1 september 2011: Medelijden? No thanks…

Er zijn zoveel zaken in het leven die leuker zijn als je ze samen kan doen, met je partner, kinderen, met de vrienden, familie en zo meer…

Voorbeelden zijn er bij de vleet: samen praten, samen verdriet verwerken, samen op reis gaan, samenwerken ( voor diegenen die deze gave bezitten ), samen tv kijken, samen eten, samen een Duvel drinken… 🙂

In principe zou ‘mede-lijden’ (遺憾, voor de enkele Chinese followers van de blog) ook een positief effect moeten hebben op iemands persoonlijke gemoedstoestand. In principe, want u heeft het wellicht ook al meegemaakt, niet…? En, hoe voelde dat…? Mag ik even raden…?

Wel, ik vermoed dat het gewoon ‘klote‘ aanvoelde (sorry voor het woord, maar ik weet er geen beter om het gevoel te beschrijven )…

Ik heb de voorbije maanden al vaak in een dergelijke situatie gezeten, en telkens ook nagedacht waarom het zo voelt, en, als trouwe lezer van de blog kan je ondertussen al raden dat ik daar een theorie over heb…

Misschien is het een stoute theorie, maar voel u vrij deze te betwisten als u zich daartoe geroepen voelt.

Laat ons vertrekken van het uitgangspunt dat alle mensen gelijk zijn, los van de discussie of hun gedrag en daden hen door hun eigen toedoen anders zouden positioneren.

Dit betekent dat u zich evenveel mens mag wanen als ik, en omgekeerd. Er is geen enkele reden om u beter te voelen, evenmin dat er een reden zou zijn om u slechter te voelen. Tot op dit moment komen we waarschijnlijk nog overeen 🙂

En nu komt het: als iemand met je medelijden heeft, positioneer je je aan de onderkant van de relatie, of ( en dat vindt u waarschijnlijk niet zo leuk, want nu ga ik de oorzaak verleggen ), de andere positioneert zich onbewust ( en ook dit woord is belangrijk ) aan de bovenkant van de relatie. Het gaat natuurlijk niet over de relatie in het algemeen, maar wel over de relatie op het moment van ‘mede-lijden’.

Het is er eentje om over na te denken, en dat kan je best doen door voor jezelf enkele situaties voor ogen te halen. Hoe intens is medelijden bij iemand die het volgens u, met uitzondering van dat ene punt, beter stelt dan uzelf?

Vooraleer u met stoelen gaat gooien, wil ik nog een ander woord op tafel gooien: ‘mede-leven’…

Wikipedia, de vrije encyclopedie :-), komt met de volgende definitie: Medeleven in de psychologie is de vatbaarheid voor het herkennen van het leed bij een ander, waarbij een reactie van verbondenheid op volgt. Medeleven mag in deze betekenis niet worden verward met de zieligmakende bijklank die soms gepaard gaat bij het gebruik van het woord “medelijden”.

Lees het misschien nog even na, maar het wordt ondertussen duidelijk wat het gevoelsmatig verschil is tussen medelijden en medeleven, niet?

Medeleven is als werkwoord trouwens moeilijker dan medelijden, het vraagt van ons een gezonde dosis empathie of inlevingsvermogen. Ik kan u ondertussen als spijtige ervaringsdeskundige vertellen dat dat voor de meeste mensen niet zo evident is. Het gaat niet om het rationeel benaderen van een probleem of het zoeken naar een rationele oplossing. Sterker nog, de rationele oplossing bestaat wellicht niet, en toch wil je iemand iets bieden…

Wel, als conclusie, ik hoef uw medelijden niet, ik voel me er alleen maar slechter door.

Daarentegen sta ik met veel enthousiasme open voor uw medeleven, het geeft me inderdaad dat gevoel van verbondenheid, het laat me toe om op een gelijk niveau met elkaar te praten en het helpt me mijn demonen te verjagen…

Ik beloof een luchtiger stukje literatuur bij de volgende post… 🙂

Medevreugde, niet medelijden, maakt de vriend.
(Nietzsche)