23 mei 2014: Hoe het met me gaat…

Er is ondertussen wel wat tijd voorbijgegaan, sinds het laatste bericht op de blog. Onvermijdelijk krijg je dan de vraag of alles nog wel goed met je gaat. Nu ja, wat heet goed in deze omstandigheden…?

“Hoe de ziekte evolueert…?”, vraagt u zich af. Het makkelijkste lijkt me dan enkele vergelijkingspunten op te snorren. Een jaar geleden kon ik niet meer zelfstandig ademen, vandaag kan ik dat nog steeds niet… Een jaar geleden was ik zo goed als volledig verlamd tot onder het hoofd, dat is tot op vandaag onveranderd… Hoezee, niet zonder enig cynisme kunnen we spreken van een stabiele situatie…

Alle gekheid op een stokje, ik ben dankbaar vandaag nog steeds te kunnen praten, te kunnen genieten van een lekkere maaltijd, en ook het Duveltje moet nog niet aan de kant. Hoewel ik soms het gevoel heb dat niet alle vitale organen even tevreden zijn met deze situatie, klasseer ik het graag onder de noemer ‘genieten’.

Genieten doen we nog geregeld met volle teugen, van mekaar, van de kinderen, van het zonnetje, de natuur, een mooi gedicht, een aangrijpend lied, een foto die plots zoveel herinneringen terugbrengt, en nog zoveel meer…

Nochtans is het de voorbije maanden niet altijd even makkelijk geweest, niet voor mij, maar ook niet voor mijn zonnetje Katrien die blijft putten uit een schijnbaar onuitputtelijk vat van liefde en goede zorgen…

Het kopje, weet je wel… Je hebt zo verdomd veel tijd om na te denken, als nadenken bijna het enige is wat je nog kan. Je denkt na over de zin van, over het hoe en waarom, over het wanneer, over het…  nooit meer… Ja, ik voel wel degelijk een verschil met pakweg twee jaar geleden. Ondanks heel veel goede wil en een ijzersterk karakter weegt de ALS wel degelijk op de schouders, en niet alleen op die van mij…

Leven in het NU is belangrijker dan ooit tevoren. Kracht putten uit de kleine dingen… Het klinkt cliché, maar clichés zijn nu eenmaal niet uit het niets geboren…

Een belangrijk deel van ons leven gaat op naar de vzw Een hart voor ALS. Het weten dat mede door uw en onze inspanningen budget wordt gecreëerd voor nieuw wetenschappelijk onderzoek naar ALS en dat op die manier toekomstig leed kan worden vermeden, is voor ons een gigantische motivatie om door te gaan. ALS móet de wereld uit! De maatschappij kan en mag niet aanvaarden dat aandoeningen zoals ALS families gijzelen en onderdompelen in diepe miserie.

Je inzetten voor een goed doel is absoluut aan te bevelen, goed doen doet goed!

Nochtans is het ook hier niet al rozengeur en maneschijn. Je kan het je niet voorstellen, maar niet iedereen is opgezet met ons initiatief. Deze houding is werkelijk de schaamteloosheid voorbij. De verleiding is vaak groot om hierop eens ten gronde te reageren. Toch weiger ik in deze soap een rol te spelen. Negatieve energie, weet je wel…

Het resultaat van acties en uitspraken van deze of gene zijn in elk geval geen reden om onze inspanningen af te bouwen, in tegendeel… we gaan naarstig door!

Een fijne dag nog,

Alain

“You don’t reward reaction; you reward results.”
(Edwin Louis Cole)

 #bringbackourhealth

30 november 2012: Ontroering…

20.255 ‘views all-time’ vermeldt het dashboard van deze blog bij het ter perse gaan van dit bericht. Jawel, sinds augustus vorig jaar is de blog meer dan 20.000 maal bekeken.  Ik probeer me dan voor te stellen hoeveel dat is  20.000 … Blijkt dat dit de capaciteit is van het toekomstige stadion van voetbalclub KAA Gent, of het aantal fans in de O2 Arena (Greenwich, London) die vorige week zondag een pak centjes veil hadden voor het optreden van de Rolling Stones naar aanleiding van hun 50-jarig bestaan, veel dus …

Als je weet dat de blog als voornaamste doel heeft de naamsbekendheid rond ALS te vergroten, is het natuurlijk nooit genoeg. Maar, eerlijk is eerlijk, het is veel en…het ontroert me wel …

Ontroering (plotselinge woede, vreugde of verdriet) ook wel synoniem voor ‘emotie’ is trouwens een raar beestje. Al bij al heb ik er op de blog nog niet zoveel over geschreven, misschien met uitzondering van het artikel ‘Het emo-buffertje…’, hoewel het fenomeen vrij nadrukkelijk in ons leven aanwezig is, wat u wellicht niet zal verbazen …

Het is trouwens iets wat je meestal ook verrast, ook al ben je er nog zo goed op voorbereid. Een plotse gebeurtenis, een herinnering, een lied, een gedicht, een geur, … allemaal zaken die er soms geheel onverwacht kunnen voor zorgen dat een pak emoties loskomen.

De voorbije weken alleen al is het me een aantal keer overkomen: het overlijden van lotgenoten, mijn zoontje die plots tijdens de maaltijd vraagt of papa toch zeker niet dood gaat gaan … Maar ook leuke dingen natuurlijk: mijn dochter die na 16 jaar plots begint te knuffelen, het uitzicht naar de nieuwe puppy, onverwachte leuke berichtjes via sociale media, een trotse vader die 75 wordt, de fonkelende oogjes van mijn vrouwtje die zegt dat ze me graag ziet, een oude foto, en zoveel meer …

Soms woede ook, wellicht uit frustratie, bij het ervaren van de achteruitgang. Hoe hard ik ook mijn best doe positief te zijn, volgens mij het enige werkende medicijn, toch telkens weer terrein moeten prijsgeven, beetje bij beetje … De confrontatie met de sloopmachine die ALS heet en waar zo weinig tegen te beginnen is. Onbegrip dat er nog steeds geen oplossing is gevonden, dat het inzamelen van fondsen te traag verloopt, ….

Maar gaat het niet altijd te traag als je ergens op wacht …

Had dat vroeger ook al hoor 🙂 De kans dat de Sint me kon verrassen was bijzonder klein … een heuse speurtocht werd daags vooraf georganiseerd … Mijn ouders hebben wat meegemaakt met mij… Een onderwerp trouwens waar ze graag ook eens van gedachten over wisselen met mijn vrouwtje, want schijnbaar ben ik nog geen haar veranderd … 🙂

Ook wat de fondswerving betreft, kunnen we echt wel spreken van een positieve ‘vibe’. Vanuit de VZW kunnen we steeds meer en meer mensen beroeren, ontroeren ook, niet onbelangrijk in dit verhaal. Prachtige initiatieven kondigen zich aan voor kalenderjaar 2013. Niet in het minst uit soms onverwachte hoek, ontroering opnieuw bij het zien van de emotie die aanzet tot actie … Inspirerend ook voor anderen waarbij de zin om iets te organiseren sluimert maar door de initiatieven van anderen de aanwezige goesting duidelijk wordt aangewakkerd!

Ik hoop dat we samen nog veel mensen mogen inspireren en ontroeren, ik hoop dat we een golf van activiteiten kunnen op gang trekken, ik hoop dat onze wetenschappers mede door onze inspanningen geweldige resultaten mogen boeken, ik hoop hier nog een tijdje te mogen vertoeven, ik hoop …, ik hoop … een hele hoop …

Graag wil ik eindigen met een gedicht van een kunstenaar die in zijn leven tal van emoties heeft beleefd en die zijn uitweg heeft gevonden in het prachtige woordenspel, poëzie genaamd …

Winter

winter. je ziet weer de bomen

door het bos, en dit licht

is geen licht maar inzicht:

er is niets nieuws

zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet

Uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt

Is het nooit volledig duister, nee,

Er is de klaarte van een soort geloof

Dat het nooit helemaal donker wordt.

Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

30 april 2012: De zon en de warmte…

Nog wat nieuws van het front … Ja, daar lijkt het hier soms op, op een front, een gezamenlijke inzet van krachten tegen die verdomde ALS …

Gisteren werd ik geplaagd door buikgriep, ik zal u de details besparen. Shit man, wat een dag. We zijn ondertussen wel wat gewoon, maar er zijn toch grenzen … Voor mijn vrouwtje blijkbaar niet, zonder morren en bovenop nog met een glimlach blijft ze gewoon doorgaan, vechten… Samen als kleine, nietige soldaatjes tegen die grote boze wolf …

Het is al enige dagen sinds de vorige blog. Eerlijk, het ging mij niet zo goed … Het inspreken van de teksten met de spraakherkenningssoftware wordt moeilijker wegens de groter wordende confrontatie met mijn ‘Zwaard van Damocles, de adem dus … Of het nu echt slechter gaat dan enkele maanden geleden durf ik niet te zeggen, gewoon eraan denken doet me al naar adem happen. Het kopje, weet je wel, je vriend en tegelijk je vijand …

Daarenboven wordt in de voorbije maanden geplaagd door een bijzonder pijnlijke schouder, ‘Frozen shoulder’ voor de kenners onder u. Zelfs de twee cortizone spuiten, mochten niet baten. Toen de pijn ons nachtenlang wakker begon te houden, hebben we aan de alarmbel getrokken.

In dit dossiertje kregen we de vierde arts uit hetzelfde kabinet op bezoek ( zo gaat dat tegenwoordig ). Een lieftallige, en tevens niet onaantrekkelijke vrouwelijke dokter, zou de brand wel blussen. Klevers met een hoog pijnstillend gehalte waren onze hoop. Mijn vrouwtje vroeg nog snel of er beperkingen waren inzake voedsel – of alcoholgebruik. Ze kent me al ondertussen 🙂 …

De vriendelijke dame gaf aan van niet, en adviseerde tevens de bijsluiter niet te lezen, we zouden er enkel ‘ambetant’ van worden. Het eerste wat we deden toen ze weg was, was natuurlijk die bijsluiter lezen (Pandora’s box is ook ons niet vreemd ). Tot onze verbazing stond daar niet alleen dat alcoholgebruik diende vermeden te worden, maar tevens dat de klevers te vermijden waren voor mensen met ademhalingsproblemen … Klever er weer af natuurlijk, lang leve ‘den Duvel’… 😉

Een telefoontje naar het kabinet en een gesprek met, natuurlijk weer een andere dokter, werkte geruststellend naar de combinatie met alcohol. Dat staat tegenwoordig bijna overal op, zo blijkt, … Wat de ademhaling betrof, moesten we ons ook geen zorgen maken. De voornoemde problemen waren van toepassing op mensen met ademhalingsproblemen van een andere aard. We werden echter toch geadviseerd te starten met een halve klever. We hadden dat direct gedaan, ware het niet dat er in diezelfde bijsluiter stond dat de klevers in geen geval middendoor mogen worden gesneden …

Wie dacht dat een telefoontje naar de behandelende professor uitsluiting zou brengen, komt ook van een kale reis thuis. Aldaar kregen we te horen dat het op zich geen probleem hoefde te zijn, bij eventuele achteruitgang van de ademhaling moest ik de ondersteunende ventilatie maar wat harder zetten …

We hebben het dan maar zo gelaten. No pain, no glory… Misschien moeten we de klevers binnenkort eens op tweedehands aanbieden, het voordeel daar is dat je je met een standaardzinnetje van de meeste verantwoordelijkheid kan afmaken en er bovendien niemand echt van schrikt ‘een kat in de zak’ gekocht te hebben …

Maar goed, de voorbije weken zijn niet alleen kommer en kwel geweest. We hebben ook vele leuke en mooie momenten gehad. De ontluikende lente (hoewel op slakkengang), de broedende vogeltjes in onze volière, de sporadische warmte van de zon, de even warme vriendschap die we her en der mogen ontvangen, het begrip en medeleven met onze situatie, allemaal dingen die ons hartje masseren.

De klap op de vuurpijl kwam er op zaterdag 28 april. Mijn ouders vierden hun gouden jubileum. Jawel, 50 jaar getrouwd ( met mekaar welteverstaan ). Ze hadden ervoor gekozen om het feest binnen intieme sfeer te houden. Om mij wat te sparen, kon het festijn bij ons thuis doorgaan.

Mijn zus en mijn vrouwtje maakten er een super dag van. De niet zo oude ‘oudjes’ werden als verrassing met de huwelijkskoets van de Paardenmelkerij afgehaald. Je had ze moeten zien, ik vermoed precies zoals 50 jaar geleden 🙂 Het culinair genoegen werd verzorgd door een kok aan huis, man, het was van begin tot einde een ware streling voor de tong. Ze hebben beloofd er nog eens 50 jaar bovenop te doen, het weze jullie gegund lieve ouders!

Ik moet wel zeggen, maar daarin sta ik wellicht niet alleen, dat ik hunker naar de zon. Ik hou van de zon! De zon heeft ook een mooi principe, prachtig verwoord in onderstaand gedichtje 🙂 Ik beweer vaak dat ik werk op zonne-energie, en het stilaan leeglopen van mijn batterijtje geeft me stilzwijgend gelijk. Tijd om op te laden dus …

Tot binnenkort,

Alain

Licht en zon zijn van iedereen

Vooraan in mijn tuin vertellen rozen

een helderrode mening waar ik achter sta.

Te kijken.

Ik geloof in socialisme zoals de natuur

ons dat leert, wie zei dat ook weer:

licht en zon zijn van iedereen.

De gelijkheid van er is voor allemaal evenveel

regen, groeien jullie maar, planten.

En de prachtige ongelijkheid die dat oplevert.

(Herman De Coninck)

6 februari 2012: Het Peterprincipe…

Deze morgen werd mijn aandacht getrokken door een Tweet van een goede vriend, waarbij werd verwezen naar een artikel uit ‘De standaard’ met als titel ‘Een gif dat het slechtste in ons naar boven haalt’ (over het neoliberalisme), een verkorte versie van de keynote speech van Paul Verhaeghe op ‘We strike back’, het stakingsdebat maandagavond laatstleden in Gent. Paul Verhaeghe is klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent. Klik hier voor het volledige artikel.

Hoewel het artikel op een (h)eerlijke manier, maar ook pijnlijk en confronterend, een aantal van de vorige posts op deze blog verder illustreert, zet het toch ook vooral aan tot nadenken. Hoe ontstaat een dergelijke situatie en ook, wat doe je met een dergelijk ‘ongeleid projectiel’ …?

Al mijmerend, dwaalden mijn gedachten af naar het ‘Peterprincipe’ (ook wel ‘Peter Principle’), een wet op het gebied van de organisatiekunde, in 1969 geformuleerd door dr. Laurence J. Peter, die beoogt een verklaring te geven voor het slechte functioneren van veel organisaties. Samengevat duidde dr. Laurence op volgend fenomeen: “In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van incompetentie“.

Het principe is misschien herkenbaar voor jezelf of voor mensen uit de omgeving: je maakt net die ene promotie te veel, waardoor je in een positie komt waarvoor je (net)niet de juiste competenties hebt. Op zich zou dat nog geen drama hoeven te zijn, als je de situatie terugdraait. Maar de praktijk leert dat dit vrijwel nooit gebeurd. Het zou het toegeven van een foute keuze betekenen, voor de werkgever, maar ook voor de werknemer. Trots, weet je wel …

De gevolgen zijn nefast, tal van ondernemingen hebben mensen op cruciale plaatsen die eigenlijk niet de juiste competenties hebben …

Dit doet zich voor in alle regionen van de maatschappij: administratie, productie, politiek, zorgsector, enzovoort. Ik durf de rekening niet te maken …

Ook ik heb dit van dichtbij zien gebeuren, en voor mezelf durf ik de uitspraak niet te doen. Dat laat ik graag over aan anderen 🙂 Maar wat het met je vanbinnen doet, tja…

Wat ik wel weet is dat persoonlijk geluk niet afhangt van de positie die je weet te bereiken. Ik zie rondom mij mensen worstelen met beslissingen omtrent groei, promotie, financiële vooruitgang, en zo meer. Het zijn de sterksten die ook hun gezin, gezondheid, vrije tijd en ontspanning mee als factor in de weegschaal gooien.

Om terug te komen op het neoliberalisme, het principe is zeker niet verkeerd. Het is ook niet aan mij om dit te veroordelen, maar hoe groot is de kans dat de lijnen worden uitgezet door mensen die misschien net die ene promotie te veel hebben gemaakt …?

Iets om over na te denken? Ik vind van wel, en u …?

Ik las ook nog ergens een uitspraak van Karel De Gucht. Hij beweerde dat, mocht de overheid gerund worden als een bedrijf, het binnen de zes maand failliet zou zijn. Peterprincipe in het kwadraat …?

Gelukkig las ik ook wat leuke dingen 🙂 De Buffalo’s hebben weer gewonnen! Een golf van vreugdekreten op Facebook. Ik zag tal van mooie foto’s van het winterlandschap. Ik zag een roodborstje drinken uit onze visvijver. Ik zag kinderen spelen op straat met de slee. Ik zag nog zoveel meer …

De zin om deel te nemen aan al dit leuks, de zin om samen met de kinderen in de tuin te spelen, de zin om te wandelen, …, was dit weekend gigantisch groot. Maar ik moet me blijven concentreren op de kleine dingen des levens. Meestal lukt het me aardig, soms dan ook weer niet.

De gezondheid heeft de voorbije anderhalve week redelijk wat stokken in de wielen gestoken. Het was met ups en downs, en dat is het eigenlijk nog steeds.

Ik verlang naar de lente, zon op mijn huid, het ontwaken met fluitende vogeltjes op de achtergrond.

We zijn niet meer zo veraf, kop op …!

Fijne dag nog,

Alain

Winter
Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

(Herman de Coninck)

 

5 december 2011: Sinterklaas …

Gisteren waren we uitgenodigd bij onze goede vriend Bartel uit het landelijke Ichtegem in West-Vlaanderen. De man heeft nog maar eens bewezen dat hij veel meer kan dan het verkopen van houten poorten …

We werden onthaald met oesters vergezeld van een heerlijke champagne, het hoofdgerecht was een hele lekkere wilde eend, en om af te sluiten konden we nog snoepen van enkele heerlijke Franse kazen. Je zou er verdorie bij vergeten dat je iets mankeert, en dat was natuurlijk zijn bedoeling, waarvoor dank. Aan de dames onder u ( behalve die van mij natuurlijk ) Bartel is nog steeds vrijgezel 🙂

Sinds ik niet meer kan bewegen is gezellig eten met een bijhorend drankje zowat het moment van de dag om naar uit te kijken, het kost me wellicht enkele kilootjes extra maar het karakter ontbreekt me om ook dat te laten vallen. Mijn dokter raadt me trouwens af de overtollige kilootjes weg te werken, het zou een reserve zijn in moeilijke dagen. Nog nooit ben ik het zo snel eens geweest met deze man 🙂

Bartel vond dat het nog eens tijd werd om de blog aan te vullen met een nieuw artikel. Ik heb ook moeten beloven dat ik vandaag niets zou doen voor de actie voor het goede doel, ik mocht er zelfs niet over praten. Hij zou me beter moeten kennen, de enige manier om mij te doen stoppen met praten is me een van die overheerlijke schilferchocoladetruffels in mijn mond te stoppen. Heeft u thuis ook een man/vrouw die soms moeilijk te stoppen is, kan ik alleen maar adviseren ook een doosje ten voordele van de actie aan te schaffen …

Het vorige paragraafje kon ik niet laten, maar hij heeft wel gelijk, ik moet mij soms wat intomen want mijn energie is helaas niet meer te vergelijken met wat ze vroeger was. Mijn enthousiasme gelukkig nog wel, maar nu en dan eens rusten zal me zeker ten goede komen. Dank voor je bezorgdheid, goede vriend!

We staan aan de vooravond van Sinterklaas, het grote kinderfeest der lage Landen. Wist u trouwens dat Sinterklaas in de vorm zoals wij het kennen enkel wordt gevierd in België en Nederland? In andere landen zijn er weliswaar afwijkende varianten, maar ‘the pure thing’ moet je zoeken in onze contreien. Nederland viert vanavond al trouwens, ze noemen het daar pakjesavond. Op 6 december doet de brave man met de tomeloze energie en witte paard ons kleine landje aan, misschien brengt hij ons dit keer een nieuwe regering, wie weet …

Natuurlijk komt de Sint niet alleen. Ondertussen zorgt een legertje zwartepieten, met elk hun eigen verantwoordelijkheid, voor de volledige logistieke afhandeling van de distributie van cadeautjes. Oorspronkelijk had Sinterklaas geen helper. In 1850 introduceerde de onderwijzer Jan Schenkman in zijn leesboekje “Sint Nicolaas en zijn Knecht” drie nieuwe zaken, die allen zijn bljven hangen in de Sinterklaas-folklore: een knecht voor Sinterklaas, de intocht en de stoomboot. De brave man had dit wellicht nooit kunnen voorspellen …

Grappig is ook dat het zetten van het schoentje zijn oorsprong vindt in de 15e eeuw. Toen was het de gewoonte dat de armen hun schoen aan de deur zetten toen ze de kerk betraden. De rijken legden dan bij het verlaten van de kerk wat geld in de schoenen, wat dan weer werd verdeeld onder de armen.

Mijn zoontje Robbe zit nog op de grens tussen weten en niet weten. Ik verdenk hem er trouwens van liever niet te weten, uit schrik dat ‘weten’ misschien betekent dat hij niets meer krijgt. Slim genoeg zijn ze, die kleine varkentjes…

Het is nochtans altijd jammer als de droom aan diggelen wordt geslagen. De kans is groot dat u zich dat moment nog perfect herinnert. Ik weet hoe het bij mij was, enerzijds vond ik het wel stoer dat ik het nu ook wist net zoals de grote kinderen, en langs de andere kant ( en dat vind ik nog steeds ) vond ik het zo jammer dat het een verhaaltje bleek te zijn.

Een verhaaltje met kracht alweer, zelfs een beetje aanleunend bij religie, het verschil tussen goed en kwaad, snoepgoed of de roe. Ook dat is geschiedenis, vroeger deed men een symbolische roe of een zakje zout in je schoenen als je stout was geweest. Statistici hebben ondertussen ook aangetoond dat dat vooral in de schoenen van de jongetjes het geval was. Ik denk dat het vandaag wel anders is … 🙂

Morgen wordt het weer ‘fun in de Fun’, vijf keer diezelfde gang door om te kijken wat hij het liefst bij zijn schoentje zou vinden. Ik betrap ik mezelf steeds op iets te kiezen wat ikzelf graag zou hebben gewild als ik klein was. Goed dat mijn vrouwtje erbij is om me daar telkens weer op te wijzen, inderdaad, het kind in mij is nooit verdwenen …

De kinderen zullen weer niet weten waar ze het hebben, en ik wil niet weten hoeveel pakjes er uiteindelijk aan de zijkant zullen belanden. Om dan nog niet te spreken van het aantal bezoeken dat de Sint en zijn handlangers dienen af te leggen bij en in de entourage van een nieuw samengesteld gezin, zoals wij er trouwens ook een zijn …

Toch voelt het dit jaar allemaal een beetje raar … Door juist in deze periode bezig te zijn met een actie voor het goede doel en thuis de afweging te maken hoeveel centjes wijzelf aan de actie zouden bijdragen, voelt het zo vreemd om dan de euro’s te laten rollen in de pakjessfeer. Las deze week nog in de krant dat de Belg gemiddeld ongeveer € 550 veil heeft voor de aankopen per eindejaar. Ook wij zitten daar wel aan en vroeger was het wellicht nog wat meer. Je ‘koopt’ die zalige momenten van het kunnen geven, de geefcultuur noemden we het na de Tweede Wereldoorlog. Het moment van de fonkeling in de ogen van diegene die het cadeautje krijgt, zalig toch?

Ik wil hier niet de moraalridder uithangen, maar ook in dit segment is helaas een gigantische overconsumptie aangebroken, en de boer, de boer hij ploegde verder …

Misschien tot morgen bij onze favoriete speelgoedwinkel 🙂

Sancte Claus, goed heylig man!

Trek uwe beste Tabaert aen,

Reiz daer mee na Amsterdam,

Van Amsterdam na Spanje,

Daer Appelen van Oranje,

Daer Appelen van granaten,

Die rollen door de Straaten.

Sancte Claus, myn goede Vriend!

Ik heb U allen tyd gedient,

Wille U my nu wat geven,

Ik zal U dienen alle myn Leven.

 

29 oktober 2011: Wie schrijft, die blijft…

Wat er in een week allemaal gebeuren kan, je kan het soms niet geloven. De gevoelsbarometer ging op en neer als een jojo en, net als zovele keren ervoor, vroegen we ons af hoeveel je als mens verwerken kan…

Veel dus, tot heel veel, gelukkig maar… Zelfs een bezoek aan het gevreesde hospitaal, maar daarover straks meer..

Zondag zijn we met de grootouders naar ‘De Wijze Boom’ geweest. In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten, is dit geen therapeutisch centrum voor zestigplussers, maar wel de basisschool waren mijn zoontje Robbe met (half)volle :-)teugen drinkt uit de vijver vol kennis en wijsheid die de school te bieden heeft.

Je gelooft het misschien niet, maar het ventje gaat daar al enkele jaren naar school en ik was er nog nooit geweest. Een slechte papa? Ik heb me die vraag wel 1000 keer gesteld, maar de belangrijkste reden waarom ik er nog niet was geweest, was de angst dat men mijn ventje nadien zou plagen met zijn ‘gehandicapte vader’. Kinderen kunnen ongemeen hard zijn voor mekaar, vandaar mijn angst.

Toch ben ik vorige week gezwicht voor zijn lieve oogjes toen hij zei dat hij me zo graag eens zijn school wilde laten zien, en zijn vriendjes, en de juffen, en meneer ‘Leeuw’… Want ja, het rijk van ‘De Wijze Boom’ wordt geregeerd door meneer De Leeuw. Met een legertje sympathieke assistenten en assistentes houdt hij de vele welpjes op een leuke manier in het gareel. Ik vertrok met een klein hartje naar het spaghettifestijn maar voelde me bij aankomst direct verwelkomd door de speciaal voorziene drempelbrug, wat een mens al niet gelukkig maakt, niet?

Robbe stelde mij direct met heel veel enthousiasme aan iedereen voor. “Dit is mijn papa”, zei hij trots, alsof hij met een jachttrofee binnenwandelde. Ik voelde me wat onwennig, maar wilde zijn pret zeker niet bederven. We hebben samen met de mama aan tafel gezeten, en het was leuk, we hebben echt genoten. Mooi dat dat kan.

Enkele dagen later vroeg ik aan Robbe voorzichtig of het allemaal wat was meegevallen, en of men hem niet had geplaagd. “Nee hoor”, zei hij, “iedereen wist het al dat je verlamd was…”. Niets eerlijker dan een kind…

Verder hebben we thuis nog enkele moeilijke beslissingen genomen. Beslissingen die het leven makkelijker zouden moeten maken, maar die daarom niet minder moeilijk zijn om te nemen. Hierover wellicht later meer.

In onze directe omgeving was er ook nog een acute bezorgdheid omwille van de gezondheid van een twintiger. Emoties en spanning gierden door ons lijf. Gelukkig volgde gisteren positief nieuws, het raakte ons, omdat we heel goed weten hoe snel je leven kan veranderen… T, we hebben met je meegeleefd deze week, en we zijn zo blij dat het al bij al nog meevalt!

En dan, door alle zaken die speelden gelukkig een beetje uit onze gedachten verdwenen, donderdag naar het hospitaal. Controle van de ademhaling en longen. De professor die ons begeleidt, had in maart gevraagd om na de zomer eens terug te komen. Maar je doet dat niet graag, wegens te confronterend… Gelukkig was het een lange zomer dit jaar ( zo denk je dan ) waardoor we pas nu in oktober terug in zijn kabinet present gaven.

Nu moet je weten dat de voorbije vijf jaar dit soort bezoeken altijd verschrikkelijk waren. We kregen telkens een grote klop van de spreekwoordelijke hamer bij de confrontatie met de feiten. “Helaas, het is weer achteruitgegaan, misschien moeten we enkele scenario’s overlopen…”, zijn uitspraken waar wij ons trachten op voor te bereiden, in de mate dat zoiets kan natuurlijk. De stand ‘Amyotrofische Laterale Sclerose’ vs ‘Alain Verspecht’ over de voorbije vijf jaar stond op een droge ’10-0’…

Wel, deze week is daar verandering in gekomen. Ik heb er ook eentje kunnen scoren. Winnen zal ik misschien niet doen, maar als de Buffalo’s deze week kunnen winnen van Club Brugge ( en dan vooral de manier waarop ) geef ik het ook niet op. ’10-1′ staat het nu. En dan nog wel door mijn meest gevreesde tegenstander eventjes schaak te zetten!

Waar ik het over heb? Wel, de onderzoeken wezen uit dat mijn ademhaling ( longcapaciteit en spierkracht ) nauwelijks of niet achteruitgegaan is over de voorbije zeven maanden. We konden onze oren niet geloven! Ik had nochtans hard ( naar mijn normen, want ik kan momenteel met moeite zelfstandig een kaars uitblazen ) in het pijpje geblazen, maar toch geloof je er niet in. En dan, positief nieuws. Ongelooflijk, als je weet dat in de drie maanden ervoor een achteruitgang was genoteerd van meer dan 15 %…

De risico’s in mijn huidige toestand blijven natuurlijk onveranderlijk. Ik mag niet verkouden worden, zeker geen griep of virale infectie, ik maak me niet verslikken, en bij om het even welk acuut probleem met de ademhaling, zo snel mogelijk naar de spoed. Maar goed, daar kunnen we mee leven 🙂 Dus lieve mensen, hoe graag jullie mij ook zien, bij risico geen knuffels of aanverwante 🙂

‘Wie schrijft die blijft’, ‘Hoop doet leven’, ‘Onkruid vergaat niet’, laat ons maar eens alles op een hoopje gooien… Jullie zijn van mij nog niet af, en dus ook niet van de blog 🙂

Dum spiro, spero.
Zolang ik adem, hoop ik.
(Cicero)

17 oktober 2011: Tristane Banon en de bronstige beer…

Op de gekende vraag uit het gelijknamige televisieprogramma ‘Mag ik u kussen?’ antwoordde Tristane: “Ba-non”, maar DSK (aka ‘Bronstige Beer’) begreep dat als een ‘Ba-oui’… en hop, zoals in de helaasheid der dingen, gaat het karretje acht jaar na datum aan het rollen…

DSK, oftewel Dominique Strauss-Kahn ( een naam die doet denken aan wereldvermaarde componisten en dito goalies), had het nochtans kunnen weten. Hier in België zijn er al mee vertrouwd, Non = Non, n’est-ce pas Madame… 🙂

Toen hij trouwde had hij zijn vrouw nochtans gewaarschuwd, hij was geen man voor één vrouw… Mevrouw SK nam het er graag bij, nu ja, graag…? De gerezen ster binnen de Franse ‘Partie Socialiste’ en gedoodverfd uitdager van de ‘grote kleine’ Sarkozy bracht het tot directeur van het Internationaal Monetair Fonds en bekleedde met dit ambt alles wat je ‘een machtspositie’ zou kunnen noemen. Maar deze brave man zag/ziet de graaicultuur (Ola Indignados), bij uitbreiding, ook op vrouwen toepasselijk…

Met een houding van ‘niets kan mij deren’ en met genoeg (… ) financiële middelen om zich al meerdere jaren een legertje advocaten te kunnen permitteren die continu het pad voor hem effenen, brengt hij menige gedachten terug naar de middeleeuwen, want zeg nu zelf, het gaat er vandaag wat gesofistikeerder aan toe, maar is het verschil écht zo groot…?

Neemt niet weg dat het publiek maken van DSK’s frivoliteiten qua timing voor sommigen echt wel goed uitkwam. Na Kuifje dus “DSK in Amerika”… Kleine voorspelling, de man had het waarschijnlijk gehaald bij de presidentsverkiezingen in de lente van 2012, of toch minstens dicht geëindigd. Hij heeft charisma en (professioneel) een serieuze staat van dienst. Maar dat verhaal is nu wel over, toevallig, of waren er andere machten in het spel…? We zullen het wellicht nooit met zekerheid weten…

De bevallige Tristane kende eveneens een beloftevolle carrière, niet in de politiek, maar dan ook weer niet zo veraf, ze werd journaliste en verkreeg naam en faam door het schrijven een essay en enkele romans. Buiten Frankrijk was ze minder gekend, dat is nu ondertussen wel anders… Deze week verschijnt haar nieuwe boek, ‘Le Bal des hypocrites’ (De Dans Van De Hypocrieten)’, waarin ze zich beschuldigend uitlaat ten aanzien van haar belager DSK. Poging tot verkrachting en seksuele agressie. Wat een verschil met ‘Mag ik u kussen?’…

Wordt DSK de nieuwe kop van jut op de komende carnavalsdagen in Aalst (Tip:meester Vermassen, misschien kunnen we DSK voor de gelegenheid ‘profilen’ als nieuwe superheld, ‘Sexual Agressor’ bijvoorbeeld…?). Maar waarschijnlijk moet hij de duimen leggen voor de niet tanende populariteit van de Aalsterse burgemeester, aka de ‘Torenpoeper’, alweer een seksueel getint verhaal. Wat is dat toch met die politiekers…?

Dit weekend viel mijn oog op een zoveelste artikel omtrent deze saga, het schrijven van Tristane wordt omschreven als therapeutisch, iets wat ze doet om iets van zich af te schrijven, waardoor ze zich nadien beter voelt…

Ik moest direct aan mijn blog denken en was al snel dankbaar voor de nieuwe inspiratie… 🙂

Het is bijna drie maanden geleden dat ik besloot te starten met de blog, voor wie het zich nog herinnert, met de bedoeling om een en ander van me af te schrijven, therapeutisch…?

Wellicht wel, hoewel het niet altijd de verhoopte verlichting met zich meebrengt. Het schrijven doet me nadenken, doet me spitten in mijn gevoelens, doet mij ( soms meer dan ik wil ) denken aan de toekomst. En wat dat laatste betreft, dan vooral het nadenken over een manier om ermee om te gaan…

Het is me trouwens nog steeds niet gelukt. Het belangrijkste gevoel dat mij treft is angst. Ik zei het vroeger  bij een moeilijke situatie bij een klant vaak al lachende tegen onze consultants: “Niet bang zijn, het komt allemaal in orde…”. En nu herhaal ik het zelfde zinnetje voor mezelf, als een mantra… Grote verschil met het vorige is dat dat altijd op te lossen viel, vandaag is het helaas bij mij anders…

Ik schreef het ooit al eens, de confrontatie met de spiegel… Wel het is er ondertussen niet beter op geworden. Ik zie nog steeds de weerbos in mijn korte haar, ik zie mijn ogen, mijn neus, mijn mond, maar voor de rest zie ik een lichaam dat precies niet het mijne is, het beweegt ook niet meer, of nauwelijks… Ondertussen zie en voel ik mijn borstkas snel op en neer gaan… Wat als het zo verder evolueert, ja sorry, dat maakt me bang

En toch, je ontmoet mensen die je kennen, en die zeggen dat ze verrast zijn dat je er nog zo goed uit ziet… Wat een verschil in perceptie, zou dat het positivisme kunnen zijn, de wilskracht om te overwinnen, de niet aflatende droom samen met mijn vrouwtje oud te worden, de vurige wens mijn kinderen groot te zien worden en later aan de kleinkinderen straffe verhalen te vertellen aan de haard,…

Ik hoop dat het dat is, dat is ook hetgeen ik wil uitstralen…! En wat de blog betreft, ik heb de indruk dat jullie het wel leuk vinden dus zal ik nog maar wat verder doen… 🙂

Tijdens mijn univ-jaren heb ik het geluk gehad les te krijgen van professor Etienne Vermeersch. Filosofie nota bene. Ik vond dat een schitterend vak en op een schitterende manier gebracht. Het was ook een van de weinige vakken waarvoor ik in één keer geslaagd was…

Ik kwam deze week toevallig ergens een quote tegen van deze man, een quote die ik heb opgeslagen tussen de demonen in mijn hoofd, een quote die ik jullie niet wil onthouden:

 “Wie in god gelooft hoeft niet bang te zijn en wie niet in god gelooft hoeft helemaal niet bang te zijn”.
(Etienne Vermeersch)

Have a nice day,

Alain

18 augustus 2011: No-lifers, de nieuwe generatie

Vertrouwd met het begrip ‘no-lifer’…?
Ik had er in elk geval nog nooit van gehoord. Benieuwd? Lees zeker verder 🙂

Naar aanleiding van de blog heb ik de voorbije dagen iets te veel in mijn gevoelens zitten spitten. In een poging om jullie wat bij te praten over mijn conditie en gemoedstoestand ben ik diep moeten gaan. Het lukt me meestal vrij aardig om moeilijke momenten alleen maar toe te laten als ik me er zelf sterk genoeg voor voel. In het andere geval worden zij zo goed als mogelijk onderdrukt. Als ik echter het dekseltje open om bijvoorbeeld een artikel te schrijven, ervaar ik het soms als een keiharde confrontatie.

Vandaar dat ik het vandaag eens over een andere boeg gooi. Ik wil me vandaag amuseren, ik wil lachen, goedgezind zijn, genieten. En ik ben ervan overtuigd dat het gaat lukken, ik geloof erin, en zelfs het zonnetje is van de partij om me erbij te helpen. Ook mijn vrouwtje is weer goedgemutst uit bed gestapt, dus de dag kan niet meer stuk.

Daarenboven wordt mijn zoontje vandaag acht jaar. Feestvieren dus! Hij wou een fopdoos als cadeau. Dit zorgt ongetwijfeld voor hilarische taferelen, maar daarover meer in een volgende blog…

Gisteren is Vanessa langs geweest met zelfgemaakte tiramisu. Vanessa, je weet wel, het meisje van het geluksbandje. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk, altijd lachen geblazen dus. Op een bepaald moment viel het woord ‘no-lifer’, al van gehoord?

Tot gisteren ik dus niet. Ze slaagde er ook niet direct in om het te beschrijven, ‘no-lifen’ is … gewoon ‘no-lifen’… OK, ik snap het al,…, enig opzoekwerk is noodzakelijk 🙂

Ik dacht dat we het allemaal wel al hadden gehad bij onze pogingen bepaalde groepen (jongeren) te omschrijven. We hadden de ‘soixante-huitards’ ( Mei 68 ), New Wavers, Hard Rockers, Hangjongeren, Gamers, de Spaanse ‘Indignados’ (verontwaardigden), de Britse ‘Hoodies’ (gehuld in sweater mét kap), en dan nu de ‘no-lifers’… 🙂

Het raadplegen van het www maakte me niet direct veel wijzer. Een geaccordeerde definitie is blijkbaar nog niet te vinden, wat het voordeel heeft dat ik het zelf eens mag proberen 🙂

Aanvankelijk heeft het woord een negatieve connotatie, het wordt gebruikt om een groep mensen ( meestal jongeren ) aan te duiden die gedurende lange tijd met iets niet echt zinvol bezig zijn, wiens vriendenkring vooral bestaat uit virtuele vrienden en die niet echt sociaal actief zijn. Volgens de de definitie van het woord hebben ze dan ‘geen leven’ (no-life).

Vanessa zal het niet graag horen, want zij rekent zichzelf natuurlijk niet tot deze categorie, nochtans neemt ze het woord ( ook onder de vorm van het werkwoord ‘no-lifen’) vrij makkelijk in de mond, ook om haar eigen bezigheden te omschrijven. Bezig zijn op Facebook, kijken naar tv, en dergelijke meer is ‘no-lifen’, een boek lezen is het bijvoorbeeld niet …

Dit duidt erop dat het woord stilaan uit de negatieve sfeer kruipt en meer en meer typisch wordt voor de huidige ‘Internet en Multi-media generatie’…

Let wel op de schrijfwijze en schrijf niet ‘no-liver’ ( deze wezens behoren tot de leeftijdscategorie ‘korte type’ want je weet, geen ‘leven zonder lever’…).  Voor mezelf ben ik er nog niet uit, ik denk dat ik meer in de categorie ‘dry-liver’ thuishoor, mensen met een ‘droge lever’ dus… 🙂

Mochten jullie vandaag nog dat extra duwtje in de rug nodig hebben om met een glimlach de ‘wereld in de bek te kijken’ bekijk dan zeker eens deze link ( luidsprekertjes aan ) die me werd bezorgd door een  Belgische ‘top dj’ (dankjewel Diego van ‘Les frères Gaultier’).

Een blij hart zal een medicijn goed maken; maar een verslagen geest zal het gebeente verdrogen.
(Auteur onbekend)

Fijne dag nog,

Alain

9 augustus 2011: Ademen, Lao Tse

Wanneer het hoofd de adem de baas is, is het snel met je gebeurd (Lao Tse)

Waaw, wat een weekend…

Ons weekend begon eigenlijk al donderdag. Katrien en ik waren uitgenodigd bij vrienden voor een dineetje. Leuk, herinneringen ophalen, lachen, en ook nog eens lekker eten en drinken. Een 20-jarige witte bourgogne gedronken, een ware godendrank. Met spanning de fles opengedaan ( zou hij nog lekker zijn ) en dan vooral genoten, zalig! Ook nog foie-gras (sorry, ik eet dat graag) en Paling in het groen, hij zag er echt gelukkig uit in zijn natuurlijke biotoop 🙂

Jan is ook een whiskyfanaat en lid van onze club. Bij de afsluiter van de avond ben ik stout geweest, ik mocht een flesje kiezen uit de bar en laat daar nu toch wel een ‘Port Ellen’ staan blinken zeker… Voor de niet-kenners: een distilleerderij die hoogstaande whisky produceerde maar helaas al geruime tijd gesloten is. Een ware hoogdag was het.

Bedankt Jan en Wendelien!

Zaterdag was burenavond. Een initiatief dat oorspronkelijk diende om de wintermaanden wat te vullen en contact te houden met mekaar is ondertussen gegroeid naar een tweemaandelijkse gewoonte. Wat een zalige mensen wonen hier toch in onze buurt. Je vergeet dat je iets mankeert, zo spontaan loopt het allemaal. Er was heel veel warmte op deze alweer miezerige zomerdag!

Gisteren zijn we met de kinderen nog een paar kipjes gaan halen. Niet dat het nodig was, maar ze doen het zo graag. Ik denk, door de hoeveelheid kipjes die we nu al hebben, dat we hen toch wat training gaan moeten geven in sociale vaardigheden…

Maar waarom ‘Lao Tse’ citeren…?

De rode draad in het voorbije weekend was toch het ‘adem happen’… U voelde het wellicht ook, de warmte, de vochtigheid, het maakt het ademen niet makkelijker. Mijn longinhoud is gezakt tot beneden de 20 % van wat u in één keer kan binnenhalen. Combineer dat met een serieus verminderde spierkracht ( jawel, er bestaan ook ademhalingsspieren, wellicht nooit aan gedacht ) en dan voel je de bui al hangen. Het was lastig. Maar het meest lastige wist onze vriend Lao eeuwen geleden al te definieren… Doe zelf maar eens de oefening en let gedurende de komende 5 min eens op het feit dat je ademt, luister ernaar en vraag je af of alles goed verloopt, voel je borst op en neer gaan,…, maar wees voorzichtig want er zijn mensen die spontaan beginnen te hyperventileren. Beeld je dan ook nog eens in dat je een probleem hebt, een levensbedreigend probleem, met diezelfde ademhaling. De dekselse Lao wist het in één zinnetje te omschrijven, dat is het verschil, veel respect voor deze man. De kans dat mijn woorden de tijd zullen overstijgen is wellicht een pak minder groot 🙂

Vandaag word ik verwend door zusje en schoonbroer met een culinaire middag. Een uitgesteld verjaardagscadeau. De beste remedie ook om niet te veel na te denken. Ik ben er ondertussen goed in geworden en als ik het even van mij af kan schrijven, ben ik weer klaar om er goedgemutst tegenaan te gaan.

Genieten is een werkwoord, je moet er vooral voor openstaan, dan ben je al halfweg…

Ik ben trouwens overweldigd door de massale belangstelling voor mijn blog. Had het niet verwacht. Maar, het is fijn te zien dat jullie geïnteresseerd zijn. Het is een grote motivatie om positief te blijven en het kopje rechtop te houden.

En de boer, hij ploegde verder…

4 augustus 2011: Mijn eerste ‘Post’

Hier zit ik dan, met mijn grote mond een blog te starten. Heb normaal geen probleem om iets in tekst te gieten, maar het is toch anders als je je begeeft op het www… Misschien wordt de tekst niet gelezen, of misschien juist heel veel. Moet ik dan opletten wat ik zeg, of moet ik er mij juist niets van aantrekken? Misschien moet ik voor het laatste kiezen, jullie hebben de vrijheid de browser dicht te klikken als het niet meer te doen is…

Voor een eerste post is het misschien wel interessant voor jullie om te weten wat mijn fysische/psychische conditie is op dit moment, kwestie van een en ander te kunnen plaatsen. Wat mijn psychische conditie betreft, kunnen we kort zijn, die is na vijf jaar fysische miserie nog steeds dik in orde 🙂

Wat mijn fysische conditie betreft, is het uiteraard iets (…) minder, de vraag is echter wat je daarover vertelt… Misschien moeten we het eens anders doen, ik vertel gewoon wat ik vandaag als hulpmiddelen nodig heb ( waarvan ik het merendeel zelf niet kan bedienen ) en jullie verbeeldingskracht zal wel helpen om de situatie vrij juist in te schatten…

Hier gaan we dan: aangepaste bestelwagen met elektronische lift voor de elektronische rolstoel, aangepaste douche, diverse oprijdrempels, spraakherkenningssoftware ( driewerf hoera ), een douche/toilet stoel, hoog/laag bed, alterneringsmatras ( momenteel in test ), beademingstoestel ( voor ’s nachts ), plasfles, muisbediening via joystick op rolstoel… daarnaast heb ik enkele engeltjes ter beschikking die mij dag en nacht ( voorrecht voor mijn vrouwtje ) bijstaan om het leven zo aangenaam mogelijk te maken. En wat het laatste betreft, geloof het of niet, maar dat valt allemaal heel goed mee. Het zal niet het laatste bloemetje ( zonder bloempot ) zijn die in deze blog wordt gegooid naar mijn vrouw en nabije familie en vrienden. Zonder hen…

Nu ik het zo opsom, is het inderdaad heel wat, was mezelf door de tijd eigenlijk niet zo opgevallen. Gek ook, dat het toch allemaal goed lukt. Ik herinner me dat ik voor mezelf in het begin levenskwaliteit en een ‘waardig leven’ associeerde met het zelfstandig kunnen eten en drinken. Ondertussen lukt het al een tweetal jaar niet meer en ik kan mij niet herinneren dat ik ondertussen een ‘Duveltje’ heb gemist. Het avondeten met de familie is elke dag een moment om naar uit te kijken. Ik wil maar zeggen, je schrikt van jezelf hoe makkelijk je je zelf gedefinieerde grenzen verlegt, gelukkig maar…

Neen, het leven is niet makkelijk, en toch zou je direct tekenen voor een gestabiliseerde situatie. Zelfs daarop hopen heeft op dit moment geen zin, dus ondertussen zoveel mogelijk energie verzamelen en het kopje klaarmaken voor een volgende ( moeilijke ) stap en hopen dat het kopje ook deze keer mee wil. Dat, het is een cliché voor mensen met deze aandoening, is en blijft het moeilijkste.

Zolang er ‘zon, muziek en kinderen’ zijn, is het leven mooi, werd al eens bezongen. Aan alle drie deze voorwaarden is voldaan, dus de conclusie is duidelijk! Heb jaren staan plassen met zicht op een foto van een lieve hond met daaronder handgeschreven ‘kop op’. Een cadeautje van Katrien en sinds die dag ons motto. Het heeft ons al vele leuke dagen en vele leuke momenten opgebracht.

U heeft gelijk, er ging toch een stukje dagboek volgen. Mijn schuld, eens ik op dreef ben…

Weet niet of dat voor jullie interessant is, maar we gaan eens proberen. Deze morgen om 6:00 opstaan ( we hebben samen ongeveer 2:30 nodig om ons klaar te maken ). Tegen die tijd lig ik al af te tellen naar het geluid van de wekker. Vroeger kreeg ik er kippevel van, nu verschijnt een pijnlijke glimlach op mijn gezicht. Slapen lukt niet zo goed, ik kon vroeger niet stilliggen en nu kan het niet anders. Toch slaag ik erin om zo ongeveer mijn benen naast mijn lichaam te krijgen. En, je hoeft het zelf niet te proberen, maar dat doet pijn in de onderste regionen van je rug. Maar goed, ook vandaag is het allemaal weer gelukt. Was iets moeilijker, we zijn beiden heel moe. Maar daar komt verandering in, mijn vrouwtje heeft de komende twee weken vakantie en als het goed is, hebben we dan eens tijd voor mekaar en voor de kinderen.

Vervolgens kruip ik achter de computer. Heb het voorbije jaar enkele websites gebouwd en elke morgen ben ik benieuwd om te zien hoeveel bezoekers er weer geweest zijn en of er eventueel vragen/berichten via de diverse elektronische formulieren zijn binnengekomen. Natuurlijk ook de e-mail checken en eens piepen op Facebook wat al mijn ‘vrienden’ weer uitgestoken hebben gedurende de laatste 24 uur. Ik weet niet of jullie dat ook hebben maar er zitten er tussen die het zelfs vermeldenswaardig vinden als ze naar het toilet geweest zijn. Mogelijks verloopt dat dan poëtischer dan bij mij, maar die behoefte heb ik tot nu toe nog niet gehad. Maar enfin, je kan tegenwoordig niet meer zonder, of je wordt bestempeld als asociaal. En dat is natuurlijk het laatste wat we willen…

Om 10:30 kwam de kinesist ( tweemaal per week ). Het was in het begin een moment om naar uit te kijken. Nu nog steeds, maar enkel voor de leuke babbel, want de oefeningen doen ondertussen serieus pijn ( verkorting van de spieren heet dat dan, en ik die dacht dat ik bijna geen spieren meer had ). Deze middag boterhammetjes geheten met mijn schoonmama en mijn dochter ( en dan weet je dat je weer volledig op de hoogte bent van de gebeurtenissen op de paardenmelkerij, bij ons om de hoek)…

Heb in de namiddag ook nog wat bijslapen en helaas is er vandaag nog niet veel meer gebeurd dat voor jullie interessant kan zijn.

Het is warm buiten en ik heb zin in een verfrissende duik in het zwembad van de buren. Maar, eens met mijn voeten in een emmer evenaart waarschijnlijk deze sensatie.

Het leven heeft zijn eigen verborgen krachten, die je alleen kunt ontdekken door te leven (Soren Kierkegaard)

wel Sören, wij verstaan mekaar hé…