4 juli 2012: Gedachten hebben krachten…

Dit weekend heb ik een dubbel triootje met mijn vrouw en ‘den Duvel’ achter de rug aan ‘de Meerskant’ in het gezellige Laarne. Vrijdag was het bierquiz ( we zijn trouwens geëindigd op een verdienstelijke 12e plaats op 38 ploegen ) en zaterdag was het alweer feest met een heuse hespenbarbecue.

Ik wil een speciaal dankwoord richten tot de buren uit de wijk. Ze hebben er met zijn allen weer voor gezorgd dat wij erbij konden zijn. Er was een speciale parking en ingang voorzien voor onze bestelwagen aan de achterkant van de tent, alsook een verharde inrit. Chapeau!

En, maar dat weten ze hier ook al, eens ik ergens binnen raak, krijg je mij nog moeilijk buiten … 🙂

Twee zware dagen dus, maar met een enorm voldaan gevoel beëindigd.

Ik heb op mijn blog trouwens al zoveel reclame gemaakt voor onze wijk in onze gemeente dat er zowaar socio-economische gevolgen dreigen. De prijzen van bouwgrond en huizen schieten de hoogte in. De aanvoer van voedsel en drank kan de vraag niet volgen. Overlast dreigt alom, de fabrieken staan op springen en de consumptieprijzen swingen de pan uit …! Met de verkiezingen in zicht wacht het beleid zowaar een zware dobber…

Nog vermeldenswaardig is dat mijn twee kabouters allebei een A-attest hebben kunnen bemachtigen. Ik weet dat een aantal van jullie dezelfde vreugde mogen delen. Hopelijk is het weer van de partij en kunnen ze met zijn allen genieten van een prachtige zomer.

Er hoort ook een leuke anekdote bij het afhalen van het rapport van mijn zoontje. Zoals je weet, zit ik in een elektronische rolstoel, en dat is een serieuze attractie bij het oprijden van de speelplaats. Niets eerlijker dan een kind, niet …?

Het bedienen van de rolstoel gebeurt door een combinatie van de kinbesturing en een contactpunt dat zich bevindt ter hoogte van mijn rechter slaap. Toen we stonden aan te schuiven bij de juf, kwam er een blond kereltje onze richting uit. Hij stond verbaasd te kijken naar de rolstoel en vroeg doodeerlijk of ik de rolstoel kon bewegen ‘met mijn gedachten’ … Is dat niet mooi …?

Bij het verlaten van de speelplaats werden we geblokkeerd door enkele argeloos achtergelaten fietsen. Toen een vrouw ter hulp snelde, riep mijn zoontje haar terloops toe: “Mevrouw, dit is mijn papa, hij is verlamd …”! Altijd even wennen toch, maar zoals hiervoor reeds gemeld, niets eerlijker dan een kind … De vrouw reageerde spontaan: “Het belangrijkste is dat hij erbij is …”. Touché … Hoewel fantastisch lief bedoeld, kon ik enkele tranen niet bedwingen.

Robbe vroeg waarom ik weende. Ik heb dan maar gezegd dat het tranen van blijdschap waren, omwille van zijn goed rapportje … 🙂

‘Gedachten hebben krachten’. U weet dat misschien niet, maar dit is de titel van een prachtig gedichtenbundeltje van de hand van ‘Hendrikje Imca Bijl’, u wellicht beter bekend onder haar artiestennaam ‘Imca Marina’. Je zou het misschien uit deze hoek niet direct te verwachten, maar de gedichten in dit boekje zijn echte pareltjes. Een manier om liefdevol te formuleren, maar ook een manier om met zaken om te gaan … de gedachten, ze hebben krachten …

Dat gedachten krachten hebben, werd deze week ook bevestigd door een theorie die ik aan het lezen was. Ik ga u de naam van de theorie niet onthullen, aangezien er toch ook wel wat zaken instaan waar ik me niet achter schaar. Maar bij een ding ben ik blijven steken. Het kwam erop neer dat, om jezelf te overtreffen, je eigenlijk veel meer moet plannen dan wat je normaal binnen het voorziene tijdsbestek rond krijgt. Ik heb het gelezen op de blog van een ALS patiënt die ervan overtuigd was dat hij de ziekte zal overwinnen. Prachtig vind ik dat, en eerlijkheidshalve, ook herkenbaar …

Wie de blog volgt, weet dat ook ik continu nieuwe projecten nodig heb. Dingen om mijn schouders onder te zetten, maar vooral dingen die me afleiden van de pijnlijke realiteit …

De ALS wint beetje bij beetje terrein …

Maar ik geef me niet gewonnen!

NOOIT !!!!

Fijne dag nog,

Alain

De gedachte manifesteert zich in het woord,

het woord manifesteert zich in de daad,

de daad ontwikkelt zich tot een gewoonte,

en de gewoonte verhardt zich tot een karakter.

Sla dus acht op de gedachte en waar ze u brengt,

en laat haar voortkomen uit liefde ontstaan uit begaanheid met alle wezens.

Zoals de schaduw het lichaam volgt,

zo worden wij wat we denken.

(BOEDDHA)

6 maart 2012: De dag dat den aardkloot bleef stille staan…

12.666 hits op de blog tot nu toe … 666, ‘the number of the beast’ … toen ik dat zag, moest ik zo snel mogelijk beginnen schrijven, dit getal mag niet blijven staan … ik reken op jullie om daar zo snel mogelijk verandering in te brengen 🙂

De voorbije weken konden weer tellen. We hebben alleen maar super gelukkige mensen gezien. Jonge mensen die gaan bouwen, mensen met pasgeboren kinderen, mensen die op reis gaan, mensen die een motor hebben gekocht, mensen die prille liefde delen, mensen die dansen … en noem maar op…

Dat is vooral goed natuurlijk. Het zou erg zijn mocht ik dat niet vinden. De blog zit ook vol van motivatie om er iets moois van te maken, als je dan ziet dat het mensen ook lukt, kan je alleen maar blij zijn, niet?

En dat zijn we ook, blij om dat te zien. En toch, er is menig traantje gevloeid bij ons de voorbije weken. Wij hebben nog steeds het gevoel van D-day, de dag van het verdict van de ALS, de dag dat de wereld (aka ‘aardkloot’) bleef stille staan. Je hebt ‘ervoor’ en ‘erna’, maar helaas niet ‘yin en yang’, wel tegenstelbaar maar helaas niet complementair …

De traantjes komen er door de confrontatie, het besef dat zoveel dingen niet meer kunnen … En ja, de zogenaamde ‘wijsheden’ op de blog proberen wij natuurlijk ook in het echt in de praktijk om te zetten. En meestal lukt dat aardig, maar meestal is niet altijd …

Nu jullie dit gelezen hebben, schuilt er een gigantisch gevaar vanaf nu… Het gevaar dat jullie vanaf nu niet meer gelukkig durven zijn in onze omgeving … Dat zou het ergste zijn dat ons kan overkomen! En ook het laatste dat we willen! Als jullie dit schrijven op die manier interpreteren, dan hebben jullie de boodschap gemist …

Als iedereen in onze omgeving morgen stopt met springen, dansen, lopen, vallen en weer opstaan, dan riskeren wij nog besmet te raken. Een landelijke depressie met Laarne als epicentrum zou het land naar de rand van de afgrond leiden, en eens niet om financiële of politieke redenen … en dat willen wij natuurlijk niet op ons geweten hebben 🙂

Lachen en humor blijft voor ons de beste medicatie. In dat verband nog een leuke anekdote. Mijn buurman heeft deze week de motor van mijn pa gekocht, mijn pa heeft zich op zijn beurt ietwat verlicht van machine. Blijft een prestatie dat de man op 75-jarige leeftijd nog steeds de motor opstapt. En ook ma durft nog achterop… 🙂

Maar goed, mijn buurman dus. Hij heeft met de motor een schitterende occasie gekocht! Vanaf nu ervaring opdoen, leuke uitstapjes plannen en nu en dan eens rond de kerktoren rijden. Ik vrees dat het vooral het laatste zal worden… 🙂 Bij de overdracht gisteren konden alle functionaliteiten worden getoond, tot de laatste, het stuurslot … vastzetten was geen probleem, maar daar bleef het bij … Het stuur staat vast links in de aanslag en voorlopig komt het nog niet direct los. Ideaal toch om rond de kerktoren te rijden, het kan zelfs handenvrij … 🙂

Mij staat de komende weken nog een moeilijke dobber te wachten. Donderdag begin ik te testen met de kinbesturing op mijn ‘machine’ … Dit zal vooral psychisch weer een ander teweegbrengen. Maar we zijn er klaar voor, of toch bijna …

Ik kijk vol interesse naar hoe jullie leven als een sneltrein voorbijraast, wijzelf leven tegenwoordig eerder van dag tot dag, zonder te weten wat de toekomst brengt. In dat verband verschilt dat niet zoveel van bij jullie, toch …? 🙂

Om eens met een Vlaams gezegde af te sluiten:

“We zullen wel zien”, zei den blinde,
en hij zag geen steke ver …

fijne dag nog,

Alain

22 december 2011: Drang versus dwang…

De inspiratie voor deze blog werd me ingegeven door een goudwinde ((Leuciscus idus) … De goudwinde is een van de meest beweeglijke vissen in onze siervijver, schijnbaar immer rusteloos en met een natuurlijke drang om de stroming in onze vijver te bedwingen. Altijd op jacht naar insecten, altijd bezig. Voor diegenen onder u met een vijver, absoluut een aanrader, maar dit uiteraard volledig terzijde 🙂

Toen ik deze week met een ietwat oeverloze blik in mijn vijver zat te staren, trok deze kleine rakker mijn aandacht. Onwillekeurig bracht het ranke visje mijn gedachten naar een moment, ongeveer 30 jaar geleden, op vakantie in Luxemburg. Mijn ouders namen ons altijd mee kamperen, schitterend vond ik dat, dicht bij de natuur, dicht bij de mensen. In Luxemburg kampeerden we aan een rivier met stromend water.

Waar iedereen het fantastisch vond om met rubberbootjes mee te deinen met de stroom, vond ik het veel spannender om te kijken hoe ver ik zou raken als ik de andere kant op probeerde te varen. Ik zeurde mijn ouders de oren van het hoofd voor een opblaasbare rubberen kano. Ik was daar goed in, in het krijgen van mijn goesting, en dientengevolge kwam er natuurlijk ook de kano 🙂

Vanaf dat moment was ik alleen nog maar weten hoe ver ik zou kunnen varen, stroomopwaarts welteverstaan. Die nieuwsgierigheid is altijd gebleven. Later wilde ik weten hoe hoog ik de berg opkon, hoe ver ik kon wandelen, hoe ver de motor ons brengen kon, altijd ‘stroomopwaarts’ dus …

Tijdens mijn loopbaan was het weer van dat, ik wou weten tot wat ik in staat was, hoe ver ik het kon brengen, tot wat ik samen met mijn collega’s in staat was, hoeveel er uit te software te halen was die we implementeerden…

Mijn grootste uitdaging lag er altijd in om te zien tot wat ‘het eens anders proberen’ leiden kon. Het was een … drang

Ik gebruik bewust ‘stroomopwaarts’, dit terwijl ‘tegen de stroom in’ voor onze goudwinde net hetzelfde wil zeggen. Maar bij ons is er soms een verschil in connotatie, ‘tegen de stroom in’ heeft iets rebels, heeft wat ‘verzet’ in de ondertoon …

Ik vind dat wel leuk kijken naar en nadenken over woorden … 🙂

De drang is er nog steeds, hoewel de ALS een serieuze hypotheek heeft gelegd op mijn mogelijkheden tot ‘uitvoeren’ en ‘doen’. Ik zal eerlijk zijn, ik word er geregeld gek van. Heb nog zoveel zin om dingen te doen, mijn hersenen blijven zaken creëren, blijven plannen maken, maar mijn bewegingsruimte wordt steeds nauwer en nauwer … Maar goed, dit platform dient voor positieve energie, niet voor het verraderlijke broertje …

Maar hoe lang ga je door, hoe lang blijf je plannen maken … Wanneer verandert ‘drang’ in ‘dwang‘ …?

Ik las deze morgen in ‘De Morgen’ 🙂 een artikel over een zekere Borst ( aan de mannelijke lezers: even bij de les blijven, de man noemt gewoon zo, en ja het is een Nederlander )…

Toevallig toen ik aan het nadenken was over drang en dwang formuleerde hij het als volgt: “ je gaat door als het je energie geeft, je stopt als het je energie kost ...”. Dankjewel beste Borst ( het blijft raar klinken 🙂 ) maar het sluit perfect aan bij wat ik vandaag wilde vertellen …

Maak jullie maar geen zorgen, ik denk vandaag het evenwicht redelijk te vinden. Ik vind het nog altijd leuk om iets te schrijven op de blog, en ik vind het ook leuk dat jullie niet zenuwachtig worden als er gedurende een week eens niets verschijnt. Op die manier blijft bij mij de drang aanwezig…

Met de actie ‘Een hart voor ALS’ ben ik er nog niet volledig uit. Ik zie rondom mij mensen die de actie enorm steunen, mensen die er net als ons gaan mee slapen en mee opstaan. Daarnaast zie ik mensen die niet bewegen, dit terwijl bij u ‘bewegen’ de meest evidente zaak is, maar helaas niet voor iedereen …

Ik hoop op de 80-20 regel … maar dan als volgt geïnterpreteerd: wij hebben samen met een team van enthousiastelingen reeds voor 80 % van onze energie gepresteerd, met 20 % resultaat.

Voor u nog 80 % te gaan, voor ons nog 20 % … 🙂

Voilà, ik ga het hier bij laten. Hopelijk creëert mijn verhaal van vandaag bij u terug een moment van nadenken… Drang en dwang, u heeft het voor een groot deel zelf in de hand.

En ‘by the way’ ik heb het op dat vlak in het verleden ook niet altijd even goed gedaan hoor … kostprijs onbekend, of misschien toch …

Een leuke  dag nog en alvast fijne kerstdagen gewenst! Tot binnenkort, bij een volgende post, met wellicht een korte reflectie over het voorbije jaar…

Liefs,

Alain

Alleen door tegen de stroom in te zwemmen, kan men de bron bereiken.
(Chinees gezegde)

12 december 2011: De film van mijn leven …

Je gaat het niet geloven, maar ‘den Duvel’ heeft mij al anderhalve week niet meer kunnen verleiden … Onze favoriete brouwer belde deze morgen of ik ziek was! Nee hoor, ik ben niet meer of minder ziek dan anders … 🙂 Ik moet me juist wat extra soigneren, heb de extra energie hard nodig…

Ik hou wel van wat drukte. Het houdt me tegen van te veel na te denken, te veel stil te staan bij ‘de situatie’, te veel te piekeren, te veel verdriet te hebben bij de vaststelling dat de ALS bijna ongemerkt meer en meer terrein wint …

En laat dit nu juist zowat de meest intensieve periode zijn sinds ik niet meer aan het werk ben, alle beschikbare tijd gaat op naar de campagne en alles wat erbij hoort. En dat is best wat … : de website onderhouden, sociale media maximaal proberen te benutten, ideeën verzamelen, hier en daar een ‘acte de présence’ bij sponsors en sympathisanten, en meer van dat soort gein…

Voor mijn vrouwtje is het niet veel beter. Voor zowat alles wat ik wil doen, heb ik haar nodig, en daarnaast heeft ze nog een talent op vlak van marketing en lay-out, wat door mij in alle dankbaarheid aanvaard wordt 🙂 Wie dacht dat ze, sinds het moment dat ze het werken heeft stopgezet, vrolijk van wat vrije tijd kon genieten heeft buiten de waard gerekend, en de waard van dienst … wel dat ben ik …  Enfin, in elk geval nog tot midden januari, dan eindigt de actie en wellicht ook mijn monarchie … 🙂

Wie erbij was zaterdag zal het met veel plezier bevestigen: onze allereerste kerstmarkt (te Destelbergen ) was een wervelend succes. De kraampjes bleken publiekstrekkers te zijn en het zorgde voor een gul volkje dat via consumptie allerhande, en aankoop van menig schilderijtje en/of bloemstukje, een aardige bijdrage leverde voor het goede doel.

Ik had het zelf op voorhand niet gedacht, maar ik heb het de ganse avond volgehouden. Er was voor mij een leuk plekje uit de wind voorzien, dicht bij de ‘champignon’ (aka ‘ terrasverwarmer’ ). Ik wil trouwens ook van de gelegenheid gebruikmaken om een groot woord van dank uit te spreken voor onze buren, familie en de vrienden van de whiskyclub voor de enorme inzet bij de voorbereidingen, het opzetten en afbreken van de standjes, het maken van schilderijen en bloemstukken, …, en vooral de enthousiaste aanwezigheid en bijdrage tot de warme gezelligheid. Ook speciaal aan mijn pa die wel een heel bijzondere manier van sponsoring had gevonden. Hij rekende voor zichzelf uit dat de mooiste en makkelijkste (?) bijdrage voor het goede doel, het drinken van zoveel mogelijk whisky’tjes was. Wel pa, je had het niet moeten doen, maar de bijdrage is in dankbaarheid ontvangen. Misschien moet je volgende week op de kerstmarkt voor het record ‘chocoladetruffels eten’ gaan … 🙂

Bij het einde van de avond, omstreeks 23:00u, was mijn vatje leeg … Het emo-buffertje, weet je nog …?

Het was alsof de film van mijn leven die avond werd afgespeeld, of althans een groot deel ervan. Ik had er natuurlijk wel rekening mee gehouden, kan ook niet anders als je in mijn situatie aanwezig bent op een kerstmarkt in het dorp waar je zowat je hele leven hebt in doorgebracht. Uiteraard niet te verwonderen dat je er enkele bekenden tegen het lijf zou lopen. Ik had er natuurlijk ook alles aan gedaan om onze aanwezigheid ten voordele van de ALS Liga maximaal in de verf te zetten en, driewerf hoera, de tactiek bleek aan te slaan …

Ik heb een mooie jeugd gehad, en een boeiend en intensief leven. Van kleuterschool, lager onderwijs, voetbalclub, middelbaar, eerste liefje(s), uitgaansleven, vroegere en huidige buren, vrienden van mijn ouders, familie, sympathisanten, mijn kinderen tot whiskyclub, uit elke periode was er minimum één vertegenwoordig(st)er. In enkele uren tijd werd ik overspoeld door herinneringen, mooie herinneringen, herinneringen die mij soms tot tranen toe bewogen, mooi, echt waar, maar niet altijd evident …

Tijd nu voor enkele dagen kalmpjes aan, beetje ‘quality time’ met het gezin, het buffertje weer opladen, want vrijdag is het weer zover. Dan geven we present op de kerstmarkt te Laarne. Jullie moeten mij niet sparen, kom massaal naar deze kerstmarkt ( we staan in de grote tent ), bij leven en welzijn zijn mijn vrouwtje en ik er weer bij …

Hopelijk tot dan,

uw correspondent uit Oost-Vlaanderen 🙂

Herinneringen zijn de wijnkelders van de geest.
(Timmermans)

26 november 2011: Mark Zuckerberg…

Mark Elliot Zuckerberg, geboren in 1984 in White Plains (New York), computerprogrammeur, (mede) oprichter en huidig CEO van de in 2004 opgerichte sociale-netwerksite Facebook (op papier goed voor meer dan 15 miljard dollar )…

U kent die toch ook …?

Ik ben geabonneerd op zijn updates op Facebook, ik zou er alles moeten over weten, niet dus … Speciaal vind ik dat, net die man die ons Facebook brengt, blijkt in de praktijk niet zo’n open figuur … Maar, niet getreurd, ik vind dat wel goed staan op mijn profiel. Het is eens iets anders dan het volgen van Phaedra Hoste, met alle respect voor deze Vlaamse schone …

In het meergodendom van ’s werelds softwarebranche is Mark natuurlijk een topper. Misschien wat bleek naast wijlen Steve Jobs ( zie ook ‘Steve Jobs RIP… wat nu? ) en Microsoft speerpunt Bill Gates, maar desalniettemin goed voor plaats 52 op de lijst van de rijkste mensen ter wereld, volgens Forbes.

De ( gespeelde ) onschuld nochtans, bepleiter van wereldwijde connectiviteit, zonder onderscheid in klasse of ras, als je maar in de buurt kan komen van een computer welteverstaan …

En toch zijn er mij de voorbije maanden enkele uitspraken opgevallen die de geslepenheid van deze man perfect illustreren. Laat u niet misleiden door het ietwat kinderlijke gezicht die blijkbaar spelenderwijs ons leven mede bepaalt, er komt natuurlijk niet zomaar $ 13,4 miljard op je persoonlijke rekening te staan …

Zo zei Mark dat kinderen/jongeren het niet zo nauw nemen met hun privacy. Is Facebook niet ontwikkeld als het ultieme lokmiddel tot het delen van je diepste zelf …? Zouden jongeren, en bij uitbreiding volwassenen, zich ook maar enigszins voldoende bewust zijn van het grote gevaar dat hierin schuilt …?

Ik hoorde mijn grootmoeder ooit vertellen dat de achterdeur nooit op slot ging, waarom ook …? Vandaag checken we in op ‘places’ via Facebook, we geven aan dat we op restaurant zitten en voor de duidelijkheid ook nog eens dat we pas aan het aperitief begonnen zijn. We menen ons enkel te richten tot onze vrienden, maar de eerste commentaar op deze status, brengt het verhaal ineens veel verder, naar vrienden van vrienden, rekent u even mee …?

Toen ik vroeger de deur uitging, liet ik het licht branden, om de idee te wekken dat we thuis waren, vandaag gaat het er anders aan toe. Veiliger? Mijn gedacht …

Nog een stoute uitspraak van onze goede vriend betreft het medium ‘e-mail’ … “De e-mail is dood”, orakelt hij … Natuurlijk zou hem dat goed uitkomen, maar wat betekent dat voor ons? Je kan vandaag zonder enige verbondenheid of publieke tentoonstelling van je privé, perfect communiceren met een derde. Stel je voor dat je dat alles doet over Facebook. Je kan hier uren over discuteren, maar het gevaar is geduid …

‘Selffulfilling prophecy’ is waar de man op rekent. Zijn volste recht natuurlijk. Maar denk eens aan een vergelijkbare situatie, de wijnboer die roept: “Het bier is dood” … Er zou nogal gelachen worden, maar niet in het geval van Mark, ook dat is macht …

Trouwens, dat het bier niet dood is, heb ik deze week ook eens aan den lijve ondervonden …

Ik ben samen met mijn buurman Mark ( niet Zuckerberg ) de gezamenlijke strijd aangegaan met den Duvel (zie ook ‘De verering van den Duvel)’. We hebben deze keer de ceremoniële taken gelaten voor wat ze waard zijn en hebben zonder aanwezigheid van enige grootmeesteres den Duvel zwaar op de proef gesteld. 666, the number of the beast, een lachertje voor de mannen van de Meerskant … 🙂

Het ging met ups en downs, maar we zullen helaas nooit weten of we den Duvel die avond hadden kunnen verslaan. Net voor de laatste ronde kwam mijn vrouwtje tussen met de spreekwoordelijke deegrol, ik ben er haar tot op vandaag nog dankbaar voor … 🙂

Het zijn drukke dagen, de excessen vragen steeds meer en meer hun tol. De inspanningen voor de inzamelactie voor het goede doel (ALS Liga) staan voor de deur. We gaan er eens een lap opgeven, alle registers open …

Het blijft me verbazen hoe sterk een mens wel is … contradictorisch in mijn geval, maar dan ook misschien weer niet …

fijne avond nog,

Alain

Wanneer zullen politici eens gaan begrijpen dat George Orwells 1984 een  waarschuwing was en niet een handleiding?

(Europarlementariër Derek Clark)

12 oktober 2011: Westvleteren…

Man, man, ik weet niet wat het is, maar ook deze morgen lag ik ook alweer vroeg wakker, om 4:00 uur ’s morgens alstublieft…

En niet zomaar wakker, neen, mijn hersenen werken dan op volle toeren. Ze maken plannen, produceren energie, en dat terwijl ze eigenlijk beter mijn zenuwen en mijn spieren zouden soigneren… Ik probeer er soms mee te praten met die hersencellen, en vraag hen dan om hun zieke broertjes op te sporen en hen te helpen zodat alles weer werkt zoals ervoor. Heb de indruk dat ze niet zo erg geïnteresseerd zijn in mijn vraag, maar ik ben niet van het type dat zomaar loslaat. Dus lieve hersencellen, jullie zijn gewaarschuwd…!

Wat nu precies het verschil is met enkele weken geleden weet ik niet. Ik hou van de zomer en de winter staat voor de deur, dus dat kan het niet zijn. Ik hou van op reis gaan, maar ook daar zijn er op dit moment geen echte plannen, dus weer niets. Het zal toch verdorie die Westvleteren niet zijn zeker, toch geen trappist…

Inderdaad, dit weekend heb ik Westvleteren gedronken. We zijn met de buurt ( de ondertussen beruchte ‘Bende van de Meerskant’ ) Westvleteren gaan bezoeken. Eerst een bezoek aan het oldtimer museum te Reninge ( absoluut de moeite waard trouwens ), waar we ook ons middagmaal hebben genuttigd, een stevige boterham met een ‘schelle van de zeuge’… En daarna richting Westvleteren alwaar we met de volle goesting in verbruikszaal ‘ In De Vrede’ zijn binnengestapt, of in mijn geval gereden 🙂

We hebben aldaar twee trappisten genoten, het zal dat toch niet zijn zeker… Zou ik ‘den Duvel’ moeten afzweren en vervangen door de Westvleteren, een pater-trappisten bier in godsnaam

We hadden ook graag de abdij, annex brouwerij, bezocht, maar zoals u wellicht weet kan je de Sint-Sixtusabdij niet zomaar bezoeken. Nochtans heeft mijn buurvrouw Diane daarvoor heel hard haar best gedaan. Ze heeft zelfs een brief naar vader abt geschreven, met de hand dan nog wel. In de brief vertelde ze over onze komst ( wellicht ook deels ter waarschuwing ) en ook een klein beetje over mijn aandoening, kwestie van alle middelen in te zetten om een rendez-vous met vader abt te proberen versieren…

Maar de brave man blijft trouw aan zijn principes, maar stuurde wel, en dat siert hem zeker, een brief terug naar Diane waarin hij onder andere beloofde ook eens mijn blog te lezen. Alweer een zieltje gewonnen, door mij althans… 🙂

Geachte vader abt van de abdij met het wonderbaarlijke bier, ook wel de Vlaamse Bourgogne genoemd, mocht u eens op mijn blog komen piepen, geef dan alstublieft een signaal. Neen, het hoeft geen donderslag bij heldere hemel te zijn, ik ben al tevreden met een korte reactie op de blog. Bij voorbaat dank!

Ik weet dat de man het hart op de juiste plaats heeft. Het was namelijk niet de eerste keer dat Diane een brief tot hem richtte, en de vorige keer wel degelijk met succes. Beste vader abt, bij deze mijn absoluut respect.

Na het nuttigen van de godendrank zijn we nog even Frankrijk binnen gedoken voor een kort bezoek aan de ‘Mont des Cats’. Helaas was het lokale etablissement niet voorzien op mijn komst, het is te zeggen, niet voorzien op mijn komst in een rolstoel. Jammer, we hadden er nog graag eentje gedronken bij het prachtige uitzicht.

Onze weg verliep verder over Watou, het Bier- en Kunstdorp, en u kan zowel raden naar welke van de twee onze voorkeur is uitgegaan. ‘Rijmen en dichten zonder ons gat op te lichten’ dat kunnen we hier als de beste, maar het aanbod aan de lokale abdij- en trappistenbieren daar moeten wij op de Meerskant momenteel nog de duimen voor leggen…

Om de hongerigen te spijzen hebben we afgerond op enkele honderden meters van onze deur. Ik ga de naam van de bistro niet verklappen, want als jullie horen dat het er zo goed is, gaan jullie daar wellicht met zijn allen ook eens naar toe, en dan hebben wij geen plaats meer… 🙂

Allee, het mag eens een korte post zijn ook, niet?

Trappist

Cupido is een rare kwast,
Hij schiet alleen wanneer ’t hem past.
Zijn pijlen zijn niet eens gericht.
Geef toe, dikwijls is het geen zicht.

Onlangs beging hij nog een flater,
En schoot een pijl af naar een pater.
De pijl zat midden in de roos,
En onze pater werd heel boos.

” Kunt ge niet kijken waar ge schiet ?
Zoiets ’n doet ge nu toch niet !
‘k Wil er precies nu niet om vitten,
Maar ‘k kan nu gans de week niet zitten ! ”

Cupido keek de pater aan
En zei hem, blijkbaar heel voldaan :
” Mijn beste vriend, de pijl zit goed,
Bekijk het maar, hoe ge ’t ook doet.

Gedaan met zitten, aan het werk !
Van werken word je groot en sterk ! ”

De pater deed wat hij moest doen,
En gaf verdorie van katoen.
En zo ontstond, wat jij niet wist,
Die goeie, lekkere trappist.

(Ramuntxo Bartolom)

Fijne dag nog,

Alain

5 september 2011: De verering van den Duvel…

Aan diegenen die de voorbije dagen vruchteloos op de blog hebben gezocht naar een nieuwe post, sorry, het lukte me niet. Het opladen van het ‘emo-buffertje’ nam iets meer tijd in beslag dan gepland, als je zoiets al kan plannen…

Zwoele, warme dagen zoals dit weekend bieden weinig zuurstof, ik voel het als een wurggreep rond mijn hals die me gewoon verhinderd normaal te ademen. Helaas, ik geef het niet graag toe, maar mijn capaciteit om te ademen gaat achteruit. Op moeilijke momenten ( vermoeidheid, vochtige warmte,… ) is het balanceren op de grens van wat comfortabel heet te zijn… De mate dat het kopje meespeelt is moeilijk te bepalen, maar de neerwaartse trend is duidelijk. Het moment van de noodzakelijke stabilisatie is aangebroken…

Lap, dat kan tellen voor een maandagmorgen…

Natuurlijk zijn er ook tal van leuke dingen gebeurd, er zijn gelukkig voldoende mensen rondom ons die dat mogelijk maken 🙂

Vandaag wil ik het graag eens hebben over de ‘verering van den Duvel’…

Een aantal onder u hebben het wellicht al gezien, als je de magazijnen van brouwerij Moortgat voorbijrijdt wordt respect gevraagd: “Sssjt, hier rust den Duvel…(*) “, staat in grote letters geschreven op de witte muren…

Wat u niet weet is dat er in onze straat een gelijkaardige, geheimzinnige en sinistere sfeer hangt, ook hier rust ‘den Duvel’ in de kelders van menige bewoner, ook hier wordt gevraagd met de nodige voorzichtigheid, stilte en respect voorbij te rijden, want u wilt toch niet diegene zijn die den Duvel wakker maakt uit zijn noodzakelijke slaap en zo zijn ‘toorn’ over u haalt…?

Noodzakelijke slaap, zodat hij verder kan rijpen, gevangen in de fles, wachtende, tot Hij wordt ontkroond…

God is overal, maar zo ook ‘den Duvel’…

Op zorgvuldig gekozen tijdstippen komen we op geheime locaties samen om den Duvel te vereren… Nadat hij zorgvuldig wordt geserveerd door de hogepriesteres van dienst, durven we hem voorzichtig te degusteren om hem dan volmondig tot ons te nemen, eerst in alle stilte met diepgaand respect voor de meester die dit zaligmakende vocht heeft gecreëerd…

Hoe verbazend telkens weer, wat den Duvel in ons losmaakt, we versmelten tot een warme bende, verbroederen, delen onze diepste emoties, …, we hebben den Duvel in onze macht, we voelen ons sterker dan al diegenen die ooit aan Hem ten prooi zijn gevallen…

Ik vind dat fantastisch deze avonden, en mijn vrouwtje geniet graag mee. Zij lust wel een trappistje, en heeft de benijdenswaardige eigenschap op tijd te kunnen stoppen…  🙂

Bewonderenswaardig hoe op dergelijke avonden met een grandeur van ware vertellers verhalen worden opgevist, verhalen van vroeger toen alles nog mocht en alles nog kon, vergeelde foto’s van mannen en vrouwen als filmsterren zo mooi, zelfs verhalen die eigenlijk niet mochten verder verteld worden…

Ik zou ze voor geen geld van de wereld willen missen die avonden…

Heeft ‘den Duvel’ en ander gespuis tevens de geest uit de jeneverfles verdrongen? U herinnert het zich zelf nog, of zag het in een of andere Vlaamse televisieserie, vroeger werd er bij diepe emotie rond de tafel menig glaasje jenever geschonken. De jenever is om diverse ( sociaal-economische) redenen naar de achtergrond verschoven, maar het fenomeen bestaat nog steeds…

Werkt het bij u? Bij mij in elk geval niet, ik krijg de vleugels, maar geen richting om te vliegen…

Maar nu is het tijd om te stoppen met praten, een zacht gegrom komt uit de kelder, en ook voor mij is het tijd om even te rusten, samen met ‘den Duvel’, op slechts enkele meter van elkaar…

Moge je léven elke dag van je leven!
(Jonathan Swift)

Met dank aan de leden van onze niet-zo-geheime genootschap 🙂

Met dank aan mijn dochter Julie omdat ze zo lief voor mij is en mij steeds uit mijn concentratie haalt met verhalen over paarden 🙂
Met dank aan mijn zoontje Robbe omdat hij de eigenschap heeft mij te allen tijde te doen lachen 🙂
Met dank aan Mario en Els voor de leuke afleiding gisterenmiddag 🙂
Met dank aan Frank De Boosere omdat het niet de ganse tijd heeft geregend 🙂

Met dank aan Jean-Paul voor het helpen bij de inspiratie 🙂
Met dank aan Bartel, zus en schoonbroer, Danielle, Ma & Pa, Suzanne en Daniel, Siegfried en Anne voor de warme en liefdevolle momenten 🙂
Met dank aan mijn vrouwtje om me terug uit een kleine crisis te helpen, en met excuus voor de vele slapeloze momenten… LoveU mucho xxx

hopelijk ben ik nu niemand vergeten…

(*) eigenlijk staat er ‘Hier rijpt den Duvel…’ (= dichterlijke vrijheid 🙂 )

25 augustus 2011: Intermezzo…

Was eigenlijk niet van plan vandaag in de pen te kruipen, maar speciaal op verzoek toch een berichtje.

Gisteren is mijn buurvrouw Aline even op bezoek geweest ( altijd leuk ) samen met haar pleegdochter Adelina. Adelina is wat we noemen ‘een gek model’, altijd goedlachs, gekke bekken trekken en, het moet gezegd, naar iemand van mijn leeftijd toe is het kind altijd lief en beleefd. Een schatteke dus 🙂

Ze is Albanese van afkomst maar is perfect tweetalig. Ze informeerde gisteren hoe het was met de ‘Kwatsj of de Kweejk’ (Friends of the Quaich, nvdr), inderdaad, de tweetaligheid bestaat uit Nederlands en Albanees 🙂

Adelina had, nadat zusje ‘Nezz’ (Vanessa) al eens ten tonele werd gevoerd in een vorige post, het verzoek ook eens op de blog genoemd te worden. Wel, dat is met veel plezier gedaan! Liefs, Alain.

Dat de buurt fan is van de blog, werd nog eens extra in de verf gezet door een brief die ons eergisteren is bezorgd door onze ( schuin ) overburen. Edmond en Diane zitten momenteel zonder computer maar wouden toch graag iets posten op de blog.

Dus vandaag is het podium niet aan mij maar aan deze lieve mensen. De tekst is integraal overgenomen en luidt als volgt:

“De komst van onze nieuwe buren”:

“Enkele jaren geleden was er nieuws in onze straat. Marie-Jeanne en Daniel waren van plan te stoppen, de boerderij zou verdwijnen en zij gingen een nieuw huis bouwen. Dat ging gepaard met het feit dat de twee stukken bouwgrond zouden worden en we nieuwe buren gingen krijgen. We hadden zoiets van ‘amai’, nieuwe buren, ons mooi uitzicht kwijt… Wie zal het zijn? Hoe zullen ze zijn?”.

“Toen begonnen de werken en leerden we ze beter kennen. De mensen vielen mee, hun familie was heel vriendelijk, en we boden onze hulp aan. Af en toe maakten we al eens een praatje. Nadat de beide huizen bewoond waren kwam er af en toe, zoals wij dat zeggen, een ‘klapke’. We moesten soms wel een beetje uitleg geven want sommige lokale woorden uit Laarne verstonden ze niet”. 🙂

“Toen werd het zomer en nadat we de bloemen hadden water gegeven, bleven we soms een wit wijntje of een Duvelke drinken, soms op straat, soms op de oprit, soms op het terras, als we maar wat konden bijpraten. Vorig jaar vierden we de eerste maal burendag, een hele leuke avond met barbecue en alles erop en eraan. De taken en de rekeningen werden verdeeld en iedereen was tevreden”.

“Toen kwam de winter, wat moesten we nu doen nu we niet meer buiten konden zitten? We besloten een beurtrol te maken en om de maand bij elkaar iets te gaan drinken. Wel, dat doen we tot op vandaag nog altijd”.

“Uiteraard zijn we ook dit jaar onze burendag niet vergeten. Het was alweer een gezellige avond. Ondertussen is het zover gekomen dat we het helemaal niet meer erg vinden dat we ons mooi uitzicht kwijt zijn. We hebben liever onze buren met hun familie en we zouden ze voor geen geld van de wereld nog willen missen. We wensen iedereen zo een buurt toe, er steeds zijn voor mekaar zonder de deur plat te lopen, steeds op mekaar kunnen rekenen, zowel op goede als op minder goede momenten”.

(Geschreven door Diane)

U begrijpt dat ik door zoveel lieve woorden wat stil word. Ik kan me vinden in elke letter hierboven geschreven, we hebben echt een hele leuke buurt met hele lieve mensen.

De voorbije jaren is mijn conditie aanzienlijk achteruitgegaan en kan ikzelf niets meer bijdragen aan het praktische leven dat een gezin met zich meebrengt. Maar ik moet zeggen, in deze buurt, voel ik me echt goed, iedereen helpt maximaal om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen en dat op een ongedwongen en natuurlijke manier.

Dankjewel Tony en Mieke, Marc en Martine, Sylvie en Olivier, Marie-Jeanne en Daniel, Edmond en Diane, Gert en Charlotte, Marc en Aline, Marleen en Gilbert, …, en alle mensen uit de wijk, die er allemaal voor zorgen dat we ons hier goed voelen en dat we niet het gevoel hebben er alleen voor staan!

Nu zit ik hier toch wel achter mijn computer in mijn eentje te bleiten zeker, ik zie door de tranen mijn scherm niet meer, dus tijd om te stoppen …

Vanwege Katrien en Alain, Julie en Robbe, Gypsie de labrador, Max en Molly de poezen, Saga het paard, de visjes en de onnavolgbare ‘Meerskipjes’ xxx

Met dank aan mijn spraakherkenningssoftware 🙂

Wat ons land nodig heeft,
zijn minder mensen die in
dezelfde straat wonen,
en meer buren!
( Auteur onbekend )