4 maart 2015: ‘Voldoening…’

Doe voor jezelf gerust maar eens de test, bij wijze van zelfreflectie, ga voor de spiegel staan of ga er eens rustig voor zitten en stel je de vraag: “Ben ik voldaan, heb ik genoeg,…?”

Voldoening

 

Je kan dit doen op verschillende momenten: na het eten, bij het ontwaken, bij het bekijken van je bankrekening, als je voor je huis staat, in de tuin wandelt, door het raam van je appartement staart, enzoverder… Het is wellicht de belangrijkste vraag die je je kan stellen en het maakt helemaal niet uit of je jong bent of oud, arm of rijk, en geloof me, het maakt ook helemaal niet uit of je ziek bent of gezond…

Want uiteindelijk is het het resultaat van de vraag die belangrijk is. Wat overheerst, het positieve of de minder vrolijke tegenhanger ervan. Het komt neer op een bijna kinderlijk eenvoudig vergelijk: verwacht (v) en gerealiseerd (r). In programmeertaal zou het er als volgt uitziet:

Als g – v > 0
dan 🙂
anders 😦

Je kan voor jezelf ‘g’ en ‘v’ uitdrukken op een schaal van 10 of 100 en dan rekenen maar. Het leuke is ook, en daar draait het allemaal om, dat je het resultaat kan beïnvloeden. Je kan je verwachtingen bijstellen of trachten meer te realiseren. De combinatie van de twee is ware chemie.

Misschien ontdek je op deze manier waarom je je wat ongelukkig voelt, of krijg je een bevestiging van dat gelukzalige gevoel waar je mee met opgestaan. Misschien heb je het idee dat dat voor de één of de ander makkelijker is, wel, ikzelf ben het daar niet mee eens! We praten hier over de gemiddelde mens, niet over diegenen die wat bovenstaande betreft omwille van medisch te verklaren (vaak psychische) problemen, of traumatische ervaringen gewoonweg in de onmogelijkheid zijn op deze manier of op dit moment aan de enige objectieve zelfreflectie te doen.

Het belangrijkste is het stellen van je verwachtingen. Als ALS patiënt heb ik moeten leren om deze verwachtingen fel bij te stellen, en dan hoofdzakelijk op het fysieke vlak. Je hoort het wel vaker: je zit gevangen in je eigen lichaam. Creatief zijnde heb ik zwaar geïnvesteerd in mijn lichaam, ik heb geprobeerd via calorierijke voeding om mijn bewegingsruimte (mijn lichaam dus) zo groot mogelijk te maken 🙂 Het verhoopte gevoel is er helaas niet gekomen…

En weet je wat, door de band genomen, lukt het bijstellen van de verwachtingen vrij goed, en is de vreugde des te groter als je aan het einde van de dag merkt dat de de berekening hierboven een batig saldo vertoont.

Hoelang je dit volhoudt? Tot hoe ver je kan gaan? Wat ‘leefbaar’ is? Dat kan ik voor u niet bepalen, sterker nog, het lukt zelfs niet om dit te bepalen voor mezelf… Zo vaak heb ik de voorbije jaren voor mezelf een grens gesteld, en evenveel keer ben ik er gezwind overheen gegaan…

Met medelijden, jawel, hoor ik de verhalen (kijken doe ik tot op vandaag nog niet) uit ‘The sky is the limit’ op een van onze Vlaamse zenders. Al dat geld, en gedoemd om ongelukkig te zijn… ‘g – v ‘ zal hier altijd < 0 zijn, altijd…

Een fijne dag nog,

Alain

“There are two ways to get enough. One is to continue to accumulate more and more. The other is to desire less.”
(G.K. Chesterton)