen de maatschappij kortsluitingen ontstaan wanneer bepaalde individuen binnen de groep het minder goed doen ( fysisch of geestelijk )?

We zijn niet gewend om met moeilijke situaties om te gaan en hebben ook nooit geleerd wat ermee te doen. Daarnaast zijn we ook nog eens geboren in een westerse samenleving, waar welvaart (vergeleken met andere samenlevingen) hoogtij viert en waar niemand schrikt als materialisme de bovenhand haalt op het menselijke.

Voor mijn situatie bestaan enkele, niets aan de verbeelding overlatende, beschrijvingen: gehandicapte, minder-valide ( dank u wel ), en sinds kort ook ‘mensen met een beperking’… Neemt u het me kwalijk als ik me afvraag wie nu precies die beperking heeft, de zogenaamde ‘gehandicapte’, of diegene die er niet mee om kan of wil…?

Ja, daar heb ik het het moeilijkste mee gehad, ik heb daar nachten van wakker gelegen …

En toch, los van opvoeding en vorming, heb je als mens de keuze en de kracht om op gelijk welk moment te bepalen hoe je je wil opstellen. Jij bepaalt hoe je door het leven gaat,  leg alstublieft die verantwoordelijkheid niet bij iemand anders …..

Heb daar een mooi verhaal over gevonden:

Een oude Cherokee indiaan geeft zijn kleinzoon onderricht over het leven.
“Binnen in me is een gevecht gaande”, zegt hij tegen de jongen.
“Het is een afschuwelijk gevecht tussen twee wolven.
De ene wolf is slecht –
Hij bestaat uit woede, jaloezie, verdriet, spijt, hebzucht, verwaandheid, zelfmedelijden,
schuldgevoelens, wrok, minderwaardigheid, leugens, valse trots, superioriteit en ego.

De andere wolf is goed –
Hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte, nederigheid, vriendelijkheid, welwillendheid,
medegevoel, vrijgevigheid, waarheid, en geloof.

Binnen in jou woedt dezelfde strijd – en datzelfde geldt voor ieder mens.”

De kleinzoon denkt daar enkele ogenblikken over na en vraagt dan aan zijn grootvader:
“Welke wolf zal het gevecht winnen?”

De oude Cherokee glimlacht en antwoordt eenvoudig:
“Degene die je voedt.”

Fijne dag nog,

Alain

13 augustus 2011: Realisme

Wat doe je als het buiten nat en grijs is…? Juist, een nieuw ‘vertellingske’ publiceren op je blog.

U heeft blijkbaar hetzelfde probleem, en zit op dit moment achter het scherm gekluisterd, hopende op zon, zee en barbecue 🙂

Gisteren kreeg ik nog een hele leuke reactie van Nathalie. Ik heb Nathalie nog nooit persoonlijk ontmoet en toch hebben we iets gemeenschappelijks. Bij het opstarten van onze whiskyclub ‘Friends of the Quaich’ spendeerde Nathalie wat vrije tijd om voor ons een logo en huisstijl te ontwerpen. Wel, ze heeft er iets speciaals van gemaakt, krachtig en eenvoudig sluit het aan bij wie we zijn en wat we doen. Zowel de kelk met twee oren (‘Quaich’) als de symboliek van de vriendschap en verbondenheid vloeien naadloos in elkaar over. Ga maar eens kijken op de site www.friendsofthequaich.com !

Dat we met mekaar dan toch in contact zijn gekomen is te danken aan Facebook, de sociale netwerksite weetjewel 😉

Ik zou vandaag eens een boompje willen opzetten over ‘realisme’, volgens Wikipedia is dat ‘Het standpunt dat er – tegenover het idealisme – een van de geest onafhankelijke wereld bestaat’...

Het is niet erg als je deze zin drie keer hoeft te lezen, was bij mij ook het geval 🙂

Je begeeft je natuurlijk op gevaarlijk terrein als je de filosofische toer opgaat. Maar soms heb ik dat nodig, ik heb het nodig om dingen te begrijpen en om bepaalde emoties te kunnen plaatsen.

Wat me vooral intrigeert in de definitie is het aspect ‘van de geest onafhankelijk’… hoe ga je daar dan mee om met dat ‘realisme’…

Laat het me even wat concreter maken, zodat je begrijpt waar ik naartoe wil. Bij een recent bezoek aan het hospitaal werd me meegegeven dat het toch noodzakelijk is realistisch te zijn… Lap, daar sta je dan, wat moet je daarmee…, hoe ga je daar mee om…?

Als je het terugbrengt naar de essentie heeft deze uitspraak ook iets heel moois in zich. Als je je concentreert op het potentieel aan mooie momenten die je ( nog ) kan hebben, dan is dat ook realistisch, niet? En dan komt het aspect van ‘de geest’ terug naar voren. Neen, dat is geen blauw monster die akelige geluiden maakt, maar een heel krachtig iets, dat je in staat stelt dingen positief of negatief te bekijken. En ja hoor, u begrijpt het al, we hebben het dus weer over iets wat we zelf moeten doen!

Mijn zoontje Robbe kwam onlangs thuis met de uitspraak dat hij ‘baas was over zijn eigen lichaam’. Mijn eerste reactie was dat er hier maar één baas in huis liep, en dat was ik 🙂 Maar het kleine ventje maakte mij al snel duidelijk dat ik het ‘alweer’ niet goed begreep… Hij had geleerd dat je zelf bepaalt hoe je tegen dingen aankijkt, hoe je reageert, en zo verder. Nu hoor je mij niet vertellen dat er een magische knop bestaat die je leert omgaan met verdriet, verlies en zo meer. Maar ik heb geleerd te geloven in de kracht van positivisme, in de mogelijkheid om ’s morgens op te staan met de zin in een nieuwe dag en de intentie om het voor mijn gezin terug een aangename dag te maken, met minimale confrontatie met mijn problemen en zorgen.

Ik kan u ondertussen vertellen dat het werkt!

De pessimist klaagt over de wind,
De optimist verwacht dat die draait,
De realist stelt de zeilen bij.
(Auteur onbekend)