11 november 2012: Soms vraagt een mens zich af …

‘Soms vraagt een mens zich af …’, het nummer dat in 1992 op vinyl werd gezet door de Belgische band Gorky (met Luc De Vos) bekleedde de A-kant van het hebbeding, maar zou uiteindelijk niet verder geraken dan de 98e plaats in de hitlijsten.

Veel belangrijker, zo bleek nadien, was het nummer ‘Mia'(op de B-kant van de single), oorspronkelijk een protestsong met als doel het aanklagen van het demotiverende gedrag van mensen op het pad van de toen nog vrij onbekende leadzanger. Het lied werd, samen met zijn songwriter, een rijzende ster vanaf 2003 toen Luc De Vos een graaggeziene gast was in tal van tv optredens.

Ondertussen wordt ‘Mia’ bestempeld als het beste Vlaamse lied aller tijden, en terecht.  Tevens werden de initialen van de Music Industry Award (MIA) werden naar het lied vernoemd.

‘Mia’ schetst het troosteloze leven van iemand die tracht zijn weg te vinden in het leven, terwijl “de middenstand het land regeert” en we “voorlopig doorgaan op het lichtend pad, het verkeerde spoor”. Luc De Vos zingt dat mensen “als hij” overal te vinden zijn “op de arbeidsmarkt, in dit tranendal”. Terwijl hij zijn leven op de baan tracht te krijgen, gaat de tijd onherroepelijk voorbij, terwijl sterren komen en gaan en “alleen Elvis blijft bestaan”.

Soms vraagt een mens zich af … of het vandaag, goed 20 jaar later, zoveel beter is … Het is duidelijk dat de rol van de middenstand op zijn zachtst gezegd ‘herbedacht’ is geworden en dat de middenstandsklasse die indertijd werd bedoeld vandaag door het leven gaat als ‘kleine middenstanders’. Samen met deze evolutie is een stuk eigenheid en charme verloren gegaan ten koste van wat er vandaag als platte commercie wordt omschreven. Een situatie waar wij als consument absoluut een hand in hebben, door voorrang te geven aan de prijs, snelheid, efficiëntie en vaak ook, helaas, denkbeeldige kwaliteit …

Soms vraagt een mens zich af … of dit werkelijk de weerspiegeling is van ons innerste zelve, het gewilde resultaat van de democratie waarin we leven …

Soms vraagt een mens zich af … of wij werkelijk zijn zoals de medemens ons ziet … : in onszelf gekeerde wezens met weinig of geen empathisch vermogen waarbij egoïsme troef is … U hoeft niet te schrikken van deze woorden, ze komen trouwens niet van mij, het is een beeld dat door diverse hedendaagse filosofen wordt opgehangen rond onze westerse maatschappij …

Zelf ben ik geneigd er nog in te geloven. Ik geloof in u, in uw verantwoordelijkheidsgevoel, zorgvermogen en wilskracht. Ik heb het mogen proeven op onze benefiet van 27 oktober laatstleden. Ik heb een groep mensen gezien, 600 in totaal, met een hart, met emotie en met een gigantische kracht …

Ik heb vrijwilligers gezien die zich dagenlang belangeloos hebben ingezet voor het goede doel, ik heb enthousiaste muzikanten gezien, ik heb verenigingen gezien (De Goededoelstappers, Nice Guys and Friends) die tot op het bot zijn gegaan, ik zag mijn moedig nichtje Laure met een eigen initiatief, ik zag een enthousiaste presentatrice (Sandra, Square Egg), tal van sponsors, ik heb bedrijven gezien (The Concept Group, Antenno, Richa) die hun hart hebben getoond voor het goede doel … Ik heb een ambassadrice gezien (Ellen Rigaux) die er voluit wil voor gaan… En tot slot heb ik U gezien: een warme groep mensen, die avond bij wijze van spreken als familie verenigd, … dank je wel!

Soms vraagt een mens zich af … wat we samen zouden kunnen bereiken … wat het resultaat zou zijn van een korte periode van gezamenlijke inzet voor eenzelfde gezamenlijk doel … hoeveel mensen we zouden kunnen bereiken als elkeen van de 600 aanwezigen een inspanning doet … hoe snel de naamsbekendheid rond ALS zou groeien … hoeveel centen we samen zouden kunnen verzamelen …

Deze week was trouwens een speciale week. Op 7 november 2012 werd Barack Obama herkozen als machtigste president van de wereld. Een opsteker voor zij die geloven in de kracht van de samenleving, in alle regionen, wars van onderscheid op welke grond ook.

Ik wil vandaag dan ook eindigen met een zinnetje uit de emotionele overwinningsspeech van deze grote Mr. President:

Democratie stopt niet na het stemhokje. Amerika gaat niet om wat gedaan kan worden voor u, maar door u.

(Barack Obama, President of the US of A)

Wereld ALS-dag: 21 juni 2012

Wereld ALS-dag

Naar aanleiding van de wereld ALS-dag wil ik graag mijn blog gebruiken als platform ter verspreiding van onderstaand bericht van de ALS liga die de belangen van de ALS-patiënten verdedigt.

auteur: Evy Reviers, directeur ALS Liga

Op 21 juni vindt de  jaarlijkse Wereld ALS Dag plaats.  Op deze Wereld ALS Dag wordt de hoop uitgedrukt dat onderzoekers wereldwijd in het volgende jaar vooruitgang mogen maken in hun onderzoek naar de oorzaak van ALS en wie weet zelfs een definitieve doorbraak zullen forceren naar een succesvolle behandeling van de ziekte.  Het ALS onderzoek is immers uiterst moeilijk  en vraagt veel geduld, verbeelding en doorzettingsvermogen van de onderzoekers, maar vooral veel aandacht en financiële middelen.

ALS of Amyotrofe Laterale Sclerose is een ongeneeslijke fatale zenuw- en spierziekte die het menselijk lichaam op gemiddeld twee tot vijf jaar volledig aftakelt.  In België lijden continu ongeveer 1.000 mensen aan ALS.  Jaarlijks overlijden er meer dan 200 patiënten en komen er ongeveer evenveel nieuwe bij.  Op wereldvlak vinden wij cijfers terug van 384.000 patiënten op continue basis en van 128.000 jaarlijkse ALS overlijdens.  In Amerika wordt de ziekte ‘Lou Gehrig disease’ genoemd naar een legendarische baseballspeler van de New York Yankees.  Ook tal van profvoetballers zijn bekend als ALS slachtoffers: in België zijn dat bijvoorbeeld Fons Bastijns (Club Brugge), Roger Dierckx (Lierse) en Claude Bissot (Charleroi), in Italië overleden al meer dan 30 voetballers aan ALS.  Andere beroemde mensen die door ALS getroffen werden zijn Mao Tse Toeng, Dimitri Shostakovich, Charles  Mingus en David Niven.

De ALS Liga België vzw zet zich dagelijks in voor ALS patiënten die lijden aan spraak-, slik- en kauwproblemen en aan bewegings- en ademhalingsmoeilijkheden.  De ALS Liga België steunt de patiënten en hun families met advies en met het verstrekken van hulpmiddelen op maat .  Daarnaast zamelt de ALS Liga België fondsen in voor de werking van de niet-gesubsidieerde vzw en voor het wetenschappelijk onderzoek dat in België in handen is van internationaal hooggewaardeerde onderzoekers.  Tenslotte werkt de ALS Liga België concrete plannen uit om een ALS zorgcentrum voor de patiënten te bouwen aan de Belgische kust.

Onze doelstelling bij deze is ook aandacht te vragen voor deze ongeneeslijke ziekte en boodschap.  Wij danken tevens allen voor hun belangstelling en hun steun het afgelopen jaar.

Voor meer informatie: Evy Reviers Directeur ALS Liga 016/23 95 82 info@alsliga.be www.ALSLIGA.be

Fijne dag nog,

Alain

Nieuwe woorden openen de deur naar nieuwe werelden.

(auteur onbekend)

6 februari 2012: Het Peterprincipe…

Deze morgen werd mijn aandacht getrokken door een Tweet van een goede vriend, waarbij werd verwezen naar een artikel uit ‘De standaard’ met als titel ‘Een gif dat het slechtste in ons naar boven haalt’ (over het neoliberalisme), een verkorte versie van de keynote speech van Paul Verhaeghe op ‘We strike back’, het stakingsdebat maandagavond laatstleden in Gent. Paul Verhaeghe is klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent. Klik hier voor het volledige artikel.

Hoewel het artikel op een (h)eerlijke manier, maar ook pijnlijk en confronterend, een aantal van de vorige posts op deze blog verder illustreert, zet het toch ook vooral aan tot nadenken. Hoe ontstaat een dergelijke situatie en ook, wat doe je met een dergelijk ‘ongeleid projectiel’ …?

Al mijmerend, dwaalden mijn gedachten af naar het ‘Peterprincipe’ (ook wel ‘Peter Principle’), een wet op het gebied van de organisatiekunde, in 1969 geformuleerd door dr. Laurence J. Peter, die beoogt een verklaring te geven voor het slechte functioneren van veel organisaties. Samengevat duidde dr. Laurence op volgend fenomeen: “In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van incompetentie“.

Het principe is misschien herkenbaar voor jezelf of voor mensen uit de omgeving: je maakt net die ene promotie te veel, waardoor je in een positie komt waarvoor je (net)niet de juiste competenties hebt. Op zich zou dat nog geen drama hoeven te zijn, als je de situatie terugdraait. Maar de praktijk leert dat dit vrijwel nooit gebeurd. Het zou het toegeven van een foute keuze betekenen, voor de werkgever, maar ook voor de werknemer. Trots, weet je wel …

De gevolgen zijn nefast, tal van ondernemingen hebben mensen op cruciale plaatsen die eigenlijk niet de juiste competenties hebben …

Dit doet zich voor in alle regionen van de maatschappij: administratie, productie, politiek, zorgsector, enzovoort. Ik durf de rekening niet te maken …

Ook ik heb dit van dichtbij zien gebeuren, en voor mezelf durf ik de uitspraak niet te doen. Dat laat ik graag over aan anderen 🙂 Maar wat het met je vanbinnen doet, tja…

Wat ik wel weet is dat persoonlijk geluk niet afhangt van de positie die je weet te bereiken. Ik zie rondom mij mensen worstelen met beslissingen omtrent groei, promotie, financiële vooruitgang, en zo meer. Het zijn de sterksten die ook hun gezin, gezondheid, vrije tijd en ontspanning mee als factor in de weegschaal gooien.

Om terug te komen op het neoliberalisme, het principe is zeker niet verkeerd. Het is ook niet aan mij om dit te veroordelen, maar hoe groot is de kans dat de lijnen worden uitgezet door mensen die misschien net die ene promotie te veel hebben gemaakt …?

Iets om over na te denken? Ik vind van wel, en u …?

Ik las ook nog ergens een uitspraak van Karel De Gucht. Hij beweerde dat, mocht de overheid gerund worden als een bedrijf, het binnen de zes maand failliet zou zijn. Peterprincipe in het kwadraat …?

Gelukkig las ik ook wat leuke dingen 🙂 De Buffalo’s hebben weer gewonnen! Een golf van vreugdekreten op Facebook. Ik zag tal van mooie foto’s van het winterlandschap. Ik zag een roodborstje drinken uit onze visvijver. Ik zag kinderen spelen op straat met de slee. Ik zag nog zoveel meer …

De zin om deel te nemen aan al dit leuks, de zin om samen met de kinderen in de tuin te spelen, de zin om te wandelen, …, was dit weekend gigantisch groot. Maar ik moet me blijven concentreren op de kleine dingen des levens. Meestal lukt het me aardig, soms dan ook weer niet.

De gezondheid heeft de voorbije anderhalve week redelijk wat stokken in de wielen gestoken. Het was met ups en downs, en dat is het eigenlijk nog steeds.

Ik verlang naar de lente, zon op mijn huid, het ontwaken met fluitende vogeltjes op de achtergrond.

We zijn niet meer zo veraf, kop op …!

Fijne dag nog,

Alain

Winter
Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

(Herman de Coninck)

 

26 november 2011: Mark Zuckerberg…

Mark Elliot Zuckerberg, geboren in 1984 in White Plains (New York), computerprogrammeur, (mede) oprichter en huidig CEO van de in 2004 opgerichte sociale-netwerksite Facebook (op papier goed voor meer dan 15 miljard dollar )…

U kent die toch ook …?

Ik ben geabonneerd op zijn updates op Facebook, ik zou er alles moeten over weten, niet dus … Speciaal vind ik dat, net die man die ons Facebook brengt, blijkt in de praktijk niet zo’n open figuur … Maar, niet getreurd, ik vind dat wel goed staan op mijn profiel. Het is eens iets anders dan het volgen van Phaedra Hoste, met alle respect voor deze Vlaamse schone …

In het meergodendom van ’s werelds softwarebranche is Mark natuurlijk een topper. Misschien wat bleek naast wijlen Steve Jobs ( zie ook ‘Steve Jobs RIP… wat nu? ) en Microsoft speerpunt Bill Gates, maar desalniettemin goed voor plaats 52 op de lijst van de rijkste mensen ter wereld, volgens Forbes.

De ( gespeelde ) onschuld nochtans, bepleiter van wereldwijde connectiviteit, zonder onderscheid in klasse of ras, als je maar in de buurt kan komen van een computer welteverstaan …

En toch zijn er mij de voorbije maanden enkele uitspraken opgevallen die de geslepenheid van deze man perfect illustreren. Laat u niet misleiden door het ietwat kinderlijke gezicht die blijkbaar spelenderwijs ons leven mede bepaalt, er komt natuurlijk niet zomaar $ 13,4 miljard op je persoonlijke rekening te staan …

Zo zei Mark dat kinderen/jongeren het niet zo nauw nemen met hun privacy. Is Facebook niet ontwikkeld als het ultieme lokmiddel tot het delen van je diepste zelf …? Zouden jongeren, en bij uitbreiding volwassenen, zich ook maar enigszins voldoende bewust zijn van het grote gevaar dat hierin schuilt …?

Ik hoorde mijn grootmoeder ooit vertellen dat de achterdeur nooit op slot ging, waarom ook …? Vandaag checken we in op ‘places’ via Facebook, we geven aan dat we op restaurant zitten en voor de duidelijkheid ook nog eens dat we pas aan het aperitief begonnen zijn. We menen ons enkel te richten tot onze vrienden, maar de eerste commentaar op deze status, brengt het verhaal ineens veel verder, naar vrienden van vrienden, rekent u even mee …?

Toen ik vroeger de deur uitging, liet ik het licht branden, om de idee te wekken dat we thuis waren, vandaag gaat het er anders aan toe. Veiliger? Mijn gedacht …

Nog een stoute uitspraak van onze goede vriend betreft het medium ‘e-mail’ … “De e-mail is dood”, orakelt hij … Natuurlijk zou hem dat goed uitkomen, maar wat betekent dat voor ons? Je kan vandaag zonder enige verbondenheid of publieke tentoonstelling van je privé, perfect communiceren met een derde. Stel je voor dat je dat alles doet over Facebook. Je kan hier uren over discuteren, maar het gevaar is geduid …

‘Selffulfilling prophecy’ is waar de man op rekent. Zijn volste recht natuurlijk. Maar denk eens aan een vergelijkbare situatie, de wijnboer die roept: “Het bier is dood” … Er zou nogal gelachen worden, maar niet in het geval van Mark, ook dat is macht …

Trouwens, dat het bier niet dood is, heb ik deze week ook eens aan den lijve ondervonden …

Ik ben samen met mijn buurman Mark ( niet Zuckerberg ) de gezamenlijke strijd aangegaan met den Duvel (zie ook ‘De verering van den Duvel)’. We hebben deze keer de ceremoniële taken gelaten voor wat ze waard zijn en hebben zonder aanwezigheid van enige grootmeesteres den Duvel zwaar op de proef gesteld. 666, the number of the beast, een lachertje voor de mannen van de Meerskant … 🙂

Het ging met ups en downs, maar we zullen helaas nooit weten of we den Duvel die avond hadden kunnen verslaan. Net voor de laatste ronde kwam mijn vrouwtje tussen met de spreekwoordelijke deegrol, ik ben er haar tot op vandaag nog dankbaar voor … 🙂

Het zijn drukke dagen, de excessen vragen steeds meer en meer hun tol. De inspanningen voor de inzamelactie voor het goede doel (ALS Liga) staan voor de deur. We gaan er eens een lap opgeven, alle registers open …

Het blijft me verbazen hoe sterk een mens wel is … contradictorisch in mijn geval, maar dan ook misschien weer niet …

fijne avond nog,

Alain

Wanneer zullen politici eens gaan begrijpen dat George Orwells 1984 een  waarschuwing was en niet een handleiding?

(Europarlementariër Derek Clark)

22 november 2011: Macht…

Als trouwe lezer van de blog ( we zitten ondertussen op een 7000-tal bezoeken ) weet u dat ik van dit platform ook graag eens dankbaar gebruik maak om een stukje van mijn mening te ventileren over bepaalde zaken uit mijn/uw omgeving.

Herinnert u zich ook nog 15 september 2011 …?

Ik schreef toen een post over het regeerakkoord, althans over de positieve berichtgeving dat er bijna een regeerakkoord was. Mijn schoonbroer, een begenadigd amateur-sporter, heeft daar een zalige uitspraak over: ‘Bijna’ heeft nog nooit de koers gewonnen..!

Toen Elio gisteren als een ‘Spaanse furie’ ( of mag ondertussen ook ‘Waalse furie’) de vergadertafel verliet en oeverloos richting koning werd gebracht ( onder escorte nota bene ), kon ik niet nalaten aan deze gevleugelde uitspraak te denken …

Geënsceneerd, een zoveelste poging om het ultieme moment te onderstrepen …?

Dit alles staat binnenkort te lezen in de geschiedenisboeken, een apart hoofdstuk zal helaas niet volstaan …

Mij blijft de vraag wat die mensen drijft. En eigenlijk is het antwoord simpel: macht …

Het is van alle tijden, het begon bij de stamhoofden, toen werden er adviesraden toegevoegd, de aristocratie vond zijn vorm en evolueerde later naar een monarchie (je weet wel … “Ik wil koning worden”, het bestaat nog steeds… ). Beter dan een ( militaire ) dictatuur, niet…?

Telkens zag je de wil van personen om macht te verwerven en gezag uit te oefenen. Sinds de scheiding der machten ( Montesquieu ) is er een evolutie naar een wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende macht, ondertussen van toepassing in de meeste westerse maatschappijen. Maar ook daar woedt de machtsstrijd niet minder …

‘Brood en spelen’, maar wie betaalt de prijs …?

Het schijnt verslavend te werken, macht …

Het heeft nochtans ook enkele (…) nare kantjes, want vaak gaat het verwerven van macht ook samen met het verliezen van contact met de realiteit. De mate waarin mensen zich zaken gaan permitteren ( zie maar naar DSK) grenst zacht gezegd aan het randje van wat kan …

Maar waarom? Waarom wil iemand macht? Om te beïnvloeden, zijn ideeën door te drukken, er financieel beter van te worden, of, omdat macht ‘erotiseert’ …

Wie zal het zeggen … 🙂

En wat is de rol van de vrouw of, breder, de partner, in dit gegeven? Deze vraag heeft voor mij geen negatieve connotatie, het lijkt me gewoon leuk om daar eens over na te denken.  Misschien een leuk idee voor een volgende post … 🙂

Mijn vrouwtje kreeg deze week nog een leuk bericht van een goede vriend. ” Achter elke sterke man staat een sterke vrouw “, schreef hij. Over die ‘sterke man’ heb ik zo mijn twijfels, maar de ‘sterke vrouw’, klopt absoluut … niets te maken met macht, wel machtig sterk…

Zelf heb ik maar besloten om het gerol met spierballen op het politieke toneel aan de gladiatoren van dienst over te laten, en me te concentreren op iets wat ik zelf kan doen …

Het contrast kan wellicht niet groter zijn, ik heb besloten me gedurende anderhalve maand in te zetten voor het goede doel!

Een aantal onder u hebben het reeds vernomen via sociale media, voor de anderen zou ik willen verwijzen naar de website die ik voor dit doel heb aangemaakt:

De komende dagen verneemt u hierover meer, maar ik zou toch al willen vragen de website in de gaten te houden en alvast uw morele steun te betuigen via reacties op de website, het ‘ leuk vinden’ en ‘delen’ van de Facebook pagina, of een berichtje te laten via Twitter #hartvoorals .

Ik reken op uw steun!

Nog een fijne avond,

Alain

Macht maakt corrupt en absolute macht maakt absoluut corrupt.

(Lord Acton)

10 oktober 2011: Steve Jobs, RIP… En nu…?

Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
wij hebben ongelofelijke haast…

Met dit gevoel, bezongen door Herman van Veen, werd ik deze morgen wakker. Er is zoveel gebeurd de voorbije dagen, waarvan het meest aangrijpende nieuws wellicht het overlijden van Steve Jobs, de (mede) oprichter van Apple, is geweest.

Mijn hoofd zit vol met woorden, halve zinnen en constructies van teksten voor de blog. Ik moet dringend iets neerschrijven, voordat het me weer ontsnapt. Werd ook wakker met energie voor 100.000 man,  ik heb een zalig weekend gehad. Ik heb zin in deze morgen, in deze dag, in deze week… Ik heb zin om te leven, meer dan ooit tevoren.

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan… , dat gevoel bedoel ik dus…

Met de blog hebben we bijna de kaap van de 5000 hits bereikt,  en dat op enkele maanden tijd. had dat nooit gedacht toen ik eraan begon. Maar vandaag, elke dag, doet het deugd te zien dat jullie wat ik schrijf zinvol vinden. Ik kreeg zelfs ook nog de vraag of het oké is dat de link van de blog wordt doorgegeven. Dat is het zeker, het is leuk te zien dat jullie geïnteresseerd zijn in mijn/ons verhaal, en dat het hier en daar zelfs voor inspiratie zorgt. Dank jullie wel, lieve lezers!

Maar goed, Steve Jobs dus…

Er is zoveel geschreven de voorbije dagen. Over het leven van, over zijn befaamde speech in 2005 aan de universiteit van Stanford, over Apple, over successen en mislukkingen, over de man en kalligrafie, over charisma, over zijn rol in de geschiedenis, zelfs over mensenrechten…

Wat is dan de zin of onzin van nog een extra post op de blog vraag je je misschien af…?

Wel, in de eerste plaats als een zoveelste eerbetoon. Want ja, ook ik heb veel respect voor deze iGod, en ja, ook ik ben deze week een beetje iSad…

Maar daarnaast durf ik mij ook te wagen aan een kleine analyse over de manier waarop de man succesvol is geworden, en dan vooral in vergelijk met zijn generatiegenoot Bill Gates van mastodont Microsoft…

Je kan het al zien op de foto’s die de voorbije dagen in de kranten zijn verschenen van een gezamenlijk interview dat ooit werd gegeven. Deze twee mensen zijn anders, ze zien er anders uit, ze kijken anders, ze praten anders, en meest van al, ze werken anders…

Graag gebruik ik voor deze situering termen uit de ‘supply chain’, namelijk ‘push’ ( duwen ) en ‘pull’ ( trekken ). Hoort u het in Keulen donderen, geen paniek, zo dadelijk wordt alles duidelijk 🙂

Deze termen, origineel afkomstig uit de marketing, duiden op een verschillende manier van een product aan de man te brengen. Bij ‘Push’ zal de fabrikant een strategie ontwikkelen om de verkoop te stimuleren, door het product nadrukkelijker op de markt te voorzien ( bijvoorbeeld door eigen winkels te openen, meer ruimte te claimen in grootwarenhuizen, enzovoort ). Bij zijn tegenhanger, ‘Pull’, zal de strategie erop gericht zijn de interesse bij de consument te bewerken en/of op te wekken, zodat de klant zélf naar het product op zoek gaat en, idealiter, het product gewoon móet hebben…

Even voor jezelf, al een idee waar we naartoe gaan?

Juist, Microsoft zit duidelijk aan de ‘Push’ kant. Like it or not, de producten worden je figuurlijk de strot in geramd… Los van de discussie welke nu de beste kantoorsoftware is, je vraagt het je in vele gevallen niet meer af, of het is zelfs zo dat je het gevoel hebt geen keuze te hebben ( of sterker nog, er is geen keuze wegens het gebruik van een specifiek type hardware ). Maar het verkoopt, uiteraard…

Zit Apple dan aan de andere kant? Het antwoord lijkt evident, maar is het dat ook?

Steve Jobs en zijn strategisch team zijn er in geslaagd ( vanaf de iSeries) producten in de markt te zetten die je als gebruiker wil. Er is keuze zat aan alternatieven, maar neen je wil de iPod, iMac, iPhone of iPod. Omdat het er goed uitziet, omdat het sexy is, omdat het je onderscheidt,…?

Maar, Steve Jobs gaf ook aan helemaal niet te luisteren naar de consument. Hij beweerde te weten wat wij nodig hadden, en op basis daarvan ontwikkelde hij zijn producten. Hij is erin geslaagd ons zijn producten te doen willen. Als prestatie kan dat tellen. Want neen, hij was geen technologisch wonder, zijn producten gebruiken vaak reeds bestaande technologie, hij was ook niet innovatief, maar hij wist beter dan wie ook ons brein te bespelen.

Is het dan ‘Push’ of ‘Pull’, ik laat het antwoord open…

In De Morgen werd nog fijntjes meegegeven dat Apple het als bedrijf het niet altijd zo nauw neemt met de mensenrechten. De productie van bijvoorbeeld de iPad gebeurt in het Verre Oosten in mensonwaardige omstandigheden. We nemen er notie van…

Halloooo-oo, keert u nog even terug naar de vorige paragraaf alstublieft. U neemt er notie van…?!? U heeft het goed gelezen, het maagdelijke wit van de iSeries is hier en daar wat besmeurd met bloed…

Ziet u de volgende keer bij een of andere betoging georganiseerd door dierenactivisten de witte oortjes uit de binnenzak verschijnen, denk dan even na… Consequent zijn boven alles, niet?

Ik las ook nog een artikel van de hand van Johan Braeckman, hoogleraar filosofie aan de Universiteit Gent. Het artikel kreeg als titel ‘De opvolger van Steve Jobs is een neurochirurg’ en trok omwille van het laatste woordje mijn aandacht…

De heer Braeckman herinnert via een kort historisch overzicht aan een aantal figuren uit de geschiedenis die een belangrijke rol hebben gespeeld in het ‘vermenigvuldigen en beschikbaar stellen van gegevens/informatie’. Enkele klinkende ( ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar dat ligt natuurlijk aan mezelf, wegens mijn ongebreidelde interesse in geschiedenis 🙂 ) passeerden de revue: Marshall McLuhan, Aristoteles, Gottfried Wilhelm Leibniz, en zo meer.

Eveneens vanuit dezelfde pen, wordt Steve Jobs omschreven als, en ik citeer, “de man is één van de mensen die het mogelijk maakten dat we overal en op elk moment toegang hebben tot een virtueel oneindige hoeveelheid informatie. Dat is zijn betekenis, zijn grote historische rol.”

Tot slot waagt de filosoof zich ook aan een voorspelling van wat de volgende stap zou kunnen zijn. Hij omschrijft de huidige, nog steeds noodzakelijke, apparatuur ( computer en andere ) als een te vermijden tussenstap en alludeert naar een rechtstreekse communicatie naar onze hersenen, oftewel het rechtstreeks intern binnenbrengen van gegevens. Hij sluit af met de zin: “De opvolger van Steve Jobs is een neurochirurg die weet hoe hij chips in mijn brein kan integreren”.

Ik hoop dat deze chirurg vandaag opstaat, want dan zou waarschijnlijk ook een oplossing voor mijn ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) in de maak zijn..

Persoonlijk denk ik dat er eerst nog een andere belangrijke stap noodzakelijk is: orde scheppen in de informatiechaos. Zou dat geen historische verdienste zijn. Zeg nu zelf, zou u het niet appreciëren mocht u bij het opvragen van bepaalde productinformatie rechtstreeks op de juiste plek uitkomen en niet eerst de tientallen zoekertjes te moeten doorstaan…?

Enfin, ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan, maar de vraag is natuurlijk weer of u daar zit op te wachten 🙂

Uiteindelijk wil ik ook mijn traditie trouw blijven en al dan niet rakelings de ALS en bijhorende beslommeringen aanraken. Ik zou het willen doen via een extract uit de befaamde speech van Steve Jobs aan de universiteit van Stanford ( het had net zo goed in de basisschool van Tervuren kunnen zijn 🙂 ).

In 2005 wist Jobs al dat hij ziek was. Hij besefte ook dat de gezondheid niet te koop is, en dat de strijd ook wel eens verloren zou kunnen worden…

“Niemand wil sterven,” zegt Jobs, “zelfs mensen die naar de hemel willen zijn niet bereid te sterven om daar te komen. En toch is de dood een bestemming die we allen delen. Niemand is er ooit aan ontsnapt. En zo hoort het. Want de dood is waarschijnlijk de beste uitvinding in het leven. Hij is de bewaker van de verandering. Hij ruimt het oude uit de weg om plaats te maken voor het nieuwe.

“Nu zijn jullie het nieuwe, maar je zult stilaan het oude worden en uit de weg geruimd worden. Sorry dat ik zo dramatisch ben, maar het is erg waar. Je tijd is beperkt, dus verkwist hem niet door het leven van iemand anders te leiden. Laat je niet gevangennemen door een dogma – leven met het resultaat van andermans denken. Laat het rumoer van andere meningen je innerlijke stem niet overstemmen. En het belangrijkste: heb de moed je hart en intuïtie te volgen. Die twee weten nu al wat je ooit echt zal worden. De rest is bijzaak.”

Een fijne dag,

Alain

ALS: Beroemde personen

Na het stellen van de diagnose heb ik geruime tijd geworsteld met de ‘waarom ik’ vraag, waarom moet mij dat nu overkomen…?

Ik denk dat eenieder die met een ziekte (van welke aard ook) geconfronteerd wordt zich die vraag wel stelt.

Er waren zelfs momenten dat ik dacht gestraft te worden, of had ik misschien het verkeerde serienummer meegekregen, kwam ik uit een slecht lot, probeerde men mij iets te vertellen…? Je hebt er geen idee van hoe hard je jezelf pijnigt in het zoeken naar een uitleg…

Wat ik ondertussen weet, is dat het stellen van die vraag en het zoeken naar antwoorden jezelf geen bal vooruithelpt 🙂

Je kan de tijd die je eraan spendeert catalogeren in de rubriek ‘zinloze negatieve energie’, tijd die je spendeert ten koste van ‘Quality time’, …

‘Amyotrofe Lateraal Sclerose’ ( als je dit soort woorden kan leggen bij Scrabble, staat de concurrentie machteloos ) is tot op vandaag een minder gekende aandoening. Nochtans zijn er enkele beroemde personen die deze aandoening hebben, of er zijn aan overleden. Hierna een overzicht:

Lou Gehrig– Henry Louis  “Lou” Gehrig (June 19, 1903 – June 2, 1941), born Ludwig Heinrich Gehrig, was an  American baseball player in the 1920s and 1930s, who set several Major League  records and was popularly called the “The Iron Horse” for his durability. His  record for most career grand slam home runs (23) still stands today. At the  midpoint of the 1938 season, Gehrig’s performance began to diminish. As Lou  Gehrig’s debilitation became steadily worse, Eleanor called the famed Mayo  Clinic in Rochester, Minnesota. After six days of extensive testing at Mayo  Clinic, the diagnosis of amyotrophic lateral sclerosis (ALS) was confirmed on  June 19, Gehrig’s 36th birthday. The prognosis was grim: rapidly increasing  paralysis, difficulty in swallowing and speaking, and a life expectancy of fewer  than three years, although there would be no impairment of mental functions.  Gehrig probably was told that the cause of ALS was unknown but it was painless,  non-contagious and cruel – the nervous system is destroyed but the mind remains  intact.

Stephen  Hawking– Professor Stephen Hawking is a well-known example of a person  with MND, and has lived for more than 40 years with the disease. Stephen  Hawking: The internationally renowned Physicist, has defied time and doctor’s  pronouncements that he would not live 2-years beyond his 21 years of age when he  was diagnosed with amyotrophic lateral sclerosis (ALS); also known as Lou  Gehrig’s disease. The symptoms of Lou Gehrig’s Disease are very similar to those  of CP, Hawking cannot walk, talk, breathe easy, swallow and has difficulty in  holding up his head. Hawking, 51, was told 30 years ago, when he was a  not-very-remarkable college student.

Mao Zedong– (1893-1976)  Chinese military and political leader, who led the Communist Party of China  (CPC) to victory against the Kuomintang (KMT) in the Chinese Civil War, and was  the leader of the People’s Republic of China (PRC) from its establishment in  1949 until his death in 1976. Regarded as one of the most important figures in  modern world history, Mao is still a controversial figure today, over thirty  years after his death. He died of amyotrophic lateral sclerosis, commonly known  in the U.S as Lou Gehrig’s Disease and elsewhere as Motor Neurone Disease. Mao  had been in poor health for several years and had declined visibly for some  months prior to his death.

Lead Belly– Huddie  William Ledbetter, (January, 1888 – December 6, 1949) was an American folk and  blues musician, notable for his clear and forceful singing, his virtuosity on  the twelve string guitar, and the rich songbook of folk standards he introduced.  Although he most commonly played the twelve string, he could also play the  piano, mandolin, harmonica, violin, concertina, and accordion. In some of his  recordings, such as in one of his versions of the folk ballad “John Hardy”, he  performs on the accordion instead of the guitar. In 1949 he began his first  European tour with a trip to France, but fell ill before its completion, and was  diagnosed with amyotrophic lateral sclerosis, or Lou Gehrig’s disease. Lead  Belly died later that year in New York City.

Charles Mingus– (April  22, 1922 – January 5, 1979) was an American jazz bassist, composer, bandleader,  and occasional pianist. He was also known for his activism against racial  injustice. Mingus was prone to depression. He tended to have brief periods of  extreme creative activity, intermixed with fairly long periods of greatly  decreased output. By the mid-1970s, Mingus was suffering from amyotrophic  lateral sclerosis (popularly known as Lou Gehrig’s disease), a wastage of the  musculature. His once formidable bass technique suffered, until he could no  longer play the instrument. He continued composing, however, and supervised a  number of recordings before his death. Mingus died aged 56 in Cuernavaca,  Mexico, where he had traveled for treatment and convalescence. His ashes were  scattered in the Ganges River.

Lane Smith– (born April  29, 1936 – June 13, 2005) was an American actor best known for his role as Perry  White in the American television series Lois & Clark: The New Adventures of  Superman. He also played Richard Nixon in The Final Days, for which he received  a Golden Globe award nomination for best actor in a mini-series or motion  picture made for television in 1990. Smith was diagnosed with Lou Gehrig’s  Disease in April 2005 and died of the disease at his home in Northridge,  California on June 13, 2005. He was 69 years old.

David Niven– James  David Graham Niven (March 1, 1910 – July 29, 1983) was an Academy Award-winning  English actor. He resumed his career after war II, with films such as A Matter  of Life and Death (1946), Around the World in Eighty Days (1956) (as Phileas  Fogg), The Guns Of Navarone (1961), and The Pink Panther (1963). The same year  as he hosted the show with Jack Lemmon and Bob Hope, Niven won the Academy Award  for Best Actor for his performance in Separate Tables (1958). Niven had a long  and complex relationship with Samuel Goldwyn. Niven died in Switzerland on July  29, 1983 of motor neurone disease (Lou Gehrig’s Disease) at age 73.

Jason Becker – (born  July 22, 1969) is an American neo-classical metal guitarist and composer. At the  age of 16 he became part of the Mike Varney-produced duo Cacophony with his  friend Marty Friedman. They released Speed Metal Symphony in 1987 and Go Off! in  1988. At the age of 20, he joined David Lee Roth’s band. While recording the  album A Little Ain’t Enough and preparing for the respective tour, he began to  feel what he called a “lazy limp” on his left leg. He was soon diagnosed with  Amyotrophic Lateral Sclerosis (Lou Gehrig’s Disease) and given three years to  live. He could barely finish the recording, using low-gauge (thin) guitar  strings and other techniques to make it easier to play with his weakening hands.  He eventually lost the ability to speak and now communicates with his eyes via a  system developed by his father. Although his ALS gradually robbed him of his  ability to play guitar, to walk, and eventually even to speak, he still remains  mentally sharp and, with the aid of a computer, continues composing.

Chris Pendergast –  Pendergast was diagnosed with amyotrophic lateral sclerosis, also known as Lou  Gehrig’s Disease, when he was 44 years old. Pendergast rode in his electric  wheelchair from Yankee Stadium, where Gehrig played, to Washington, D.C. The  350-mile journey took 15 days to complete. Pendergast’s symbolic journey, which  he called a “Ride for Life,” launched his advocacy campaign for increased  research funding and Medicare laws for people living with ALS. Now in its ninth  year, the annual Ride For Life has become a major ALS event, raising nearly $2  million so far. According to Ride For Life , more than 30,000 Americans have  ALS, which is incurable and causes increasing paralysis, resulting in death from  respiratory failure.

Read more: http://www.disabled-world.com/artman/publish/famous-als.shtml#ixzz1UbydmqzF