27 maart 2014: De helaasheid der dingen…

“Moeder waarom leven wij…?” Heeft u die vraag ooit gesteld? Misschien niet aan uw moeder, maar wellicht gewoon eens aan jezelf…?

Niet tijdens je drukke leven (je weet wel: ‘druk druk druk’), maar op een uitnodigend moment tot bezinning. Tijdens een vakantie misschien? Zo ging het vaak bij mij. De vakantie was het gedoodverfde moment om mezelf te tergen met de vragen des levens. “Is dit het nu…?”, vroeg ik me af. En ook nog: “Wat is de zin ervan, ben ik goed bezig,…?” Het resultaat was vaak dat ik met meer vragen dan antwoorden huiswaarts keerde en, de dag erop het leven hervatte van ervoor…

Gisteren nog, stelde ik mezelf terug die eeuwige vraag: “Waarom leef ik…?” En in dezelfde adem voegde ik er ‘nog’ aan toe. “Waarom leef ik nog…?” De toevoeging heb ik te danken aan die verdomde ALS, een permanente aanval op je levenslust en enthousiasme. Maar goed, de vraag werd gesteld…

Een ganse nacht heb je dan, om daarover na te denken. Deze morgen wist ik het weer: ik leef omdat ik van het leven hou, ik leef voor mijn vrouwtje, mijn kinderen en familie, goede vrienden…

Maar evenzeer leef ik om er mee te helpen voor zorgen dat deze verschrikkelijke aandoening u, uw kinderen en kleinkinderen, bespaard mag blijven. Wie beweert dat ik dit voor mezelf doe, snapt geen jota van deze ziekte. Ik zou het best wel willen, en durf het zelfs te hopen… maar helaas…

En bovendien is het voor de maatschappij (ik ben voorzichtig) geen prioriteit, zo blijkt…

De maatschappij (ik blijf voorzichtig) heeft het te druk met andere zaken, zo verneem ik via diverse media. ‘De Morgen’ vindt tijd om Obama, en bij uitbreiding de halve wereld, te schofferen via een smakeloze foto. Het ‘euvel’ wordt daarna afgedaan als ‘een moment van slechte smaak’.

Mijn grootmoeder zaliger formuleerde het als volgt: “Als je nadien sorry zegt, kan je je blijkbaar alles permitteren…”

Gent, voorlopig nog de stad van iedereen, verspilt tijd en geld aan een zinloze discussie over de toelaatbaarheid van het woord ‘allochtoon’. In ons buurland Nederland is het toegelaten publiekelijk propaganda te voeren tegen een nationaliteit. Personen veranderen her en der van postje of politieke partij en krijgen nadien een breed platform aangeboden om hun ongenoegen te uiten over hetgeen ze potverdorie zelf mee hebben ‘opgebouwd’.

Wat dacht u trouwens van de totale kostprijs tot op heden voor het BAM tracé, of van de discussie rond de dubbele familienaam maar we met z’n allen zaten op te wachten… #not

Ik begeef me wellicht op glad ijs als ik ook kritisch durf te denken over de zware investeringen die worden gemaakt voor het plaatsen van camera’s langs de spoorlijnen ter voorkoming van zelfdoding. Dit lijkt me een duidelijk voorbeeld van onze commerciële maatschappij waar het aanbod (de camera’s in dit geval) de vraag voorafgaat. Je moet het maar gedaan krijgen…

Veel respect voor diegenen die vandaag nog het kaf van het koren kunnen scheiden. Het referentiekader is, helaas, volledig om zeep.

De komende maanden worden op dit vlak vrij cruciaal, of is ook dit een voorbeeld van ‘wishful thinking”…? Is het trouwens geen ongeschreven regel dat het in politiek Vlaanderen ‘not done’ is om algemene eensgezindheid te bereiken over een bepaald punt?

Jawel, de helaasheid der dingen…

“I may not have gone where I intended to go, but I think I have ended up where I needed to be.”
(Douglas Adams)

18 september 2013: De gehandicaptenkaart…

Er zijn zo van die momenten dat ik mij dood kan ergeren… Deze morgen was het weer zover. Bij het lezen van de ochtendkrant viel mijn oog op volgende kop: “Gent schrapt ‘negatief’ woord gehandicaptenkaart.” Hoewel het nog maar ‘officieus’ blijkt te zijn, is het na het bannen van het woord ‘allochtoon’, alweer een mooi staaltje van zinloos tijdverdrijf.

Het woord ‘allochtoon’ was trouwens initieel een eufemisme, dit ter vervanging van ‘immigrant’ en dekte de lading ‘zij die van een ander gebied komen’, maar dit terzijde…

Ondertussen willen de politici oftewel ‘zij die die een ambt of functie in de politiek vervullen’ het woord ‘gehandicapte’ en alle afgeleiden vervangen door ‘zij die een beperking hebben’…

Wat is er trouwens mis met het woord ‘gehandicapte’?

De term duidt zowel op een medische als op een maatschappelijke beperking en is nochtans ook hier weer politiek (…) correct te noemen. De oorsprong van de term ‘gehandicapte’ ligt bij een kansspel uit de 17e eeuw, hand-in-cap, waarbij men kon graaien in een muts en een voorwerp eruit halen. In de 18e eeuw, bij de opkomende paardenraces, kregen de beste, en dus de snelste paarden een gewicht rond de hals gehangen zodat ze niet steeds zouden winnen, en de andere paarden gelijk in de strijd zouden staan. Denk ook maar even aan de definitie van ‘handicap’ in de steeds aan populariteit winnende golfsport.

Laat ons even doorbomen over de ‘handicap’ in de golfsport. Daar worden de mindere goden beloond met een aantal extra toegelaten slagen om aldus te kunnen genieten van de sportieve uitdaging tegen een, op papier, betere speler. De ‘beperking’ wordt als het ware geneutraliseerd.

Is dát niet mooi…?

Wel beste politici, is dat niet juist waar wij als ‘diegenen met een beperking’, aka gehandicapten, het meeste baat bij zouden hebben. Ik nodig u uit om zittende in een rolwagen het historisch stadscentrum van Gent te bezoeken. U keert ongetwijfeld geïnspireerd terug…

Een fijne dag nog,

Alain

“The most important thing in life is knowing the most important things in life.”

(David F. Jakielo)

25 augustus 2013: Betrokkenheid…

Enkele weken geleden, bij het lezen van de ochtendkrant, trokken twee artikelen mijn aandacht. Een eerste artikel kwam er naar aanleiding van een fotoreportage ter nagedachtenis van de verjaardag van de val van Srebrenica, een tweede kwam er enkele dagen later en bracht verslag over een ‘werkbezoek’ van de paus van de rooms-katholieke kerk aan Lampedusa .

De ‘val van Srebrenica’ op 11 juli 1995 was de inname van de Bosnische stad Srebrenica en de daaropvolgende deportatie en genocide op naar schatting tussen de 7.000 en 8.000 moslimjongens en -mannen. Deze stonden formeel onder bescherming  van een VN-bataljon bestaande uit Nederlandse militairen. Het exacte aantal slachtoffers is nooit vast komen te staan. Het NIOD (Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies) ging in 2002 nog van ongeveer 7.000 doden uit. Fotografe Claudia Heinermann, maker van de genoemde reportage, formuleerde het als volgt: “We hebben woorden als etnische zuivering aan onze woordenschat toegevoegd, maar een heuse betrokkenheid hebben we niet.”

Ook paus Franciscus deed een opmerkelijke uitspraak naar aanleiding van zijn bezoek aan Lampedusa, het Italiaanse eilandje dat bekend staat om de vele bootvluchtelingen die er dagelijks toekomen met de hoop het Europese vasteland te bereiken. Tijdens een mis voor meer dan 10.000 gelovigen in het sportstadion van Lampedusa veroordeelde de paus de ‘onverschilligheid‘ van de wereld. Hij haalde ook uit naar politici. “Wij hebben de zin voor broederlijke verantwoordelijkheid verloren”, zei Franciscus. “De cultuur van de welvaart maakt ons ongevoelig voor de (hulp)kreten. Dit mondt uit in een globalisering van de onverschilligheid.”

Dan is er ook nog, uiterst actueel, de dramatische situatie in Syrië, het explosieve klimaat in Egypte, enzoverder… situaties die in eenzelfde context van enige commentaar en zelfreflectie kunnen worden voorzien.

Geef toe, voor de meerderheid onder ons is dit de nagel op de kop, niet? U mag gerust antwoorden, er is niemand die het hoort of ziet…

Maar, mag ik eens een bommetje droppen? Amyotrofe Laterale Sclerose (ALS) doodt jaarlijks wereldwijd meer dan 100.000 mensen, laat dit nu juist overeenkomen met het bevolkingsaantal van Leuven, toevallig of niet onze Belgische trots op academisch vlak. Maak van dat ‘bommetje’ maar een ‘bom’… Jaar na jaar… het totale inwonersaantal van een stad als Leuven, zomaar van de kaart…

Mag ik, na een kleine eeuw van wetenschappelijk onderzoek zonder noemenswaardig resultaat, U, geachte heren en dames politici, geachte farmaceutische sector, geachte lobbyisten en beslissingsnemers allerhande, daar op zijn minst ‘medeverantwoordelijk’ voor noemen…

Dient er geen commissie te worden opgericht met als taak te zoeken naar de verantwoordelijken van deze jaarlijkse massamoord…?

Schokkende woorden? Ik dacht het niet… Je moet het, zoals zo vaak gezegd, allemaal binnen zijn perspectief bekijken. Wel, deze aanklacht komt er basis van legitieme menselijke waarden, dus lijkt het me wel gepermitteerd…

Prettige dag nog,

Alain

Betrokkenheid is maar al te vaak een rekensom.
(Aad van den Heuvel)

15 oktober 2012: #VK12 en de snoepautomaat

Verkiezingen 2012 en een snoepautomaat lijken misschien een ietwat rare combinatie, maar lees rustig verder en samen komen we wellicht aan het einde van dit verhaal tot dezelfde schrijnende conclusie …

Wat u niet weet is wat zich afspeelde enkele dagen voorafgaand aan wat vandaag door menigeen als een ‘historische verkiezingsuitslag’ wordt bestempeld.

We beginnen bij het moment dat mijn zoontje Robbe thuiskwam van school met de vraag of ik wilde helpen bij het maken van ondersteunend materiaal voor een heuse verkiezingscampagne op zijn school, een lokale basisschool met de tot de verbeelding sprekende naam ‘De Wijze Boom’.

Na een kleine aarzeling ( als ouder probeer je natuurlijk ook je kind te beschermen tegen ontgoochelingen ) ging ik al gauw mee in zijn verhaal. Het belangrijkste was natuurlijk een duidelijke lijn uitzetten. Na enkele vragen was snel duidelijk dat de spreekwoordelijke appel niet ver van de (mama)boom viel … 🙂 Met thema’s als ‘meer bomen en planten op de speelweide’, ‘geen stinkende uitlaatgassen aan de schoolpoort’ en dergelijke meer was voor mij al duidelijk dat er maar één optie was: Robbe ging voor ‘Groen’!

Met Photoshop in de aanslag knutselde ik al snel een affiche in mekaar, met aansluitend een duidelijke weergave van zijn standpunten. Met groene achtergrond welteverstaan … 🙂

Na enkele keren oefenen was hij er klaar voor. Met een schooltas vol vertrouwen wandelde het kleine mannetje de deur uit, zijn overwinning tegemoet…

Dit was echter buiten een meisje uit zijn klas gerekend. Los van alle sociaal – economische standpunten al dan niet gekruid met een snuifje milieu, kwam zij met een al te aanlokkelijk plan: een snoepautomaat!

Het lieftallige meisje met, als ik Robbe mag geloven, als extraatje nog de nodige redenaarskunsten wond zonder al te veel moeite de ganse klas rond haar vingers. Met de snoepautomaat, ongetwijfeld het verleidelijkste der dingen op een basisschool …

Robbe had welgeteld één stem, die van hemzelf zou later blijken. Het mooiste bewijs van geloof in eigen woorden … 🙂 Desondanks één duidelijk voordeel: hij kan zich vanaf nu veilig wentelen in de comfortzone van de oppositie…

De snoepautomaat zal er wellicht nooit komen, wegens onverantwoord op een school met kinderen van dergelijke leeftijd. Maar u, als aandachtig lezer, heeft natuurlijk al lang begrepen dat dit verhaal niet doelt op de automaat, noch op de ludieke verkiezingscampagne van deze school …

Een kleine rondvraag in bekende omgeving leerde gisteren al snel dat het gros van de kiezers zelfs niet op de hoogte was van de campagnepunten van de politieke gladiatoren, de duizenden kilo’s campagnefolders ten spijt. Neen, het was daarentegen terug een kiezen ‘tegen’ in plaats van een kiezen ‘voor’ voor een groot deel van de figuranten van deze zogenaamde ‘historische’ dag …

In welke campagne de snoepautomaat werd bovengehaald, mag u voor zichzelf beslissen …

En Robbe, hij weende, zonder Gène weliswaar …
Zo ook Patrick, in wat sinds 14/10 tot ‘de stad van B’ werd omgedoopt…

Fijne dag nog,

Alain

De grootheid van de mens ligt niet in zijn mogelijkheid de wereld te herscheppen, dat is de mythe van het atoomtijdperk, alswel in het herscheppen van onszelf. (Mahatma Gandhi)

21 september 2012: Allochtoon …

Tussen alle ( terechte ) heisa rond het overigens volledig ‘politiek correcte’ woord ‘allochtoon’, terloops eens een sprongetje naar iets wat heel dichtbij ligt, namelijk samenhorigheid en solidariteit.

Ook mij was het opgevallen tijdens de recente Olympische Spelen hoe vlot er werd gesproken over de ‘Belg’ Yuhan Tan, één van de door het Belgisch Olympisch Comité uitgezonden zonen met als doel onze nationale kleuren te verdedigen in het badminton. Prachtige sportman, intelligent ook, kortom iemand waar je trots kan op zijn …

Met dit laatste is veel gezegd … waar we trots kunnen op zijn …

Wringt daar niet net het schoentje …? Het was wellicht al moeilijker geweest diezelfde Yuhan Tan al vertegenwoordiger des vaderlands te bestempelen mocht je de brave man enkele weken daarvoor hebben gekruist op de Meir te Antwerpen. Allerhande ( al dan niet terechte ) associatie met personen van eenzelfde huidskleur, zou u wellicht anders doen denken. Net zo goed vinden we in allerlei verslaggeving ( ook in De Morgen trouwens) maar wat graag verwijzingen die het Belg zijn enigszins nuanceren. Allochtoon is een prachtig voorbeeld, maar daarnaast staat de berichtgeving helaas bol van andere containerbegrippen …

Laat ons hopen dat deze actie van mijn favoriete ochtendkrant het verhoopte positieve effect heeft en niet de vinger wat dieper in de wonde duwt …

Mijns inziens zal de evolutie naar een alternatief woordgebruik pas verdwijnen als er een echt gevoel van samenhorigheid ontstaat, een inspanning die van beide kanten dient te komen en waar de maatschappij, vertegenwoordigd door zijn politici, een correct kader van rechten en plichten weet te scheppen. Laat dit echter geen hooi op de vork zijn van fanatici en volksmenners, want wat mij betreft is ’t Stad (en voor de Antwerpenaren ook de Parking ) van iedereen … 🙂

Er zal dus nog wel wat water door de Schelde lopen vooraleer we kunnen praten over een samenhorigheidsgevoel, het gevoel dat iedereen erbij hoort.

Wat dacht u trouwens over het begrip ‘gehandicapte’. Deze term duidt zowel op een medische als op een maatschappelijke beperking. Het wordt dus alsmaar gekker, nu blijkt dat allochtonen ook nog eens gehandicapten zijn … In wat voor een prachtige sociaal denkende maatschappij leven wij …

Nochtans is ook hier weer het woord politiek correct te noemen. De oorsprong van de term ‘gehandicapte’ ligt bij een kansspel uit de 17e eeuw, hand-in-cap, waarbij men kon graaien in een muts en een voorwerp eruit halen. In de 18e eeuw, bij de opkomende paardenraces, kregen de beste, en dus de snelste paarden een gewicht rond de hals gehangen zodat ze niet steeds zouden winnen, en de andere paarden gelijk in de strijd zouden staan. Denk ook maar even aan de definitie van ‘handicap’ in de steeds aan populariteit winnende golfsport. Of, zoals voetbalicoon Johan Cruyff het pleegt te zeggen: “Elk nadeel heb z’n voordeel”.

Misschien er toch nog even aan herinneren dat tot het einde van de Tweede Wereldoorlog mensen met een (vooral verstandelijke) handicap als abnormaal werden beschouwd. Ze werden niet alleen als waardeloos maar ook als gevaarlijk gezien.  Al bij al nog niet zo lang geleden toch …

Maar goed … vandaag gaan we ons met zijn allen eens focussen op het woord allochtoon …

Is het alweer stout dat het me opvalt dat dit naar boven komt in volle verkiezingsstrijd …?

Mijn conclusie bij dit alles is de volgende: laat ons het begrip verruimen en allochtonen, net zoals zovele anderen die op een of andere reden in een vakje worden geduwd, vanaf nu beschouwen als gehandicapten. Op basis van bovenstaande is deze terminologie volledig te verantwoorden.

Wrang gevoel…? Dat mag, maar bent u klaar voor solidariteit …?

Wetende dat solidariteit inhoudt dat men de zelfredzaamheid en gelijkwaardigheid van de ander tracht te bevorderen. Dat dit als gevolg heeft dat u zelf een inspanning moet doen, en niet in het minst financieel, om dergelijke stap te kunnen zetten …?

Denk daar maar eens over na … 🙂

Fijne dag nog,

Alain

De eerste stap in de evolutie van ethiek is een gevoel van solidariteit met andere mensen. (Albert Schweitzer)

14 juni 2012: Anders zijn…

Prachtig toch, een Europees kampioenschap voetbal. Het vroegere amfitheater heeft plaatsgemaakt voor een modern stadion en de gladiatoren zijn vervangen door sportieve kemphanen, … Ze strijden voor de beker, een soort heilige graal die geldt als ultieme trofee voor de winnaar van het toernooi. Uiteraard zijn er ook een pak financiële belangen voor organisatoren, voetbalbonden, staf, trainers, en uiteraard onze helden zelf … maar dat is, naar het schijnt, ‘ondergeschikt’… 😉

Het spelletje is mooi, ik hou ervan. Het is niet alleen mooi omwille van de strategie en technische hoogstandjes, maar ook om te kijken hoe de spelers zich gedragen binnen deze enigszins kunstmatige omgeving. Gedrag binnen de groep, persoonlijke ijdelheid en narcisme, geluk, euforie, ontgoocheling, opoffering, (de)motivatie, fysische inspanning en weerstand zijn maar enkele factoren die het uiteindelijke resultaat beïnvloeden. Mooi, mooi om naar te kijken, en mooi dat het zo veel mensen beroert …

Dat de beste moge winnen …!

Tegelijkertijd word ik overmand door walging en afkeer voor de duidelijke uitingen van racisme. In beperkte mate op het veld, maar vooral ernaast, in en buiten de tribune, in de straten en steegjes, maar vooral in de anonimiteit van de massa … Daden van haat, geïnspireerd op slogans en kreten, geuit door fanatieke oproerkraaiers …

Sport, zo wordt het graag gepresenteerd, zou daar boven moeten staan. Het grote ideaal van dergelijke toernooien maar ook van een mega event als de Olympische Spelen is met elkaar strijden op basis van gelijkheid …

Maar, zoals u ziet, de realiteit is blijkbaar anders …

Pijnlijk confronterend ook, door de actualiteit in eigen land … Polemiek alom om begrijpelijke redenen, elk vanuit zijn eigen realiteit en omgeving. Maar is de basis voor democratie, tolerantie en welslagen niet juist het achterwege laten van fanatisme … Hand op eigen hoofd en consequent zijn op basis van duidelijke regels …

Maar goed, het is hier geen politiek forum … 🙂

Hoe kan het dat zowel historisch als actueel mensen worden bekritiseerd en aangevallen omwille van het ‘anders zijn’, want, daar zit toch de wortel van het ganse probleem, of zie ik dat verkeerd …?

Het is beangstigend dat individuen, delen van de maatschappij of onvolledige naties zich keren tegen mensen omwille van het ‘anders zijn’, net zoals het beangstigend is dat mensen die dan ‘anders’ zouden willen zijn, wet en regelgeving aan hun laars lappen van de maatschappij waarin ze zich bewegen …

Zelf ben ik ook ‘anders’ … ik mag er niet aan denken wat dit zou betekenen mocht de maatschappij zich tegen mij keren … niet omwille van kleur, geloofsovertuiging of ideologie, maar puur door mijn persoonlijke handicap…

Gelukkig wordt door diverse partijen geijverd voor ‘gelijkheid’ en ik ben ervan overtuigd dat u dat goedvindt, gelukkig … Misschien vindt u dat goed omdat u theoretisch morgen hetzelfde kan overkomen … of is dat stout om dat te denken…?

Zijn we even tolerant naar anderen die ‘anders zijn’ …? Misschien tijd om nu en dan toch eens de ogen te openen voor dingen die we vandaag niet zien …

Fijne dag nog,

Alain

Anders

Jij bent zo

mooi

anders

dan ik

natuurlijk

niet meer of

minder

maar

zo mooi

anders

ik zou je

nooit

anders dan

anders willen

(Hans Andreus)

15 maart 2012: De intrinsieke waarde van de mens …

De laatste weken ben ik wellicht zoals velen geschokt geweest door enkele opmerkelijke artikelen in de Vlaamse media. “Carlos Brito (Rio de Janeiro, 1960), topman bij AB InBev krijgt superbonus van maar liefst € 135.000.000” bijvoorbeeld …

Maar ook nog een bericht over Mario Balotelli, spits van Manchester-City, enfant terrible van het Engelse voetbal, maar ook de man die via Youtube de wereld rondging als voetballer die niet bij machte was zijn hesje alleen aan te doen. De brave man was de nacht voor een match gaan stappen in een stripteasebar ( het kan de beste overkomen … 🙂 ) en zijn werkgever vond dat hij daarvoor wel een straf verdiende. Men dacht aan € 300.000 … Veel geld, vraagt u zich af …? Voor u en mij wel natuurlijk, voor onze guitige vriend bleek dat overeen te komen met een inkomen van twee weken ‘werken’ …

Vincent Kompany, onze nationale voetbaltrots, en voetballer bij dezelfde club waar het blijkbaar plezant vertoeven is, werd eerder deze week ook beloond voor zijn puike prestatie en gaat zowaar eveneens een slordige € 150.000 per week verdienen …

De intrinsieke waarde ( of ‘wat een gek ervoor geven wil’) van een mens … daar wil ik het vandaag eens met jullie over hebben …

Van een gans andere orde maar even relevant in deze vraagstelling is bijvoorbeeld de laksheid van de internationale gemeenschap in het optreden tegen Joseph Kony, de oprichter van het Verzetsleger van de Heer (een Oegandese verzetsbeweging) tegen wie sinds oktober 2005 een internationaal arrestatiebevel werd uitgevaardigd door het Internationaal strafhof … Dit vleesgeworden monster zet rücksichtslos kindsoldaten in en verandert jonge meisjes in seksslavinnen … De zopas benoemde laksheid heeft een economische achtergrond, onvoldoende relevant …?

U herinnert zich misschien ook nog de (vooral ethische …?) discussie rond het al dan niet toedienen van medicatie aan patiënten in een terminale toestand, waar de klemtoon vooral lag op het financiële aspect, wat uiteraard gedragen wordt door ‘de maatschappij’ …

Ook graag uw aandacht voor vele gezinnen die worden geconfronteerd met ziekte en verdriet … De wachtlijsten voor het bekomen van steun en hulpmiddelen zijn vaak demotiverend. Geen geld, heet dat dan …

Frappant ook, het discreet geplaatste artikeltje in De Morgen deze morgen naar aanleiding van het tragische busongeval in Zwitserland … “Steeds meer scholen kiezen voor de bus sinds het invoeren van de maximum factuur …”.

Ik wil trouwens van deze gelegenheid gebruikmaken om mijn diepste medeleven te betuigen aan de familie en vrienden van de slachtoffers … het land is in rouw en beseft misschien meer dan ooit wat écht belangrijk is in het leven …

Het trekken van conclusies uit het bovenstaande neemt u moeiteloos voor eigen rekening.

Wat mij betreft wordt het hoogtijd om bepaalde wantoestanden een halt toe te roepen …!

Fijne dag nog,

Alain

Wie wil, zoekt een mogelijkheid.
Wie niet wil, zoekt een reden.
(Russisch gezegde )

6 maart 2012: De dag dat den aardkloot bleef stille staan…

12.666 hits op de blog tot nu toe … 666, ‘the number of the beast’ … toen ik dat zag, moest ik zo snel mogelijk beginnen schrijven, dit getal mag niet blijven staan … ik reken op jullie om daar zo snel mogelijk verandering in te brengen 🙂

De voorbije weken konden weer tellen. We hebben alleen maar super gelukkige mensen gezien. Jonge mensen die gaan bouwen, mensen met pasgeboren kinderen, mensen die op reis gaan, mensen die een motor hebben gekocht, mensen die prille liefde delen, mensen die dansen … en noem maar op…

Dat is vooral goed natuurlijk. Het zou erg zijn mocht ik dat niet vinden. De blog zit ook vol van motivatie om er iets moois van te maken, als je dan ziet dat het mensen ook lukt, kan je alleen maar blij zijn, niet?

En dat zijn we ook, blij om dat te zien. En toch, er is menig traantje gevloeid bij ons de voorbije weken. Wij hebben nog steeds het gevoel van D-day, de dag van het verdict van de ALS, de dag dat de wereld (aka ‘aardkloot’) bleef stille staan. Je hebt ‘ervoor’ en ‘erna’, maar helaas niet ‘yin en yang’, wel tegenstelbaar maar helaas niet complementair …

De traantjes komen er door de confrontatie, het besef dat zoveel dingen niet meer kunnen … En ja, de zogenaamde ‘wijsheden’ op de blog proberen wij natuurlijk ook in het echt in de praktijk om te zetten. En meestal lukt dat aardig, maar meestal is niet altijd …

Nu jullie dit gelezen hebben, schuilt er een gigantisch gevaar vanaf nu… Het gevaar dat jullie vanaf nu niet meer gelukkig durven zijn in onze omgeving … Dat zou het ergste zijn dat ons kan overkomen! En ook het laatste dat we willen! Als jullie dit schrijven op die manier interpreteren, dan hebben jullie de boodschap gemist …

Als iedereen in onze omgeving morgen stopt met springen, dansen, lopen, vallen en weer opstaan, dan riskeren wij nog besmet te raken. Een landelijke depressie met Laarne als epicentrum zou het land naar de rand van de afgrond leiden, en eens niet om financiële of politieke redenen … en dat willen wij natuurlijk niet op ons geweten hebben 🙂

Lachen en humor blijft voor ons de beste medicatie. In dat verband nog een leuke anekdote. Mijn buurman heeft deze week de motor van mijn pa gekocht, mijn pa heeft zich op zijn beurt ietwat verlicht van machine. Blijft een prestatie dat de man op 75-jarige leeftijd nog steeds de motor opstapt. En ook ma durft nog achterop… 🙂

Maar goed, mijn buurman dus. Hij heeft met de motor een schitterende occasie gekocht! Vanaf nu ervaring opdoen, leuke uitstapjes plannen en nu en dan eens rond de kerktoren rijden. Ik vrees dat het vooral het laatste zal worden… 🙂 Bij de overdracht gisteren konden alle functionaliteiten worden getoond, tot de laatste, het stuurslot … vastzetten was geen probleem, maar daar bleef het bij … Het stuur staat vast links in de aanslag en voorlopig komt het nog niet direct los. Ideaal toch om rond de kerktoren te rijden, het kan zelfs handenvrij … 🙂

Mij staat de komende weken nog een moeilijke dobber te wachten. Donderdag begin ik te testen met de kinbesturing op mijn ‘machine’ … Dit zal vooral psychisch weer een ander teweegbrengen. Maar we zijn er klaar voor, of toch bijna …

Ik kijk vol interesse naar hoe jullie leven als een sneltrein voorbijraast, wijzelf leven tegenwoordig eerder van dag tot dag, zonder te weten wat de toekomst brengt. In dat verband verschilt dat niet zoveel van bij jullie, toch …? 🙂

Om eens met een Vlaams gezegde af te sluiten:

“We zullen wel zien”, zei den blinde,
en hij zag geen steke ver …

fijne dag nog,

Alain

22 november 2011: Macht…

Als trouwe lezer van de blog ( we zitten ondertussen op een 7000-tal bezoeken ) weet u dat ik van dit platform ook graag eens dankbaar gebruik maak om een stukje van mijn mening te ventileren over bepaalde zaken uit mijn/uw omgeving.

Herinnert u zich ook nog 15 september 2011 …?

Ik schreef toen een post over het regeerakkoord, althans over de positieve berichtgeving dat er bijna een regeerakkoord was. Mijn schoonbroer, een begenadigd amateur-sporter, heeft daar een zalige uitspraak over: ‘Bijna’ heeft nog nooit de koers gewonnen..!

Toen Elio gisteren als een ‘Spaanse furie’ ( of mag ondertussen ook ‘Waalse furie’) de vergadertafel verliet en oeverloos richting koning werd gebracht ( onder escorte nota bene ), kon ik niet nalaten aan deze gevleugelde uitspraak te denken …

Geënsceneerd, een zoveelste poging om het ultieme moment te onderstrepen …?

Dit alles staat binnenkort te lezen in de geschiedenisboeken, een apart hoofdstuk zal helaas niet volstaan …

Mij blijft de vraag wat die mensen drijft. En eigenlijk is het antwoord simpel: macht …

Het is van alle tijden, het begon bij de stamhoofden, toen werden er adviesraden toegevoegd, de aristocratie vond zijn vorm en evolueerde later naar een monarchie (je weet wel … “Ik wil koning worden”, het bestaat nog steeds… ). Beter dan een ( militaire ) dictatuur, niet…?

Telkens zag je de wil van personen om macht te verwerven en gezag uit te oefenen. Sinds de scheiding der machten ( Montesquieu ) is er een evolutie naar een wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende macht, ondertussen van toepassing in de meeste westerse maatschappijen. Maar ook daar woedt de machtsstrijd niet minder …

‘Brood en spelen’, maar wie betaalt de prijs …?

Het schijnt verslavend te werken, macht …

Het heeft nochtans ook enkele (…) nare kantjes, want vaak gaat het verwerven van macht ook samen met het verliezen van contact met de realiteit. De mate waarin mensen zich zaken gaan permitteren ( zie maar naar DSK) grenst zacht gezegd aan het randje van wat kan …

Maar waarom? Waarom wil iemand macht? Om te beïnvloeden, zijn ideeën door te drukken, er financieel beter van te worden, of, omdat macht ‘erotiseert’ …

Wie zal het zeggen … 🙂

En wat is de rol van de vrouw of, breder, de partner, in dit gegeven? Deze vraag heeft voor mij geen negatieve connotatie, het lijkt me gewoon leuk om daar eens over na te denken.  Misschien een leuk idee voor een volgende post … 🙂

Mijn vrouwtje kreeg deze week nog een leuk bericht van een goede vriend. ” Achter elke sterke man staat een sterke vrouw “, schreef hij. Over die ‘sterke man’ heb ik zo mijn twijfels, maar de ‘sterke vrouw’, klopt absoluut … niets te maken met macht, wel machtig sterk…

Zelf heb ik maar besloten om het gerol met spierballen op het politieke toneel aan de gladiatoren van dienst over te laten, en me te concentreren op iets wat ik zelf kan doen …

Het contrast kan wellicht niet groter zijn, ik heb besloten me gedurende anderhalve maand in te zetten voor het goede doel!

Een aantal onder u hebben het reeds vernomen via sociale media, voor de anderen zou ik willen verwijzen naar de website die ik voor dit doel heb aangemaakt:

De komende dagen verneemt u hierover meer, maar ik zou toch al willen vragen de website in de gaten te houden en alvast uw morele steun te betuigen via reacties op de website, het ‘ leuk vinden’ en ‘delen’ van de Facebook pagina, of een berichtje te laten via Twitter #hartvoorals .

Ik reken op uw steun!

Nog een fijne avond,

Alain

Macht maakt corrupt en absolute macht maakt absoluut corrupt.

(Lord Acton)