23 mei 2014: Hoe het met me gaat…

Er is ondertussen wel wat tijd voorbijgegaan, sinds het laatste bericht op de blog. Onvermijdelijk krijg je dan de vraag of alles nog wel goed met je gaat. Nu ja, wat heet goed in deze omstandigheden…?

“Hoe de ziekte evolueert…?”, vraagt u zich af. Het makkelijkste lijkt me dan enkele vergelijkingspunten op te snorren. Een jaar geleden kon ik niet meer zelfstandig ademen, vandaag kan ik dat nog steeds niet… Een jaar geleden was ik zo goed als volledig verlamd tot onder het hoofd, dat is tot op vandaag onveranderd… Hoezee, niet zonder enig cynisme kunnen we spreken van een stabiele situatie…

Alle gekheid op een stokje, ik ben dankbaar vandaag nog steeds te kunnen praten, te kunnen genieten van een lekkere maaltijd, en ook het Duveltje moet nog niet aan de kant. Hoewel ik soms het gevoel heb dat niet alle vitale organen even tevreden zijn met deze situatie, klasseer ik het graag onder de noemer ‘genieten’.

Genieten doen we nog geregeld met volle teugen, van mekaar, van de kinderen, van het zonnetje, de natuur, een mooi gedicht, een aangrijpend lied, een foto die plots zoveel herinneringen terugbrengt, en nog zoveel meer…

Nochtans is het de voorbije maanden niet altijd even makkelijk geweest, niet voor mij, maar ook niet voor mijn zonnetje Katrien die blijft putten uit een schijnbaar onuitputtelijk vat van liefde en goede zorgen…

Het kopje, weet je wel… Je hebt zo verdomd veel tijd om na te denken, als nadenken bijna het enige is wat je nog kan. Je denkt na over de zin van, over het hoe en waarom, over het wanneer, over het…  nooit meer… Ja, ik voel wel degelijk een verschil met pakweg twee jaar geleden. Ondanks heel veel goede wil en een ijzersterk karakter weegt de ALS wel degelijk op de schouders, en niet alleen op die van mij…

Leven in het NU is belangrijker dan ooit tevoren. Kracht putten uit de kleine dingen… Het klinkt cliché, maar clichés zijn nu eenmaal niet uit het niets geboren…

Een belangrijk deel van ons leven gaat op naar de vzw Een hart voor ALS. Het weten dat mede door uw en onze inspanningen budget wordt gecreëerd voor nieuw wetenschappelijk onderzoek naar ALS en dat op die manier toekomstig leed kan worden vermeden, is voor ons een gigantische motivatie om door te gaan. ALS móet de wereld uit! De maatschappij kan en mag niet aanvaarden dat aandoeningen zoals ALS families gijzelen en onderdompelen in diepe miserie.

Je inzetten voor een goed doel is absoluut aan te bevelen, goed doen doet goed!

Nochtans is het ook hier niet al rozengeur en maneschijn. Je kan het je niet voorstellen, maar niet iedereen is opgezet met ons initiatief. Deze houding is werkelijk de schaamteloosheid voorbij. De verleiding is vaak groot om hierop eens ten gronde te reageren. Toch weiger ik in deze soap een rol te spelen. Negatieve energie, weet je wel…

Het resultaat van acties en uitspraken van deze of gene zijn in elk geval geen reden om onze inspanningen af te bouwen, in tegendeel… we gaan naarstig door!

Een fijne dag nog,

Alain

“You don’t reward reaction; you reward results.”
(Edwin Louis Cole)

 #bringbackourhealth

2 januari 2013: 2012 in beeldspraak…

De jaarwisseling is voor u en voor mij dé periode die klassiek wordt aangegrepen voor enige reflectie over het voorbije jaar, om dan ineens alle mindere punten te vertalen naar goede voornemens voor het volgende. Zo ook de overstap van 2012 naar 2013.

2012, een jaar waarin collectief België nog maar eens heeft uitgeblonken in verdeeldheid in plaats van broodnodige eensgezindheid, waarin door diverse actoren werd gepropageerd door te duiden op andermans zwaktes in plaats van de eigen sterke punten in de verf te zetten, waarin ( helaas ) nog steeds met een wijde boog om minderheidsgroepen wordt gelopen,…  Kortom een jaar waarin België gewoon België is gebleven, of voor u misschien waarin Vlaanderen Vlaanderen en Wallonië Wallonië is gebleven …

Maar ook een jaar met mooie realisaties, vermoed ik … 🙂

Als ik kijk naar mijn 2012 dat stel ik vast dat ik toch aanzienlijk minder berichten op de blog heb geplaatst. Op zich niet zo een spectaculaire vaststelling, maar toch ergens een teken aan de wand. Ik had mij bij het starten van de blog voorgenomen zo positief mogelijk te zijn en ook vooral op die momenten de spreekwoordelijke pen ter hand te nemen. Conclusie: 2012 was voor ons een heel moeilijk jaar …

Wat mijn gezondheid betreft, kan ik mij beperken tot enkele objectieve vaststellingen: mobiliteit is quasi tot nul herleid, ik heb ondertussen zo goed als permanente ademhalingsondersteuning nodig, ik kan gelukkig nog praten, eten en drinken.

Het is typisch, van bij de diagnose zie je je leefwereld herleid tot een ( al dan niet ) groot eiland. Je kan je, hoewel het een eiland is, toch nog goed verplaatsen, met andere leefgemeenschappen in contact komen, ontdekken, verwonderd zijn en zoveel meer. Maar dag na dag beuken de golven op zand en rotsen in, het eiland alsook je leefwereld worden steeds kleiner …

Ondertussen is voor ons het eiland herleid tot slechts een stipje op de kaart …

Vaak wordt me ook gevraagd hoe dat voelt. Ik heb me de voorbije jaren ontwikkeld tot een specialist in het putten van kracht uit kleine dingen. Maar het blijft een gevecht. Je kan het vergelijken met een klimmuur. Zelfs het ter plaatse blijven hangen kost kracht. In het begin, onderaan de muur, heb je nog veel ankertjes voor het plaatsen van voeten en handen. Naarmate je echter hogerop klimt wordt het aanbod een stuk kleiner en wordt het steeds moeilijker om ter plaatse te blijven, laat staan vooruit te gaan …

En ja, ik zal het maar eens in de groep gooien, ik heb het moeilijk …

Het is nooit gemakkelijk geweest, maar de achteruitgang van de ademhaling weegt niet alleen fysisch zwaar, maar ook in dat kopje … Je weet wel, dat kopje waarin alles wordt bepaald: pijn, verdriet, angst, maar gelukkig ook vreugde, kracht, verbondenheid, liefde en zoveel meer …

Dat wordt in elk geval, meer dan ooit, de uitdaging voor 2013. Overleven in de eerste plaats, blijven ademen, maar nog meer dan in 2012 ‘genieten’, blij zijn met elke dag die ons samen wordt gegund. Niets als evident nemen. Neen, het is niet evident wat mijn vrouwtje allemaal voor me doet, de liefde die ik ook van mijn kinderen ontvang, de warmte van familie en vrienden, het geluk van hier nog te mogen vertoeven …

Daarnaast zullen we ons blijven inzetten voor Een hart voor ALS vzw. We zullen blijven proberen ALS nadrukkelijker op de kaart te zetten. Deze inspanning voeren we niet alleen: de ALS Liga voert al jaren strijd in het belang van de patiënten en hun omgeving. Ik hoop dat onze inspanningen er mede kunnen toe leiden dat 2013 op dat vlak een speciaal jaar wordt en dat het besef ontstaat dat het aanpakken van deze ziekte een maatschappelijke verantwoordelijkheid is, en niet iets waar we met een grote kring omheen kunnen lopen …

Ik geloof in 2013, op velerlei vlak.

Het wordt een jaar waarin 95 % van ons gedachtengoed in het NU zal komen te liggen, zonder de 5 % toekomstplannen uit het oog te verliezen. Op het vlak van gezondheid blijf ik erin geloven dat hoop moet blijven bestaan, maar positivisme en humor blijven wellicht de meest voor de hand liggende geneesmiddelen op korte termijn.

Ik hoop ook verder te mogen genieten van jullie steun. Een berichtje op de blog, een ‘Vind ik leuk’ op Facebook, een ‘Retweet’ op Twitter, uw deelname aan een van de activiteiten georganiseerd door de vzw of door een van de sympathisanten, een initiatief uitgaande van uzelf om onze vzw te steunen, zijn voor mij echte opstekers die de dag kleuren!

Tot slot wil ik jullie bedanken voor de steun in 2012 en wens ik jullie ook van mijn kant een prachtig en vooral gezond 2013!

Fijne dag nog,

Alain

“Writing about climbing is boring. I would rather go climbing.”
(Chuck Pratt)

30 mei 2012: Sterk zijn hé…

Sterk zijn hé…! Ik hoor het me vorige week nog zeggen toen mijn zoontje met een verhaal kwam dat hij moeilijk kon verwerken. Zo doen we dat met onze kinderen, en zo deden onze ouders het indertijd met ons, leren om sterk te zijn, niet alleen fysisch maar, misschien belangrijker nog, emotioneel & psychisch…

Maar, hoe gaat het lichaam daar mee om? Is eenieder bij machte om dat bij wijze van spreken ‘technisch’ allemaal op te vangen en hoe gaat dat dan precies in zijn werk …?

Ik herinner me nog, het is nu ongeveer zes jaar geleden, dat ik de diagnose ‘Amyotrofische Lateraal Sclerose’ (aka ALS) meekreeg. Ik kwam buiten uit het hospitaal en ben beginnen wenen. Ik moest mezelf opladen om het nieuws thuis te komen vertellen. ‘Sterk zijn hé…’ gebruikte ik spontaan als mantra. En het werkte, enkele uren later klonken we een glaasje champagne. We waren er klaar voor, voor de strijd. En dat het een strijd zou worden, kunnen we helaas vandaag alleen maar bevestigen.

Het vernemen van de diagnose was niet de laatste dobber om te kraken, er volgden er nog veel meer. En steeds, steeds maar datzelfde: “Sterk zijn hé …”!

We zijn er ondertussen redelijk goed in geworden, maar dan komt de cruciale vraag: worden we ‘sterker’ of raken we meer en meer ‘afgestompt’ …?

Gisteren was het weer van dat: een, weliswaar charmante, jongedame van het ‘NMRC Gent’ kwam op onze vraag een toelichting geven rond het thema ‘euthanasie’. En terug hadden we ons op voorhand opgeladen dat we sterk moesten zijn. Het lukte vrij aardig, maar toch niet helemaal, …

Ooit schrijf ik nog wel iets meer omtrent dit thema, maar vandaag zijn we daar nog niet klaar voor. En gelukkig, het is ook niet direct aan de orde. Maar, er hoort ook een beetje administratie bij, en dat willen we graag bijtijds regelen. Administratie is tenslotte ook het laatste waar je bij een dergelijk moeilijke beslissing wil mee te maken krijgen.

Tijd om uw zakdoek weer weg te steken, er zijn natuurlijk ook terug weer voldoende vrolijke momenten geweest de voorbije dagen. We hebben overdadig meegedaan met de Belgische barbecue cultuur, uiteraard voorzien van het nodige vocht. Het kostte mij verdorie gisteren een volledige dag recuperatie … 🙂

Ons tuintje ligt er prachtig bij, en creëert zowaar een vakantiegevoel bij dit fantastische weer van de voorbije dagen. We zijn tevens ook grootouder worden van vier schattige kleine kanariepietjes. Ondertussen zijn ze een week oud en beginnen hun eerste veertjes te ontwikkelen. De eerste dagen dachten we dat het afstammelingen waren van ET, zo lelijk waren ze. Maar natuurlijk wel schattig … 🙂

Met de gezondheid gaat het zo goed als mogelijk. Het warme weer vereist wel wat extra ondersteuning voor de ademhaling, maar als ik mag kiezen, kies ik toch voor de zon. Je herleeft als het ware, en de kleine extra ongemakken neem ik er met plezier bij.

De pijnlijke schouder gaat ondertussen ook weer wat beter. Het aantal keren dat ik mijn vrouwtje ’s nachts moet wakker maken is teruggevallen tot een voor ons aanvaardbaar niveau.

Deze nacht trouwens nog een leuk moment meegemaakt. Bij de zoveelste vraag me nog eens te draaien lag mijn rechterbeen ietwat ongelukkig. Omdat ik weet dat voor vele vrouwen (en ook voor mijn wederhelft) het verschil tussen links en rechts niet altijd even duidelijk is, zeker niet in ‘zombie mode’ dacht ik er verstandig aan te doen om te vragen het been dat het dichtst bij haar was even plat te leggen ( ze stond rechts van het bed ). U raadt het al, ze grijpt naar het linkse. “Ik dacht dat ik nog naast je lag”, mompelde ze ontwapenend … 🙂 Ik heb nog enkele minuten liggen nagenieten …!

Humor is en blijft belangrijk in ons leven, we gebruiken het ook ‘om sterk te zijn’ …

Ondertussen heeft de blog zijn 15.000ste bezoek zien passeren. Je kan niet geloven hoeveel deugd dat doet. Het zal misschien een beetje ijdelheid zijn, dat korte momentje op het podium met massale en enthousiaste respons. Maar het helpt me ook, echt waar. Misschien ook leuk om na te lezen. Voor eeuwig en altijd.

De frequentie van het schrijven is misschien iets verminderd, maar heeft weinig of niets te maken met mijn gezondheid. Ik kan het niet nalaten om steeds maar van alles op mijn nek te halen, wat resulteert in een vrij drukke agenda. Rekening houdende met de enkele uurtjes slaap die ik overdag nodig heb, is de dag snel vol.

Dus, geen paniek, ik ben nog steeds ‘alive and kicking’ … 🙂

Met lieve groetjes aan de dames van het NMRC 😉 en alle andere lieve mensen die ons dag in dag uit helpen om het allemaal wat draagbaar te maken!

Fijne dag nog,

Alain

“Nothing is so strong as gentleness and nothing is so gentle as real strength”

(St. Francis de Sales)

30 april 2012: De zon en de warmte…

Nog wat nieuws van het front … Ja, daar lijkt het hier soms op, op een front, een gezamenlijke inzet van krachten tegen die verdomde ALS …

Gisteren werd ik geplaagd door buikgriep, ik zal u de details besparen. Shit man, wat een dag. We zijn ondertussen wel wat gewoon, maar er zijn toch grenzen … Voor mijn vrouwtje blijkbaar niet, zonder morren en bovenop nog met een glimlach blijft ze gewoon doorgaan, vechten… Samen als kleine, nietige soldaatjes tegen die grote boze wolf …

Het is al enige dagen sinds de vorige blog. Eerlijk, het ging mij niet zo goed … Het inspreken van de teksten met de spraakherkenningssoftware wordt moeilijker wegens de groter wordende confrontatie met mijn ‘Zwaard van Damocles, de adem dus … Of het nu echt slechter gaat dan enkele maanden geleden durf ik niet te zeggen, gewoon eraan denken doet me al naar adem happen. Het kopje, weet je wel, je vriend en tegelijk je vijand …

Daarenboven wordt in de voorbije maanden geplaagd door een bijzonder pijnlijke schouder, ‘Frozen shoulder’ voor de kenners onder u. Zelfs de twee cortizone spuiten, mochten niet baten. Toen de pijn ons nachtenlang wakker begon te houden, hebben we aan de alarmbel getrokken.

In dit dossiertje kregen we de vierde arts uit hetzelfde kabinet op bezoek ( zo gaat dat tegenwoordig ). Een lieftallige, en tevens niet onaantrekkelijke vrouwelijke dokter, zou de brand wel blussen. Klevers met een hoog pijnstillend gehalte waren onze hoop. Mijn vrouwtje vroeg nog snel of er beperkingen waren inzake voedsel – of alcoholgebruik. Ze kent me al ondertussen 🙂 …

De vriendelijke dame gaf aan van niet, en adviseerde tevens de bijsluiter niet te lezen, we zouden er enkel ‘ambetant’ van worden. Het eerste wat we deden toen ze weg was, was natuurlijk die bijsluiter lezen (Pandora’s box is ook ons niet vreemd ). Tot onze verbazing stond daar niet alleen dat alcoholgebruik diende vermeden te worden, maar tevens dat de klevers te vermijden waren voor mensen met ademhalingsproblemen … Klever er weer af natuurlijk, lang leve ‘den Duvel’… 😉

Een telefoontje naar het kabinet en een gesprek met, natuurlijk weer een andere dokter, werkte geruststellend naar de combinatie met alcohol. Dat staat tegenwoordig bijna overal op, zo blijkt, … Wat de ademhaling betrof, moesten we ons ook geen zorgen maken. De voornoemde problemen waren van toepassing op mensen met ademhalingsproblemen van een andere aard. We werden echter toch geadviseerd te starten met een halve klever. We hadden dat direct gedaan, ware het niet dat er in diezelfde bijsluiter stond dat de klevers in geen geval middendoor mogen worden gesneden …

Wie dacht dat een telefoontje naar de behandelende professor uitsluiting zou brengen, komt ook van een kale reis thuis. Aldaar kregen we te horen dat het op zich geen probleem hoefde te zijn, bij eventuele achteruitgang van de ademhaling moest ik de ondersteunende ventilatie maar wat harder zetten …

We hebben het dan maar zo gelaten. No pain, no glory… Misschien moeten we de klevers binnenkort eens op tweedehands aanbieden, het voordeel daar is dat je je met een standaardzinnetje van de meeste verantwoordelijkheid kan afmaken en er bovendien niemand echt van schrikt ‘een kat in de zak’ gekocht te hebben …

Maar goed, de voorbije weken zijn niet alleen kommer en kwel geweest. We hebben ook vele leuke en mooie momenten gehad. De ontluikende lente (hoewel op slakkengang), de broedende vogeltjes in onze volière, de sporadische warmte van de zon, de even warme vriendschap die we her en der mogen ontvangen, het begrip en medeleven met onze situatie, allemaal dingen die ons hartje masseren.

De klap op de vuurpijl kwam er op zaterdag 28 april. Mijn ouders vierden hun gouden jubileum. Jawel, 50 jaar getrouwd ( met mekaar welteverstaan ). Ze hadden ervoor gekozen om het feest binnen intieme sfeer te houden. Om mij wat te sparen, kon het festijn bij ons thuis doorgaan.

Mijn zus en mijn vrouwtje maakten er een super dag van. De niet zo oude ‘oudjes’ werden als verrassing met de huwelijkskoets van de Paardenmelkerij afgehaald. Je had ze moeten zien, ik vermoed precies zoals 50 jaar geleden 🙂 Het culinair genoegen werd verzorgd door een kok aan huis, man, het was van begin tot einde een ware streling voor de tong. Ze hebben beloofd er nog eens 50 jaar bovenop te doen, het weze jullie gegund lieve ouders!

Ik moet wel zeggen, maar daarin sta ik wellicht niet alleen, dat ik hunker naar de zon. Ik hou van de zon! De zon heeft ook een mooi principe, prachtig verwoord in onderstaand gedichtje 🙂 Ik beweer vaak dat ik werk op zonne-energie, en het stilaan leeglopen van mijn batterijtje geeft me stilzwijgend gelijk. Tijd om op te laden dus …

Tot binnenkort,

Alain

Licht en zon zijn van iedereen

Vooraan in mijn tuin vertellen rozen

een helderrode mening waar ik achter sta.

Te kijken.

Ik geloof in socialisme zoals de natuur

ons dat leert, wie zei dat ook weer:

licht en zon zijn van iedereen.

De gelijkheid van er is voor allemaal evenveel

regen, groeien jullie maar, planten.

En de prachtige ongelijkheid die dat oplevert.

(Herman De Coninck)

29 oktober 2011: Wie schrijft, die blijft…

Wat er in een week allemaal gebeuren kan, je kan het soms niet geloven. De gevoelsbarometer ging op en neer als een jojo en, net als zovele keren ervoor, vroegen we ons af hoeveel je als mens verwerken kan…

Veel dus, tot heel veel, gelukkig maar… Zelfs een bezoek aan het gevreesde hospitaal, maar daarover straks meer..

Zondag zijn we met de grootouders naar ‘De Wijze Boom’ geweest. In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten, is dit geen therapeutisch centrum voor zestigplussers, maar wel de basisschool waren mijn zoontje Robbe met (half)volle :-)teugen drinkt uit de vijver vol kennis en wijsheid die de school te bieden heeft.

Je gelooft het misschien niet, maar het ventje gaat daar al enkele jaren naar school en ik was er nog nooit geweest. Een slechte papa? Ik heb me die vraag wel 1000 keer gesteld, maar de belangrijkste reden waarom ik er nog niet was geweest, was de angst dat men mijn ventje nadien zou plagen met zijn ‘gehandicapte vader’. Kinderen kunnen ongemeen hard zijn voor mekaar, vandaar mijn angst.

Toch ben ik vorige week gezwicht voor zijn lieve oogjes toen hij zei dat hij me zo graag eens zijn school wilde laten zien, en zijn vriendjes, en de juffen, en meneer ‘Leeuw’… Want ja, het rijk van ‘De Wijze Boom’ wordt geregeerd door meneer De Leeuw. Met een legertje sympathieke assistenten en assistentes houdt hij de vele welpjes op een leuke manier in het gareel. Ik vertrok met een klein hartje naar het spaghettifestijn maar voelde me bij aankomst direct verwelkomd door de speciaal voorziene drempelbrug, wat een mens al niet gelukkig maakt, niet?

Robbe stelde mij direct met heel veel enthousiasme aan iedereen voor. “Dit is mijn papa”, zei hij trots, alsof hij met een jachttrofee binnenwandelde. Ik voelde me wat onwennig, maar wilde zijn pret zeker niet bederven. We hebben samen met de mama aan tafel gezeten, en het was leuk, we hebben echt genoten. Mooi dat dat kan.

Enkele dagen later vroeg ik aan Robbe voorzichtig of het allemaal wat was meegevallen, en of men hem niet had geplaagd. “Nee hoor”, zei hij, “iedereen wist het al dat je verlamd was…”. Niets eerlijker dan een kind…

Verder hebben we thuis nog enkele moeilijke beslissingen genomen. Beslissingen die het leven makkelijker zouden moeten maken, maar die daarom niet minder moeilijk zijn om te nemen. Hierover wellicht later meer.

In onze directe omgeving was er ook nog een acute bezorgdheid omwille van de gezondheid van een twintiger. Emoties en spanning gierden door ons lijf. Gelukkig volgde gisteren positief nieuws, het raakte ons, omdat we heel goed weten hoe snel je leven kan veranderen… T, we hebben met je meegeleefd deze week, en we zijn zo blij dat het al bij al nog meevalt!

En dan, door alle zaken die speelden gelukkig een beetje uit onze gedachten verdwenen, donderdag naar het hospitaal. Controle van de ademhaling en longen. De professor die ons begeleidt, had in maart gevraagd om na de zomer eens terug te komen. Maar je doet dat niet graag, wegens te confronterend… Gelukkig was het een lange zomer dit jaar ( zo denk je dan ) waardoor we pas nu in oktober terug in zijn kabinet present gaven.

Nu moet je weten dat de voorbije vijf jaar dit soort bezoeken altijd verschrikkelijk waren. We kregen telkens een grote klop van de spreekwoordelijke hamer bij de confrontatie met de feiten. “Helaas, het is weer achteruitgegaan, misschien moeten we enkele scenario’s overlopen…”, zijn uitspraken waar wij ons trachten op voor te bereiden, in de mate dat zoiets kan natuurlijk. De stand ‘Amyotrofische Laterale Sclerose’ vs ‘Alain Verspecht’ over de voorbije vijf jaar stond op een droge ’10-0’…

Wel, deze week is daar verandering in gekomen. Ik heb er ook eentje kunnen scoren. Winnen zal ik misschien niet doen, maar als de Buffalo’s deze week kunnen winnen van Club Brugge ( en dan vooral de manier waarop ) geef ik het ook niet op. ’10-1′ staat het nu. En dan nog wel door mijn meest gevreesde tegenstander eventjes schaak te zetten!

Waar ik het over heb? Wel, de onderzoeken wezen uit dat mijn ademhaling ( longcapaciteit en spierkracht ) nauwelijks of niet achteruitgegaan is over de voorbije zeven maanden. We konden onze oren niet geloven! Ik had nochtans hard ( naar mijn normen, want ik kan momenteel met moeite zelfstandig een kaars uitblazen ) in het pijpje geblazen, maar toch geloof je er niet in. En dan, positief nieuws. Ongelooflijk, als je weet dat in de drie maanden ervoor een achteruitgang was genoteerd van meer dan 15 %…

De risico’s in mijn huidige toestand blijven natuurlijk onveranderlijk. Ik mag niet verkouden worden, zeker geen griep of virale infectie, ik maak me niet verslikken, en bij om het even welk acuut probleem met de ademhaling, zo snel mogelijk naar de spoed. Maar goed, daar kunnen we mee leven 🙂 Dus lieve mensen, hoe graag jullie mij ook zien, bij risico geen knuffels of aanverwante 🙂

‘Wie schrijft die blijft’, ‘Hoop doet leven’, ‘Onkruid vergaat niet’, laat ons maar eens alles op een hoopje gooien… Jullie zijn van mij nog niet af, en dus ook niet van de blog 🙂

Dum spiro, spero.
Zolang ik adem, hoop ik.
(Cicero)

5 september 2011: De verering van den Duvel…

Aan diegenen die de voorbije dagen vruchteloos op de blog hebben gezocht naar een nieuwe post, sorry, het lukte me niet. Het opladen van het ‘emo-buffertje’ nam iets meer tijd in beslag dan gepland, als je zoiets al kan plannen…

Zwoele, warme dagen zoals dit weekend bieden weinig zuurstof, ik voel het als een wurggreep rond mijn hals die me gewoon verhinderd normaal te ademen. Helaas, ik geef het niet graag toe, maar mijn capaciteit om te ademen gaat achteruit. Op moeilijke momenten ( vermoeidheid, vochtige warmte,… ) is het balanceren op de grens van wat comfortabel heet te zijn… De mate dat het kopje meespeelt is moeilijk te bepalen, maar de neerwaartse trend is duidelijk. Het moment van de noodzakelijke stabilisatie is aangebroken…

Lap, dat kan tellen voor een maandagmorgen…

Natuurlijk zijn er ook tal van leuke dingen gebeurd, er zijn gelukkig voldoende mensen rondom ons die dat mogelijk maken 🙂

Vandaag wil ik het graag eens hebben over de ‘verering van den Duvel’…

Een aantal onder u hebben het wellicht al gezien, als je de magazijnen van brouwerij Moortgat voorbijrijdt wordt respect gevraagd: “Sssjt, hier rust den Duvel…(*) “, staat in grote letters geschreven op de witte muren…

Wat u niet weet is dat er in onze straat een gelijkaardige, geheimzinnige en sinistere sfeer hangt, ook hier rust ‘den Duvel’ in de kelders van menige bewoner, ook hier wordt gevraagd met de nodige voorzichtigheid, stilte en respect voorbij te rijden, want u wilt toch niet diegene zijn die den Duvel wakker maakt uit zijn noodzakelijke slaap en zo zijn ‘toorn’ over u haalt…?

Noodzakelijke slaap, zodat hij verder kan rijpen, gevangen in de fles, wachtende, tot Hij wordt ontkroond…

God is overal, maar zo ook ‘den Duvel’…

Op zorgvuldig gekozen tijdstippen komen we op geheime locaties samen om den Duvel te vereren… Nadat hij zorgvuldig wordt geserveerd door de hogepriesteres van dienst, durven we hem voorzichtig te degusteren om hem dan volmondig tot ons te nemen, eerst in alle stilte met diepgaand respect voor de meester die dit zaligmakende vocht heeft gecreëerd…

Hoe verbazend telkens weer, wat den Duvel in ons losmaakt, we versmelten tot een warme bende, verbroederen, delen onze diepste emoties, …, we hebben den Duvel in onze macht, we voelen ons sterker dan al diegenen die ooit aan Hem ten prooi zijn gevallen…

Ik vind dat fantastisch deze avonden, en mijn vrouwtje geniet graag mee. Zij lust wel een trappistje, en heeft de benijdenswaardige eigenschap op tijd te kunnen stoppen…  🙂

Bewonderenswaardig hoe op dergelijke avonden met een grandeur van ware vertellers verhalen worden opgevist, verhalen van vroeger toen alles nog mocht en alles nog kon, vergeelde foto’s van mannen en vrouwen als filmsterren zo mooi, zelfs verhalen die eigenlijk niet mochten verder verteld worden…

Ik zou ze voor geen geld van de wereld willen missen die avonden…

Heeft ‘den Duvel’ en ander gespuis tevens de geest uit de jeneverfles verdrongen? U herinnert het zich zelf nog, of zag het in een of andere Vlaamse televisieserie, vroeger werd er bij diepe emotie rond de tafel menig glaasje jenever geschonken. De jenever is om diverse ( sociaal-economische) redenen naar de achtergrond verschoven, maar het fenomeen bestaat nog steeds…

Werkt het bij u? Bij mij in elk geval niet, ik krijg de vleugels, maar geen richting om te vliegen…

Maar nu is het tijd om te stoppen met praten, een zacht gegrom komt uit de kelder, en ook voor mij is het tijd om even te rusten, samen met ‘den Duvel’, op slechts enkele meter van elkaar…

Moge je léven elke dag van je leven!
(Jonathan Swift)

Met dank aan de leden van onze niet-zo-geheime genootschap 🙂

Met dank aan mijn dochter Julie omdat ze zo lief voor mij is en mij steeds uit mijn concentratie haalt met verhalen over paarden 🙂
Met dank aan mijn zoontje Robbe omdat hij de eigenschap heeft mij te allen tijde te doen lachen 🙂
Met dank aan Mario en Els voor de leuke afleiding gisterenmiddag 🙂
Met dank aan Frank De Boosere omdat het niet de ganse tijd heeft geregend 🙂

Met dank aan Jean-Paul voor het helpen bij de inspiratie 🙂
Met dank aan Bartel, zus en schoonbroer, Danielle, Ma & Pa, Suzanne en Daniel, Siegfried en Anne voor de warme en liefdevolle momenten 🙂
Met dank aan mijn vrouwtje om me terug uit een kleine crisis te helpen, en met excuus voor de vele slapeloze momenten… LoveU mucho xxx

hopelijk ben ik nu niemand vergeten…

(*) eigenlijk staat er ‘Hier rijpt den Duvel…’ (= dichterlijke vrijheid 🙂 )

9 augustus 2011: Ademen, Lao Tse

Wanneer het hoofd de adem de baas is, is het snel met je gebeurd (Lao Tse)

Waaw, wat een weekend…

Ons weekend begon eigenlijk al donderdag. Katrien en ik waren uitgenodigd bij vrienden voor een dineetje. Leuk, herinneringen ophalen, lachen, en ook nog eens lekker eten en drinken. Een 20-jarige witte bourgogne gedronken, een ware godendrank. Met spanning de fles opengedaan ( zou hij nog lekker zijn ) en dan vooral genoten, zalig! Ook nog foie-gras (sorry, ik eet dat graag) en Paling in het groen, hij zag er echt gelukkig uit in zijn natuurlijke biotoop 🙂

Jan is ook een whiskyfanaat en lid van onze club. Bij de afsluiter van de avond ben ik stout geweest, ik mocht een flesje kiezen uit de bar en laat daar nu toch wel een ‘Port Ellen’ staan blinken zeker… Voor de niet-kenners: een distilleerderij die hoogstaande whisky produceerde maar helaas al geruime tijd gesloten is. Een ware hoogdag was het.

Bedankt Jan en Wendelien!

Zaterdag was burenavond. Een initiatief dat oorspronkelijk diende om de wintermaanden wat te vullen en contact te houden met mekaar is ondertussen gegroeid naar een tweemaandelijkse gewoonte. Wat een zalige mensen wonen hier toch in onze buurt. Je vergeet dat je iets mankeert, zo spontaan loopt het allemaal. Er was heel veel warmte op deze alweer miezerige zomerdag!

Gisteren zijn we met de kinderen nog een paar kipjes gaan halen. Niet dat het nodig was, maar ze doen het zo graag. Ik denk, door de hoeveelheid kipjes die we nu al hebben, dat we hen toch wat training gaan moeten geven in sociale vaardigheden…

Maar waarom ‘Lao Tse’ citeren…?

De rode draad in het voorbije weekend was toch het ‘adem happen’… U voelde het wellicht ook, de warmte, de vochtigheid, het maakt het ademen niet makkelijker. Mijn longinhoud is gezakt tot beneden de 20 % van wat u in één keer kan binnenhalen. Combineer dat met een serieus verminderde spierkracht ( jawel, er bestaan ook ademhalingsspieren, wellicht nooit aan gedacht ) en dan voel je de bui al hangen. Het was lastig. Maar het meest lastige wist onze vriend Lao eeuwen geleden al te definieren… Doe zelf maar eens de oefening en let gedurende de komende 5 min eens op het feit dat je ademt, luister ernaar en vraag je af of alles goed verloopt, voel je borst op en neer gaan,…, maar wees voorzichtig want er zijn mensen die spontaan beginnen te hyperventileren. Beeld je dan ook nog eens in dat je een probleem hebt, een levensbedreigend probleem, met diezelfde ademhaling. De dekselse Lao wist het in één zinnetje te omschrijven, dat is het verschil, veel respect voor deze man. De kans dat mijn woorden de tijd zullen overstijgen is wellicht een pak minder groot 🙂

Vandaag word ik verwend door zusje en schoonbroer met een culinaire middag. Een uitgesteld verjaardagscadeau. De beste remedie ook om niet te veel na te denken. Ik ben er ondertussen goed in geworden en als ik het even van mij af kan schrijven, ben ik weer klaar om er goedgemutst tegenaan te gaan.

Genieten is een werkwoord, je moet er vooral voor openstaan, dan ben je al halfweg…

Ik ben trouwens overweldigd door de massale belangstelling voor mijn blog. Had het niet verwacht. Maar, het is fijn te zien dat jullie geïnteresseerd zijn. Het is een grote motivatie om positief te blijven en het kopje rechtop te houden.

En de boer, hij ploegde verder…