30 april 2012: De zon en de warmte…

Nog wat nieuws van het front … Ja, daar lijkt het hier soms op, op een front, een gezamenlijke inzet van krachten tegen die verdomde ALS …

Gisteren werd ik geplaagd door buikgriep, ik zal u de details besparen. Shit man, wat een dag. We zijn ondertussen wel wat gewoon, maar er zijn toch grenzen … Voor mijn vrouwtje blijkbaar niet, zonder morren en bovenop nog met een glimlach blijft ze gewoon doorgaan, vechten… Samen als kleine, nietige soldaatjes tegen die grote boze wolf …

Het is al enige dagen sinds de vorige blog. Eerlijk, het ging mij niet zo goed … Het inspreken van de teksten met de spraakherkenningssoftware wordt moeilijker wegens de groter wordende confrontatie met mijn ‘Zwaard van Damocles, de adem dus … Of het nu echt slechter gaat dan enkele maanden geleden durf ik niet te zeggen, gewoon eraan denken doet me al naar adem happen. Het kopje, weet je wel, je vriend en tegelijk je vijand …

Daarenboven wordt in de voorbije maanden geplaagd door een bijzonder pijnlijke schouder, ‘Frozen shoulder’ voor de kenners onder u. Zelfs de twee cortizone spuiten, mochten niet baten. Toen de pijn ons nachtenlang wakker begon te houden, hebben we aan de alarmbel getrokken.

In dit dossiertje kregen we de vierde arts uit hetzelfde kabinet op bezoek ( zo gaat dat tegenwoordig ). Een lieftallige, en tevens niet onaantrekkelijke vrouwelijke dokter, zou de brand wel blussen. Klevers met een hoog pijnstillend gehalte waren onze hoop. Mijn vrouwtje vroeg nog snel of er beperkingen waren inzake voedsel – of alcoholgebruik. Ze kent me al ondertussen 🙂 …

De vriendelijke dame gaf aan van niet, en adviseerde tevens de bijsluiter niet te lezen, we zouden er enkel ‘ambetant’ van worden. Het eerste wat we deden toen ze weg was, was natuurlijk die bijsluiter lezen (Pandora’s box is ook ons niet vreemd ). Tot onze verbazing stond daar niet alleen dat alcoholgebruik diende vermeden te worden, maar tevens dat de klevers te vermijden waren voor mensen met ademhalingsproblemen … Klever er weer af natuurlijk, lang leve ‘den Duvel’… 😉

Een telefoontje naar het kabinet en een gesprek met, natuurlijk weer een andere dokter, werkte geruststellend naar de combinatie met alcohol. Dat staat tegenwoordig bijna overal op, zo blijkt, … Wat de ademhaling betrof, moesten we ons ook geen zorgen maken. De voornoemde problemen waren van toepassing op mensen met ademhalingsproblemen van een andere aard. We werden echter toch geadviseerd te starten met een halve klever. We hadden dat direct gedaan, ware het niet dat er in diezelfde bijsluiter stond dat de klevers in geen geval middendoor mogen worden gesneden …

Wie dacht dat een telefoontje naar de behandelende professor uitsluiting zou brengen, komt ook van een kale reis thuis. Aldaar kregen we te horen dat het op zich geen probleem hoefde te zijn, bij eventuele achteruitgang van de ademhaling moest ik de ondersteunende ventilatie maar wat harder zetten …

We hebben het dan maar zo gelaten. No pain, no glory… Misschien moeten we de klevers binnenkort eens op tweedehands aanbieden, het voordeel daar is dat je je met een standaardzinnetje van de meeste verantwoordelijkheid kan afmaken en er bovendien niemand echt van schrikt ‘een kat in de zak’ gekocht te hebben …

Maar goed, de voorbije weken zijn niet alleen kommer en kwel geweest. We hebben ook vele leuke en mooie momenten gehad. De ontluikende lente (hoewel op slakkengang), de broedende vogeltjes in onze volière, de sporadische warmte van de zon, de even warme vriendschap die we her en der mogen ontvangen, het begrip en medeleven met onze situatie, allemaal dingen die ons hartje masseren.

De klap op de vuurpijl kwam er op zaterdag 28 april. Mijn ouders vierden hun gouden jubileum. Jawel, 50 jaar getrouwd ( met mekaar welteverstaan ). Ze hadden ervoor gekozen om het feest binnen intieme sfeer te houden. Om mij wat te sparen, kon het festijn bij ons thuis doorgaan.

Mijn zus en mijn vrouwtje maakten er een super dag van. De niet zo oude ‘oudjes’ werden als verrassing met de huwelijkskoets van de Paardenmelkerij afgehaald. Je had ze moeten zien, ik vermoed precies zoals 50 jaar geleden 🙂 Het culinair genoegen werd verzorgd door een kok aan huis, man, het was van begin tot einde een ware streling voor de tong. Ze hebben beloofd er nog eens 50 jaar bovenop te doen, het weze jullie gegund lieve ouders!

Ik moet wel zeggen, maar daarin sta ik wellicht niet alleen, dat ik hunker naar de zon. Ik hou van de zon! De zon heeft ook een mooi principe, prachtig verwoord in onderstaand gedichtje 🙂 Ik beweer vaak dat ik werk op zonne-energie, en het stilaan leeglopen van mijn batterijtje geeft me stilzwijgend gelijk. Tijd om op te laden dus …

Tot binnenkort,

Alain

Licht en zon zijn van iedereen

Vooraan in mijn tuin vertellen rozen

een helderrode mening waar ik achter sta.

Te kijken.

Ik geloof in socialisme zoals de natuur

ons dat leert, wie zei dat ook weer:

licht en zon zijn van iedereen.

De gelijkheid van er is voor allemaal evenveel

regen, groeien jullie maar, planten.

En de prachtige ongelijkheid die dat oplevert.

(Herman De Coninck)

15 november 2011: Baby Nils…

Heeft u, net als zovelen, ook een zwak voor schoonheid …?

Ik in elk geval wel, niet altijd in dank afgenomen trouwens, waarvoor alle begrip … 🙂

Maar, serieus nu, schoonheid zit in zovele dingen, en de meeste daarvan heb ik pas de voorbije jaren ontdekt. Erg hé, maar wel eerlijk …

Ook u heeft wellicht als trouwe lezer van deze blog meermaals instemmend geknikt bij de vele gepubliceerde berichten, berichten die zijn ontstaan door pure zelf-evaluatie en idem dito relativering, inzichten die zijn verworven door vele malen ‘op de bek’ te gaan. Ik had al een neus als een pekineesje kunnen hebben ( aan alle pekineesjes: no offense…) …

Maar heeft het lezen ondertussen bij u iets veranderd …? Ik gok van niet, maar hoop van wel. Maar, daartegenover, had ik in het verleden ook al veel kunnen leren van mijn medemens, maar in de meeste gevallen vond ik dat ik het toch zelf ook eerst eens moest geprobeerd hebben … dom hé…

Maar goed, schoonheid dus, het kan mij tot tranen toe bewegen.

Vorige week nog, bij het in gebruik nemen van onze volière. Mijn pa heeft dat weer prachtig gedaan, zoals altijd. De volière is er een om u tegen te zeggen, een ‘vogelresidentie’, niet zomaar een hok. Er zitten vogeltjes in van alle kleuren en diverse formaten, divers pluimage dus. Allemaal koppeltjes, en buiten de kleur en de vorm kan je dat ook zien aan het feit dat ze continu samen zijn. Ze zoeken elkaar op, automatisch, terwijl ze de dag ervoor mekaar niet kenden. Is dat niet mooi? Het is maar een vogeltje. Sinds de volière zie ik niet alleen de eigen vogels, maar ook al diegene die in de vrije natuur het luchtruim doorklieven, nochtans waren die er ook daarvoor. Gek hé …

En dan, zaterdag, baby Nils…

Nils is het eerste kindje van Sophie en Kristof. Sophie is al jaren de beste vriendin van mijn vrouwtje. Katrien was dan ook in de wolken toen ze vernam dat ze één van de twee meters ging worden. Wel grappig hé, twee meters 🙂 Maar de pret zal er niet minder om zijn!

Bij het zien van jonge mensjes stel ik me natuurlijk altijd de vraag of het mij gaat gegund zijn ze groot te zien worden. Zal het ventje me ooit kennen, weten dat hij me nauw aan het hart ligt, dat ik me betrokken voel bij zijn levensloop …? Weet je, ik wil graag dat er iets blijvends is van mij, iets dat nooit meer verdwijnt, en er is een grotere zekerheid op eeuwigheid dan het Internet …

Dus, lieve baby Niels, dit is er eentje van ‘Me to You’:


Je bent geboren als een Liebeskind, een kind ontsproten aan de liefde van twee lieve mensen die het allerbeste met jou voorhebben. Je was welkom en voor je geboorte was al het mogelijke in het werk gesteld om je met open armen te ontvangen. Je mama heeft je gedragen in volle schoonheid en met pure trots, je stoere papa excelleerde in tederheid gedurende, en dat doet hij nog…

Je komt terecht in een warm nest en je beide ouders zullen alles in het werk stellen om jouw levenspad te effenen, en dan is het aan jou, maar daar hoef je je nu nog totaal geen zorgen om te maken. Geniet met volle teugen en laat het je welgevallen.

Zaterdag zijn we bij je langs geweest. Je bent een prachtige baby, een flink en gezond kereltje met trekjes van beide ouders. Het is mooi te zien hoe je mama recht veert of haar oren spitst bij elk geluidje die je maakt, beschermend, bezorgd. Het is mooi te zien hoe je papa met zijn grote handen je pampertje ververst, spontaan, alsof hij het al zijn ganse leven doet. Je moet dan weten dat dat zijn grootste angst was vooraleer je er was 🙂

Ik was ontroerd toen mijn vrouwtje jou je flesje gaf en je in slaap viel bij zoveel warmte. Toen je papa jouw kaakje tegen die van mij hield, werd ik even overmand door emoties. Ik zag mijn eigen kaboutertjes weer voor ogen als zij nog baby waren. Schoonheid, echt waar!

Jouw beide meters smelten bij jouw aanzicht, en je hebt geluk, je zal trots zijn als je met deze beide mooie madammen op stap mag, kleren kiezen voor je 16e verjaardag, geloof me, je zal er niet mee uit de toon vallen 🙂

Ik hoop dat deze tekst een eerste aanzet is met een jaarlijks vervolg. Elke dag op jouw verjaardag zal ik de tekst verder aanvullen, met nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten, en hier en daar een grapje tussendoor 🙂 Ik hoop nog veel voor jou te mogen schrijven …!

May the force be with you,
May the force be with us both…

Als er licht is in de ziel, zal er schoonheid zijn in de mens.

Als er schoonheid is in de mens, zal er harmonie zijn in het huis.

Als er harmonie is in het huis, zal er rust zijn in het land.

Als er rust is in het land, zal er vrede zijn op aarde.

(Chinees gezegde)

6 augustus 2011: The man in the mirror

Na een redelijke nachtrust en een heerlijk ontbijt met omelet van cholesterolarme eitjes ( met dank aan de buurman, want onze nieuwe kipjes leggen nog niet ) was het douchemoment aangebroken. In de week is daar weinig tijd voor, maar het is weekend, de schrobber wordt bovengehaald.

Bij het afdrogen zat ik toevallig voor de spiegel. Oesje…

Moet je weten dat ik vroeger (vrij) ijdel was. Mijn haar viel nooit iets mee te doen, tenzij er een half potje gel in ging. Dat was de enige manier om de aanwezige weerborstels te bedwingen… Ik herinner me nog een vakantie in Zuid Frankrijk ( we gingen altijd kamperen ) waar ik in de tweede week er mijn volledige voorraad aan tubes, zeven in totaal, had doorgedraaid. Geen haar op mijn hoofd (… ) die eraan dacht om buiten het gelid de tent uit te gaan…

Toen ik later ging motorrijden heb ik mijn coiffure gewisseld voor een meer aërodynamisch model… Alles er af dus, en ’s morgens minimum een kwartier vroeger klaar.

Maar goed, die spiegel dus…

Geen mens die zonder kan of wil en toch, hoeveel vrolijke uurtjes heeft u er al doorgebracht? Heb jij ook de meeste aandacht voor die dingen die er net iets minder goed uitzien en vergeet je op dat moment ook alle mogelijke complimenten die jouw omgeving misschien wel geregeld maakt? Op dat vlak zijn we allemaal gelijk, de ene al wat meer gelijk dan de andere 🙂

Wel, ik kan u verzekeren dat het voor mij niet het leukste moment van de dag is. Het lichaam waar ik 35 jaar heb aan geboetseerd ( net iets minder klei had het resultaat wellicht ten goede gekomen ) is enige tijd geleden aan een ware metamorfosekoers begonnen. En ja, ik was gewaarschuwd voor een verlies aan spiermassa, maar ik had nooit gedacht dat wat ik aan spieren verloor er op een andere plaats zou bijkomen… Dat is dan een nadeel als je je ganse leven veel hebt gesport, op het moment dat je stopt met bewegen is je lichaam het noorden kwijt…

U vindt toch ook dat schoonheid van binnen zit…?

Het mooie aan verliefd zijn is echter dat het net andersom werkt als bij de spiegel. Je concentreert je op de mooie dingen en de goede eigenschappen en je nuanceert de rest, fantastisch toch!

Mijn vrouwtje vindt mij nog steeds mooi en doet elke dag haar best om mij er goed uit te laten zien. Gewassen tot achter mijn oren, baardje getrimd, tandjes gepoetst, propere kleertjes aan en, aangezien ik mij fysisch niet kan verzetten, smeert ze ook nog hier en daar wat Nivea crème. Zonder dat laatste kan toch geen mens…

De liefde die op schoonheid gebouwd is, sterft met de schoonheid mee. (John Donne)