23 mei 2014: Hoe het met me gaat…

Er is ondertussen wel wat tijd voorbijgegaan, sinds het laatste bericht op de blog. Onvermijdelijk krijg je dan de vraag of alles nog wel goed met je gaat. Nu ja, wat heet goed in deze omstandigheden…?

“Hoe de ziekte evolueert…?”, vraagt u zich af. Het makkelijkste lijkt me dan enkele vergelijkingspunten op te snorren. Een jaar geleden kon ik niet meer zelfstandig ademen, vandaag kan ik dat nog steeds niet… Een jaar geleden was ik zo goed als volledig verlamd tot onder het hoofd, dat is tot op vandaag onveranderd… Hoezee, niet zonder enig cynisme kunnen we spreken van een stabiele situatie…

Alle gekheid op een stokje, ik ben dankbaar vandaag nog steeds te kunnen praten, te kunnen genieten van een lekkere maaltijd, en ook het Duveltje moet nog niet aan de kant. Hoewel ik soms het gevoel heb dat niet alle vitale organen even tevreden zijn met deze situatie, klasseer ik het graag onder de noemer ‘genieten’.

Genieten doen we nog geregeld met volle teugen, van mekaar, van de kinderen, van het zonnetje, de natuur, een mooi gedicht, een aangrijpend lied, een foto die plots zoveel herinneringen terugbrengt, en nog zoveel meer…

Nochtans is het de voorbije maanden niet altijd even makkelijk geweest, niet voor mij, maar ook niet voor mijn zonnetje Katrien die blijft putten uit een schijnbaar onuitputtelijk vat van liefde en goede zorgen…

Het kopje, weet je wel… Je hebt zo verdomd veel tijd om na te denken, als nadenken bijna het enige is wat je nog kan. Je denkt na over de zin van, over het hoe en waarom, over het wanneer, over het…  nooit meer… Ja, ik voel wel degelijk een verschil met pakweg twee jaar geleden. Ondanks heel veel goede wil en een ijzersterk karakter weegt de ALS wel degelijk op de schouders, en niet alleen op die van mij…

Leven in het NU is belangrijker dan ooit tevoren. Kracht putten uit de kleine dingen… Het klinkt cliché, maar clichés zijn nu eenmaal niet uit het niets geboren…

Een belangrijk deel van ons leven gaat op naar de vzw Een hart voor ALS. Het weten dat mede door uw en onze inspanningen budget wordt gecreëerd voor nieuw wetenschappelijk onderzoek naar ALS en dat op die manier toekomstig leed kan worden vermeden, is voor ons een gigantische motivatie om door te gaan. ALS móet de wereld uit! De maatschappij kan en mag niet aanvaarden dat aandoeningen zoals ALS families gijzelen en onderdompelen in diepe miserie.

Je inzetten voor een goed doel is absoluut aan te bevelen, goed doen doet goed!

Nochtans is het ook hier niet al rozengeur en maneschijn. Je kan het je niet voorstellen, maar niet iedereen is opgezet met ons initiatief. Deze houding is werkelijk de schaamteloosheid voorbij. De verleiding is vaak groot om hierop eens ten gronde te reageren. Toch weiger ik in deze soap een rol te spelen. Negatieve energie, weet je wel…

Het resultaat van acties en uitspraken van deze of gene zijn in elk geval geen reden om onze inspanningen af te bouwen, in tegendeel… we gaan naarstig door!

Een fijne dag nog,

Alain

“You don’t reward reaction; you reward results.”
(Edwin Louis Cole)

 #bringbackourhealth

1 maart 2013: Houten bruiloft…

5 Jaar getrouwd, op een dag die zowel in Nederland als in België werd omgedoopt tot complimentendag, dat vraagt om een bloemetje, vindt u ook niet?

‘Houten bruiloft’, epitheton voor vijfjarig huwelijk, is trouwens een heel mooie omschrijving, doch ietwat mysterieus … waarom ‘hout’ in hemelsnaam …? Hout is ‘aards’, een goed huwelijk eerder ‘hemels. Daartegenover staat dan weer dat hout veelal ‘degelijk’ betekent, het is ook mooi, het ruikt lekker, het is warm, en zoveel meer …

Neen hoor, niets van dit alles, het woord houten bruiloft is een ‘spin-off’ van het gevoel dat je overhoudt na het feestje ter ere van je vijfjarig huwelijk … Het ‘houten kopje’ weet je wel … Zo mocht ik vorige week ondervinden ter gelegenheid van een vooruitgeschoven feestje met de buren … Maar het was het waard, gelukkig maar 🙂

Veandaag houden we het beschaafd. Deze avond lekker eten in gezinsverband, thuis, dichtbij alle comfort in de veilige haven.

Ik weet nog goed hoe het is gegaan een kleine zes jaar geleden: ik was samen met mijn liefje in Italië, Firenze meer bepaald. Op de Ponte Vecchio, de oude brug, heb ik de vraag gesteld. Ik had het ietwat gepland, in één van de talrijke juwelierswinkeltjes op en nabij de brug zou ik een verlovingsringetje kopen en eens de onvermijdelijke vraag stellen. Helaas, bij het aanschouwen van zoveel kitsch en rommel viel mijn plan snel in duigen …

Ik heb nog wat onwennig op de brug staan draaien, luisterend naar een lokale charmezanger die gezien de ‘setting’ klonk als Eros Rammazotti’s grote broer … En toen kwam het eruit: “Wil je met me trouwen”? Het zal niet langer dan een seconde geduurd hebben, maar het leek een eeuwigheid vooraleer het volmondige ‘ja’ klonk … Ik zie dit moment nog voor me, als de dag van gisteren, een van de mooiste herinneringen ooit…!

Van de ALS was toen nog geen sprake, hoewel ik al diverse symptomen had die later de verschrikkelijke diagnose zouden meekrijgen. Toen we enkele maanden later wisten dat ik ongeneeslijk ziek was, heb ik de vraag nogmaals gesteld. Ik vond dat dat moest want zo evident is dat allemaal niet. Het duurde ditmaal zelfs geen seconde vooraleer dezelfde ‘ja’ klonk en de sprankelende oogjes deze beslissing met verve onderstreepten …

‘In goede en in kwade tijden”, zo klonk het toen nog vooraleer deze dure beloften werden onderschreven op 1 maart 2008, dit voor de ogen van de burgervader, vrienden en familie. Engeltjes bestaan, dat weet ik nu wel zeker! Ik geloof ook graag dat het geen toeval was dat we mekaar hebben ontmoet, het moest gewoon zo zijn!

Wat volgde waren 5 prachtige jaren. Liefde, zorgdragen voor mekaar, voor mijn kinderen, voor de diertjes ook. Ervoor zorgen dat ‘huis’ ‘thuis’ is, dat het zonnetje schijnt ook al is het buiten grijs en nat … Dankjewel lieve Katrien, voor de intens mooie jaren, om te zijn wie je bent en voor de vele mooie jaren die we samen nog mogen doorbrengen!

Het is me wellicht gepermitteerd, deze lofrede op complimentendag … 🙂

Straks gaan we doen waar we goed in zijn, gezelligheid creëren en genieten! Ik wens jullie alvast hetzelfde bij het begin van een mooi weekend, bij de start van de natuurkundige lente, nog maar enkele dagen of weken verwijderd van de mooiste maanden van het jaar …

Fijne dag nog,

Alain

If I was a sculptor, but then again, no
Or a man who makes potions in a travelling show
I know it’s not much but it’s the best I can do
My gift is my song and this one’s for you
And you can tell everybody this is your song
It may be quite simple but now that it’s done
I hope you don’t mind
I hope you don’t mind that I put down in words
How wonderful life is while you’re in the world
(Sir Elton John)

13 februari 2013: Vriendschap…

In een periode waarin illustere wielergoden om de haverklap aan de galg worden gepraat door wat wellicht vroegere ‘vrienden’ zijn geweest. Waarbij door diezelfde ‘vrienden’ de gezworen omerta vrolijk met de voeten wordt getreden in functie van zelfbehoud, zuivering van geweten of plat opportunisme door zij die heiliger zijn dan de paus, is het misschien wel eens een leuk idee om te schrijven over vriendschap …

Dat ‘vriendschap’ een veelbesproken thema is, wordt onderschreven door het aantal zoekresultaten dat wordt aangereikt door Google: 1.310.000 resultaten binnen de 0,14 seconden. Niet mis …

Als objectieve benadering van het woord en zijn inhoud kunnen we misschien starten met een definitie: Vriendschap is een nauwe (over het algemeen niet-seksuele) relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Het belangrijkste waarop een goede vriendschap gebouwd is, is vertrouwen en onvoorwaardelijkheid. Iemand met wie men vriendschap heeft noemt men een “vriend” of “vriendin”.

Bij Telenet reageert men prompt gevat: Vriendschap, jawadde jong, dat is nog iets anders dan King of Kong … 🙂

Hoe vaak heeft u al nagedacht over wie het labeltje ‘echte vriend’, ‘beste vriend’ of kortweg ‘vriend’ verdient, of anders eerder thuishoort in de categorie ‘kennis’, ‘cafévriend’, ‘gelegenheidsvriend’, en dergelijke meer …?

Persoonlijk kan ik ook nog eens getuigen van een aantal personen die onze vermeende vriendschap eerder zagen als een stap in hun carrièreplanning … je kan het uiteindelijk zo gek maken als je zelf wilt …

Ik kan gelukkig ook getuigen van mooie, waardevolle vriendschappen die aan een bepaalde periode in mijn leven warmte en kleur hebben gegeven. Een merendeel daarvan is vandaag uit mijn leven verdwenen of, al dan niet door begrijpelijke omstandigheden, actueel vrijwel onzichtbaar.

But then again, hoe belangrijk is dat vandaag (los van de invloed die een bepaalde vriendschap op je heeft gehad ), in het NU. En is, bijvoorbeeld,een 18 jaar durende vriendschap die er ooit is geweest maar vandaag helaas verdwenen, plots minderwaardig. Nee toch…

Uiteraard raak je verbaasd over de evolutie van een vriendschap onder de invloed van bepaalde omstandigheden: de invloed van jaloezie, roddels en leugens, het gevoel van te moeten kiezen, de veranderende werkomstandigheden, eigen vreugde en geluk, en nog zoveel meer …

Wie herinnert zich nog de woorden van de Nederpop band ‘Doe Maar’:

Als je wint heb je vrienden
Rijen dik echte vrienden
Als je wint nooit meer eenzaam
Zolang je wint

Als je wint……
Als je wint……

Zelf vond ik het best boeiend, maar ook lastig en op andere momenten dan weer verrassend leuk, hoe mijn omgeving (in de meest brede zin van het woord) reageerde op mijn ziekte. De meest gevarieerde reacties, soms hard en onbegrijpelijk, soms ontroerend mooi. Van mensen waarvan je het verwacht, maar nog meer van mensen waarvan je het totaal niet verwacht.

Ik heb daar maanden, zoniet jaren, mee geworsteld. Vandaag kan ik zeggen dat ik daar voor 95 % uit ben: ik ben getrouwd met mijn beste vriendinnetje :-), heb enkele waardevolle vrienden waarvan ik besef dat niets evident is, en daarnaast is er een groot aantal mensen waarbij het aangenaam vertoeven is. Wat kan een mens meer wensen!

Vriendschap is iets moois, je geeft en je krijgt. En is een echte vriend(in) niet diegene die er nog staat als al de rest verdwenen is …? En hoe ver is echte vriendschap nog verwijderd van liefde …?

Een mooi gedicht van alweer mijn favoriete dichter, ter afsluiting…

Fijne dag nog,

Alain

Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in ’t cafè om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

(Herman de Coninck)

30 november 2012: Ontroering…

20.255 ‘views all-time’ vermeldt het dashboard van deze blog bij het ter perse gaan van dit bericht. Jawel, sinds augustus vorig jaar is de blog meer dan 20.000 maal bekeken.  Ik probeer me dan voor te stellen hoeveel dat is  20.000 … Blijkt dat dit de capaciteit is van het toekomstige stadion van voetbalclub KAA Gent, of het aantal fans in de O2 Arena (Greenwich, London) die vorige week zondag een pak centjes veil hadden voor het optreden van de Rolling Stones naar aanleiding van hun 50-jarig bestaan, veel dus …

Als je weet dat de blog als voornaamste doel heeft de naamsbekendheid rond ALS te vergroten, is het natuurlijk nooit genoeg. Maar, eerlijk is eerlijk, het is veel en…het ontroert me wel …

Ontroering (plotselinge woede, vreugde of verdriet) ook wel synoniem voor ‘emotie’ is trouwens een raar beestje. Al bij al heb ik er op de blog nog niet zoveel over geschreven, misschien met uitzondering van het artikel ‘Het emo-buffertje…’, hoewel het fenomeen vrij nadrukkelijk in ons leven aanwezig is, wat u wellicht niet zal verbazen …

Het is trouwens iets wat je meestal ook verrast, ook al ben je er nog zo goed op voorbereid. Een plotse gebeurtenis, een herinnering, een lied, een gedicht, een geur, … allemaal zaken die er soms geheel onverwacht kunnen voor zorgen dat een pak emoties loskomen.

De voorbije weken alleen al is het me een aantal keer overkomen: het overlijden van lotgenoten, mijn zoontje die plots tijdens de maaltijd vraagt of papa toch zeker niet dood gaat gaan … Maar ook leuke dingen natuurlijk: mijn dochter die na 16 jaar plots begint te knuffelen, het uitzicht naar de nieuwe puppy, onverwachte leuke berichtjes via sociale media, een trotse vader die 75 wordt, de fonkelende oogjes van mijn vrouwtje die zegt dat ze me graag ziet, een oude foto, en zoveel meer …

Soms woede ook, wellicht uit frustratie, bij het ervaren van de achteruitgang. Hoe hard ik ook mijn best doe positief te zijn, volgens mij het enige werkende medicijn, toch telkens weer terrein moeten prijsgeven, beetje bij beetje … De confrontatie met de sloopmachine die ALS heet en waar zo weinig tegen te beginnen is. Onbegrip dat er nog steeds geen oplossing is gevonden, dat het inzamelen van fondsen te traag verloopt, ….

Maar gaat het niet altijd te traag als je ergens op wacht …

Had dat vroeger ook al hoor 🙂 De kans dat de Sint me kon verrassen was bijzonder klein … een heuse speurtocht werd daags vooraf georganiseerd … Mijn ouders hebben wat meegemaakt met mij… Een onderwerp trouwens waar ze graag ook eens van gedachten over wisselen met mijn vrouwtje, want schijnbaar ben ik nog geen haar veranderd … 🙂

Ook wat de fondswerving betreft, kunnen we echt wel spreken van een positieve ‘vibe’. Vanuit de VZW kunnen we steeds meer en meer mensen beroeren, ontroeren ook, niet onbelangrijk in dit verhaal. Prachtige initiatieven kondigen zich aan voor kalenderjaar 2013. Niet in het minst uit soms onverwachte hoek, ontroering opnieuw bij het zien van de emotie die aanzet tot actie … Inspirerend ook voor anderen waarbij de zin om iets te organiseren sluimert maar door de initiatieven van anderen de aanwezige goesting duidelijk wordt aangewakkerd!

Ik hoop dat we samen nog veel mensen mogen inspireren en ontroeren, ik hoop dat we een golf van activiteiten kunnen op gang trekken, ik hoop dat onze wetenschappers mede door onze inspanningen geweldige resultaten mogen boeken, ik hoop hier nog een tijdje te mogen vertoeven, ik hoop …, ik hoop … een hele hoop …

Graag wil ik eindigen met een gedicht van een kunstenaar die in zijn leven tal van emoties heeft beleefd en die zijn uitweg heeft gevonden in het prachtige woordenspel, poëzie genaamd …

Winter

winter. je ziet weer de bomen

door het bos, en dit licht

is geen licht maar inzicht:

er is niets nieuws

zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet

Uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt

Is het nooit volledig duister, nee,

Er is de klaarte van een soort geloof

Dat het nooit helemaal donker wordt.

Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

30 april 2012: De zon en de warmte…

Nog wat nieuws van het front … Ja, daar lijkt het hier soms op, op een front, een gezamenlijke inzet van krachten tegen die verdomde ALS …

Gisteren werd ik geplaagd door buikgriep, ik zal u de details besparen. Shit man, wat een dag. We zijn ondertussen wel wat gewoon, maar er zijn toch grenzen … Voor mijn vrouwtje blijkbaar niet, zonder morren en bovenop nog met een glimlach blijft ze gewoon doorgaan, vechten… Samen als kleine, nietige soldaatjes tegen die grote boze wolf …

Het is al enige dagen sinds de vorige blog. Eerlijk, het ging mij niet zo goed … Het inspreken van de teksten met de spraakherkenningssoftware wordt moeilijker wegens de groter wordende confrontatie met mijn ‘Zwaard van Damocles, de adem dus … Of het nu echt slechter gaat dan enkele maanden geleden durf ik niet te zeggen, gewoon eraan denken doet me al naar adem happen. Het kopje, weet je wel, je vriend en tegelijk je vijand …

Daarenboven wordt in de voorbije maanden geplaagd door een bijzonder pijnlijke schouder, ‘Frozen shoulder’ voor de kenners onder u. Zelfs de twee cortizone spuiten, mochten niet baten. Toen de pijn ons nachtenlang wakker begon te houden, hebben we aan de alarmbel getrokken.

In dit dossiertje kregen we de vierde arts uit hetzelfde kabinet op bezoek ( zo gaat dat tegenwoordig ). Een lieftallige, en tevens niet onaantrekkelijke vrouwelijke dokter, zou de brand wel blussen. Klevers met een hoog pijnstillend gehalte waren onze hoop. Mijn vrouwtje vroeg nog snel of er beperkingen waren inzake voedsel – of alcoholgebruik. Ze kent me al ondertussen 🙂 …

De vriendelijke dame gaf aan van niet, en adviseerde tevens de bijsluiter niet te lezen, we zouden er enkel ‘ambetant’ van worden. Het eerste wat we deden toen ze weg was, was natuurlijk die bijsluiter lezen (Pandora’s box is ook ons niet vreemd ). Tot onze verbazing stond daar niet alleen dat alcoholgebruik diende vermeden te worden, maar tevens dat de klevers te vermijden waren voor mensen met ademhalingsproblemen … Klever er weer af natuurlijk, lang leve ‘den Duvel’… 😉

Een telefoontje naar het kabinet en een gesprek met, natuurlijk weer een andere dokter, werkte geruststellend naar de combinatie met alcohol. Dat staat tegenwoordig bijna overal op, zo blijkt, … Wat de ademhaling betrof, moesten we ons ook geen zorgen maken. De voornoemde problemen waren van toepassing op mensen met ademhalingsproblemen van een andere aard. We werden echter toch geadviseerd te starten met een halve klever. We hadden dat direct gedaan, ware het niet dat er in diezelfde bijsluiter stond dat de klevers in geen geval middendoor mogen worden gesneden …

Wie dacht dat een telefoontje naar de behandelende professor uitsluiting zou brengen, komt ook van een kale reis thuis. Aldaar kregen we te horen dat het op zich geen probleem hoefde te zijn, bij eventuele achteruitgang van de ademhaling moest ik de ondersteunende ventilatie maar wat harder zetten …

We hebben het dan maar zo gelaten. No pain, no glory… Misschien moeten we de klevers binnenkort eens op tweedehands aanbieden, het voordeel daar is dat je je met een standaardzinnetje van de meeste verantwoordelijkheid kan afmaken en er bovendien niemand echt van schrikt ‘een kat in de zak’ gekocht te hebben …

Maar goed, de voorbije weken zijn niet alleen kommer en kwel geweest. We hebben ook vele leuke en mooie momenten gehad. De ontluikende lente (hoewel op slakkengang), de broedende vogeltjes in onze volière, de sporadische warmte van de zon, de even warme vriendschap die we her en der mogen ontvangen, het begrip en medeleven met onze situatie, allemaal dingen die ons hartje masseren.

De klap op de vuurpijl kwam er op zaterdag 28 april. Mijn ouders vierden hun gouden jubileum. Jawel, 50 jaar getrouwd ( met mekaar welteverstaan ). Ze hadden ervoor gekozen om het feest binnen intieme sfeer te houden. Om mij wat te sparen, kon het festijn bij ons thuis doorgaan.

Mijn zus en mijn vrouwtje maakten er een super dag van. De niet zo oude ‘oudjes’ werden als verrassing met de huwelijkskoets van de Paardenmelkerij afgehaald. Je had ze moeten zien, ik vermoed precies zoals 50 jaar geleden 🙂 Het culinair genoegen werd verzorgd door een kok aan huis, man, het was van begin tot einde een ware streling voor de tong. Ze hebben beloofd er nog eens 50 jaar bovenop te doen, het weze jullie gegund lieve ouders!

Ik moet wel zeggen, maar daarin sta ik wellicht niet alleen, dat ik hunker naar de zon. Ik hou van de zon! De zon heeft ook een mooi principe, prachtig verwoord in onderstaand gedichtje 🙂 Ik beweer vaak dat ik werk op zonne-energie, en het stilaan leeglopen van mijn batterijtje geeft me stilzwijgend gelijk. Tijd om op te laden dus …

Tot binnenkort,

Alain

Licht en zon zijn van iedereen

Vooraan in mijn tuin vertellen rozen

een helderrode mening waar ik achter sta.

Te kijken.

Ik geloof in socialisme zoals de natuur

ons dat leert, wie zei dat ook weer:

licht en zon zijn van iedereen.

De gelijkheid van er is voor allemaal evenveel

regen, groeien jullie maar, planten.

En de prachtige ongelijkheid die dat oplevert.

(Herman De Coninck)

10 januari 2012: Het opperhoofd en zijn mooie vrouw…

Deze post behoeft geen introductie, mooi zonder meer…

Om bij te houden voor als je het eens nodig hebt…

Er trouwde eens een jong Indianen-opperhoofd. Hij nam het mooiste meisje van zijn stam tot vrouw. Hij kon zijn geluk niet op, maar dat duurde niet lang. Vlak na het huwelijk werd de bruid erg ziek. Het opperhoofd wist zich geen raad bij de gedachte dat zijn vrouw zou kunnen sterven. Hij stuurde zijn mannen alle richtingen uit om hulp te halen. Hij riep alle tovenaars van de wereld bij zijn vrouw, maar ook zij konden de verschrikkelijke ziekte niet genezen.

Zijn mooie vrouw stierf. Het hart van het opperhoofd was gebroken. En niets hielp daar tegen. De jacht niet, de veldtochten die hij maakte en ook de slaap brachten geen verlichting. Het dappere opperhoofd kon zonder zijn vrouw niet leven. Hij wilde haar in zijn tent hebben, hij wilde naar haar kijken, met haar praten. En daarom ging hij op zoek naar een goede houtsnijder, die zijn vrouw uit hout kon snijden. Hij zocht lange tijd, ging van de één naar de ander, maar tevergeefs. Niet één kon haar snijden zoals ze was.

Na een jaar keerde het opperhoofd zonder resultaat naar zijn dorp terug. Aan de rand van het dorp kwam hij een oude man tegen. De oude man sprak hem aan en zei: “Je loopt wel van het ene dorp naar het andere, op zoek naar een goede houtsnijder die jouw mooie vrouw uit hout zou kunnen snijden, maar je zoekt het veel te ver. Je vergeet in je eigen dorp te zoeken. Ik heb je vrouw vaak gezien en ik herinner me haar beeldschone gezicht. Als je wilt, zal ik haar uit hout snijden.”

Het gezicht van het opperhoofd klaarde op, hij zei: “Probeer het, oude man, probeer het, je zult me er een groot plezier mee doen.”

En de oude man ging aan het werk. Aan zee was enige tijd geleden een prachtig stuk hout aangespoeld. De oude man gebruikte dit hout en begon het te bewerken. Hij sneed lange tijd, werkte ijverig door, tot zijn werk klaar was. Toen ging hij naar het opperhoofd en sprak: “Het is klaar, komt u maar kijken, opperhoofd.”

Het jonge opperhoofd ging de tent van de oude man binnen en zag zijn vrouw. Ze zat precies zoals ze altijd gezeten had. Ze had dezelfde kleren aan, die ze altijd gedragen had. Ze was net zo mooi, als toen hij haar tot vrouw genomen had.

Het opperhoofd was dolblij. Zijn verdriet werd minder en zijn geluk keerde terug. Hij droeg zijn mooie vrouw van hout naar zijn tent en de houtsnijder werd rijkelijk beloond.

Vanaf dat ogenblik was het opperhoofd niet meer alleen. In de tent zat de mooie vrouw, ze had de kleren van zijn vrouw aan, ze droeg de pels van een marter, ze had haar gezicht. En het opperhoofd sprak met haar, alsof ze in levenden lijve voor hem zat. Het opperhoofd zat bij haar, het opperhoofd at bij haar, het opperhoofd vertelde haar alles wat er gebeurde. Hij vond het alleen jammer, dat zijn mooie vrouw nooit eens iets terugzei.

Maar op een dag gaf ze antwoord. Op een dag zat het opperhoofd weer bij haar en de vrouw bewoog zich, alsof ze zuchtte. Het jonge opperhoofd geloofde zijn eigen ogen niet. Maar de mooie vrouw van hout bewoog zich voor de tweede maal en nog eens. De mooie vrouw van hout ademde. Maar spreken kon ze niet. En haar handen en voeten bewegen kon ze ook niet. Maar het hart van het opperhoofd sprong open van geluk. Zijn mooie vrouw begon weer te leven.

Lange tijd leefde het jonge opperhoofd met zijn mooie vrouw van hout. Lange tijd was hij gelukkig met haar. Maar ook dit geluk was niet eeuwig. Op een dag zat hij bij zijn vrouw, toen hij een diepe zucht hoorde en daarop een krakend geluid, alsof er een boom werd omgehakt. De mooie vrouw van hout stierf. Toen hij haar van de plaats waar ze altijd gezeten had optilde, zag hij daar een boompje uit de aarde steken. Na korte tijd stak de boom dwars door het dak van zijn tent en het werd een prachtige hoge boom. Zo’n statige boom hadden de mensen nog nooit gezien. Ze gaven hem de naam Rode Ceder.

De Rode Ceder groeit nu overal waar de Indianen wonen. Maar de grootste en de mooiste ceders groeien daar, waar eens het jonge opperhoofd met zijn mooie vrouw woonde. De mensen komen van heinde en ver om daar ceders te halen. En als ze een bijzonder mooie en hoge ceder zien staan, dan zeggen ze: “Ze ziet er uit als de dochter van de mooie vrouw van het opperhoofd.”

15 november 2011: Baby Nils…

Heeft u, net als zovelen, ook een zwak voor schoonheid …?

Ik in elk geval wel, niet altijd in dank afgenomen trouwens, waarvoor alle begrip … 🙂

Maar, serieus nu, schoonheid zit in zovele dingen, en de meeste daarvan heb ik pas de voorbije jaren ontdekt. Erg hé, maar wel eerlijk …

Ook u heeft wellicht als trouwe lezer van deze blog meermaals instemmend geknikt bij de vele gepubliceerde berichten, berichten die zijn ontstaan door pure zelf-evaluatie en idem dito relativering, inzichten die zijn verworven door vele malen ‘op de bek’ te gaan. Ik had al een neus als een pekineesje kunnen hebben ( aan alle pekineesjes: no offense…) …

Maar heeft het lezen ondertussen bij u iets veranderd …? Ik gok van niet, maar hoop van wel. Maar, daartegenover, had ik in het verleden ook al veel kunnen leren van mijn medemens, maar in de meeste gevallen vond ik dat ik het toch zelf ook eerst eens moest geprobeerd hebben … dom hé…

Maar goed, schoonheid dus, het kan mij tot tranen toe bewegen.

Vorige week nog, bij het in gebruik nemen van onze volière. Mijn pa heeft dat weer prachtig gedaan, zoals altijd. De volière is er een om u tegen te zeggen, een ‘vogelresidentie’, niet zomaar een hok. Er zitten vogeltjes in van alle kleuren en diverse formaten, divers pluimage dus. Allemaal koppeltjes, en buiten de kleur en de vorm kan je dat ook zien aan het feit dat ze continu samen zijn. Ze zoeken elkaar op, automatisch, terwijl ze de dag ervoor mekaar niet kenden. Is dat niet mooi? Het is maar een vogeltje. Sinds de volière zie ik niet alleen de eigen vogels, maar ook al diegene die in de vrije natuur het luchtruim doorklieven, nochtans waren die er ook daarvoor. Gek hé …

En dan, zaterdag, baby Nils…

Nils is het eerste kindje van Sophie en Kristof. Sophie is al jaren de beste vriendin van mijn vrouwtje. Katrien was dan ook in de wolken toen ze vernam dat ze één van de twee meters ging worden. Wel grappig hé, twee meters 🙂 Maar de pret zal er niet minder om zijn!

Bij het zien van jonge mensjes stel ik me natuurlijk altijd de vraag of het mij gaat gegund zijn ze groot te zien worden. Zal het ventje me ooit kennen, weten dat hij me nauw aan het hart ligt, dat ik me betrokken voel bij zijn levensloop …? Weet je, ik wil graag dat er iets blijvends is van mij, iets dat nooit meer verdwijnt, en er is een grotere zekerheid op eeuwigheid dan het Internet …

Dus, lieve baby Niels, dit is er eentje van ‘Me to You’:


Je bent geboren als een Liebeskind, een kind ontsproten aan de liefde van twee lieve mensen die het allerbeste met jou voorhebben. Je was welkom en voor je geboorte was al het mogelijke in het werk gesteld om je met open armen te ontvangen. Je mama heeft je gedragen in volle schoonheid en met pure trots, je stoere papa excelleerde in tederheid gedurende, en dat doet hij nog…

Je komt terecht in een warm nest en je beide ouders zullen alles in het werk stellen om jouw levenspad te effenen, en dan is het aan jou, maar daar hoef je je nu nog totaal geen zorgen om te maken. Geniet met volle teugen en laat het je welgevallen.

Zaterdag zijn we bij je langs geweest. Je bent een prachtige baby, een flink en gezond kereltje met trekjes van beide ouders. Het is mooi te zien hoe je mama recht veert of haar oren spitst bij elk geluidje die je maakt, beschermend, bezorgd. Het is mooi te zien hoe je papa met zijn grote handen je pampertje ververst, spontaan, alsof hij het al zijn ganse leven doet. Je moet dan weten dat dat zijn grootste angst was vooraleer je er was 🙂

Ik was ontroerd toen mijn vrouwtje jou je flesje gaf en je in slaap viel bij zoveel warmte. Toen je papa jouw kaakje tegen die van mij hield, werd ik even overmand door emoties. Ik zag mijn eigen kaboutertjes weer voor ogen als zij nog baby waren. Schoonheid, echt waar!

Jouw beide meters smelten bij jouw aanzicht, en je hebt geluk, je zal trots zijn als je met deze beide mooie madammen op stap mag, kleren kiezen voor je 16e verjaardag, geloof me, je zal er niet mee uit de toon vallen 🙂

Ik hoop dat deze tekst een eerste aanzet is met een jaarlijks vervolg. Elke dag op jouw verjaardag zal ik de tekst verder aanvullen, met nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten, en hier en daar een grapje tussendoor 🙂 Ik hoop nog veel voor jou te mogen schrijven …!

May the force be with you,
May the force be with us both…

Als er licht is in de ziel, zal er schoonheid zijn in de mens.

Als er schoonheid is in de mens, zal er harmonie zijn in het huis.

Als er harmonie is in het huis, zal er rust zijn in het land.

Als er rust is in het land, zal er vrede zijn op aarde.

(Chinees gezegde)

10 november 2011: G1000…

Amai, de blogpost over ‘ALS en Religie’ is jullie precies niet goed bekomen… 🙂

Slechts een 150-tal lezers en één schamele ‘Vind ik leuk’ op Facebook … Niettemin chapeau voor de enkele moedigen onder u die het waagden om ‘en public’ met de billen bloot te gaan … Het valt me op dat ik gevoelig geworden ben voor jullie appreciatie en ook ik, zoals zovelen, een portie zinloze tijd zit door te brengen achter het Facebook scherm en ondertussen blij opspring (echt hoor ;-)) bij elke ‘vind ik leuk’ voor mijn blog…

Het blijft me ondertussen verbazen wat Vlaanderen, op die enkele uitzonderingen niet te na gesproken, aan rommel via dit medium verspreidt, allemaal ten koste van… zegt u het zelf maar, ik heb natuurlijk geen benul van uw aanwezige alternatieven 🙂

Maar, geen kritiek zonder zelfkritiek … het kost me ook elke dag menig kwartiertje, je weet maar nooit of er iets interessants passeert, niet?

Aanvaard mijn nietige bijdrage, en relativeer ze vervolgens op voldoende wijze, want ook ik ben net als u maar één van de 7 miljard mensen die onze aardbol momenteel bevolken.

Vandaag, ‘ter lering ende vermaak’ ( je bepaalt zelf de balans ) nog eens een artikel over een werkwoord, ‘zorgen voor’, zowaar een werkwoord met een grote ‘W’…

Voor de duidelijkheid, ik ben dus zorgbehoevend (feels weird to say that…:-( ). Je zou het misschien niet denken als je me bezig hoort, maar eigenlijk kan je mij geen vijf minuten alleen laten … Op de meest onverwachte momenten kan zich een bedreigende hoestbui manifesteren waar ik zonder hulpapparatuur moeilijk door geraak, om nog niet te spreken van alle praktische ongemakken die in de verzamelde berichten van de voorbije maanden aan bod zijn gekomen. Ik zeg dit niet om mezelf even te beklagen, want daar doe ik niet aan mee, maar wel om even te schetsen dat de noodzaak aan zorg er wel degelijk is…

Gelukkig blijk ik best een aangenaam mens te zijn om je tijd mee door te brengen, dat is toch wat ik hoor van mijn ouders en schoonmoeder die het voorbije jaar een groot deel van hun mooie tijd hebben opgeofferd gewoon om hier te zijn en, jawel, voor mij te zorgen. Mijn pa zegt het nog vaak, het had andersom moeten zijn … voor mij niet hoor, ik vind het ook wel leuk om mijn ouders groot te zien worden 🙂

Sinds vorige week is de situatie volledig veranderd. Joehoe! Mijn vrouwtje is gestopt met werken om zich verder over mij te ontfermen, een mooier cadeau kon ze mij niet schenken! Me happy dus 🙂

Het was nochtans een hele moeilijke beslissing, en langs de andere kant dan ook weer niet. Het is niet evident, ze deed haar werk graag, zij hield van de collega’s en de klanten, ze komt graag onder de mensen. En dan deze wending. Het voelt voor haar vandaag natuurlijk aan, maar het heeft best wel wat tijd gekost om naar deze beslissing toe te groeien.

Ik ben blij dat ik haar nooit beïnvloed heb. Ze stelde me vaak de vraag of ik niet liever hebben zou dat zij voltijds voor mij zou zorgen en bij me zou zijn. Wel, ik ben altijd voorzichtig geweest en blijven zeggen dat ze ook aan haarzelf moest denken, en deze beslissing weloverwogen moest nemen. Zo is het ook gegaan, en daar zijn we beiden blij om.

Ik word nu verwend 24 op 24 en ik probeer op mijn manier voldoende terug te geven zodanig dat ze het kan volhouden. Er staan ons mooie maanden te wachten, en wie weet is het ons wel gegund dat nog lang te mogen volhouden …

Dat zoiets consequenties heeft, hoef ik u wellicht niet te vertellen. Daartegenover staat de tijd dat we nu samen hebben, is deze niet onbetaalbaar …?

Vroeger, zo liet ik mij vertellen, was zoiets evident. Moeder aan de haard had niet zoveel tijd om aan de haard te zitten, ze zorgde voor het wel en wee van huis en gezin, tot en met de ouders bij extensie. De kinderen werden grootgebracht in het warme nest en kregen opvoedkundig mee wat de ouders konden schenken. Mijn moeder stopte met werken op moment dat ik ten tonele verscheen, ze hield het vol tot mijn zus haar plan kon trekken, een redelijk tijdje dus 🙂

Vandaag doen we het anders. Eerst en vooral creëren we voor onszelf een situatie zoals die van ons wordt verwacht binnen de consumptiemaatschappij waarin we leven, we kopen niet één maar meestal twee auto’s, we hebben niets te kort en zelfs veel te veel, we bouwen samen met de bank een huis en betalen daar zwaar voor af, en zo verder … Dit alles met de leuke bijkomstigheid dat we zo goed als verplicht zijn met twee te gaan werken…

Op zich natuurlijk geen probleem, zolang alles goed gaat, en voor de rest zijn we verzekerd … voor alles? Natuurlijk niet, wel voor alle materiële zaken, maar niet voor die zaken die ons toelaten tijd te maken voor mekaar …

Het hoeft zelfs nog niet eens mis te gaan, het kan juist heel goed gaan, gaan zoals gepland, gezinsuitbreiding dus… Gezien thuisblijven voor de meesten geen optie is, en in vele gevallen ook niet eens modern, moeten we op zoek naar een oplossing buitenhuis van zodra we met zijn twee terug aan het werk zijn. Met een beetje geluk kunnen we bij oma en opa terecht, maar dat mag je niet zien als een evidentie. Je hoeft er geen doekjes om te doen, vandaag worden de meeste kinderen opgevoed door derden, toch voor het grootste deel van de tijd …

De complexe radertjes binnen onze fantastische markteconomie zorgen natuurlijk dat alle mogelijkheden voorhanden zijn. Het verhaal van de kip en het ei, wat was er eerst, de kip of het ei? Wat dat laatste betreft, kan ik formeel zijn, de kip was er het eerst …

Een stoute vraag: weerspiegelt de maatschappij vandaag datgene wat het collectieve geweten van Vlaanderen en Wallonië ( ook wel eens gezamenlijk België genoemd ) zo graag wil?

Als we straks bij Sint Pieter aan het deurtje kloppen ( je weet wel, de brave man die ervoor zorgt dat George Clooney geen George ‘Clumsy’ wordt en geen piano’s op zijn hoofd krijgt in ruil voor het zwarte goud, ook wel Nespresso genaamd ) wat gaan we dan vertellen? Dat we het ganse leven hebben gewerkt om in de materiële behoeften te voorzien, daar in veel gevallen veel frustratie hebben aan overgehouden, en dergelijke meer? Of, dat we alle liefde en zorg die in ons lijf aanwezig was, hebben gegeven, geprobeerd hebben om het zo aangenaam mogelijk te maken voor mekaar, …?

‘Evenwicht’ is hier wellicht het juiste antwoord. Maar als je voor jezelf bepaalt wanneer dat evenwicht is bereikt, ga daar dan misschien toch eens even voor zitten, neem dan even de tijd…

Zou ook dit één van de thema’s zijn die morgen op de G1000 burgertop worden besproken…? Zou het thema dan overleven tot de G32…?

Misschien moeten we starten met onze eigen ‘G* gezins-top’ en eens rustig de eigen sociale thema’s overlopen …

Keep me posted…

Nog een fijne avond,

Alain

Als jullie niet voor elkaar zorgen, wie zal er dan voor jullie zorgen?

[Vinaya, Mahavagga 8.26.3]

4 oktober 2011: Dromen…

Gisteren bezoek gehad van een ex-collega, Roland. Roland is een toffe vijftiger die als consultant door het leven gaat. Hij heeft een tijdje geleden ook mijn laatste motor van me overgenomen. Ik deed het ding weg met veel pijn in het hart, het was mijn jongensdroom, de ultieme toermachine, een Pan European 1300 ABS…

Maar wat doe je, als je voelt dat het niet meer gaat. Het was al enkele maanden niet meer zo verstandig om ermee te rijden. De kracht in mijn rechterhand was toen al redelijk afgenomen en ook de beenspieren hadden niet meer de jus van ervoor…

Toch, bij het horen van de motor, komen alleen maar positieve herinneringen naar boven. Het is goed dat Roland er nog mee rijdt en dat ik de machine op die manier nu en dan nog eens zie. Het is nog maar drie jaar geleden dat ik samen met mijn vader ( hij was toen bijna 70 ) nog met de motor naar Zuid Frankrijk toerde. Mijn vrouwtje en mijn ma reden met de wagen tot op de bestemming maar eens ter plaatse deden we alles samen met de motor. Bochtjes pikken op de Franse cols, kriebels in de buik en constant gegibber op mijn achterbank, pure fun… 🙂

We hadden het er gisteren over, soms durf ik wel te dromen dat het ooit weer kan. Hoewel mijn verstand mijn dromen in twijfel trekt, is er toch iets in mij dat móet blijven dromen, want wonderen bestaan, niet…?

En trouwens, ik heb steun! Hier thuis loopt een klein mannetje rond, acht jaar oud, altijd bereid om te dromen en met een fantasie waar je vrolijk van wordt 🙂

Met Robbe kan ik praten over dromen, hij is nog net op die mooie leeftijd dat je, niet gehinderd door kennis van zaken, gelooft in superhelden, dat je ’s nachts bij het minste geluid schrik hebt van boeven, maar ook dat je kan dromen over mooie, zelfs onwezenlijke dingen…

Toen ik vroeger aan hem vroeg wat hij later wilde worden dan was dat steevast brandweer- of politieman. Peter de politieman en Johan de brandweerman ( uit de familie en vriendenkring ) zijn zijn grote voorbeelden. Dát was wat ook hij wilde doen. Recent echter wou hij professor worden. Ik was natuurlijk aangenaam verrast ( zonder afbreuk te willen doen aan de beschermers van ons land ), maar was toch benieuwd naar zijn motivatie. Hij wou dingen uitvinden, dingen die zijn papa konden helpen, zodat ik weer met hem kon spelen in de tuin. Hij had er zelfs al over nagedacht en beschreef een machine waar zelfs professor Barabas een puntje kon aan zuigen…

Is dat niet mooi…?

In een vorig leven kreeg ik wel eens het verwijt dat ik eeuwig kind zou blijven. Ik vond dat helemaal niet erg, en vind dat nog altijd niet, want wat is er mooier dan een wereld waarin alles kan…

Je ziet dingen en je zegt: Waarom? Maar ik droom dingen die er nooit geweest zijn en ik zeg: Waarom niet?
(George Bernard Shaw)

30 augustus 2011: Tram 7…

Een jaartje geleden is mijn moeder op ‘Tram 7’ gestapt, exact een jaar geleden zelfs, en dat betekent alweer een ‘feestje’ dus, olé …

Het is een stel apart die ouders van mij. Mijn vader is 73 en hij rijdt nog steeds met de motor, mijn moeder wordt vandaag 71, en zij wordt nog geregeld al fietsend op haar achterwiel gesignaleerd in het dorp van Destelbergen 🙂

Energie en gezondheid te over ( hout vasthouden ), jong van geest en altijd aangenaam gezelschap.

Toen ze een 44 jaar geleden besloten om ‘een kleintje’ te maken, hadden ze zich hun ‘oude dag’ wellicht anders voorgesteld. Een kleintje is het uiteindelijk wel geworden, ik werd nooit groter dan 1,69 m, naar het fantastisch snelle spermacelletje die de strijd der titanen heeft gewonnen, hadden ze beter ‘pootje lap’ gedaan, want er zat een klein productiefoutje in…

Maar goed, dat weet je op dat moment natuurlijk niet, maar goed…

We ( mijn zus en ik ) hebben een fantastische jeugd gehad, met ouders die er altijd voor ons waren, die ons altijd het gevoel van een (h)echt gezin hebben bijgebracht. In mijn geval bleek dat laatste helaas nadien niet altijd een bron van inspiratie…

Toen ik voetbalde, stonden ze steeds hevig te supporteren aan de zijlijn, en na de match nog meer in de kantine… Fantastische dagen waren dat. En het supporteren is gebleven, op school, op het werk,…, steeds waren ze benieuwd hoe alles liep, geïnteresseerd, en altijd een steun en luisterend oor bij moeilijker momenten… Er waren ook wel dagen dat ze het niet met mijn keuzes eens waren, maar toch is de steun altijd gebleven.

Het verdriet en de pijn die ze vandaag hebben is onbeschrijflijk. “Het had andersom moeten zijn”, zeggen ze vaak. Maar zo werkt het natuurlijk niet…

Maar ondanks dat alles kan ik jullie vertellen dat de voorbije vijf jaar heel mooie jaren zijn geweest. De relatie tussen ons gezin en mijn ouders staat als een paal. We hebben fantastische dingen gedaan, drie jaar geleden nog samen met mijn pa met de motor naar de Ardêche geweest, vele leuke dagen aan zee, en de honderden gezellige ‘aperitief-momenten’ met den Duvel op ons terras, zijn zaken die hier in de buurt al als typisch worden omschreven 🙂

Elke dag staan ze paraat om er, elk op hun manier, maximaal voor te zorgen dat wij ons praktisch niet te veel zorgen moeten maken.  Van het woord ‘ opoffering ‘ willen ze niet horen, “het moet zo zijn”, zeggen ze . En dat elke dag weer met de glimlach. En geloof me, er wordt wat afgelachen. Hun leeftijd hebben we nooit gezien. We zien alleen twee warme en lieve mensen die ons alles gunnen wat de wereld bieden kan.

We hadden vroeger niet de gewoonte om een verjaardag echt te vieren. Dat doen we tegenwoordig wel, dus vanavond liefste moeder, gaan we er eens een klein ‘lapke’ op geven, zet de champagne alvast koud!

Uit de grond van ons hart: “we zien jullie graag!”.

Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen.
(Chinese wijsheid)