18 september 2013: De gehandicaptenkaart…

Er zijn zo van die momenten dat ik mij dood kan ergeren… Deze morgen was het weer zover. Bij het lezen van de ochtendkrant viel mijn oog op volgende kop: “Gent schrapt ‘negatief’ woord gehandicaptenkaart.” Hoewel het nog maar ‘officieus’ blijkt te zijn, is het na het bannen van het woord ‘allochtoon’, alweer een mooi staaltje van zinloos tijdverdrijf.

Het woord ‘allochtoon’ was trouwens initieel een eufemisme, dit ter vervanging van ‘immigrant’ en dekte de lading ‘zij die van een ander gebied komen’, maar dit terzijde…

Ondertussen willen de politici oftewel ‘zij die die een ambt of functie in de politiek vervullen’ het woord ‘gehandicapte’ en alle afgeleiden vervangen door ‘zij die een beperking hebben’…

Wat is er trouwens mis met het woord ‘gehandicapte’?

De term duidt zowel op een medische als op een maatschappelijke beperking en is nochtans ook hier weer politiek (…) correct te noemen. De oorsprong van de term ‘gehandicapte’ ligt bij een kansspel uit de 17e eeuw, hand-in-cap, waarbij men kon graaien in een muts en een voorwerp eruit halen. In de 18e eeuw, bij de opkomende paardenraces, kregen de beste, en dus de snelste paarden een gewicht rond de hals gehangen zodat ze niet steeds zouden winnen, en de andere paarden gelijk in de strijd zouden staan. Denk ook maar even aan de definitie van ‘handicap’ in de steeds aan populariteit winnende golfsport.

Laat ons even doorbomen over de ‘handicap’ in de golfsport. Daar worden de mindere goden beloond met een aantal extra toegelaten slagen om aldus te kunnen genieten van de sportieve uitdaging tegen een, op papier, betere speler. De ‘beperking’ wordt als het ware geneutraliseerd.

Is dát niet mooi…?

Wel beste politici, is dat niet juist waar wij als ‘diegenen met een beperking’, aka gehandicapten, het meeste baat bij zouden hebben. Ik nodig u uit om zittende in een rolwagen het historisch stadscentrum van Gent te bezoeken. U keert ongetwijfeld geïnspireerd terug…

Een fijne dag nog,

Alain

“The most important thing in life is knowing the most important things in life.”

(David F. Jakielo)

21 september 2012: Allochtoon …

Tussen alle ( terechte ) heisa rond het overigens volledig ‘politiek correcte’ woord ‘allochtoon’, terloops eens een sprongetje naar iets wat heel dichtbij ligt, namelijk samenhorigheid en solidariteit.

Ook mij was het opgevallen tijdens de recente Olympische Spelen hoe vlot er werd gesproken over de ‘Belg’ Yuhan Tan, één van de door het Belgisch Olympisch Comité uitgezonden zonen met als doel onze nationale kleuren te verdedigen in het badminton. Prachtige sportman, intelligent ook, kortom iemand waar je trots kan op zijn …

Met dit laatste is veel gezegd … waar we trots kunnen op zijn …

Wringt daar niet net het schoentje …? Het was wellicht al moeilijker geweest diezelfde Yuhan Tan al vertegenwoordiger des vaderlands te bestempelen mocht je de brave man enkele weken daarvoor hebben gekruist op de Meir te Antwerpen. Allerhande ( al dan niet terechte ) associatie met personen van eenzelfde huidskleur, zou u wellicht anders doen denken. Net zo goed vinden we in allerlei verslaggeving ( ook in De Morgen trouwens) maar wat graag verwijzingen die het Belg zijn enigszins nuanceren. Allochtoon is een prachtig voorbeeld, maar daarnaast staat de berichtgeving helaas bol van andere containerbegrippen …

Laat ons hopen dat deze actie van mijn favoriete ochtendkrant het verhoopte positieve effect heeft en niet de vinger wat dieper in de wonde duwt …

Mijns inziens zal de evolutie naar een alternatief woordgebruik pas verdwijnen als er een echt gevoel van samenhorigheid ontstaat, een inspanning die van beide kanten dient te komen en waar de maatschappij, vertegenwoordigd door zijn politici, een correct kader van rechten en plichten weet te scheppen. Laat dit echter geen hooi op de vork zijn van fanatici en volksmenners, want wat mij betreft is ’t Stad (en voor de Antwerpenaren ook de Parking ) van iedereen … 🙂

Er zal dus nog wel wat water door de Schelde lopen vooraleer we kunnen praten over een samenhorigheidsgevoel, het gevoel dat iedereen erbij hoort.

Wat dacht u trouwens over het begrip ‘gehandicapte’. Deze term duidt zowel op een medische als op een maatschappelijke beperking. Het wordt dus alsmaar gekker, nu blijkt dat allochtonen ook nog eens gehandicapten zijn … In wat voor een prachtige sociaal denkende maatschappij leven wij …

Nochtans is ook hier weer het woord politiek correct te noemen. De oorsprong van de term ‘gehandicapte’ ligt bij een kansspel uit de 17e eeuw, hand-in-cap, waarbij men kon graaien in een muts en een voorwerp eruit halen. In de 18e eeuw, bij de opkomende paardenraces, kregen de beste, en dus de snelste paarden een gewicht rond de hals gehangen zodat ze niet steeds zouden winnen, en de andere paarden gelijk in de strijd zouden staan. Denk ook maar even aan de definitie van ‘handicap’ in de steeds aan populariteit winnende golfsport. Of, zoals voetbalicoon Johan Cruyff het pleegt te zeggen: “Elk nadeel heb z’n voordeel”.

Misschien er toch nog even aan herinneren dat tot het einde van de Tweede Wereldoorlog mensen met een (vooral verstandelijke) handicap als abnormaal werden beschouwd. Ze werden niet alleen als waardeloos maar ook als gevaarlijk gezien.  Al bij al nog niet zo lang geleden toch …

Maar goed … vandaag gaan we ons met zijn allen eens focussen op het woord allochtoon …

Is het alweer stout dat het me opvalt dat dit naar boven komt in volle verkiezingsstrijd …?

Mijn conclusie bij dit alles is de volgende: laat ons het begrip verruimen en allochtonen, net zoals zovele anderen die op een of andere reden in een vakje worden geduwd, vanaf nu beschouwen als gehandicapten. Op basis van bovenstaande is deze terminologie volledig te verantwoorden.

Wrang gevoel…? Dat mag, maar bent u klaar voor solidariteit …?

Wetende dat solidariteit inhoudt dat men de zelfredzaamheid en gelijkwaardigheid van de ander tracht te bevorderen. Dat dit als gevolg heeft dat u zelf een inspanning moet doen, en niet in het minst financieel, om dergelijke stap te kunnen zetten …?

Denk daar maar eens over na … 🙂

Fijne dag nog,

Alain

De eerste stap in de evolutie van ethiek is een gevoel van solidariteit met andere mensen. (Albert Schweitzer)

Perspectief 2020: Nihil de nobis, sine nobis…

Deze blog gaat over ons, hoe ons leven veranderde na de diagnose ALS, hoe we ons proberen aan te passen aan een steeds veranderende situatie, hoe we ons leven in handen proberen te houden, hoe we genieten van kleine dingen, van mekaar, van de kinderen, van onze omgeving. Maar ook hoe we omgaan met verdriet, met onzekerheid, met angst, … Want, hoewel we het niet leuk vinden, is de situatie wat ze is: sinds een zestal jaar behoor ik tot de PMH ( Personen Met een Handicap).

Sinds een zestal jaar ben ik ‘anders’, of toch weer niet … Meer dan ooit wil je ‘gelijk’ zijn, je thuis voelen, dezelfde mogelijkheden hebben, geen beperkingen gewaarworden, je omringen met de mensen waar je je het beste bij voelt, wonen waar je wil, eten wat je wil, slapen wanneer je wil, en zoveel meer. Rechten, vrijheden, en waar nodig uiteraard ook plichten. Gelijk voor u en ik, daar draait het om!

In het Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap van 13 december 2006 zijn een resem artikelen opgenomen die deze rechten en vrijheden toelichten.

De conventie geldt in ons land sinds 1 augustus 2009. Ze is de juridische uitdrukking van het burgerschapsmodel dat uitgaat van de gelijkheid, de persoonlijke autonomie  en sociale solidariteit van personen met een beperking. Het betekent dat we maximaal investeren in hun volwaardige participatie aan de samenleving en een leven in eigen regie. Personen met een handicap leven niet naast, maar in de samenleving. Zij nemen deel aan het ‘gewone’ maatschappelijke leven in alle levensdomeinen (onderwijs, vrije tijd, mobiliteit, cultuur…).

Aansluitend op de ratificatie van deze conventie in ons land, schreef Minister Jo Vandeurzen ( Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin) In juli 2010 een conceptnota, genaamd Perspectief 2020 – Nieuwe Ondersteuningsbeleid voor Personen Met een Handicap.

Dit document vertrekt vanuit een historische situering van de huidige gezondheidszorg, dit zonder waardeoordeel. Aansluitend worden een aantal knelpunten gedefinieerd. Tot slot worden een 11-tal projecten gedefinieerd om een ambitieus perspectief te realiseren:  Zorggarantie vanaf 2020 voor personen met een handicap met de grootste ondersteuningsnood en, met dezelfde timing, vraaggestuurde zorg en assistentie.

1. De uitbreiding realiseren van het ondersteuningsaanbod binnen welzijn.

2. Het verzekeren van een goed werkend ‘voortraject’.

3. Een vernieuwde toegangspoort in overeenstemming brengen met de toegangspoort Integrale Jeugdhulp.

4. De zorgregie herinrichten met het oog op een vraaggestuurde organisatie van het aanbod en de persoonsvolgende financiering.

5. Het operationaliseren van het gevalideerd inschalingsinstrument dat leidt naar verantwoorde budgetten.

6. Het sociaal ondernemerschap bevorderen in de sector personen met een handicap.

7. Werken aan de tewerkstelling in de sector.

8. Een traject uittekenen voor de transitie van het PAB-systeem (Persoonlijke-Assistentiebudget).

9. Het inclusiegegeven uitwerken in het eigen beleidsdomein.

10. Het gelijkekansenbeleid voor personen met een handicap mee vormgeven.

11. Een breed denkkader vraagt een ruim maatschappelijk debat.

Het is duidelijk dat het hier gaat om een ‘veranderingstraject’ die een zware impact zal hebben op de zorgsector voor PMH.

Om het traject in goede banen te leiden heeft Minister Vandeurzen een ‘veranderingsmanager’ aangesteld, de heer Jean-Pierre Van Baelen.

Een eerste verwezenlijking van de veranderingsmanager was de uitwerking van een meerjarenplan.  Via de Omzendbrief meerjarenplanning 2012 – 2014 werd het meerjarenplan bezorgd aan een aantal ROG’s (Regionale Overlegorganen) met enerzijds toelichting bij een aantal strategische projecten, en anderzijds de vraag tot uitwerken van eigen voorstellen en informatieverschaffing.

Op 27 september 2011 presenteerde de veranderingsmanager tevens zijn eerste versie van het projectplan. Een blik op Projectplan Perspectief 2020 – Toelichting voor het Raadgevend Comité – v1-1 – 27 sept 2011 leert al snel dat er nog veel ruimte voor interpretatie/invulling overblijft.  Aanbevelingen ten aanzien van het te voeren beleid voor enkele strategische projecten zullen worden geformuleerd tijdens een tweedaags colloquium in Gent. Het betreft een maatschappelijk debat met mogelijkheid tot input van de diverse belangengroepen met een publieke uitnodiging (Perspectief 2020 – Uitnodiging tweedaags colloquium) en voorstel tot maatschappelijk debat (Perspectief 2020- Voorstel tot maatschappelijk debat).

“Ver van mijn bed”, hoor ik u denken? Ik zou daar niet zomaar vanuit gaan. Het kan u tenslotte morgen ook overkomen … Daarnaast heeft het verhaal een pak maatschappelijke consequenties, dienen best wel wat ethische vragen beantwoord te worden en hangt er uiteraard ook een kostenplaatje aan. Een kostenplaatje dat op een of andere manier zal dienen betaald te worden door de maatschappij.

U kan via Internet tal van pagina’s vinden waarin de diverse belangengroepen standpunten innemen ten aanzien van de gang van zaken, alsook reeds hun visie publiceren betreffende de cruciale vragen die tijdens het maatschappelijk debat aan bod zullen komen.

Elke belangengroep probeert uiteraard zijn standpunten te optimaliseren voor eigen werking en bestaan. Maar, misschien wel meer dan ooit, is het belangrijk de praktische, emotionele, financiële en sociale bezorgdheden van de Personen Met een Handicap (PMH) zwaar te laten doorwegen in het beslissingsproces.

Nothing About Us, Without Us!

“Niets over ons, zonder ons!”

“Nihil de nobis, sine nobis!

Fijne dag nog,

Alain