13 februari 2013: Vriendschap…

In een periode waarin illustere wielergoden om de haverklap aan de galg worden gepraat door wat wellicht vroegere ‘vrienden’ zijn geweest. Waarbij door diezelfde ‘vrienden’ de gezworen omerta vrolijk met de voeten wordt getreden in functie van zelfbehoud, zuivering van geweten of plat opportunisme door zij die heiliger zijn dan de paus, is het misschien wel eens een leuk idee om te schrijven over vriendschap …

Dat ‘vriendschap’ een veelbesproken thema is, wordt onderschreven door het aantal zoekresultaten dat wordt aangereikt door Google: 1.310.000 resultaten binnen de 0,14 seconden. Niet mis …

Als objectieve benadering van het woord en zijn inhoud kunnen we misschien starten met een definitie: Vriendschap is een nauwe (over het algemeen niet-seksuele) relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Het belangrijkste waarop een goede vriendschap gebouwd is, is vertrouwen en onvoorwaardelijkheid. Iemand met wie men vriendschap heeft noemt men een “vriend” of “vriendin”.

Bij Telenet reageert men prompt gevat: Vriendschap, jawadde jong, dat is nog iets anders dan King of Kong … 🙂

Hoe vaak heeft u al nagedacht over wie het labeltje ‘echte vriend’, ‘beste vriend’ of kortweg ‘vriend’ verdient, of anders eerder thuishoort in de categorie ‘kennis’, ‘cafévriend’, ‘gelegenheidsvriend’, en dergelijke meer …?

Persoonlijk kan ik ook nog eens getuigen van een aantal personen die onze vermeende vriendschap eerder zagen als een stap in hun carrièreplanning … je kan het uiteindelijk zo gek maken als je zelf wilt …

Ik kan gelukkig ook getuigen van mooie, waardevolle vriendschappen die aan een bepaalde periode in mijn leven warmte en kleur hebben gegeven. Een merendeel daarvan is vandaag uit mijn leven verdwenen of, al dan niet door begrijpelijke omstandigheden, actueel vrijwel onzichtbaar.

But then again, hoe belangrijk is dat vandaag (los van de invloed die een bepaalde vriendschap op je heeft gehad ), in het NU. En is, bijvoorbeeld,een 18 jaar durende vriendschap die er ooit is geweest maar vandaag helaas verdwenen, plots minderwaardig. Nee toch…

Uiteraard raak je verbaasd over de evolutie van een vriendschap onder de invloed van bepaalde omstandigheden: de invloed van jaloezie, roddels en leugens, het gevoel van te moeten kiezen, de veranderende werkomstandigheden, eigen vreugde en geluk, en nog zoveel meer …

Wie herinnert zich nog de woorden van de Nederpop band ‘Doe Maar’:

Als je wint heb je vrienden
Rijen dik echte vrienden
Als je wint nooit meer eenzaam
Zolang je wint

Als je wint……
Als je wint……

Zelf vond ik het best boeiend, maar ook lastig en op andere momenten dan weer verrassend leuk, hoe mijn omgeving (in de meest brede zin van het woord) reageerde op mijn ziekte. De meest gevarieerde reacties, soms hard en onbegrijpelijk, soms ontroerend mooi. Van mensen waarvan je het verwacht, maar nog meer van mensen waarvan je het totaal niet verwacht.

Ik heb daar maanden, zoniet jaren, mee geworsteld. Vandaag kan ik zeggen dat ik daar voor 95 % uit ben: ik ben getrouwd met mijn beste vriendinnetje :-), heb enkele waardevolle vrienden waarvan ik besef dat niets evident is, en daarnaast is er een groot aantal mensen waarbij het aangenaam vertoeven is. Wat kan een mens meer wensen!

Vriendschap is iets moois, je geeft en je krijgt. En is een echte vriend(in) niet diegene die er nog staat als al de rest verdwenen is …? En hoe ver is echte vriendschap nog verwijderd van liefde …?

Een mooi gedicht van alweer mijn favoriete dichter, ter afsluiting…

Fijne dag nog,

Alain

Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in ’t cafè om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

(Herman de Coninck)

11 november 2012: Soms vraagt een mens zich af …

‘Soms vraagt een mens zich af …’, het nummer dat in 1992 op vinyl werd gezet door de Belgische band Gorky (met Luc De Vos) bekleedde de A-kant van het hebbeding, maar zou uiteindelijk niet verder geraken dan de 98e plaats in de hitlijsten.

Veel belangrijker, zo bleek nadien, was het nummer ‘Mia'(op de B-kant van de single), oorspronkelijk een protestsong met als doel het aanklagen van het demotiverende gedrag van mensen op het pad van de toen nog vrij onbekende leadzanger. Het lied werd, samen met zijn songwriter, een rijzende ster vanaf 2003 toen Luc De Vos een graaggeziene gast was in tal van tv optredens.

Ondertussen wordt ‘Mia’ bestempeld als het beste Vlaamse lied aller tijden, en terecht.  Tevens werden de initialen van de Music Industry Award (MIA) werden naar het lied vernoemd.

‘Mia’ schetst het troosteloze leven van iemand die tracht zijn weg te vinden in het leven, terwijl “de middenstand het land regeert” en we “voorlopig doorgaan op het lichtend pad, het verkeerde spoor”. Luc De Vos zingt dat mensen “als hij” overal te vinden zijn “op de arbeidsmarkt, in dit tranendal”. Terwijl hij zijn leven op de baan tracht te krijgen, gaat de tijd onherroepelijk voorbij, terwijl sterren komen en gaan en “alleen Elvis blijft bestaan”.

Soms vraagt een mens zich af … of het vandaag, goed 20 jaar later, zoveel beter is … Het is duidelijk dat de rol van de middenstand op zijn zachtst gezegd ‘herbedacht’ is geworden en dat de middenstandsklasse die indertijd werd bedoeld vandaag door het leven gaat als ‘kleine middenstanders’. Samen met deze evolutie is een stuk eigenheid en charme verloren gegaan ten koste van wat er vandaag als platte commercie wordt omschreven. Een situatie waar wij als consument absoluut een hand in hebben, door voorrang te geven aan de prijs, snelheid, efficiëntie en vaak ook, helaas, denkbeeldige kwaliteit …

Soms vraagt een mens zich af … of dit werkelijk de weerspiegeling is van ons innerste zelve, het gewilde resultaat van de democratie waarin we leven …

Soms vraagt een mens zich af … of wij werkelijk zijn zoals de medemens ons ziet … : in onszelf gekeerde wezens met weinig of geen empathisch vermogen waarbij egoïsme troef is … U hoeft niet te schrikken van deze woorden, ze komen trouwens niet van mij, het is een beeld dat door diverse hedendaagse filosofen wordt opgehangen rond onze westerse maatschappij …

Zelf ben ik geneigd er nog in te geloven. Ik geloof in u, in uw verantwoordelijkheidsgevoel, zorgvermogen en wilskracht. Ik heb het mogen proeven op onze benefiet van 27 oktober laatstleden. Ik heb een groep mensen gezien, 600 in totaal, met een hart, met emotie en met een gigantische kracht …

Ik heb vrijwilligers gezien die zich dagenlang belangeloos hebben ingezet voor het goede doel, ik heb enthousiaste muzikanten gezien, ik heb verenigingen gezien (De Goededoelstappers, Nice Guys and Friends) die tot op het bot zijn gegaan, ik zag mijn moedig nichtje Laure met een eigen initiatief, ik zag een enthousiaste presentatrice (Sandra, Square Egg), tal van sponsors, ik heb bedrijven gezien (The Concept Group, Antenno, Richa) die hun hart hebben getoond voor het goede doel … Ik heb een ambassadrice gezien (Ellen Rigaux) die er voluit wil voor gaan… En tot slot heb ik U gezien: een warme groep mensen, die avond bij wijze van spreken als familie verenigd, … dank je wel!

Soms vraagt een mens zich af … wat we samen zouden kunnen bereiken … wat het resultaat zou zijn van een korte periode van gezamenlijke inzet voor eenzelfde gezamenlijk doel … hoeveel mensen we zouden kunnen bereiken als elkeen van de 600 aanwezigen een inspanning doet … hoe snel de naamsbekendheid rond ALS zou groeien … hoeveel centen we samen zouden kunnen verzamelen …

Deze week was trouwens een speciale week. Op 7 november 2012 werd Barack Obama herkozen als machtigste president van de wereld. Een opsteker voor zij die geloven in de kracht van de samenleving, in alle regionen, wars van onderscheid op welke grond ook.

Ik wil vandaag dan ook eindigen met een zinnetje uit de emotionele overwinningsspeech van deze grote Mr. President:

Democratie stopt niet na het stemhokje. Amerika gaat niet om wat gedaan kan worden voor u, maar door u.

(Barack Obama, President of the US of A)

02 augustus 2012: Matthi Peeters en de Dodentocht 2012

Matthi Peeters en de Dodentocht 2012:

Ik hoor het u al denken … who the f* is Matthi Peeters … Toch nodig ik u uit om verder te lezen want in 5 minuutjes van uw tijd praat ik u even bij.

Matthi werd geboren in 1993 te Antwerpen en is het neefje van mijn vrouwtje Katrien. Van kleine rakker is hij uitgegroeid tot een knappe kerel van 1m82. Deze zomer studeerde hij als eerste van de klas af als kok, een job die hij ondertussen uitvoert en combineert met een studie sommelier. Een bezig mannetje die duidelijk weet wat hij wil.

In het vorige schooljaar werd hij door een onbekende oorzaak plotseling geveld. Een acute verlamming zorgde voor een moeilijke en zware revalidatie tijdens dewelke Matthi terug diende te leren lopen.

Zijn vechtersmentaliteit heeft ervoor gezorgd dat hij na zes maanden voldoende hersteld was om het gewone leven te hervatten.

Matthi heeft zich enkele weken geleden aangesloten bij de Goededoelstappers die dit jaar deelnemen aan de 100 km Dodentocht ( Bornem ). Voor de Goededoelstappers is dit een jaarlijks fenomeen, waarbij ze telkens dit huzarenstuk opvoeren ten voordele van, u raadt het al, het goede doel …

Het doel dat dit jaar werd gekozen is ‘Een Hart voor ALS’, een vzw die zich belangeloos inzet voor het werven van fondsen in de strijd tegen de dodelijke ziekte ALS (Amyotrofische Lateraal Sclerose).

Toen Matthi van dit project hoorde, was één zaak direct duidelijk, hij moest en zou zijn steentje bijdragen … Samen met de Goededoelstappers vat hij nu de koe bij de horens…!

Deelname aan deze helse wandeltocht is geen sinecure. Matthi trachtte zich zo goed mogelijk voor te bereiden op deze wedstrijd die plaatsvindt op 10 en 11 augustus aanstaande. Vrijdag 10 augustus om 21:00 uur wordt het startschot gegeven. Onafhankelijk van de weersomstandigheden zullen een massa wandelaars ambitieus starten en de strijd aangaan met vermoeidheid, uitputting, honger en dorst, doorzettingsvermogen en dergelijke meer.

Matthi doet dit niet zomaar. Hij gelooft erin dat zijn bijdrage telt. Hij gelooft erin dat de euro’s die hij kan verzamelen via sponsoring voor zijn tocht, mee kunnen helpen een einde te stellen aan deze verschrikkelijke aandoening.

Hij doet dit echter niet alleen. De Goededoelstappers verdienen al een medaille bij het vertrek! Samen willen ze slagen en samen willen ze een maximaal aan euro’s verzamelen voor het goede doel.

Beste familie, vrienden, kennissen en sympathisanten. Vrienden en familie van ALS- patiënten. Aan alle mensen met het hart op de juiste plaats, zou ik willen vragen Matthi of een collega goededoelstapper financieel te willen steunen.

Ik geloof erin dat uw steun mede het verschil kan maken, dat mede door de steun een einde kan worden gesteld aan familiedrama’s bij gezinnen getroffen door deze ziekte.

Uw bijdrage, klein of groot, telt!

Steek Matthi een hart onder de riem. Sponsoren kan via de website van de Goededoelstappers, waar u alle benodigde informatie vindt (http://www.goededoelstappers.be/sponsoring.html)

Alain Verspecht

ALS patiënt sinds 2006 …

30 mei 2012: Sterk zijn hé…

Sterk zijn hé…! Ik hoor het me vorige week nog zeggen toen mijn zoontje met een verhaal kwam dat hij moeilijk kon verwerken. Zo doen we dat met onze kinderen, en zo deden onze ouders het indertijd met ons, leren om sterk te zijn, niet alleen fysisch maar, misschien belangrijker nog, emotioneel & psychisch…

Maar, hoe gaat het lichaam daar mee om? Is eenieder bij machte om dat bij wijze van spreken ‘technisch’ allemaal op te vangen en hoe gaat dat dan precies in zijn werk …?

Ik herinner me nog, het is nu ongeveer zes jaar geleden, dat ik de diagnose ‘Amyotrofische Lateraal Sclerose’ (aka ALS) meekreeg. Ik kwam buiten uit het hospitaal en ben beginnen wenen. Ik moest mezelf opladen om het nieuws thuis te komen vertellen. ‘Sterk zijn hé…’ gebruikte ik spontaan als mantra. En het werkte, enkele uren later klonken we een glaasje champagne. We waren er klaar voor, voor de strijd. En dat het een strijd zou worden, kunnen we helaas vandaag alleen maar bevestigen.

Het vernemen van de diagnose was niet de laatste dobber om te kraken, er volgden er nog veel meer. En steeds, steeds maar datzelfde: “Sterk zijn hé …”!

We zijn er ondertussen redelijk goed in geworden, maar dan komt de cruciale vraag: worden we ‘sterker’ of raken we meer en meer ‘afgestompt’ …?

Gisteren was het weer van dat: een, weliswaar charmante, jongedame van het ‘NMRC Gent’ kwam op onze vraag een toelichting geven rond het thema ‘euthanasie’. En terug hadden we ons op voorhand opgeladen dat we sterk moesten zijn. Het lukte vrij aardig, maar toch niet helemaal, …

Ooit schrijf ik nog wel iets meer omtrent dit thema, maar vandaag zijn we daar nog niet klaar voor. En gelukkig, het is ook niet direct aan de orde. Maar, er hoort ook een beetje administratie bij, en dat willen we graag bijtijds regelen. Administratie is tenslotte ook het laatste waar je bij een dergelijk moeilijke beslissing wil mee te maken krijgen.

Tijd om uw zakdoek weer weg te steken, er zijn natuurlijk ook terug weer voldoende vrolijke momenten geweest de voorbije dagen. We hebben overdadig meegedaan met de Belgische barbecue cultuur, uiteraard voorzien van het nodige vocht. Het kostte mij verdorie gisteren een volledige dag recuperatie … 🙂

Ons tuintje ligt er prachtig bij, en creëert zowaar een vakantiegevoel bij dit fantastische weer van de voorbije dagen. We zijn tevens ook grootouder worden van vier schattige kleine kanariepietjes. Ondertussen zijn ze een week oud en beginnen hun eerste veertjes te ontwikkelen. De eerste dagen dachten we dat het afstammelingen waren van ET, zo lelijk waren ze. Maar natuurlijk wel schattig … 🙂

Met de gezondheid gaat het zo goed als mogelijk. Het warme weer vereist wel wat extra ondersteuning voor de ademhaling, maar als ik mag kiezen, kies ik toch voor de zon. Je herleeft als het ware, en de kleine extra ongemakken neem ik er met plezier bij.

De pijnlijke schouder gaat ondertussen ook weer wat beter. Het aantal keren dat ik mijn vrouwtje ’s nachts moet wakker maken is teruggevallen tot een voor ons aanvaardbaar niveau.

Deze nacht trouwens nog een leuk moment meegemaakt. Bij de zoveelste vraag me nog eens te draaien lag mijn rechterbeen ietwat ongelukkig. Omdat ik weet dat voor vele vrouwen (en ook voor mijn wederhelft) het verschil tussen links en rechts niet altijd even duidelijk is, zeker niet in ‘zombie mode’ dacht ik er verstandig aan te doen om te vragen het been dat het dichtst bij haar was even plat te leggen ( ze stond rechts van het bed ). U raadt het al, ze grijpt naar het linkse. “Ik dacht dat ik nog naast je lag”, mompelde ze ontwapenend … 🙂 Ik heb nog enkele minuten liggen nagenieten …!

Humor is en blijft belangrijk in ons leven, we gebruiken het ook ‘om sterk te zijn’ …

Ondertussen heeft de blog zijn 15.000ste bezoek zien passeren. Je kan niet geloven hoeveel deugd dat doet. Het zal misschien een beetje ijdelheid zijn, dat korte momentje op het podium met massale en enthousiaste respons. Maar het helpt me ook, echt waar. Misschien ook leuk om na te lezen. Voor eeuwig en altijd.

De frequentie van het schrijven is misschien iets verminderd, maar heeft weinig of niets te maken met mijn gezondheid. Ik kan het niet nalaten om steeds maar van alles op mijn nek te halen, wat resulteert in een vrij drukke agenda. Rekening houdende met de enkele uurtjes slaap die ik overdag nodig heb, is de dag snel vol.

Dus, geen paniek, ik ben nog steeds ‘alive and kicking’ … 🙂

Met lieve groetjes aan de dames van het NMRC 😉 en alle andere lieve mensen die ons dag in dag uit helpen om het allemaal wat draagbaar te maken!

Fijne dag nog,

Alain

“Nothing is so strong as gentleness and nothing is so gentle as real strength”

(St. Francis de Sales)

3 april 2012: De gevallen volksheld …

Gisteren ‘kopte’ De Morgen met een voor mij wel heel opvallende titel: “Gevallen volksheld is terug …”. Het ging natuurlijk over Tom Boonen, de kersverse winnaar van de Ronde van Vlaanderen, de klassieker der Vlaamse klassiekers.

Vanwaar het idee komt om te spreken van een ‘gevallen’ volksheld is mij niet direct duidelijk. De man heeft de voorbije 10 jaar een ongezien palmares opgebouwd en breekt vanaf nu bij elke winst waarschijnlijk nog een bestaand record. Misschien doelt men op zijn escapade aan de Gentse frituur met een of andere blonde Vlaamse schone, maar zeg nu zelf, de super romantische sfeer aan elke Gentse frituur kan ook u de das omdoen… 🙂

Daar op een gloriemoment aan refereren getuigt van het type journalistiek waar ik geen fan van ben, respect voor de sportieve prestatie, dat is het enige dat past. Zelfs Karl Vannieuwkerke, tv sportjournalist, en op zich ondertussen ook al behorende tot de categorie volkshelden, kon het niet laten om tijdens het interview met wellicht de volgende sportman van het jaar, er een flauw grapje over de discotheek Carré tussen te gooien … boehoe …!

Is het eigen aan de Vlaamse mens, of aan de mens in het algemeen, om zijn helden te beschimpen op een moment zoals dit …? Wordt imperfectie niet meer geduld …? Soms heb ik plaatsvervangende schaamte bij het lezen of horen van dergelijke verslaggeving …

Dan was er dit weekend en de week vooraf natuurlijk ook nog een pak heisa rond ‘De Ronde’ zelf. Wouter Vandenhaute, gedelegeerd bestuurder van het Belgisch productiehuis Woestijnvis, en tegenwoordig ‘eigenaar’ van De Ronde had het zowaar gewaagd het traditionele parcours te wijzigen en gewoonweg De Muur van Geraardsbergen uit het traject te schrappen … Woeha, half Vlaanderen weer op zijn achterste poten, wat een lef van Woutertje Kaboutertje om zoiets te doen …

Wel, ik zal u iets vertellen dat u eigenlijk al weet, de man is ondernemer en heeft de onbedwingbare drang om van een euro twee euro te maken, en zo verder … En blijkbaar had hij ook de vrijheid dat te doen bij De Ronde. ‘Sociaal verantwoord ondernemen’ is een kreet die men tegenwoordig in het bedrijfsleven graag gebruikt. Het klinkt ook sympathiek, vindt u ook niet …? Helaas heb ik tot op heden nog niet teveel praktijkvoorbeelden van gezien, dus ook niet hier bij De Ronde …

Persoonlijk stond ik er vroeger niet eens bij stil dat zoiets als De Ronde een eigenaar had, en dan toch zeker niet iemand met commercieel belang … De Ronde behoort ondertussen toch wel een beetje tot ons cultureel erfgoed. Misschien ook tijd om deze klassieker met de nodige honneurs te eren, waarom er geen geklasseerde rit van maken met een geklasseerd parcours? Zoniet komt De Ronde misschien binnenkort in handen van een Chinees, krijgen we binnenkort verslaggeving van een Chinees tv journalist die luidkeels door de luidspreker ‘Cancellala wint De Londe van Vlaandelen’ schreeuwt … 🙂

Fabian Cancellara was trouwens de enige echte gevallen volksheld van dit weekend, letterlijk dan … Veel sterkte Fabian, we duimen voor een spoedig herstel!

Ik was trouwens maar net op tijd gerecupereerd om naar het Vlaamse volksfeest te kijken. De avond ervoor was er het ‘Fiesta Total’ van de Nice Guys & Friends uit Lochristi. Een prachtig initiatief van acht sportievelingen en een communicatiespecialiste ter voorbereiding van hun deelname aan de Ironman in Mallorca met als parallel traject het sponsoren van een goed doel. ‘Een hart voor ALS’ werd weerhouden tussen de vele inzendingen. Waarvoor nogmaals dank!

Het Fiesta was een heus feest, van begin tot einde. Lang geleden dat ik me nog eens zo goed geamuseerd heb. Het was leuk te vertoeven tussen de vele sympathieke gezichten, bekende en niet bekende … het masseerde ons hart …

Voor mij was het optreden van Kurt van de Gentse groep Biezebaaze de topper van de avond. Zonder afbreuk te doen aan de anderen, maar de man vult met enkel zijn stem en een gitaar niet alleen de volledige zaal, maar zorgt tevens met humor en kwinkslagen voor een subliem moment!

Voor Kurt heb ik maar één tip: let op als je in Gent een frietje steekt, de paparazzi zijn nooit veraf … 🙂

Fijn Paasweekend,

Alain

Beoordeel je succes door in te zien wat je op moest geven om het te krijgen.
(Dalai Lama)

20 februari 2012: ‘Assumption is the mother of all fuck-ups…

De voorbije week heb ik het ettertje uit ‘Moeilijke dagen …’ terug op bezoek gehad. Het aartslelijke schriele wezentje weet zijn momenten wel goed uit te kiezen. Enigszins verzwakt door de vervelende verkoudheid, was mijn buffertje weer leeg en lap, hij was er weer …

Ik heb er enkele gesprekken proberen mee voeren maar kwam er al snel achter dat hij weinigs constructief van plan was. Er was maar één oplossing, hij moest zo snel mogelijk van mijn schouder worden verwijderd. Wellicht geïnspireerd door de reclame van de nieuwe film van de Muppets die her en der wordt verspreid, ben ik dan maar samen met mijn zoontje Robbe op zoek gegaan naar filmpjes uit de oude doos via youtube. We zijn beland bij het hilarische kortfilmpjes van de Zweedse kok. Vooral het moment bij het begin van het filmpje waarbij hij zingt en steevast op het einde zijn kookgerei tegen de muur keilt, deed menig lachbui ontstaan. Het monstertje op mijn schouder was nog niet helemaal verdwenen, maar ik voelde toch dat hij stilaan terrein moest ruimen…

De genadeslag voor het monstertje kwam er deze morgen. Ik had mijn vrouwtje gisteren ook een filmpje over de Zweedse kok en Miss Piggy laten zien. Het was wellicht ook daardoor dat zij deze morgen met één mokerslag, waarop het varkentje uit de gekende serie een patent heeft, het ventje van mijn schouder heeft verwijderd. Probleem ( alvast tijdelijk ) weer opgelost…

De zon schijnt, het belooft een mooie dag te worden, en ik heb er ondertussen al weer zin in … 🙂

Wat ook heeft geholpen, is het bezoek gisteren van enkele klasgenoten uit de lagere school. Jawel hoor, dankzij een recent initiatief van Tom, zien we mekaar om de paar maanden. Hoewel het daarvoor vele jaren geleden was dat we mekaar hadden gezien, kan je daar helemaal niets van merken. De sfeer zat er in, en enkele flesjes Vicaris, een zalig maar gevaarlijk bruin biertje dat mij tot dan toe nog niet bekend was, hebben daar zeker toe bijgedragen. Tom, Geert, Robby en Alain ( niet ikzelf maar een naamgenoot ), alweer bedankt voor een zalige middag 🙂 !

Vandaag wou ik het met jullie eens hebben over een krachtzin die de voorbije jaren in menig macho film werd gebruikt: ‘Assumption is the mother of all fuck-ups…’. Vrij vertaald naar het Nederlands betekent de zin het volgende: ‘Verronderstellingen/aannames/… liggen aan de basis van vele mislukkingen/misverstanden/…’.

De zin werd in zijn originele versie voor het eerst gebruikt door een zekere Eugene Lewis Fordsworthe die sprak van ‘screw-ups’ in plaats van ‘f*-ups’, dit even terzijde voor de volledigheid …

Communicatie tussen twee mensen is op zich al niet zo een evident gebeuren. Gebruikte woorden, intonatie, gezichtsuitdrukking, dialect, en zoveel meer maken uit of de ene persoon exact begrijpt wat de andere bedoelt. Na jarenlang actief te zijn geweest in de consultancywereld, kan ik u vertellen dat wat zo evident lijkt, het helemaal niet is …

Voeg daaraan nog het aspect ‘veronderstelling’ aan toe, dan weet je dat de kans op een ‘f*ed-up’ resultaat een stuk reëler wordt … 🙂

Je kent ze wel, de zinnen die beginnen met ‘ik dacht dat …’, ‘ik ben ervan uitgegaan dat …’, ‘verondersteld dat …’, ‘we vertrekken van de aanname …’, …

Ten eerste brengt zo een begin de toehoorder al meteen in een oncomfortabele situatie. De kans dat de veronderstelling klopt met de realiteit, is relatief, wat betekent dat je van bij het begin van het gesprek al met een kleine wrevel wordt opgescheept.

Ten tweede, en dat heb ik dan als toehoorder altijd zo aangevoeld, permitteert de andere zich uit te gaan van een veronderstelling, iets wat in de meerderheid van de gevallen mits een extra vraag of inspanning, tot een ‘weten’ in plaats van ‘veronderstellen’ zou kunnen worden geconverteerd …

Uiteindelijk is, naast het resultaat van een gesprek en/of discussie, het gevoel van beide (!) partijen op het einde van het gesprek minstens even belangrijk…

Ik heb tijdens mijn loopbaan vele malen moeten constateren dat bepaalde ( delen van ) implementaties gewoon de mist ingingen omdat men was vertrokken van een veronderstelling. Dit trouwens ( voor de duidelijkheid ) zowel langs de kant van de klant als langs de zijde van de implementator …

Helaas kan ik, sinds ik geconfronteerd werd met de ALS, vele voorbeelden geven van misverstanden, foute beslissingen, onaangename situaties, door mensen die met het principe hierboven beschreven geen rekening houden…

‘We zijn er van uitgegaan dat je dat niet leuk zou vinden, dus …’, ‘we zijn ervan uitgegaan dat dat voor jou niet zou lukken … ‘, ‘ik veronderstel dat jij wel tegen een stootje kan …’ om er maar enkele te noemen …

De voorbeelden zijn enkel ter illustratie. In mijn huidige persoonlijke levenssfeer doet het probleem zich niet meer voor. We hebben geleerd om niet uit te gaan van veronderstellingen en aannames, iets wat eenvoudig te vermijden was door enkel voorafgaandelijk een vraag te stellen … ‘Appeltje eitje’ dus… ‘Kat in bakkie’… 😉

Ik durf te zeggen dat sinds ik enkele jaren geleden bij een klant voor de eerste keer deze uitspraak hoorde, mijn leven een stuk veranderd is. Een pak minder f*-ups … 🙂

Ik wens u minimaal hetzelfde toe …!

Fijne dag nog,

Alain

Het risico van het succes is de arrogante veronderstelling dat hetgeen je in het verleden hebt gedaan ook in de
toekomst zal werken.

(Pollard)

16 januari 2012: O, ik weet het niet…

Het nieuwe jaar is gestart, de spits is er af … En, ik heb er zin in …! Bovendien schijnt vandaag weer de zon en dat vraagt om meer 🙂

Ik was vroeger al niet zo een fan van de eindejaarsperiode. Kerstdag, dat gaat nog, ik ben een familieman en heb altijd wel gehouden van de typische gezelligheid bij de kerstboom met pakjes, lekker eten en een goed glas wijn. Van oud naar nieuw daarentegen is niets voor mij. De ietwat artificiële supersfeer en geforceerd enthousiasme is er iets te veel aan …

Heeft u trouwens al goede voornemens gemaakt, wellicht wel. En, eerlijk, we zijn nu de 16e januari, wat staat er nog van …?

Behoren uw voornemens tot de categorie ‘ ik ga minder eten, ik ga stoppen met roken, stoppen met drinken of althans drastisch verminderen’, of zitten er ook voornemens bij van het genre ‘ik ga eens zelf de kinderen in bed stoppen, wat meer tijd maken voor mijn gezin, er ook eens zijn voor mijn partner’? Misschien neemt u zich voor u eens in te zetten voor iemand die u kent, of misschien behoort u zelfs tot die categorie die zich in 2012 eens wil inzetten voor een vreemde, ‘charity’ zoals dat zo mooi heet …

Ik heb geen exacte cijfers maar, niet gehinderd door enige kennis van zaken :-), durf ik toch te vermoeden dat 90 % van u minimaal in de eerste categorie zit, 40 % in de tweede, 1 % in de derde en … U raadt het al, over het laatste durf ik me niet uit te spreken …

Op zich houdt deze snelle analyse een voorspelbaar resultaat in: de modale Belg is egocentrisch. Als je tot deze conclusie komt, krijg je soms de vraag of je verbitterd bent. Een wat rare vraag, niet? Op het moment dat je de maatschappij niet voorstelt als een fantastisch werkend raderwerk, blijk je verbitterd … sorry, maar daar moet ik eens goed mee lachen 🙂

Nog goed dat vadertje staat, als een goede huisvader zoals het hoort, zorg draagt voor zijn kinderen, op die manier worden we verplicht om iedereen een maximum aan levenskwaliteit te bieden. Mocht u hierover ook eens de mening van iemand anders willen, lees dan zeker eens een en ander van de Vlaamse essayist en filosoof Stefan Hertmans, vlijmscherp, en heel confronterend …

Ik heb het geluk in mijn omgeving nogal wat mensen te kennen die in categorie drie en vier zitten. Enige ‘reverse engeneering’ brengt je dan natuurlijk wel bij de bron van dit gedrag, ikzelf dus … Maar dat is niet erg, zo werkt dat nu eenmaal…

Man, ik heb al menig traantje weggepinkt bij het zien van de tomeloze inzet van deze mensen, totaal onbaatzuchtig, in de schaduw … respect, echt waar!

Ikzelf heb vannacht wakker gelegen van 1:00 tot 4:00u … een dagje overdaad had daar wellicht enige hand in, maar toch, het was eens nodig. Het was eens nodig om voor mezelf ook weer eens alles op een rijtje te zetten om te bekijken wat ik nu precies dit jaar met mijn tijd ga doen. En ondanks alle wijze woorden in diverse posts op de blog, gaapte de grote donkere diepte van de spreekwoordelijke valkuil …

Ik was weer plannen aan het maken voor ‘Een hart voor ALS’ en meer van dat soort gein… Op het eerste zicht lijkt dat misschien niets mis mee, integendeel … Maar als ik terugblik op de voorbije anderhalve maand moet ik eerlijk bekennen dat dat toch wel een heel intensieve periode is geweest, met veel aangename momenten en verrassende uitkomsten. Er zaten zeker zaken bij waar je je kan aan optrekken, maar de ontgoocheling uit de gebrekkige respons van het bedrijfsleven hebben toch enigszins mijn ogen geopend…

Ben ik jarenlang blind of naïef geweest, misschien wel, deze conclusie durf ikzelf nog niet trekken … Eén ding is zeker, het is niet ( meer ) mijn ‘cup of tea’ … De enkele uitzonderingen niet te na gesproken, maar deze hoeven niet bij naam en toenaam te worden vermeld, zij weten dat wel zelf …

Mijn eerste stap deze morgen was dan ook mijn account op LinkedIn verwijderen, mijn business netwerk, weet je wel … Bij de poging tot annulatie kon ik kiezen uit een rijtje van de redenen waarom, mijn keuze stond erbij: ‘het netwerk levert niet het resultaat dat je ervan verwacht’… Gewoon aanklikken, kat in bakkie, weg ermee … Doorgaan zolang het energie oplevert, stoppen als het energie kost …

Op het vlak van zich in te zetten voor de medemens, meen ik samen met vrouw, familie, buren en vrienden, ons deeltje te hebben bijgedragen. Ik geef de fakkel graag door aan de volgende atleet … 🙂

Ik heb daar trouwens nog een leuke theorie over. Zoals je weet is er tot op vandaag nog geen geneesmiddel voor ALS, in het beste geval is er een medicament die minimaal vertragend werkt. Dit kost de maatschappij gigantisch veel geld. Ik was eens begonnen met rekenen hoeveel een gemiddelde ALS patiënt kost aan de maatschappij, ik durf de resultaten helaas niet meegeven …

Er zijn twee manieren om daar paal en perk aan te stellen: je kan me bij een eerstvolgende ontmoeting op straat omver rijden, of we kunnen met zijn allen extra investeren in het zoeken naar een geneesmiddel via sponsoring van research. In het eerste geval komt u in de situatie ‘ga direct naar de gevangenis, ga niet langs start, u ontvangt geen geld’…  U wordt veilig opgeborgen en de maatschappij bekostigt uw verblijf voor de komende 25 jaar met als kostprijs een bedrag dat de kostprijs voor een ALS patiënt ruimschoots overstijgt. Niet echt een oplossing dus.

In het tweede scenario wordt van de maatschappij een inspanning gevraagd met gegarandeerde Return on Investment (aka ROI). Ervan uitgaande dat er, bij voldoende terbeschikkingstelling van financiële middelen, binnen de 10 jaar een geneesmiddel wordt gevonden, komen we erop uit dat u in alle daaropvolgende jaren niet meer hoeft bij te dragen aan de gigantische kost die een ALS patiënt met zich meebrengt. Bingo dus! U tevreden en ik ook, wat kan een mens meer wensen.

Het verbaast me dat er in de huidige maatschappij te weinig op die manier wordt gedacht. Het funderen van bovenstaande theorie met verhelderend cijfermateriaal is een mooie oefening om te maken. De kans dat ik er zelf iets aan veranderen is wellicht niet zo groot, maar bij deze mijn bescheiden bijdrage 🙂

Bij wijze van stil protest heb ik besloten mijn haar te laten groeien. Neen, geen grap, pure ernst 🙂

Wie mij en mijn coiffure een beetje kent, weet dat dit een niet onaardige uitdaging is. Mijn haar blijft namelijk rechtdoorgroeien tot … ik weet het eigenlijk niet, maar daar komen we dus met zijn allen de komende maanden achter. Ik moet dan de ‘Monchici’ fase door, u weet wel, dat charmante aapje uit de jaren 70.

Spontaan word ik herinnerd aan een mooie anekdote uit die jaren. Mijn zus had toen na lang zagen zo een exemplaar bemachtigd. We waren toen in Zuid Frankrijk bij temperaturen boven de 30°. Het ‘zorgen voor’ zat er bij mijn zusje toen al in … Bij een eerste uitstap, besloot ze dat het aapje aan rust toe was. Geen betere plaats dan de hoedenplank. Toen wij een tweetal uurtjes later terugkwamen was het keiharde kopje van het aapje door de hoge temperatuur volledig ingezakt. Het beetje zag eruit alsof hij al uren aan een stuk aan het proberen was zijn eigen naam uit te spreken 🙂 Hilarisch vond ik dat natuurlijk, in tegenstelling tot mijn zus …

Dat wil ik dit jaar meer doen, lachen, plezier maken, energie stoppen in die zaken die mij een goed gevoel geven. Mijn tijd spenderen met vrouw en kinderen, de tijd die ons rest koesteren als de grootste schat.

In alle hectiek van eindejaar en campagne voor de liga was ik een beetje aan het vergeten wat me gelukkig maakt. De kleine dingen, weet je wel …

Ik wil deze post dan ook afsluiten met een heel mooi gedicht van de ondertussen helaas overleden Vlaamse dichter Herman de Coninck, een man die poëzie toegankelijk maakte voor het grote publiek:

O, ik weet het niet
 
o ,ik weet het niet,
 maar besta, wees mooi.
 zeg: kijk, een vogel
 en leer me de vogel zien
 zeg: het leven is een brood
 om in te bijten en de appels zien rood
 van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
 leer me huilen, en als ik huil
 leer me zeggen: het is niets.
 
(Herman de Coninck)

31 december 2011: Verwachten …

Nog een reden om te vieren, tegen deze avond kunnen we het 10.000ste bezoek aan deze blog vieren. Een leuke toevalligheid op deze laatste dag van het jaar, een jaar dat voor mij en mijn familie zonder twijfel het moeilijkste ooit is geweest …

Het is fijn zoveel leuke reacties te hebben mogen ontvangen op mijn kleine hersenspinsels, weergegeven op deze blog. En ja, ook voor mij is deze dag een dag om eens terug te blikken op 2011.

Ik heb zopas nog eens de diverse posts overlopen. De eerste dateert van begin augustus, zes maanden zijn er ondertussen verlopen. Maar voor de volledigheid keer ik nog even terug naar het begin van dit jaar.

De ALS heeft redelijk wat terrein gewonnen dit voorbije jaar. In januari kon ik nog een beetje stappen en kon mijn linkerarm mij nog redelijk hulp bieden. Zoals iedereen met deze aandoening, zo lees ik, heb ik natuurlijk ook zelf geprobeerd om dat allemaal zo lang mogelijk vol te houden. De risico’s die je neemt bij het zetten van je laatste passen, zijn onverantwoord. Ook ik ben enkele keren gevallen op de meest onverwachte momenten, en ik mag van geluk spreken dat dit zonder erge gevolgen is gebleven.

De hulpmiddelen zijn niet uitgebreid, of nauwelijks, maar worden ondertussen intensief gebruikt. Mochten we daarover niet beschikken, dan was het hospitaal of een opvangtehuis het enige alternatief. Je staat daar natuurlijk niet bij stil als je mij een whisky ziet drinken op de kerstmarkt, dat hoeft natuurlijk ook niet, maar de realiteit die is vooral hier in huis bekend.

Herinnert u zich nog het artikel over ‘ademen’ van enkele maanden geleden? Het probleem is redelijk gestabiliseerd, anders zat ik hier nu niet meer te schrijven. Nochtans voel ik het als een wurgslang rond mijn hals, het overheerst mijn leven, het houdt me dagenlang bezig zonder los te laten …

2011 was ook het jaar waarin ik definitief ben gestopt met werken. Een van de moeilijkste beslissingen ooit, het was een beetje als een kind achterlaten. Het stoppen werd door de collega’s op een bepaalde manier ‘begeleid’, op een heel eigen stijl, maar zo heeft ieder zijn eigen stijl, niet? Ik ben door de hel gegaan in die periode, misschien voor de meesten moeilijk te begrijpen, maar zo ben ik nu eenmaal en dat moet ik dan zelf maar een plaatsje zien te geven. Alle praktische en financiële zaken zijn meer dan correct geregeld geweest, emotioneel had het wellicht anders gekund …

Ik heb veel bijgeleerd over mensen dit voorbije jaar. Ik heb ‘uit het oog is uit het hart’ van dichtbij mogen meemaken. Geen leuk gevoel als bij jou ondertussen letterlijk en figuurlijk de benen van onder het lijf worden gehaald. Mensen waar ik op de brug ben vooraan staan, die ik heb verdedigd in moeilijke tijden, een hand boven het hoofd gehouden, en zoveel meer, die je vanaf de dag dat je stopt met werken nooit of te nimmer meer hoort. Geen tijd klinkt het dan. Dankjewel van mijnentwege!

Veel dieper wil ik hier niet op ingaan, niemand hoeft zich persoonlijk aangesproken te voelen, de kans dat het iets zou veranderen is wellicht bijzonder klein. Je mag zoiets niet verwachten, hoor ik wel eens. In feite mag je volgens het algemeen beeld, nooit iets verwachten

Wel ik ben het daar niet mee eens.

Als je jezelf wil beschermen, is dat misschien een goede ingesteldheid. Maar voor mij is het zoiets als het paard achter de kar spannen. Leven en laten leven (als werkwoord), is dat geen veel mooier principe…? Als de focus alleen ligt op het eigen leven, hoop ik van harte dat je nooit in een situatie komt zoals die van ons …

Een straf begin van deze post? Misschien wel, maar anderzijds heb ik beloofd van bij het begin om een waarheidsgetrouw beeld te geven van hoe het is, te leven met ALS. En het geldt wellicht ook voor andere moeilijke situaties, je hoeft er niet per se ziek voor te worden.

Als je verwacht, word je vaak ontgoocheld. Laat het ons daar op houden en overstappen naar datgene wat het leven mooi maakt, datgene wat je wel de moed geeft om door te gaan.

Ik heb geluk gehad, toen ik ben gestopt met werken. De mooiste periode van 2011 met veel zon en mooie dagen waren mijn deel. Prachtig was dat, in maart buiten een boterhammetje eten en kijken hoe de lente zich ontplooide.

Ik heb geluk gehad omringd te zijn met prachtige mensen, mensen die ‘zorgen voor’ als een evidentie zien. Ik heb mensen ontmoet die mij verbaasden door hun inlevingsvermogen. Mensen die onbaatzuchtig hun eigen tijd opzij zetten om die van ons op te vrolijken.

Mijn vrouwtje schenkt mij al jaren een onbetaalbaar cadeau, me graag zien, elke dag weer, haar eigen moeite om met de situatie om te gaan zoveel mogelijk verbergend, in goede en slechte tijden weet je wel … ik weet nu dat er engeltjes bestaan 🙂

Mijn kinderen worden in een belangrijke fase in hun leven geconfronteerd met iets onwezenlijks, maar de warmte en de liefde die je van ze krijgt, zijn dit evenzeer … ons gezin is meer dan ooit een blok en een warm nest. We zijn strijdvaardig, nog steeds, we gaan door zolang het de moeite is, en geloof me, het is toch zeker de moeite … 🙂

Ik heb al vaak geschreven over mijn familie, onze buren, enkele (h)echte vrienden. Het gaat niet altijd om de hoeveelheid aan contacten, maar des te meer om de kwaliteit. Daar put je kracht uit, daar doe je het voor.

Ik kan nog praten, slikken , eten & (Duvelkes) drinken…, we zijn naar de paterkes van Westvleteren geweest…

Ook de whiskyclub heeft me dit jaar veel plezier bezorgd. We hebben prachtige avonden gehad, leuke Events, kortom de ‘Friends of the Quaich’ zijn een echte vriendenclub, met mensen die er staan. Dankjewel beste friends!

Ik hoop hierbij niemand te vergeten, mocht dat wel zo zijn, mijn excuus.

We zijn dit jaar met de nabije familie enkele keren op reis geweest. Geen evident project, maar toch, het was de moeite waard. De Ardèche heeft ons kunnen bekoren. Wat een prachtige deel van het al zo mooie Frankrijk. Leven zoals God in Frankrijk, hebben we dit jaar enkele keren kunnen ervaren 🙂

In november is mijn vrouwtje ook gestopt met werken, we hebben ervoor gekozen vanaf dan onze tijd maximaal met mekaar door te brengen. De collega’s bezorgden haar een warm gevoel bij het stoppen, altijd terug welkom, mooiere woorden zijn er niet op zo’n moment. Dankjewel, het heeft haar veel deugd gedaan!

In december hebben mijn vrouw en ik besloten ons eens volledig te smijten voor het goede doel. Gesteund door de volledige buurt en enkele goede vrienden hebben we in enkele weken tijd een heus project op poten gezet. Er kwam zelfs hulp uit het buitenland 🙂 Het blijkt nu zowat de meest intensieve periode van het jaar te zijn geworden.

Verwachten, weet je nog?

Mijn verwachtingen zijn meer dan overtroffen door de inspanningen van onze buren en vrienden bij de verkoop van truffels en de hulp en het enthousiasme bij de kerstmarkten. Het heeft geloond, maar daarover binnenkort meer op de website van ‘Een hart voor ALS’.

Daarnaast, ben ik eerlijk gezegd terug wat ontgoocheld in de rest van het resultaat. Blijkt toch maar weer dat het niet zo evident is om de mensen te sensibiliseren voor een zwakker deel van de maatschappij. Ik zag onlangs nog een film over buffels. Een ganse kudde schaart zich rondom de jongsten en de zwaksten ter bescherming tegen leeuwen en ander gespuis …Of ook nog, vele kleine visjes die de vorm aannemen van een grotere vis om de illusie te scheppen dat ze best zijn opgewassen tegen hun meer agressieve buren. Is dat niet mooi?

Bij ons gaat het anders… En wat waren het ook weer, die primitievere levenssoorten …?

Onze campagne liep gelijk met de campagne van StuBru, ‘we do give a shit’ … Zonder afbreuk te willen doen aan het doel en de middelen van de actie van de bekende radiozender, het circus was weer aan het rollen en het heeft gewerkt. Massaal werden acties uit de grond gestampt, massaal werd geld opgehaald en dit twee keer want als belastingbetaler hebben we ook nog eens mee gezorgd voor de mooie cheque van de Vlaamse regering. Ik kon er dit jaar moeilijk naar kijken. Iemand die bij wijze van spreken het record sprinkhaan-eten wil verbeteren en zich daardoor laat sponsoren door diverse bedrijven om nadien zelf twee dagen op het wc te gaan zitten met diarree … allemaal voor het goede doel, hoedje af.

Ik kan daar natuurlijk wel de humor proberen van in te zien, maar als je ziet hoeveel moeite wij moeten doen om 1000 fotootjes te verzamelen van mensen die de Kerstgroet doen ( inspanning quasi nul, kost nul, … ) wel dan keert mijn maag …

Bent u er nog niet van overtuigd dat er ook dichtbij huis een pak mensen hulpbehoevend zijn, dat er dicht bij huis veel miserie en verdriet is, bekijk dan misschien even enkele filmpjes op de website van de ALS Liga

En toch, lieve mensen, is het een heel mooi jaar geweest. Met vele mooie en warme momenten, intense emoties, waardevolle en prachtige contacten. Helaas is bovenstaand een realistisch beeld, maar toch beslis je elke dag zelf hoe je de dag tegemoet kijkt, waar je je energie gestopt, wat je de moeite vindt.

Alleen zou ik het niet kunnen, zonder de liefde van mijn vrouwtje, de kinderen, en onze nabije omgeving was het me niet gelukt. Ik zie het nog wel zitten om er nog minstens een jaartje bij te doen, en wat mij betreft nog vele jaren meer.

Als jullie het op prijs stellen, ga ik ook verder met deze blog. Ik zal me ook verder blijven inzetten voor het goede doel, zij het dan wel iets minder intensief dan deze weken.

Tot zover mijn goede voornemens …

Rest mij nog jullie deze avond een fantastische feestavond te wensen en alvast een goede gezondheid, voorspoed en geluk voor het mooie jaar 2012 xxx

Fijne dag nog,

Alain

Without expectations, there’s no future, only an endless present.

(François Jacob)

22 december 2011: Drang versus dwang…

De inspiratie voor deze blog werd me ingegeven door een goudwinde ((Leuciscus idus) … De goudwinde is een van de meest beweeglijke vissen in onze siervijver, schijnbaar immer rusteloos en met een natuurlijke drang om de stroming in onze vijver te bedwingen. Altijd op jacht naar insecten, altijd bezig. Voor diegenen onder u met een vijver, absoluut een aanrader, maar dit uiteraard volledig terzijde 🙂

Toen ik deze week met een ietwat oeverloze blik in mijn vijver zat te staren, trok deze kleine rakker mijn aandacht. Onwillekeurig bracht het ranke visje mijn gedachten naar een moment, ongeveer 30 jaar geleden, op vakantie in Luxemburg. Mijn ouders namen ons altijd mee kamperen, schitterend vond ik dat, dicht bij de natuur, dicht bij de mensen. In Luxemburg kampeerden we aan een rivier met stromend water.

Waar iedereen het fantastisch vond om met rubberbootjes mee te deinen met de stroom, vond ik het veel spannender om te kijken hoe ver ik zou raken als ik de andere kant op probeerde te varen. Ik zeurde mijn ouders de oren van het hoofd voor een opblaasbare rubberen kano. Ik was daar goed in, in het krijgen van mijn goesting, en dientengevolge kwam er natuurlijk ook de kano 🙂

Vanaf dat moment was ik alleen nog maar weten hoe ver ik zou kunnen varen, stroomopwaarts welteverstaan. Die nieuwsgierigheid is altijd gebleven. Later wilde ik weten hoe hoog ik de berg opkon, hoe ver ik kon wandelen, hoe ver de motor ons brengen kon, altijd ‘stroomopwaarts’ dus …

Tijdens mijn loopbaan was het weer van dat, ik wou weten tot wat ik in staat was, hoe ver ik het kon brengen, tot wat ik samen met mijn collega’s in staat was, hoeveel er uit te software te halen was die we implementeerden…

Mijn grootste uitdaging lag er altijd in om te zien tot wat ‘het eens anders proberen’ leiden kon. Het was een … drang

Ik gebruik bewust ‘stroomopwaarts’, dit terwijl ‘tegen de stroom in’ voor onze goudwinde net hetzelfde wil zeggen. Maar bij ons is er soms een verschil in connotatie, ‘tegen de stroom in’ heeft iets rebels, heeft wat ‘verzet’ in de ondertoon …

Ik vind dat wel leuk kijken naar en nadenken over woorden … 🙂

De drang is er nog steeds, hoewel de ALS een serieuze hypotheek heeft gelegd op mijn mogelijkheden tot ‘uitvoeren’ en ‘doen’. Ik zal eerlijk zijn, ik word er geregeld gek van. Heb nog zoveel zin om dingen te doen, mijn hersenen blijven zaken creëren, blijven plannen maken, maar mijn bewegingsruimte wordt steeds nauwer en nauwer … Maar goed, dit platform dient voor positieve energie, niet voor het verraderlijke broertje …

Maar hoe lang ga je door, hoe lang blijf je plannen maken … Wanneer verandert ‘drang’ in ‘dwang‘ …?

Ik las deze morgen in ‘De Morgen’ 🙂 een artikel over een zekere Borst ( aan de mannelijke lezers: even bij de les blijven, de man noemt gewoon zo, en ja het is een Nederlander )…

Toevallig toen ik aan het nadenken was over drang en dwang formuleerde hij het als volgt: “ je gaat door als het je energie geeft, je stopt als het je energie kost ...”. Dankjewel beste Borst ( het blijft raar klinken 🙂 ) maar het sluit perfect aan bij wat ik vandaag wilde vertellen …

Maak jullie maar geen zorgen, ik denk vandaag het evenwicht redelijk te vinden. Ik vind het nog altijd leuk om iets te schrijven op de blog, en ik vind het ook leuk dat jullie niet zenuwachtig worden als er gedurende een week eens niets verschijnt. Op die manier blijft bij mij de drang aanwezig…

Met de actie ‘Een hart voor ALS’ ben ik er nog niet volledig uit. Ik zie rondom mij mensen die de actie enorm steunen, mensen die er net als ons gaan mee slapen en mee opstaan. Daarnaast zie ik mensen die niet bewegen, dit terwijl bij u ‘bewegen’ de meest evidente zaak is, maar helaas niet voor iedereen …

Ik hoop op de 80-20 regel … maar dan als volgt geïnterpreteerd: wij hebben samen met een team van enthousiastelingen reeds voor 80 % van onze energie gepresteerd, met 20 % resultaat.

Voor u nog 80 % te gaan, voor ons nog 20 % … 🙂

Voilà, ik ga het hier bij laten. Hopelijk creëert mijn verhaal van vandaag bij u terug een moment van nadenken… Drang en dwang, u heeft het voor een groot deel zelf in de hand.

En ‘by the way’ ik heb het op dat vlak in het verleden ook niet altijd even goed gedaan hoor … kostprijs onbekend, of misschien toch …

Een leuke  dag nog en alvast fijne kerstdagen gewenst! Tot binnenkort, bij een volgende post, met wellicht een korte reflectie over het voorbije jaar…

Liefs,

Alain

Alleen door tegen de stroom in te zwemmen, kan men de bron bereiken.
(Chinees gezegde)

12 december 2011: De film van mijn leven …

Je gaat het niet geloven, maar ‘den Duvel’ heeft mij al anderhalve week niet meer kunnen verleiden … Onze favoriete brouwer belde deze morgen of ik ziek was! Nee hoor, ik ben niet meer of minder ziek dan anders … 🙂 Ik moet me juist wat extra soigneren, heb de extra energie hard nodig…

Ik hou wel van wat drukte. Het houdt me tegen van te veel na te denken, te veel stil te staan bij ‘de situatie’, te veel te piekeren, te veel verdriet te hebben bij de vaststelling dat de ALS bijna ongemerkt meer en meer terrein wint …

En laat dit nu juist zowat de meest intensieve periode zijn sinds ik niet meer aan het werk ben, alle beschikbare tijd gaat op naar de campagne en alles wat erbij hoort. En dat is best wat … : de website onderhouden, sociale media maximaal proberen te benutten, ideeën verzamelen, hier en daar een ‘acte de présence’ bij sponsors en sympathisanten, en meer van dat soort gein…

Voor mijn vrouwtje is het niet veel beter. Voor zowat alles wat ik wil doen, heb ik haar nodig, en daarnaast heeft ze nog een talent op vlak van marketing en lay-out, wat door mij in alle dankbaarheid aanvaard wordt 🙂 Wie dacht dat ze, sinds het moment dat ze het werken heeft stopgezet, vrolijk van wat vrije tijd kon genieten heeft buiten de waard gerekend, en de waard van dienst … wel dat ben ik …  Enfin, in elk geval nog tot midden januari, dan eindigt de actie en wellicht ook mijn monarchie … 🙂

Wie erbij was zaterdag zal het met veel plezier bevestigen: onze allereerste kerstmarkt (te Destelbergen ) was een wervelend succes. De kraampjes bleken publiekstrekkers te zijn en het zorgde voor een gul volkje dat via consumptie allerhande, en aankoop van menig schilderijtje en/of bloemstukje, een aardige bijdrage leverde voor het goede doel.

Ik had het zelf op voorhand niet gedacht, maar ik heb het de ganse avond volgehouden. Er was voor mij een leuk plekje uit de wind voorzien, dicht bij de ‘champignon’ (aka ‘ terrasverwarmer’ ). Ik wil trouwens ook van de gelegenheid gebruikmaken om een groot woord van dank uit te spreken voor onze buren, familie en de vrienden van de whiskyclub voor de enorme inzet bij de voorbereidingen, het opzetten en afbreken van de standjes, het maken van schilderijen en bloemstukken, …, en vooral de enthousiaste aanwezigheid en bijdrage tot de warme gezelligheid. Ook speciaal aan mijn pa die wel een heel bijzondere manier van sponsoring had gevonden. Hij rekende voor zichzelf uit dat de mooiste en makkelijkste (?) bijdrage voor het goede doel, het drinken van zoveel mogelijk whisky’tjes was. Wel pa, je had het niet moeten doen, maar de bijdrage is in dankbaarheid ontvangen. Misschien moet je volgende week op de kerstmarkt voor het record ‘chocoladetruffels eten’ gaan … 🙂

Bij het einde van de avond, omstreeks 23:00u, was mijn vatje leeg … Het emo-buffertje, weet je nog …?

Het was alsof de film van mijn leven die avond werd afgespeeld, of althans een groot deel ervan. Ik had er natuurlijk wel rekening mee gehouden, kan ook niet anders als je in mijn situatie aanwezig bent op een kerstmarkt in het dorp waar je zowat je hele leven hebt in doorgebracht. Uiteraard niet te verwonderen dat je er enkele bekenden tegen het lijf zou lopen. Ik had er natuurlijk ook alles aan gedaan om onze aanwezigheid ten voordele van de ALS Liga maximaal in de verf te zetten en, driewerf hoera, de tactiek bleek aan te slaan …

Ik heb een mooie jeugd gehad, en een boeiend en intensief leven. Van kleuterschool, lager onderwijs, voetbalclub, middelbaar, eerste liefje(s), uitgaansleven, vroegere en huidige buren, vrienden van mijn ouders, familie, sympathisanten, mijn kinderen tot whiskyclub, uit elke periode was er minimum één vertegenwoordig(st)er. In enkele uren tijd werd ik overspoeld door herinneringen, mooie herinneringen, herinneringen die mij soms tot tranen toe bewogen, mooi, echt waar, maar niet altijd evident …

Tijd nu voor enkele dagen kalmpjes aan, beetje ‘quality time’ met het gezin, het buffertje weer opladen, want vrijdag is het weer zover. Dan geven we present op de kerstmarkt te Laarne. Jullie moeten mij niet sparen, kom massaal naar deze kerstmarkt ( we staan in de grote tent ), bij leven en welzijn zijn mijn vrouwtje en ik er weer bij …

Hopelijk tot dan,

uw correspondent uit Oost-Vlaanderen 🙂

Herinneringen zijn de wijnkelders van de geest.
(Timmermans)